Opinions

Ik denk dat er geen enkele film is die de naam zo'n eer aan doet dan deze film "Sombre". Het grootste gedeelte wat we te zien krijgen is gehuld in duisternis. Ook moreel is het een duistere film. Verklaringen over het gedrag van de hoofdpersoon worden niet gegeven, alles is in duister gehuld. Nihilisme ten top. Daar komt ook nog bij de zeer depri maar wel uitstekende punk/new wave score van o.a. Bauhaus. Neen, net zoals Grandrieux's 'La Vie Nouvelle' is Sombre nu niet bepaald een film om vrolijk van te worden.

3,0*

Een film die je zeker bijblijft zegt 'Moonwalker'. Een film die je heel snel vergeten zal zijn zegt 'Wibro'.

Er gebeurde eigenlijk helemaal niks in dit 'drama'', nou ja niks. Die paaldansers waren natuurlijk best wel geinig maar voor de rest was de film een en al leegheid. Zo leeg dat het mij af en toe aan La Dolce Vita van Fellini deed denken. Maar goed die Johnny leefde ook in een wereld waar verveling troef was. Wat dat betreft had Sofia Coppola zijn wereld niet beter kunnen verfilmen. Maar ja, een film moet natuurlijk ook kunnen boeien en dat deze film absoluut niet. En van een regisseur als Sofia Coppola die oa toch respectabele films maakte zoals The Virgin Suicides en Lost in Translation mocht je toch iets meer verwachten.

2,0*

De eerste film van Bergman die mij echt kon bekoren en niet in het minst door het voortreffelijk spel van Harriet Andersson. Zonder haar acteren zou deze film voor mij een stuk minder ogen. Haar spel vond ik in esthetische zin een lust voor het oog. De naakt-bad-scene vond ik zeer mooi en volgens mij was Bergman zijn tijd hiermee ook ver vooruit. Ik kan mij geen naaktscenes voor de geest halen van films die vóór 1953 gemaakt zijn.

Zeer mooi in deze film waren ook de prachtige shots van landschappen, de zee en de stadsbeelden van Stockholm. Wat mij gelijk opviel was dat het verkeer toen nog links reed. Dat veranderde pas in 1967 dacht ik.

Ook gaf deze film een mooi tijdsbeeld van de jaren vijftig. Ik moest gelijk aan mijn eigen jeugd denken. En wat werd er toen gepaft zeg. En dan te bedenken dat er in onze kroegen sinds gisteren niet meer gerookt mag worden.

Maar nogmaals; "Sommaren med Monika" heb ik ervaren als een zeer mooie Bergman waar ik erg veel van heb genoten.

4,0*

Ik weet niet in wat voor stemming Bergman verkeerde toen hij deze film maakte, maar dat hij in een zwaarmoedige bui was, dat kan ik mij absoluut niet voorstellen. Als romantische komedie vond ik deze film in ieder geval erg geslaagd. Qua sfeer doet deze film mij enigszins denken aan het eerste deel van Fanny & Alexander, dat ook erg luchtig was. Het verhaal was eigenlijk maar flinterdun, maar ja, waarom zou je hier om malen. Het spel van de mooie jonge dames was toch heerlijk om te zien. Ook de russische roulette tussen de edelman en de advokaat was zeer komisch. Film haalt het natuurlijk niet bij zijn latere meesterwerken zoals "Det sjunde inseglet" en "Tystnaden", maar dat waren natuurlijk totaal andere films die toch meer filosofisch en psychologisch waren wat zo kenmerkend is voor het werk van Bergman.
Neen, ik vond deze Bergman een leuke afwisseling tussen zijn doorgaans zwaarmoedige films.

