Opinions

Gezien het gemiddelde en de vele nogal negatieve berichten verwachtte ik niet veel van dit horrorfilmpje maar dat viel achteraf reuze mee. Deze film bevatte toch enkele zeer toffe scènes zoals de ontmoeting van de twee dames Nancy en Sarah met het beeld in de mist wat dus duidelijk de duivel moest voorstellen. Ik moest onmiddellijk denken aan het duivelsbeeldje uit The Exorcist (1973). Zeer griezelig allemaal en voor mij ook het hoogtepunt van deze zeer naargeestig ogende film. Die ontmoeting zou trouwens nare gevolgen hebben voor de dames waarbij we na verloop zagen hoe Sarah werd geofferd en ook voor Nancy liep het vervolgens slecht af. Had eerst gedacht dat het wel op een happy end zou uitdraaien voor beide dames net zoals bij Samantha in de film The House of the Devil (2009) die ook geofferd dreigde te worden maar er toch levend vanaf kwam wat tevens ook het zwakke was in die film. Hier dus gelukkig geen happy end. Een prima einde dus wat mij betreft hoewel nogmaals het hoogtepunt van deze zeer genietbare film lag in de angstaanjagende scènes in de mysterieuze mist in het bos.

3,5*

Niet onaardig. Volgens mij is dit drieluik ook de eerste Chinese animatiefilm die ik ook gezien heb. Helaas mist deze film wel originaliteit. Ik heb het allemaal al zo vaak voorbij zien komen in Japanse animatiefilms. Aan de naam te zien is de regisseur van het tweede filmpje geen Chinees maar een Japanner. Verwonderlijk is dat trouwens niet want Japan is nu eenmaal ook co-producent.

De verhaaltjes van dit drieluik deden mij niet zo veel, het zijn toch vooral de animaties waarop ik dit soort filmpjes beoordeel en die waren nogmaals best o.k.

Waardering; nog net een 3,5*

Deze film die maar liefst vier uur en twintig minuten duurde met moeite afgekeken. Ik heb elke dag een deel bekeken, want langer kon ik gewoonweg niet opbrengen. Het leek wel dat elk deel wel meer dan vier uur duurde, zo slaapverwekkend vond ik het allemaal. De personages vond ik totaal oninteressant, van dat Siberische gehucht met zijn bewoners kreeg ik onderhand schoon genoeg. Ook de apparatsjiks die we in het vierde deel te zien kregen konden mij trouwens niet bekoren.

Dat deze film zo’n hoog gemiddelde heeft kan volgens mij aan niets anders gelegen hebben dan aan het feit dat veel kijkers die voortijdig zijn afgehaakt juist daarom niet gestemd hebben. Iets waar ik helemaal in kan komen. Ik had zelfs moeite het laatste deel af te kijken. Saaiheid troef. Ik was daarom ook blij dat op een gegeven moment de olie uit de grond spoot. Vanaf dat moment werd het gelukkig toch nog even interessant.

2,0*

Deze film liet je best wel een interessante blik zien in de meest moorddadige stad ter wereld buiten oorlogstijd: Ciudad Juárez, waar het leven niets waard blijkt te zijn. Sommige scènes logen er ook niet om. De verminkte lijken opgehangen aan het viaduct bij voorbeeld. Best geloofwaardig ook. Met het misdaadverhaal is verder ook niks mis. Zonder meer spannend en het keek ook allemaal snel weg. Maar... ondanks dat kan de film van mijn kant toch niet op een hoge waardering rekenen. Dat ligt zeker niet aan Beneficio del Toro, die prima acteerwerk afleverde maar het ligt volledig aan Emily Blunt waar ik mij constant aan irriteerde. Wat heeft zij te zoeken in dit keiharde wereldje van bestrijding van drugskartels? De held uithangen? Totaal ongeloofwaardige rol daarom ook die zij speelde. Zonder haar had deze film van mij zeker een 4.0* gekregen want met het verhaal is nogmaals helemaal niks mis. Nu trek ik daar toch een vol 1.0* vanaf, want Blunt was mij te vaak in beeld.

