Opinions

@Poisonthewell

Hoe jij kan sympathiseren met die drie hysterische wijven is voor mij een raadsel. Het is duidelijk dat jij die tijd niet hebt meegemaakt. Het feminisme was in die tijd - de beginjaren tachtig - volkomen doorgeslagen en kenmerkte zich door een extreem egoïsme. Ik weet het nog goed, BOM (Baas over Mijzelf) vrouwen die liepen te blèren door de straten van "Baas in Eigen Buik', "Abortus in het Ziekenfondspakket" en nog meer van die holle frasen. Behalve dat de frustratie er bij veel vrouwen er vaak afdroop waren het vooral meelopers. Feminisme was in de mode en ze wilden vooral niet achter blijven.

Nu even terug naar de film;

Als de regisseur met deze film tegengas wil geven voor films die gaan over mysogynie, dan heeft ze met deze film het meest slechte voorbeeld gegeven en bovendien is deze film nog overbodig ook. Er zijn meer films gemaakt over vrouwen die mannen haten dan jij denkt. Alleen gaan die vrouwen niet te werk zoals in deze film waar drie gefrustreerde wijven op een man op los beginnen te beuken. Neen, die vrouwen - de femmes fatales - hebben maar een wapen en dat is hun charmes, hun verleidingskunst. Films als "Scarlet Street", "Body Heat" en "The Last Seduction" zijn daar goede voorbeelden van. In dit soort films is de vrouw niet het zwakke maar het sterke geslacht. In deze film van Marleen Goris - en dit klinkt misschien paradoxaal - is de vrouw zonder meer het zwakke geslacht.

Te veel mensen die zich dood focussen op het verhaal, dat blijkt wel uit de vele negatieve berichten en het gemiddelde. Of het verhaal geloofwaardig is of niet is voor mij in dit soort films niet zo belangrijk. Op visueel vlak - de openings zijn al van grote schoonheid - is deze film een parel. Dát is wat voor mij telt. Film is kunst en een audiovisueel kunstwerk is deze film zeker. Tja, en dan ook nog iets over Mia Wasikowska; een bijzonder aantrekkelijke jonge vrouw, uitstekend gecast voor deze mysterieuze India. Ik heb enorm genoten van haar verschijning - vooral in haar witte jurk - in deze toch zeer spannende thriller, waarbij ik mij geen minuut verveeld heb.

4,5*

Jim Jarmusch is qua stijl in zijn films al die jaren niets veranderd. Net zoals bij zijn laatste film Paterson gaat het ook in deze tweede film eigenlijk nergens over. Het gaat eigenlijk niet meer dan over allerlei kleine onbeduidende dingetjes maar Jarmusch weet het allemaal wel heel mooi te brengen. Daarom mag ik de films van deze regisseur ook graag bekijken. Binnenkort ook maar eens Dawn by Law gaan zien dat deel uitmaakt van het retrospectief van Jim Jarmusch in arthouse Lux in Nijmegen.

3.5*

Geen onaardige gallo die goed begon maar teleurstellend eindigde. Het horrorsfeertje was niettemin prima, hoewel de douchescènes min of meer een kopie waren van de beroemde douchescène uit Psycho van Hitchcock met dat verschil dat deze arme dames helemaal naakt te zien waren. Ik moet zeggen dat die Julie (Edwige Fenech) er best wel aantrekkelijk uitzag, niet alleen naakt maar vooral in dat sexy minijurkje. Ook de geslaagde muziek droeg extra bij aan de verhoging van het jaren 70 sfeertje met die afschuwelijke herenkapsels maar de oh zo mooie sexy dameskleding. Maar zoals ik al in het begin berichtte kakte de film naar het einde toe behoorlijk in. Ik vond de plotwendingen zeer ver gezocht en het einde was bovendien ook nog eens erg voorspelbaar. Jammer! Daar had echt meer ingezeten.