4,0*

Bij mijn recensie van het voor mij zeer teleurstellende "Knight of Cups" schreef ik o.a. dat ik er alle vertrouwen in had dat Malick's volgende film mij wel weet te raken. Na het zien van het wederom zeer teleurstellende Song to Song is dit vertrouwen nu wel helemaal weggeëbd. De irritante en zeurderige voice-over, af en toe mooie beelden met mooie muziek maar die ineens afgebroken werden door nietszeggende scènes. OK, die vrouwen waren best wel aantrekkelijk maar hun blikken verraadden een zeer leeg bestaan. Met het verhaal kon ik verder ook niks. Dat zat als los zand aan elkaar. Gevolg van dit alles dat ik een paar keer mijn ogen niet open kon houden ... gáááp. Neen, Malick, ga maar lekker met pensioen. Oh wacht, hij heeft hierna nog een paar films gemaakt, maar of ik die ga bekijken, ik weet het niet. Malick staat voor mij inmiddels voor slaapverwekkende cinema. De late Malick wel te verstaan, want zijn eerste drie films staan voor mij nog steeds voor uitstékende cinema.

2.0*

Kan er mee door, hoewel deze film toch niet kan evenaren met die andere Nederlandse komedie ¨Bro's before Ho's¨ die ik onlangs gezien heb. Daarvoor vond ik deze komedie toch een beetje te braafjes. Ik heb in ieder geval weinig kunnen lachen. Dan ligt die platvloerse humor in ¨Bro´s....¨ mij toch ietsjes beter. Lies Visschedijk deed het in ieder geval prima. Daar ligt het dus niet aan. Verder valt er weinig te zeggen over deze komedie die ik bestempel als gewoon aardig amusement. Niet meer dan dat.

3,0*

Kende alleen het origineel "Le Salaire de la Peur" (1953)" van Clouzot. Wel erg lang geleden dat ik die gezien heb. Welk dus het beste is valt daarom moeilijk voor mij te zeggen. Die van Clouzot vond ik in ieder geval geweldig gezien de waardering (4,5*) die ik er voor gegeven heb. Ook deze remake was zeer genietbaar. Zeker die scène op de brug en eigenlijk alles wat zich in de jungle afspeelde. Met het eerste drie kwartier waarin uit de doeken gedaan werd waarom de vier mannen in dit avontuur beland raakten had ik wat meer moeite. Heb ik wel de goede film opgezet vroeg ik me eerst af. Dat geheel oogde voor mij meer als een doorsnee gangster/actie film. Niet dus. Mijn geduld werd dus weer eens op de proef gesteld.

4,0*

Na gisteren Burst City te hebben bekeken kon deze film niet uitblijven. Duidelijk beter dan de eerste film zeker wat betreft fotografie en muziek. Om voor die punkachtige muziek in de stemming te komen had ik trouwens vanmorgen alvorens deze film te bekijken eerst maar eens een punkalbum van de Dead Kennedys opgezet. Werkte wel vond ik.

Op visueel vlak vind ik deze film zeer geslaagd hoewel ik naar die overgang naar kleur wel even moest wennen. Tja, en dan het verhaal en die shoot outs. Ik moest dus wel heel erg denken aan Kickass, ook een film die ik trouwens zeer geslaagd vond. En die Erina Mizuno - dat moet gezegd worden - die zag er best wel aantrekkelijk uit maar haar gekerm had best wat minder gemogen. Dan hoor ik toch liever die tering herrie punkmuziek uit Burst City.

4.0*

Bij het doornemen van de berichten over de film "Letter Never Sent" van Kalatozov stuitte ik op deze voor mij niet geheel onbekende film. Ik had ooit vroeger wel eens van deze Russische film gehoord maar hij was bij mij verder in de vergetelheid geraakt. Nu geprobeerd van het internet te plukken wat mij nog gemakkelijk lukte ook, hetzij wel met ondertiteling in het Portugees.

Net zoals bij de films van Kalatozov moest deze film het voor mij helemaal hebben van het schitterende camerawerk, zeker niet van het verhaal, die in Russische oorlogsfilms van de jaren vijftig en zestig vaak doorspekt zijn met bolsjewistische propaganda. Het toch wel zeer verrassende- en uitstekende einde was voor mij niettemin voldoende om deze film toch een hoog cijfer te geven.

Wat het kleurgebruik betreft; Ik dacht eerst dat ik hier te doen had met een ingekleurde versie van een zwart/wit film. Niet dus zoals ik uit bovenstaande berichten aflees. Toch blij dat ik deze Russische film uit het post-Stalin tijdperk eindelijk gezien heb. Ik zal me ook eens gaan wagen aan die andere oorlogsfilm van deze regisseur "Ballade o Soldate".