3.0*

Briljant

Lang geleden dat ik zo gelachen heb. Moeilijk uit te drukken waarom, maar de kills hoe gruwelijk ze ook waren van het geflipte duo deden een flinke aanslag op mijn lachspieren. Ik heb meerdere malen in een deuk gelegen. Ja, zo moeten komedies gemaakt worden hoewel ik het meegemaakt heb - ik werk in een filmhuis - dat bezoekers de zaal voortijdig verlieten omdat zij niet meer tegen het bloed konden. Zij verstonden onder komedie dus duidelijk iets anders. Nou, mij mogen ze met dit soort komedies doodgooien.
Het acteerwerk van het gestoorde duo was zonder meer voortreffelijk en op visueel vlak was het ook allemaal dik in orde. Ik heb tijdens de film zitten twijfelen of ik deze film een 3,5* of een 4,0* zou geven maar het einde vond ik zo geniaal en komisch dat ik toch voor een 4,5* ga.
Sighseers is voor mij een van de beste komedies van de afgelopen 10 jaar.

4,5*

Dat ik deze film niet kan waarderen is vooral mijn enorme antipathie tegen het Rooms Katholieke fundamentalisme, dat destijds in de 17e eeuw aan iedereen opgelegd moest worden, desnoods met geweld. De methode hoe zij te werk gingen verschilde niet veel met die van de moslimfundamentalisten van de Islamitische Staat. Als ik de wiki Christenvervolging in Japan mag geloven werden toen het christendom in Japan op zijn hoogtepunt was ook tal van o.a. Boedhististische tempels of meer van dat door de christenen vernietigd. En dan maar dat bekeren, bekeren en nog eens bekeren. Zich verdiepen in de cultuur van Japan, nee ho maar. Wij hebben de waarheid in pacht. Wij zijn superieur, jullie onwetend. De Japanners accepteerden dat terecht niet. De christenen hebben hun vervolging daarom ook helemaal aan zichzelf te danken.

Wat de film verder betreft; op visueel vlak stelde het i.m.o. toch weinig voor. Verder werd ik doodmoe van dat soms hysterische gejank van die priester. Sorry, dat ik het zeg, maar Silence is voor mij verreweg de minste film van Martin Scorsese.

1.0*

Een van de films die ik op de filmbeurs in Den Bosch vandaag heb gezien. Voor mij is dit nu al de derde film van de Gebroeders van Dardenne waar ik mij aan gewaagd heb en tevens ook de laatste. La Promesse vond ik niks, Rosetta vond ik niks, l 'Enfant heb ik niet eens afgekeken en deze film vond ik ook niks. Het is een en al ellende wat de Dardennes je constant voorschotelen. Ik word er gewoon depri van. Verder kan ik mij totaal niet in de hoofdpersonen - voor mij allemaal losers - inleven. Hun problemen interesseren me gewoon hoegenaamd helemaal niks. Gelukkig werd ik na deze film getrakteerd op een filmjuweeltje uit Japan. "The mournig woods". Dat maakte de hele dag weer goed.

Waardering 2,0* en dan ben ik nog mild.

Deze film heeft mij aangenaam verrast. Niet om het plot - dat vond ik niet zo interessant - maar vooral om de zeer mooie fotografie, de hoofdrolspelers, in het bijzonder Claire én zeker niet te vergeten de uitstekende score van ¨The Orange Mighty Trio¨, die zeer goed paste in deze film.

Mooiste scène; Claire die voor de spiegel met een revolver zat te spelen, die constant op haar beeld in de spiegel richtend.

Meer valt er over deze film eigenlijk niet te zeggen. Ik vond hem in ieder geval aanmerkelijk beter dan ¨Drinking Buddies¨, de eerste film die ik van deze tot voor kort voor mij totaal onbekende regisseur gezien heb.