3.5*

Deze film die erg traag was en waarin weinig werd gesproken wist mij toch te raken, vooral het eerste gedeelte waarin de 17 jarige Yu telkens Yosuke bij de rivier opzocht terwijl die aan het gitaarspelen was. Dat deuntje op die gitaar was ook het enigste wat je gedurende de hele film als soundtrack hoorde. Verder was het een en al rust wat deze film uitstraalde. Ik denk dat het een van de rustigste films is die ik ooit gezien heb. Verder verdient nog een compliment het schitterende camerawerk. Al met al een mooie film deze van Ishikawa.

4,0*

"Vernietig de linker, logische kant van ons brein en dompel onder in onze dromen". Zegt de regisseur.

Wel, dit doe ik regelmatig met dit verschil dat mijn fantasieën die men rustig kan rekenen tot de wereld van het kwaad radicaal verschillen met de perverse smakeloze fantasieën van de regisseur want het zijn natuurlijk wel ZIJN fantasieën die Karim Hussain uit zijn brein tovert.

Ik voelde in ieder geval een behoorlijke walging bij mij opkomen bij het aanschouwen van dit bewegend "kunstwerk".

1,0*

Uitstekende misdaad thriller. Geweldige opbouw. Spannend vanaf het begin tot het einde. Zeker een van de beste misdaadfilms die ik de laatste jaren gezien heb. Ook op audiovisueel vlak meer dan geslaagd.

En ja, die seks scènes van Manfredi met die twee hoeren. Bijzonder komisch! Zij werden open en bloot - zonder taboe - in beeld gebracht en zo hoort het natuurlijk ook. Niet op zijn Hollywoods dus met al zijn preutsheid.

De geweld scènes waren soms hard maar ook niet overdadig. Deze film moet het vooral hebben van de sfeer en niet te vergeten natuurlijk het uitstekend acteren van de hoofdrolspelers.

Verder heb ik hier niets meer over toe te voegen. De filosoof heeft het al meer dan uitstekend verwoord in zijn recensie van 25 juli.

4.5*

Schitterend!

Een van de spannendste animatiefilms die ik gezien heb, de tijd vloog gewoon om. Zeer mooi animatiewerk bovendien - vooral van het Victoriaanse Londen -, hoewel ik de beelden in de 'steamcastle' wel erg donker vond. Deze film moet je dus niet bij daglicht bekijken, zeker niet als de zon in je kamer schijnt.

Aanvankelijk bekeek ik deze film in de japanse taal, maar ik schakelde al gauw over naar het engels, want het hele verhaal speelde zich in Londen af en de hoofdpersonen waren nu eenmaal hoofdzakelijk engelsen. En bovendien, blonde Scarlett die japans praat, dat kan natuurlijk niet.

Heerlijk filmpje dus dit werkje van Ôtomo, die ik tot dusver alleen maar kende van "Cannon Fodder" uit Memories en het voor mij nogal teleurstellende Akira.