4,0*

Moeilijk te beoordelen film. Zijn de arbeidsomstandigheden in Groot Brittanië zo slecht zoals de regisseur ons wilde laten zien. Dat je 14 uur per dag moet kapotwerken en dan wel op die manier dat je geen tijd hebt voor toiletbezoek en daarom een fles mee moet nemen om in te pissen. Geen gelukzalig momentje maar een aaneenschakeling van ellendige situaties tot het einde toe. Lijkt mij anno 2019 erg sterk. Neen, ik vind de ellende van de familie Turner die Ken Loach ons voortoverde veel te dik aangezet, zo dik zelfs dat het het net leek alsof ik hier met een lange verkiezing spot te doen had van de Labour partij die de Britten wil waarschuwen dat dit hun te wachten zou kunnen staan als ze stemmen op Boris Johnson met de brexit als gevolg. Positief van deze film vind ik wel dat de cast het verder uitstekend deed. Op het acteren viel dan ook niets aan te merken maar op de geloofwaardigheid van het verhaal - ik zeg het nadrukkelijk - toch wel het een en ander.

3,0*

Ooit begonnen met de films van Tsukamoto met "Tetsuo" die ik helemaal niks vond, maar de volgende vijf films van deze regisseur die ik mocht aanschouwen ervaarde ik zonder meer als goed tot zeer goed en tot de laatste categorie behoorde zonder meer deze film "Gemini" die uitblonk door de onheilspellende sfeer die Tsukamoto met deze film wist te creëren mede ook door de geweldige score van Ishikawa en door de schitterende fotografie van Tsukmatoto. Shinya Tsukamoto behoort voor mij met Takeshi Kitano zonder meer tot de beste Japanse filmregisseurs van de laatste 20 jaar.

4,0*

Voor de 3e maal deze uitstekende film bekeken en weer meer ontdekt. Deze film zou men kunnen zien als een allegorie op de oorlog in Vietnam. De verwijzingen naar die oorlog zijn te talrijk om op te noemen. De Louisiana National Guard in de rol van de US Army, de Cayuns in de rol van de Vietcong en het moeras staat voor de jungle in Vietnam.
De film bevat enkele schitterende scenes Je ziet ineens 8 opgehangen konijnen, terwijl er nog 8 guards over zijn. Op het eind worden er twee strops in gereedheid gebracht, waarbij Reece dacht dat zij voor hem en zijn enige overgebleven maat Spencer bedoeld waren. Achteraf bleek dat ze gemaakt waren om 2 gedode varkens op te hangen voor de slacht.
De opbouw van de spanning in deze film was verder uitstekend. De beelden van het moeras oogden zeer mooi en ook de cast was zonder meer goed. En niet de vergeten de muziek van Ry Cooder en vooral de geweldig mooie Cayun muziek aan het eind van de film. Het slot, ook weer met een duidelijke verwijzing naar de oorlog in Vietnam, was subliem.

5,0*

btw De kwaliteit van de DVD liet duidelijk te wensen over.

Deze film na zo'n 15 jaar afgelopen zaterdag weer eens herzien en helaas kan ik het enthousiasme niet delen van de meeste filmliefhebbers op dit topic. Wel, de film begint goed, de opening is schitterend en het kijkje in het "decadente" Havana van Batista oogde zeer mooi. Voor dit soort "decadente" taferelen moeten we nu oa zijn in Miami in Florida waar destijds na de revolutie de meeste van deze Cubanen naar toe zijn gevlucht. En Kolatozov - die even wilde laten zien hoe verderfelijk het kapitalisme is - tja jammer dat je niet meer leeft, dan had je nu kunnen zien hoe "decadent" het huidige Moskou is. Een duidelijk bewijs dus hoe gedateerd deze film is.

Over de andere verhalen wil ik niet te veel uitwijden maar toch wil ik nog iets kwijt over het tweede verhaal. Hoewel op visueel vlak zeer mooi vind ik de communistische propaganda hier schaamteloos. Och kijk eens wat die kapitalisten met die arme boeren doen leek de regisseur te willen zeggen. Neen, de communisten die waren lief voor de boeren. Miljoenen stierven er de hongerdood in de beruchte jaren dertig onder vadertje Stalin. Maar dat wist Kalatozov natuurlijk niet!?