4,0*

Aardige feel-good movie maar daar zag het in het begin nu niet bepaald naar uit. Die Pat Peoples vond ik aanvankelijk een vreselijk personage en ik dacht van; met wat voor een film zit ik nu weer opgescheept. Gelukkig werd het allemaal een stuk beter toen Tiffany ten tonele verscheen. Ik heb nu eenmaal een zwak voor Jennifer Lawrence, voor mij een van de meest veelbelovende filmactrices van dit moment. Het beste van deze film was trouwens weggelegd voor het laatste half uur, de dansscène van Pat en Tiffany vond ik zeer mooi en het hoewel zeer voorspelbare einde gaf mij ook een aardig "feel-good" gevoel. Ook Robert de Niro zette weer eens een zeer goede rol neer maar de hoofdprijs gaat van mij toch echt uit naar Jennifer Lawrence die de oscar voor beste actrice imo dik en dik verdiende. Zij tilde deze film die niet bijster interessant begon toch aardig boven het gemiddelde uit.

3,5*

Bekeek ik eergisteren het oh zo mooie Belye Nochi Pochtalona Alekseya Tryapitsyna (2014) dat zich afspeelde in het hoge noorden van Rusland, vandaag was het de beurt aan deze film die zich afspeelde in het uiterste zuiden van de voormalige Sovjet Unie, in Georgië wel te verstaan. Beide films hebben gemeen dat ze een prachtig natuurlandschap laten zien, maar verder zijn ze elkaars tegenovergestelde. Ik moest bij dit filmpje uit Georgië vooral denken aan de films van Kim-Ki Duk, dit vanwege de aanvankelijke rust die dit filmpje uitstraalde. Er werd nagenoeg ook bijna niets gezegd en er werden bovendien als maar door dezelfde soort handelingen verricht als of het om een ritueel ging. Mooi was het allemaal wel. Wat je af en toe wel hoorde waren geweerschoten in het bos die duidelijk maakten dat dit toch niet de minst gevaarlijke plek was die de oude man had uitgekozen voor het verbouwen van zijn maïs. Die dochter van die oude man - dat moet gezegd worden - had trouwens een best mooie en ook enigszins mysterieuze uitstraling.

Al met al een mooi filmpje dus dit Corn Island, dat voor mij trouwens ook de eerste Georgische film is die ik ooit gezien heb. Oh ja, voor ik het vergeet, het einde was werkelijk schitterend, ondanks dat het misschien enigszins voorspelbaar was.

4,0*

Van deze film die ik ooit zo'n 20 jaar geleden gezien moet hebben kon ik mij niets meer herinneren. Zal destijds ook wel niet te veel indruk op mij gemaakt hebben. Een videoclip met die dansscène deed mij echter besluiten deze film maar eens opnieuw te gaan bekijken. Én, dit keer viel hij mij beslist niet tegen, hoewel er wel bij gezegd moet worden dat die geweldige dansscène op het nummer Cool Thing van Sonic Youth er toch wel ver bovenuit stak. Maar ja, ik ben nu eenmaal dol op dit soort dansscènes, uiteraard wel met een aantrekkelijke dame in de hoofdrol. Ik vond die scène zeker niet minder als die vergelijkbare scène uit de film Bande à Part van Godard. Voor de rest was het toch best wel genieten geblazen, zeker als de dames klappen aan het uit delen waren. Ja, ik houd van meppende dames zo lang het maar in een film is uiteraard.

Kort samengevat; een lekker sfeervol filmpje dit van Hal Hartley. waarvan ik ook maar zijn film Trust maar eens moet gaan bekijken. Verder ook een heerlijke soundtrack met tracks van o.a. Sonic Youth en Ya Lo Tengo.