4,5*

Er zijn films waarvan ik na een week nadat ik ze gezien heb al niet meer weet waar het over ging. Er zijn echter ook films zoals "Die Brücke" en deze film, beiden uit 1959 waarvan ik mij na pakweg veertig jaar exact de beelden nog kan herinneren. Een goed teken uiteraard, want dan heeft de film destijds gewoon indruk op je gemaakt.
Het sterkste van deze film zijn de beelden van Andrei in krijgsgevangenschap, waarin hij echt door een hel moest. Best geloofwaardig allemaal want 58% van de Russische krijgsgevangenen stierf in gevangenschap. Hoe dat kwam, dat liet deze film duidelijk zien. Alleen de sterksten konden overleven. Een van de beste scènes vond ik die scène dat Andrei zich bij de sadistische kampcommandant Müller moest melden omdat hij zich beklaagd had over het mensonterende werk dat de gevangenen moesten verrichten. Andrei had zich er helemaal mee verzoend dat hij zou worden doodgeschoten, wat de kampcommandant ook inderdaad van plan was. Zijn houding - hij weigerde te drinken op de Duitse overwinning, maar wenste wel te drinken op zijn eigen dood - dwong respect bij "Müller" af die hem hiervoor het leven spaarde. Op het moment dat Andrei naar de uitgang liep - het spannendste moment - hoorde je Andrei als het ware denken: "Zou Müller mij nu in de rug schieten of niet". Hij deed het dus niet.
Memorabel is oa ook die scène waar de gevangenen door drie poorten moesten. Een poort leidde na het crematorium, die uiteraard bestemd was voor de Joodse gevangenen. En dit allemaal onder begeleiding van muziek. Sadisme ten voeten uit.
Tot zover het uitstekende deel van de film. Het gedeelte dat kwam na Alexei's succesvolle tweede vluchtpoging vond ik duidelijk minder. De Russische propaganda kwam hier duidelijk om de hoek kijken. Niet zo vreemd eigenlijk voor een film uit 1959 toen de communistische dictatuur in de Sowjet Unie op het hoogtepunt van hun macht was. Kritiek op hoe de Sowjet Unie destijds met hun eigen soldaten en met Duitse krijgsgevangenen omging was taboe.
Niettemin is dit voor mij toch een van de betere oorlogsfilms, hoewel hij toch niet in de buurt komt van de uitstekende Duitse (anti)oorlogsfilm "Die Brücke" uit datzelfde jaar. Daarvoor vond ik het laatste gedeelte van dit debuut van Bondarchuk te zwak.

4,0*

Gelijk bij aanvang van deze film toen ik hoorde dat de dialogen hoofdzakelijk in het Engels waren had ik de neiging de zaal te verlaten. Duitsers en Fransen die in het Engels tegen elkaar praten in een oorlogsfilm dat kan natuurlijk echt niet. En dan ook nog in het beschaafd Engels zonder accenten. Zo ongeloofwaardig. Voor de rest had deze film wel enigszins iets te bieden. De oorlogsscènes - de bombardementen op vluchtelingen o.a. - waren dacht ik best wel waarheidsgetrouw. Dat gebeurde destijds gewoon. Ook de huiszoekingen werden zeer realistisch in beeld gebracht. Of het klopte wat die Duitser zei over Nietzsche, dat zou ik nog eens op moeten zoeken. Het is wel zo dat de filosofie van Nietzsche wel degelijk invloed heeft uitgeoefend op de ideologie van het Nationaal Socialisme, iets wat door aanhangers van deze geniale maar ook omstreden filosoof nog wel eens ontkend wordt. Van het romantische gedeelte was ik niet zo onder de indruk. Ik vond het allemaal een beetje te braafjes.

In het kort gezegd; geen slechte film dit Suite Française maar over het Frankrijk in de 2e Wereldoorlog heb ik toch duidelijk betere films gezien.

3,0*

Hoewel de animaties minder zijn dan in GITS: Innocence vind ik daarentegen het verhaal in deze film een stuk sterker. In het begin was het even wennen, - de animaties kwamen mij nogal saai over - maar dit veranderde heel snel bij het horen van de opnieuw fenominale score van Kenji Kawai die er mede voor zorgde dat deze film, waarvan het verhaal in de loop steeds beter werd, een extra dramatisch tintje kreeg. Als drama vind ik deze film dus bijzonder geslaagd. Wat animaties betreft gaat voor mij de hoofdprijs naar onze trouwe viervoeter, de basset die ook in GITS: Innocence nadrukkelijk aanwezig was. Vooral de laatste scènes met deze basset zijn om in te lijsten, zo mooi.

4,5*

De tweede film van Sturges die ik gezien heb en die het voor mij vooral moet hebben van de komische scènes, zoals de hilarische achtervolgingsscène vrij in het begin van de film. Ook het samenspel van Joel McCrea met de zeker niet onaantrekkelijke Veronica Lake vond ik erg geslaagd. Helaas kende de film ook nogal wat slaapverwekkende momenten. Helemaal geslaagd kan ik deze film daarom ook weer niet noemen, maar ik heb af en toe wel flink kunnen lachen en dat is natuurlijk ook belangrijk.