Dus, wat blijft er van mijn kant uiteindelijk over voor deze propaganda film; toch nog een bescheiden 3,5* en dat voor de cinematografie, want het camerawerk - eerlijk is eerlijk - is van grote schoonheid.

De tweede Tsjechische film die ik binnen een week gezien heb en zeker wel een bijzondere. Zeer origineel allemaal en op visueel vlak best mooi hoewel het wel erg lang duurde voor de film mij echt mee wist te slepen. Dat kwam omdat er doorgaans door de hoofdrolspeler Karl Kopfrking te veel gepraat werd. De laatste twintig minuten vond ik daarom ook verreweg het boeiends. Bij het einde moest ik trouwens onmiddellijk denken aan die nouvelle vague klassieker "L' Année Dernière a Marienbad" van Resnais.

Deze film had gezien het macabere onderwerp volgens mij ook alleen maar gemaakt kunnen worden in het jaar van de Praagse Lente. Jammer eigenlijk dat er aan die Praagse Lente zo'n abrupt einde kwam en hierdoor de Tsjechische cinema twintig jaar lang stil kwam te staan. Wie weet wat we allemaal nog voor moois aan films uit dat land hadden kunnen verwachten als de geschiedenis een andere loop genomen had. Pas na 1989 na het einde van de communistische dictatuur veerde de Tsjechische film gelukkig weer op met als hoogtepunt "I Served the King of England" van de regisseur Jiri Menzel, die volgens mij ook aan deze film meegewerkt heeft.

3,5*

Lang geleden dat ik deze film weer eens gezien heb en mijn mening hierover is nogal verdeeld. Ik vond het eerste uur ijzersterk maar daarna zakte de film behoorlijk in. Het waren de scènes in de Romeinse Senaat en vooral het sublieme acteerwerk van Charles Laughton als Gracchus die deze film voor mij toch nog overeind hield. De finale veldslag tussen het leger van Spartacus en Crassus was ook best mooi gefilmd.

Wat deze film voor mij bijna de das omdeed waren de vreselijke stropige scènes tussen Spartacus en Virinia. Kubrick onwaardig. Dat heeft hij volgens mij moeten doen als concessie aan de bazen in Hollywood. Dat kan volgens mij niet anders. Voor mij haalde dit de film in ieder geval flink naar beneden. Die Jean Simmons kan trouwens ook niet eens acteren. Het is uiteindelijk vanwege het voortreffelijke acteerwerk van Charles Laughton - voor mij verreweg de beste acteur in deze film - dat deze film van mij toch nog een ruime voldoende krijgt, maar er had veel meer in kunnen zitten.

3,5*

Een van de betere films van Hitchcock die het voor mij behalve het degelijke acteerwerk van Bergman en Peck toch vooral moest hebben van de visuele hoogstandjes, zoals o.a. de droomscènes, de scène met de openzwaaiende deuren en de zelfmoord scène op het einde. Ook zeer goed gekozen in deze best wel spannende psychologische thriller vond ik de soundtrack van Miklós Rósza.
Het onderwerp, de psychoanalyse, blijft voor mij nog steeds een interessant onderwerp, hoewel ik geen waarde hecht aan de therapie op de divan en ook niet over de droomuitleg van Freud en o.a. Jung. Voor mij zijn dromen slechts een middel om tot zelfkennis te komen want in de surrealistische droomwereld kan jij jezelf nooit voor de gek houden. In die wereld ben jij puur jezelf. Ik ben van mening dat dromen echter niets voorspellen en ook niets over jouw verleden zeggen.