4.0*

Tja, het kon niet uitblijven. Na het alom bejubelde La La Land gisteren voor de 2e keer te hebben bekeken kon een herziening van deze Hollywood klassieker niet uitblijven. Werd La La Land volledig gedragen door Emma Stone, voor Singin' in the Rain komt die eer volledig toe aan Gene Kelly. Het titelnummer door Kelly vertolkt in de regen is tijdloos. Het beste musical nummer ooit gemaakt. Daar kan geen enkel nummer in La La Land tegenop. De producent van La La land moet volgens mij toch wel duidelijk gekeken hebben naar deze klassieker uit 1952. Ook La La land eindigde met een surrealistische dansscène, uitstekend uitgevoerd door Emma Stone en Ryan Gosling dat wel maar kan toch echt niet kan tippen aan de surrealistische Broadway Melody dat we tegen het einde van deze fantastische musical te zien kregen. De nummers van deze musical van het duo Kelly/Donen zijn trouwens zo wie zo beter dan van La La land. Singin' in the Rain heb ik al genoemd maar wat dacht je van dat slapstick nummer Make 'm Laugh van Donald O' Connor? Geweldig toch. Lina Lamont was natuurlijk vreselijk om aan te horen maar past uiteraard wel volledig in het verhaal.

Blijft voor mij uiteindelijk de vraag over wat nu de beste musical is? La La Land of dit Singin' in the Rain. Ik ga toch voor de laatste hoewel beide films van mij de hoogste waardering hebben gekregen.

Waardering: 5,0* na herziening.

Ik kon deze film zeer waarderen toen ik deze 10 jaar geleden voor de eerste keer gezien had. Nu bij herziening aanzienlijk minder, wat eigenlijk meer zegt over mijzelf dan over de film. Op overdreven dramatiek met dan nog een superdramatisch muzikaal sausje er boven op ben ik gewoon uitgekeken. En deze film moet het nu eenmaal hebben van het super dramatische verhaal maar zeker niet van de cinematografie want mooi oogde deze film totaal niet. Heb je deze film eenmaal gezien dan weet je hoe de vork aan de steel zit en dan is de verrassing er af. Je gaat je dan irriteren aan de overdreven sentimentaliteit iets waar Hollywood zo sterk in is.

Slecht is "The Sixth Sense" uiteraard niet. In de tijd 10 jaar geleden dat deze film gemaakt werd was het verhaal best wel origineel, maar ik denk niet dat je anno 2010 nog met dit soort films moet komen aanzetten, hoewel er natuurlijk altijd wel genoeg mensen zijn die nooit genoeg krijgen van overdreven Hollywood sentiment.

3,5* na herziening.

Naar aanleiding van de nogal filosofische discussies over deze film - in mijn laatste bericht ging ik behoorlijk off-topic - heb ik deze film vanmorgen maar weer eens voor de zoveelste keer bekeken. Ik blijf het met "Tystnaden" Bergman's beste film vinden. In visueel opzicht blijft dit een schitterende film om te zien. De scenes die mij het meest bijblijven zijn de schaakpartijen van Antonius Block met de dood en de dodendans op het eind van de film. Ook de opening, twee paarden die in de branding staan, had voor mij iets fascinerends. Ook vind ik in deze film duidelijke kenmerken terug van de expressionistische cinema uit de jaren twintig. Dat Bergman voor hij ging filmen geïnteresserd was in het theater wordt in deze en ook in zijn andere films duidelijk getoond. De scene met de komedianten spreekt voor zich.

Ingmar Bergman is voor mij een van de filmmakers, wiens films mij nooit vervelen.

De hint voor deze film voor de sneak afgelopen avond in Lux was bier/romantiek. Ik dacht dus een heerlijk feel-good movie te zien te krijgen waarbij het bier rijkelijk zou vloeien. Niet dus, want toen de naam Susanne Bier op het witte doek verscheen wist ik genoeg en verdween mijn enthousiasme op slag. Dit kan niks worden, dacht ik, en het werd ook niks. Cliché op cliché, alles zo voorspelbaar als maar zijn kan. Als Bier het nu helemaal bij het komische had gehouden, dan had ik haar dat nog kunnen vergeven, maar zoals altijd moeten haar films altijd weer aangedikt worden met sentimentele dramatische scènes. Die waren gewoon niet op aan te zien en over het einde en ze leefden nog lang en gelukkig zullen we het verder maar niet hebben.