3,5*

Deze veelal geprezen film eindelijk eens gezien en ik kreeg uiteindelijk wat ik hiervan altijd had verwacht. Bijna niets. Na afloop hiervan de recensies in dit topic nog eens goed doorgelezen of ik iets gemist heb. Tja, filosofische films spreken mij nu eenmaal enorm aan. Stalker, Der Himmel über Berlin...om maar eens een paar voorbeelden te noemen. Ik kan dat soort films niet vaak genoeg zien. Maar deze "existentiële" film uit de Japanse keuken hoort daar helaas niet bij. Het komt in de verste verte niet in de buurt van de door mij genoemde twee meesterwerken. En waarom niet? Omdat net zoals bij de films van Kurosawa dat armoedige Japanse wereldje mij helemaal niet aanspreekt. Het oogt allemaal zo lelijk. Op visueel vlak valt er nagenoeg niets te genieten. Zo ook bij deze film waarvan alleen het bewegende zand en de insecten het aanzien waard waren. Met de hoofdpersonages had ik bovendien ook niks. En bijna alles speelde zich in die zandkuil af. Ik zou er bijna zelf claustrofobisch van worden. Maar ja, films die zich op een zelfde locatie afspelen zijn over het algemeen niet direct mijn ding.

Maar genoeg over deze film die voor mijn gevoel wel een eeuwigheid duurde. Die was het dus duidelijk niet voor mij, dit in tegenstelling tot Teshigahara's hier opvolgende film "Tanin no Kao" uit1966 die ik wel goed vond.

2,0*

Kon mij aanvankelijk zeer goed amuseren met dit filmpje waarbij de vakantiegasten merendeels bloot op het strand vertoefden. Van zo'n losgeslagen griet zoals Anna (Elli Triggou) zou ik zelf ook ontzettend geil van worden. Maar... en dit is ook mijn ervaring; Je moet op dit soort dames niét verliefd worden. Gevolg is dat je zo iemand gaat claimen, stalken en nog zoiets meer. In het kort gezegd; Je gaat jezelf als een dwaas gedragen. Het resultaat is het tegenovergestelde wat je zou verlangen. Dit zou gaandeweg ook blijken en mijn vrolijke bui vanwege de dartele naakte Anna verdween als sneeuw voor de zon en ik kreeg te doen met de in de midlife crisis verkerende Kostis. Allemaal zeer herkenbaar voor mij maar helaas werd de film weer enigszins de das omgedaan vanwege het zeer ongeloofwaardige einde. Dat had anders gekund en weerhoudt mij er ook van deze film met toch wel een interessant thema een hoge waardering te geven.

3.5*

Mooie poëtische film die het voor mij vooral moet hebben van de prachtige beelden én natuurlijk Gaite Jansen die haar rol van Meis met verve vertolkte. De voice-over ervoer ik helemaal niet als storend. Maar goed, die werd dan ook gedaan door Meis en door haar geweldige uitstraling voelde ik mij zeer tot deze jonge vrouw aangetrokken. Dus Meis kon i.m.o. al niet veel kwaad meer doen. Haar natuurkundige verklaringen nam ik daarom maar voor lief. Het einde van de film toen Meis van de brug achterover het water in dook was om in te lijsten, zo mooi. Ook een mooie soundtrack trouwens.
Rest mij verder nog te zeggen dat ik de laatste tijd steeds meer mooie Nederlandse films zie. De Nederlanders kunnen het dus toch. Gewoon doorgaan zou ik zeggen.

4,0*

Na de "remake" uit 2018 van deze film onlangs bekeken te hebben kon een herziening van deze horror-klassieker van Dario Argento niet uitblijven. Nou, ik kan je zeggen; ik werd opnieuw niet teleurgesteld. Op visueel vlak en ook wat schrikmomenten betreft verslaat het de remake van Luca Guadagnino op alle fronten. Dan heb ik nog niet gehad over de uitstekende score van Goblin die de spanningssfeer tot het uiterste opdrijft. Ook de zeer aantrekkelijk ogende hoofdrolspeelster Jessica Harper in de rol van Suzie mag niet onvermeld blijven. Prachtig ook die scène op het plein met die blinde man en zijn herdershond. Je voelde gewoon aankomen wat er stond te gebeuren.