4,0*

Weinig aan toe te voegen aan de recensie van 'JessenOwnt'. Deze film die ik nu voor de derde keer heb gezien is en blijft voor mij met afstand de beste Nederlandse film die ik ooit gezien heb. Het plot is geniaal en het zeer verrassende einde laat je met opperste verbazing achter. Althans, nadat je deze film voor de eerste keer bekeken heb.
Toch een paar kleine opmerkingen; Zowel Saskia en Rex hebben zich toch wel uiterst naïef gedragen. Ik bemerkte geen enkel wantrouwen van Saskia tegenover die Raymond, terwijl dat zowiezo toch wel op zijn plaats geweest zou zijn lijkt me. Je gaat voor zo'n autosleuteltje toch niet zo maar onnodig risico's lopen en bij die Raymond in de auto stappen. Goed, Saskia twijfelde wel even, maar toen zij de foto zag van Raymond met de twee knappe dochters was dat beetje terechte wantrouwen bij haar helaas weg. Dat die foto er niet zo maar lag, moge natuurlijk wel duidelijk zijn. Dat maakte allemaal deel uit van het met uiterste perfectie uitgevoerde kidnappingsplan van Raymond. En dan die Rex; die had toch ook wel enigszins kunnen indenken dat als hij inderdaad achter de waarheid zou komen hij dat toch echt niet meer na zou kunnen vertellen. Die Raymond is toch echt niet zo gek die Rex zo maar te laten gaan. Maar goed, buiten dat vind ik Spoorloos toch gewoon een uitstekende film, vooral vanwege het verrassende einde, die alle kenmerken had van een horrorfilm.

Waardering; 4,5* ook na herziening.

Deze oscar winnende film heb ik destijds aan mij voorbij laten gaan. Verhalen over misbruik van de Rooms Katholieke Kerk spreken mij eenvoudigweg niet meer aan. Al genoeg gehoord gehoord daarover. Ik die vroeger zelf een streng katholieke opvoeding heb gehad kan trouwens daarover meepraten. Afgelopen zondagavond deze film toch maar bekeken omdat hij op NPO 2 werd uitgezonden. Film was zeker niet slecht maar een oscar voor de beste film vind ik toch wat overdreven. Zo bijzonder was het niet wat je allemaal voorgeschoteld kreeg. Toen ik trouwens die kop van die bisschop zag moest ik toch even denken aan die kop van Trump. Volgens mij hebben die twee ook best veel overeenkomsten. Beiden zo corrupt als wat en liegen dat het gedrukt staat.

3.0*

Een volslagen onzinnig plot, oeverloos geleuter; alles moest verklaard worden, lelijke fotografie, oninteressante personages enz enz. Tja, wat blijft er dan nog over? Niet veel dus of beter gezegd eigenlijk helemaal niets. Nou ja, de laatste beelden - Evan was eindelijk opgehouden met zijn geleuter - waren mooi, maar dat was het dan ook.

1,0*

Wat mij toch telkens weer verbaast is het grote aantal discussies over deze film die voor mij slechts oogt als een 1½ durende videoclip, waarbij het volgens mij puur gaat om het audiovisuele waaraan het verhaal totaal ondergeschikt is. SB die ik nu voor de derde keer heb bekeken komt bij mij in ieder geval over als een surrealistische film, waar geen plaats is voor een moraal en waarin elke logica ontbreekt. Een boodschap heb ik in deze film in ieder geval niet kunnen ontdekken. Dat hoeft van mij ook niet bij SB waarvan ik de indruk heb dat het niet meer is dan de op het doek geprojecteerde fantasie van Korine 'himself'. Wel erg mooi gebracht, dat wel, zeker met het oog op het schitterende kleurgebruik en camerawerk. Behalve dat die meiden - ik zeg het nogmaals - er lekker uitzagen valt er verder voor mij eigenlijk weinig meer te zeggen over deze film die voor mij slechts amusementswaarde heeft. Inhoudelijk stelt SB namelijk helemaal niets voor. Voor mij heeft het een diepgang als van een roeiboot. Het grote aantal discussies over SB in dit topic vind ik daarom ook schromelijk overdreven.

Waardering; nog net een 3,5*

Ondanks alle lovende kritieken kon ik helaas niets met deze film. Slaapverwekkende cinema. Zo wil ik deze film kwalificeren. Let wel, voor mij althans. Hij duurde trouwens tergend lang en halverwege overwoog ik ook de filmzaal te verlaten. Toch maar niet gedaan want het is ten slotte de winnaar van de Gouden Palm nietwaar. Waar gaat het in deze film nu over? Heb daar de nodige recensies over gelezen. Kritiek op het westerse superioriteitsgevoel las ik o.a., onze omgang met de medemens die te wensen overlaat, de regisseur zou ons een spiegel willen voorhouden en nog meer dan dat. Het zal allemaal wel, maar het interesseert mij allemaal niet. Verder sloeg het allemaal nergens op wat de regisseur ons voor toverde. De aapmens (zie poster) die mij nogal deed denken aan het monster van Frankenstein die het diner van het high society gezelschap moest verstoren. Wat moet dit nu voorstellen? ...