2,0*

Deze zeer depri aandoende film deed mij weinig. Als het Bergman's bedoeling is geweest mensen te waarschuwen wat oorlog met mensen kan doen dan zal hij daar in 1968 best wel in geslaagd zijn. Maar wie zeg maar 50 jaar later films gezien heeft zoals Saul Fia (2015), Under Sandet (2015), Wolyn (2016) om maar eens wat voorbeelden te noemen moet toch concluderen dat die film van Bergman toch inmiddels wel behoorlijk gedateerd is wat betreft wat oorlog met mensen kan doen. Ik voelde in ieder geval niks na afloop. En dat zou toch wel de bedoeling moeten zijn, niet? Verder vond ik sommige scènes nogal ongeloofwaardig. Tja, dat heb je als je oorlogsfilms maakt die niet deels op feiten zijn gebaseerd.

Duidelijk dat ik Skammen een van de mindere films vind van Bergman, dan vind ik die andere film van hem uit 1968 "Vargtimen", die ik eergisteren heb gezien toch wel een stuk beter.

2,0*

Of het de beste Bond film is die gemaakt is durf ik niet te zeggen, maar het is wel de mooiste. Het camerawerk is werkelijk subliem. De beelden van Shanghai en Macao bij nacht zijn werkelijk schitterend. De mooiste scène is voor mij het gevecht hoog in de wolkenkrabber. Ook de openings onder het horen van de titelsong door Adele mochten er zijn trouwens. Het eiland met de vervallen stad deed trouwens erg surrealistisch aan. Ik moest ineens aan Inception denken. Dit soort locaties ben ik niet gewend in een Bond film.

Het volgende pluspunt is natuurlijk Javier Bardem in de rol van de schurk. Geweldig hoe hij die schurkenrol neerzette. De actiescènes waren ook weer spectaculair. Tja, wat valt er nog meer te zeggen. Eigenlijk niet veel. Deze Bondfilm is gewoon top amusement die je toch wel op het grote scherm moet zien. De vorige film, het mislukte Quantum of Solace moeten we maar snel vergeten. Op naar de volgende Bond film.

4,5*

Tja, wat moet ik hier nu van zeggen. Ik kan de lovende reacties niet helemaal delen. Spannend vond ik het eerste half uur zeker niet, eerder saai en die plotwending zag je van mijlenver aankomen. De ontknoping, allemaal knap gevonden dat wel, maar mijn grootste bezwaar is toch wel dat deze film zich in één ruimte afspeelde. Op visueel vlak viel er voor mij hierdoor helemaal niets te genieten. De film kwam voor mij ook meer over als een hoorspel waarmee je zo'n 55-60 jaar geleden toen nog niet iedereen een TV had op de radio werd doodgegooid. Dan nog, als je deze film één keer gezien heb, dan hoef je hem ook nooit meer te herzien omdat het in deze thriller helemaal draait om het verrassingseffect en als dat weg is, wat blijft er dan nog over. Vul zelf maar in,

3.5*

Zeker niet slecht maar ook weer niet echt bijzonder. De spaarzame gevecht scènes vond ik toch wel het meest boeiend. Mooi vond ik ook zonder meer de verschijning Susan Radder in de rol van Teuntje. De rest kan er mee door. Ik heb betere Nederlandse oorlogsfilms gezien.

3,5*

Fascinerende film die nog wel een tijdje door mijn hoofd blijft spoken. Ik heb deze film afgelopen avond in de bioscoop gezien waarbij het mij opviel dat gezien het aantal bezoekers - en dat waren er niet veel - er veel gepraat werd en dat ging zeker niet over de film. Die mensen hadden er dus helemaal niets van begrepen. Ik kan me ook wel enigszins volgen in bovenstaand bericht van Olaf K, hoewel mijn beleving aanvankelijk niet zo was. Laat ik heel eerlijk zijn, ik voel me doorgaans zeer aangetrokken tot vrouwelijk schoon en het mooie naakte lijf van Lucy gaf mij een heerlijk gevoel. Het zij zo. Dat heerlijke gevoel verdween echter heel snel bij het zien van de ijzersterke laatste twee scènes die mij met de nodige vragen achterlieten. Waarom schreeuwde het meisje zo hysterisch? Omdat er een oude man naast haar in bed lag, iets wat zij door haar verdoofde toestand in vorige gevallen niet opgevallen was? Voelde zij zich hierdoor misbruikt of werd zij overvallen hierdoor met een enorm schuldgevoel? Een antwoord hierop wordt niet gegeven en juist dat maakt deze film voor mij juist zo interessant.