Het is ongeveer negen jaar geleden dat ik Suspiria van Argento voor het laatst gezien heb maar aan zeggings-kracht heeft deze horrorfilm voor mij nog steeds niets ingeboet. Blijft voor mij nog steeds overeind als een van de beste horrorfilms aller tijden.

Tja, en dan wat de remake betreft; die oogt zo totaal anders - vooral het kleurengebruik en de setting - dat je eigenlijk moeilijk van een remake kan spreken. Daarom is die film eigenlijk moeilijk met deze Argento horror uit 1977 te vergelijken.

Waardering: onveranderd 5,0*

Om deze film juist te kunnen waarderen dient men elke vergelijking met het origineel van Dario Argento achterwege te laten. Beide films lijken totaal niet op elkaar. Het enige wat ze gemeen hebben is de titel. Dat neemt niet weg dat deze remake mij enigszins met teleurstelling achterliet. Het was niet allemaal even boeiend en het duurde allemaal erg lang. De zijwegen naar dat gedoe van de RAF en de Baader Meinhof Gruppe leidde mij behoorlijk af. Soms dacht ik; zit ik nu naar een horror film te kijken of naar een politieke film die ging over een vliegtuigkaping eindigend in Modagiscio. Ik kan mij die gebeurtenis in ieder geval nog goed herinneren.
Maar genoeg hierover. Laat ik het verder over het horrorgedeelte hebben.
Dakota Johnson in de rol van Susie Bannion met haar prachtige danspasje en haar sprongetjes vond ik een lust voor het oog. Zij stal voor mij de show. Het orgiefestijn was ook het bekijken meer dan waard, met uitzondering dan van die lelijke naakte heks die we te zien kregen. Maar ja, het was dan ook een film over hekserij. De epiloog had voor mij trouwens achterwege gelaten mogen worden. Voegde weinig toe naar mijn mening aan deze redelijk geslaagde horrorfilm of ik moet iets gemist hebben.

3.5*

Hoe zou het toch komen dat in de Scandinavische landen zulke zwaarmoedige films gemaakt worden? Omdat de dagen in de winter zo kort zijn? Je zou het haast wel denken. Ook deze film was weer een drama in het kwadraat, die mij op een of andere manier niet wist te raken. De reden is dat ik de laatste tijd murw gebeukt ben met drama's zoals Tyrannosaurus, King's Island en oa de film "We need to talk about Kevin". Te veel sociale drama's gezien dus. Slecht is deze film zeker niet wat vooral aan de jonge actrice Tehilla Blad lag die in de rol van de jonge Leena een zeer sterke persoonlijkheid neerzette. Dankzi haar voortreffelijk acteerwerk krijgt deze film van mij ondanks alle kommer en kwel daarom alsnog een voldoende.

3,0*

Het debuut van Nikita Mikhalkov die ik o.a. ken van Urga en het uitstekende Burnt by the Sun. Toen ik bij het lezen van de berichten het woord western hoorde moest ik toch wel even lachen. Ik moest gelijk denken aan die Tsjechische western Limonade Joe. Zo'n soort western was het toch niet maar wel eentje waarvan het verhaal zich afspeelde tijdens de Russische Burgeroorlog tussen de Roden en de Witten. Dus niet met cowboys en indianen. De toch wel geslaagde actiescènes - de overval op de trein bij voorbeeld - en de Moricone-achtige muziek ademden wel de sfeer uit van de spaghetti westerns zoals we die o.a. kennen van Sergio Leone. Hoewel deze film het zeker niet van het verhaal moet hebben. Dat vond ik niet zo bijzonder. Maar so what, ik heb me best wel kunnen vermaken met dit filmpje dat gelukkig niet al te lang duurde.