Ach neen, laat ik maar ophouden. Tijdverspilling om over deze film nog verder uit te weiden. Niet mijn ding gewoon deze film. Met Tony Erdman - ook zo'n draak - is dit de tweede film uit het huidige filmjaar die mij niet wist maar dan ook niet in het minst wist te raken. Tja, het kan verkeren. Hoe ik een film beoordeel is voor mij meestal 100% een zaak van het gevoel. Voel ik niks, dan houdt het gewoon op.

1.0*

Wat schreef ik o.a. bij mijn recensie van 19 januari 2012;

Het verhaal mag dan volkomen absurd zijn. Vanuit het oogpunt van de cinematografie is dit een uitstekende film. Prachtig camerawerk, mooie visuals en zeer fraai kleurengebruik. Ook op het acteerwerk valt niets aan te merken. Voor de waardering van een film wegen deze dingen voor mij nu eenmaal heel zwaar. Het excessieve geweld in deze film verandert daar niets aan.

Deze film nu weer eens opnieuw bekeken en ik denk er nu toch wel even heel anders over;

De cinematografie mag dan wel dik in orde zijn maar wat de regisseur in deze film toont is in moreel opzicht toch volkomen verwerpelijk. Neem die verkrachtingsscènes met die kinderen, dat kan toch echt niet. En dan durft de regisseur in een interview te zeggen dat het een politieke film is, die dient als metafoor voor het Servië van destijds. Tja, volgens Pasolini was Saló ook een politieke film, dat diende als metafoor voor het kapitalistische Italië anno 1975. Je moet ook iets bedenken hè. Stel je voor dat je toe gaat geven dat dit soort shockerende films niet meer zijn dan het in beeld brengen van je eigen perverse fantasieën. Dat kan natuurlijk niet, dan maar de politiek erbij halen. Ja, ja je kunt me wat maar daar trap ik toch echt niet in.

Ten slotte moge het duidelijk zijn dat ik deze film nooit meer zal gaan herzien.

2,0*

Deze film die ik afgelopen avond voor de zoveelste keer gezien heb staat voor mij hoog op de lijst van meest ontoegankelijke films aller tijden. Als je deze film rationeel gaat benaderen dan raak je het spoor al gauw volledig bijster. Nu is het natuurlijk ook nooit de bedoeling van de regisseur geweest dat je deze film met het verstand beoordeelt, want dat kan gewoon niet. Deze film gaat over "geloven" en is daarom ook 100% spiritueel. Je kunt de betekenis van dit spirituele meesterwerk van Tarkovsky alleen maar intuïtief vatten. Ik heb zelf al diverse pogingen ondernomen - zie mijn vorige berichten - en daar sta ik nog steeds achter.

Toch wil ik nog iets van de gids Stalker citeren in wat hij op het einde zegt over hoe de schrijver en de professor over het leven denken;

Ze weten dat ze "niet zo maar geboren zijn", dat ze "geroepen" zijn. Ze leven tenslotte "maar één keer"!

Die aanhalingstekens zijn zeer belangrijk, want Stalker wil hiermee de spot drijven over de onwetendheid van de schrijver en de professor. Voor mij is wat Stalker hier zegt in ieder geval volkomen duidelijk. In de filosofie van Stalker of misschien beter gezegd Tarkovsky, want Stalker staat eigenlijk voor de regisseur zelf, herken ik duidelijk het existentialisme van de Deense filosoof Soeren Kierkegaard. Kierkegaard noemt zijn boeken onwetenschappelijk en hiermee heeft hij veel gemeen met Tarkovsky, want ook Tarkovsky's films gaan voor mij door als 100% onwetenschappelijk. Verklaringen worden niet gegeven. Vul het zelf maar in. De "Waarheid" kan nu eenmaal niet onderwezen worden.