edit: De verklaring die PisPaaltje geeft vind ik ook best wel om over na te denken.

Waardering; voorlopig 3,5*

Zagen we in Horí, Má Panenko (1967) van Milos Forman alleen maar lelijke en truttig geklede jonge vrouwen, in dit filmpje van Stefan Uher was dat radicaal het tegenovergestelde. Bela en Jana waren voor mij bijzonder mooie vrouwen en ook nog eens voor die tijd modern gekleed. De scène met Bela die in bikini aan het zonnebaden was op het dak en dan met die zonnebril op was om in te lijsten, zo mooi. Sensualiteit ten top. Ook de score met rock and roll muziek uit de beginjaren zestig paste uitstekend in dit prachtige Slowaakse filmpje.

Weer aangenaam verrast dus met de zoveelste mooie film uit de Tsjecho-Slovaakse filmkeuken. Had trouwens nooit verwacht dat zo'n film als deze in 1962 gemaakt had kunnen worden, omdat de starre communisten toen nog aan de macht waren. Van de Praagse Lente was nog geen sprake, hoewel deze film misschien daar al wel de voorbode van was.

4,0*

Mooie landschappen, mooie schiet-scènes, lekker western sfeertje en ook de nodige komische scènes waarvan dat van die indianen die op de paarden sprongen maar niet in de gaten hadden dat die met een waslijn met elkaar waren verbonden om in te lijsten was. Wat er toen gebeurde, dat laat zich raden. Ik lag echt in een deuk. Mooi einde ook, hoewel dat wel enigszins voorspelbaar was.

3,5*

Dat horrorfilms vaak moeilijk te beoordelen zijn bewijst ook deze film. Qua acteren was het flut, de dames zagen er te opgemaakt uit met uitzondering van Courtney misschien. Het mooiste waren de dames toen ze aan het douchen waren. En dan het verhaal, dat is natuurlijk ook niet erg bijzonder. Dit soort slasherfilms hebben we al tig keer eerder gezien en uiteraard beter. Dat deze jaren tachtig pulp van mij ondanks de door mij genoemde minpunten toch een ruime voldoende krijgt is omdat ik mij gewoon prima geamuseerd heb. Soms was het echt lachen geblazen. Beste scènes vond ik die van de pizzaboy en die dame in de koelkast. Positief vond ik ook dat de spanning best wel goed werd ingeleid door de Goblin achtige score.

Nogmaals, om van deze horror slasher te kunnen genieten, moet je je verstand gewoon op nul zetten en je gewoon overgeven aan het jaren tachtig sfeertje van deze tot voor kort voor mij totaal onbekende horrorfilm.

3,5*

Bijzonder filmpje dat het van mij vooral moet hebben van het prachtige camerawerk en zeker ook de soundtrack die mede bijdroeg aan het mysterieuze sfeertje waarin het verhaal verhuld was. Aanvankelijk kon ik niet zo veel met het verhaal maar naar het einde toe werd alles me duidelijk. De flash back scènes in zwart/wit vond ik trouwens zeer goed gevonden.

Het kostte me overigens wel moeilijk deze film te vinden. Pindakazen lukte me niet maar gelukkig was deze film te huur in een videotheek in Nijmegen, die bekend staat om het uitgebreide assortiment films, de betere films wel te verstaan.