3.5*

Weerzinwekkende film en dat niet alleen vanwege de o.a. smerige kots- en poepscènes maar ook nog eens omdat er kinderen bij betrokken werden. Tja, het was 1974 waar de alles-moet-kunnen maatschappij hoogtij vierde. Hoe de seksuele revolutie was ontspoord kon niet duidelijker uitgebeeld worden. Marx en de internationale - tja, hoe kan het ook anders - moesten er natuurlijk ook nog bijgehaald worden. Dat de film deels in Amsterdam afspeelde - daar waar alles kon - zegt eigenlijk ook genoeg. Zeer pijnlijk en voor mij het toppunt van wansmaak is dat er af en toe archiefbeelden vertoond werden van de massagraven van Poolse officieren in Katyn, die vermoord waren - neen niét door de Nazi's - maar door de Russische geheime dienst NKVD in opdracht van Stalin. Ik vraag me af of de sympathisanten van het Marxisme in het Westen destijds - en dan heb ik het over de jaren 70 - daarvan op de hoogte waren. Ik betwijfel het. Of ze wilden het gewoon niet weten, dat kan ook.

Zo, dit moest ik even kwijt. Valt er verder nog meer te zeggen over dit wanproduct? Ja, voor mij is Sweet Movie - Dirty Movie zou een betere naam zijn - een film die ik beschouw als een van de meest smerige films die ik ooit gezien heb. That's all.

1,0* (omdat dat de laagste waardering is die ik voor een slechte film gebruikelijk geef.)

Verrassend goede Nederlandse film en dan te bedenken dat ik deze film die ik vanavond bekeken heb voor slechts € 1,00 gekocht heb bij Blokker. Je weet wel; 5 voor € 5,00. Anders had ik waarschijnlijk nooit de moeite genomen deze film te bekijken. Met Nederlandse films heb ik nu eenmaal zeer slechte ervaringen. Niet met deze in ieder geval, de film oogde zeer mooi niet in de laatste plaats door de mooie erotische scènes die gelukkig binnen de grenzen vielen, maw niet platvloers werden. Ook het verhaal was voor Nederlandse filmbegrippen best wel goed en ook over het acteerwerk was ik zeer tevreden. De hoofdprijs gaat van mij wat acteren betreft naar Nienke Brinkhuis. Een lekker wijf waarbij ik mijzelf ook voor haar charmes onmiddellijk gewonnen zou geven.

Het kan dus toch een goede Nederlandse film maken. Misschien moest ik Stephan's nieuwe film "Caged" ook maar eens een keer gaan bekijken.

3,5*

Dit was voor mij nu echt een geschikte film om te bekijken op een saaie sombere 1e Kerstdag. Ik heb er in ieder geval van genoten. Ik vond voor een film uit 1963 de animaties zeer mooi en ook de karakters mochten er wezen. Er boven uit sprongen voor mij Archimedes de Uil en vooral de Grote Boze Wolf, wiens pogingen om Arthur en de Squirrel te pakken uiteraard mislukten, iets wat behoorlijk op mijn lachspieren werkte. Het verhaal is zoals Spetie zegt inderdaad niet zo heel bijzonder, maar meestal verwacht ik dat ook niet bij een animatiefilm. Ik vond dit filmpje in ieder geval een leuke opvulling om de kerstdagen mee door te komen, die voor mij doorgaans altijd zeer saai zijn, tenzij er een pak sneeuw buiten ligt, wat dit jaar helaas niet het geval is.

3,5*

Deze docu met moeite afgekeken. Op een gegeven moment had ik het eigenlijk wel voor gezien. Sylvana is zeker niet dom maar het moet wel gezegd worden dat ze mij bij wijlen zeer irritant over kwam. Veel te snel op haar teentjes getrapt, niet in staat om zich in anderen in te leven. Zij wil een betere wereld maar dan wel een wereld die in haar straatje past. Zo kwam ze bij mij over. In mijn ogen dus totaal ongeschikt als politica. Daar lopen er trouwens wel meer van rond maar daar zal ik het maar niet over hebben. Het gaat hier om Sylvana.