3,5*

Deze film nu voor de tweede maal gezien en ik kan niets anders zeggen dat David Fincher met deze film een knap stukje vakwerk heeft afgeleverd. Een film maken over zoiets als Facebook zou imo gauw een doodsaaie film hebben opgeleverd, zeker als je zelf niet geïnteresseerd bent in Facebook. Fincher krijgt het daarentegen voor elkaar over dit onderwerp een uiterst boeiende en visueel ook zeer mooie film af te leveren. Chapeau!

Voor mij heeft de regisseur zich met deze film op een bewonderingswaardige wijze gerehabiliteerd, want zijn vorige film over "Benjamin Button" vond ik een van de slechtste films van het afgelopen decennium.

Deze film TSN met oa prachtige dialogen - vooral de opening - ademde een geweldige sfeer uit, het o.a. Harvard studentenleven werd schitterend in beeld gebracht. Vooral de houseparties of hoe je het noemen wilt waren voor mij een lust voor het oog.

Jesse Eisenberg speelde de rol van de uiterst slimme en sarcastische Mark Zuckerberg trouwens op een formidabele wijze. Daarom, hulde aan deze acteur want geen enkele andere acteur had dat volgens mij beter kunnen doen.

Voor mij is The Social Network nu al de beste film van het jaar.

Waardering: verhoogd naar 4,5*

Een fragment uit een Movie Meter contest maakte mij nieuwsgierig naar deze film. Laat dat fragment uit die contest nu ook gelijk de mooiste scène zijn. Voor de rest was het niet bepaald om over naar huis te schrijven. Ik dacht aanvankelijk naar een soort 'highschool' komedie te kijken met best wel mooie meiden bovendien en soms best wel grappige scènes. Op het einde ging de film volledig uit de bocht. Wat we te zien kregen waren zeer onsmakelijke scènes die dus voor horror door moesten gaan, maar in mijn ogen dan wel heel slecht gebracht. Voor sommige users echter goed genoeg om deze film juist daarom over het gemiddelde heen te tillen, maar voor mij om deze film helaas juist daarom een dikke onvoldoende te geven.

1,0*

Deze film vandaag weer eens bekeken omdat de gisteren overleden Rijk de Gooyer er een rol in speelde.

De film kende een ijzersterke eerste helft. Het begon met een ontgroeningsscène op de Leidse Universiteit. De vernederingen die de studenten moesten ondergaan logen er niet om. Ja, zo ging dat vroeger. Over sadisme gesproken.

De opbouw naar de oorlog toe vond ik in zijn geheel erg goed, ook de oorlogshandelingen en de klungelige verzetsactiviteiten werden uitstekend in beeld gebracht. Eveneens de ondervragingen door de Gestapo. Rijk de Grooyer vond ik uitstekend geknipt voor de rol van de sadistische gestapoman Breitner. Als je die grijns van hem zag, prachtig. Toch wel een goed acteur, dat moet gezegd worden.

De tweede helft vond ik aanzienlijk minder. Dat gedoe met die koningin had voor mij allemaal niet gehoeven. Het haalde de hele vaart uit de film. Een positieve bijdrage leverde die Engelse secretaresse, best wel een lekker ding en daarom best te begrijpen dat zowel Guus als Erik met haar de koffer in wilde. Voor de rest vond ik het soms behoorlijk langdradig. Het einde met Wilhelmina en die juichende Nederlanders vond ik helemaal niks. Maar goed, ik ben nu eenmaal niet zo gecharmeerd van het Koninklijk Huis. Zo gauw er stront aan de knikker komt nemen ze de benen. Is de rust wedergekeerd dat willen ze weer met groot elan binnengehaald worden. Bah.

Rest mij nog een ding. De soundtrack van Rogier van Otterlo. Die vond ik schitterend, voor mij de beste soundtrack in een Nederlandse film ooit.

Waardering na herziening;

5,0* eerste helft, 3,0* tweede helft.

4,0*

"En wat doen we met de keizer van Japan" is een liedje dat vroeger tijdens de Nijmeegse 4-Daagse door de militairen veel werd gezongen. En dat was beslist niet vriendelijk bedoeld. Hij stond in Nederland nu eenmaal symbool voor de Japanse oorlogsmisdaden in het voormalige Nederlands-Indië. Maar als je de Hirohito ziet in deze toch wel zeer bijzondere film van Sokoruv dan zou je toch echt niet zeggen dat je met iemand te doen had die daarvoor hoofdverantwoordelijk was. Sokuro schildert deze Hirohito - voortreffelijk gespeeld door Issei Ogata - af als eigenlijk maar een klein zielig mannetje, die zich o.a. bezig scheen te houden met mariene biologie, maar niettemin door de Japanners wel als een God vereerd werd. Tja, wie is er dan verantwoordelijk? In mijn ogen alle Japanners die zijn bevelen of die van zijn ondergeschikte naaste medewerkers blindelings hebben uitgevoerd. Net zoals in Nazi-Duitsland de Duitsers collectief verantwoordelijk waren voor de misdaden van Hitler in zoverre zij aan de uitvoering van Hitler's bevelen hebben medegewerkt.

Wat deze film verder betreft; in eerste instantie had ik gedacht met een soort komedie te maken hebben, zoals de keizer van Japan door Sokuro werd neergezet, maar naar het einde toe werd het allemaal bloedserieus. Het voortreffelijke einde is hierbij veelzeggend.

4,0*

Deze film weer eens herzien. Het blijft fascinerend wat Tarkovsky allemaal uit zijn hoed heeft getoverd. Zoals de prachtige opening, de zeer mooie rit door Moskou in zwart wit en vervolgens overgaand in kleur en natuurlijk de zeer mooi weergegeven planeet Solaris en ten slotte het prachtige einde. Minpuntje vind ik toch dat deze film veel te veel dialoog bevat. Dialogen waar ik nog eens niets van snapte ook. Met de cinematografie zit alles prima bij Solaris en dat is nagenoeg bij alle films van Tarkovsky, maar ga je proberen uit te vissen wat het allemaal betekent, dan zit je toch gauw met de handen in het haar. Films van Tarkovsky zijn nu eenmaal niet voor één uitleg vatbaar. Het zijn nu eenmaal films met een zeer sterk spiritueel tintje. Logica ontbreekt gewoon. Je kunt die films maar het beste gewoon ondergaan. Op visueel vlak valt er op deze film niets aan te merken, maar ik had toch graag meer beelden gezien zoals die van die prachtige opening. De oceaan oogde schitterend, evenals zoals ik al eerde berichtte de autorit, maar de scènes in het ruimteschip begonnen mij op een gegeven moment danig te vervelen. Het werd allemaal te veel van hetzelfde en er werd gewoon veel te veel geleuterd. Solaris vind ik daarom ook zeker niet de beste film van Tarkovsky. Die is voorlopig weggelegd voor Stalker.

4,0* na herziening

Deze film moest het van mij vooral hebben van het sterke eerste deel, dat begon met een zeer mooie scène van een meisje die zich rolschaatsend een weg baande over de vloer van het autoparkeerdek. En ja, hoe leg je een voortdurend blaffende hond tijdelijk het zwijgen op. Doe een soort drug in een stuk vlees zodat hij een tijdje van de wereld is. Had ik ook moeten doen met al die rothonden in mijn buurt die mij soms slapeloze nachten hebben bezorgd.

Het tweede- en derde deel waarbij de segurança's steeds meer een hoofdrol voor zich op gingen eisen vond ik een stuk minder interessant, naar het einde toe ging het voor mijn gevoel zelfs te veel drama worden wat het heerlijke Braziliaanse sfeertje zoals wij zagen in het eerste deel "Cães de Guarda" niet ten goede kwam. Heel jammer eigenlijk. Voor mij had de hele film mogen lopen zoals in dat uitstekende deel dat een mooie sfeertekening was van het Braziliaanse leven dat zich gelukkig voor de afwisseling zich eens niet afspeelde in de favela's maar in een wijk die bewoond werd door een welvarende middenklasse.

3,5*