Mijn mening over Sylvana verder buiten beschouwing gelaten vond ik de docu trouwens sowieso niet geslaagd. Het kwam bij mij meer over als een verslag van de gemeentelijke verkiezingscampagne voor Sylvana's partij Bij1.

2.0*

Uitstekende horrorfilm die mij voortdurend in spanning bracht en mij de ook nodige schrikmomenten bezorgde. Geweldige performance van Angela Pleasance in de rol van Helen. Prachtige beelden ook van het landhuis en vooral ook van het park en het meer. Ook de killings werden prachtig in beeld gebracht en dan die gelaatsuitdrukking van Helen. Schitterend. Van wat ik de laatste tijd in het genre horror voor het eerst gezien heb staat deze zeer sfeervolle horrorthriller voor mij toch dik bovenaan. Ook tig keer beter trouwens dan het teleurstellende Vampyres, de enige andere film die ik van deze regisseur heb gezien.

4,5*

Deze film vanavond weer eens herzien en dat is niet omdat ik hem de eerste keer zo goed vond. Integendeel, de eerste keer was een ramp, ik snapte van het hele verhaal geen bal en deze ontzettend depressieve film werd dan ook door mij afgeserveerd met de voor mij laagst gehanteerde waardering, een 1,00*. Nu bij herziening is daar enigszins verandering in gekomen, maar ook niet veel. Het verhaal blijft ontzettend vaag en die Seymour Hoffman zet een depri personage neer zoals ik maar zelden in een film gezien heb. Het mooiste om te zien acteren vond ik Michelle Williams. Voor de rest vond ik dit geen film om te bekijken in de donkere dagen voor kerst. Mensen die al last hebben van winterdepressies kunnen deze film daarom nu ook maar beter links laten liggen. De kans is groot dat ze net zo depressief worden als de hoofdpersoon Caden.

Waardering; verhoogd naar 2,0*

Een film die mij qua stijl erg deed denken aan Gruz200 van Balabanov. Afgebladderde muren van huizen, oude vehikels, niet vrolijk voor zich uitstarende mensen, ongure gangsterkoppen. Grauwheid is troef. Wel een film die zo Russisch is als maar zijn kan en die in de verste verte niet lijkt op een Hollywoodfilm. Het geweld is trouwens ook minimaal. Ik heb het in dit soort films wel eens veel heftiger aan toe zien gaan. Ik heb mij niettemin best geamuseerd met dit voor mij tot kort onbekende filmpje, mede ook door het voortreffelijke spel van de zusjes, die er trouwens helemaal niet als zusjes uitzagen.

3,5*

De Knock-out: Oorlog bracht mij in kennis met deze voor mij volslagen onbekende Hongaarse film. Tot mijn grote verassing bleek het zeer eenvoudig deze film van het internet te plukken en nieuwsgierig dat ik was heb ik hem vanmorgen maar eens bekeken. Ik werd in ieder geval niet teleurgesteld.
Deze film kende een paar zeer mooie scènes zoals de 'prisoners' round' waarbij de gevangenen in het rond moesten lopen en grote kappen over hun hoofd droegen. Ik moest bij het zien van deze scène onmiddellijk denken aan het gelijknamige schilderij van Vincent van Gogh. Opvallend ook hoe klein de cellen waren. Zo klein heb ik ze nog in geen enkele andere film gezien. Het leken wel hondehokken. De scène die er het meest tussenuit sprong was de sadische scène van de vrouw die naakt spitsroeden moest lopen.
De zwart-wit fotografie was verder ook erg mooi. Met het verhaal zelf kon ik niet zoveel. Duidelijk werd het me pas toen het allemaal te doen bleek te hebben met de mislukte opstand van de Hongaren in 1848 om onder het juk van de Oostenrijkers uit te komen.
De "Round-up" is trouwens pas de tweede Hongaarse film na "Kontroll" die ik gezien heb. Misschien moest ik mij toch maar eens wagen aan de films van Béla Tarr.

3,5*