Waardering; onveranderd 5,0*

Eindelijk deel III bekeken van de Stars Wars serie. Nou ja, eindelijk, volgens mij was het beter geweest dit deel en eigenlijk ook I en II aan mij voorbij te laten gaan. Ik heb alle drie delen ervaren als behoorlijk slaapverwekkend. Die films leken voor mij een eeuwigheid te duren. De special effects waren dan misschien niet onaardig maar ik raakte daar toch ook weer snel op uitgekeken. Toch zijn het niet de special effects die deze film - deel III dus - bij mij de das om doet maar in de 1e plaats het oversentimentele gedoe van die Natalie Portman, een enorm overgewaardeerde actrice en in de 2e plaats de niet om aan te horen vreselijke zeurderige soundtrack. En al die aliënsachtige en buitenaardse wezens hoeft voor mij ook niet meer zo. Die heb ik onderhand wel genoeg gezien.

De Star Wars films van de jaren zeventig, tachtig van de vorige eeuw kon ik nog wel waarderen, vooral deel V - verreweg het beste deel -, maar toen had het allemaal nog iets vernieuwends. Wat in deze eeuw gemaakt is, de prequels daarvan, zijn voor voor mij niet meer dan inferieure herhalingsoefeningen.

Ik snap nu ook waarom films zoals Avatar, de LOTR trilogie mij zo weinig kunnen raken. Dit buitenaardse aliensachtige science fiction gedoe ligt mij gewoon niet meer en ik heb me ook voorgenomen dit soort films in de toekomst maar gewoon links te laten liggen. Dit geldt ook voor Avatar II, III, IV, V of VI mochten die ooit gemaakt worden, wat mij helemaal niet zal verbazen..

1,0*

Neen, dit was niet best. Het eerste uur was behoorlijk saai en in het laatste half uur waar deze film het dus van moest hebben werden de grenzen wat betreft goor- en bloederigheid ver overschreden. Het verhaal vond ik ook zo wie zo niks. Maar ja, ik had dat natuurlijk kunnen weten. Ook The House of the Devil die ook ging over een satanische sekte scoorde bij mij niet hoog. Misschien dit soort horrorfilms in de toekomst maar links laten liggen en mij maar meer houden aan sfeervolle horrorfilms zoals het schitterende "It Follows".

1,0*

Omdat ik van deze regisseur zijn laatste film "The Visitor" totaal niet kon waarderen had ik van deze film eigenlijk helemaal niets verwacht, maar tot mijn aangename verrassing wist deze film mij af en toe best wel flink te raken. Ik vond het echt een film uit het leven gegrepen met een lekker rustig sfeertje ook door de zeer rustgevende soundtrack. In ieder geval kon ik mij zeer goed inleven met de nogal stugge hoofdpersoon Finbar die gewoon rust wilde maar die die niet kreeg van zijn erg drukke maar goedwillende buurman Joe. Toch had ik soms best wel moeite mijn aandacht bij deze film te houden want er gebeurde eigenlijk maar weinig, hoewel ik de scènes waarin lillyputter Finbar over de spoorrails sjokte geweldig mooi vond, evenals de scènes van Finbar met Emily. Ontzettend lief en aantrekkelijk vond ik deze Emily gespeeld door Michelle Williams, een van mijn favoriete actrices de laatste jaren. Erg jammer dat zij niet zo veel in deze film te zien was.

Kort samengevat; "The Station Agent" vond ik een zeer aangenaam filmpje, stukken beter dan "The Visitor" die bij mij uitblonk door een zeer ongeloofwaardig verhaal, wat van deze film absoluut niet gezegd kan worden.

3,5*

Deze film moest het voor mij helemaal hebben van het schitterende camerawerk en de sublieme montage. Nog nooit zo mooi de Brooklyn Bridge in een film gezien. Van het verhaal kon ik niet veel wijs maar dat is voor mij nu even van ondergeschikt belang. Alleen vanwege de visuele pracht vind ik het de moeite waard deze film ooit weer een keer opnieuw te gaan bekijken. Hoe het verhaal in elkaar zit, daar kom ik dan vanzelf wel achter.

Waardering; voorlopig 3,5*

Ook deze film op de Filmbeurs in Den Bosch gezien en itt "The Duchess" die ik ook op dezelfde beurs gezien heb en die mij absoluut niet kon bekoren, vond ik dit een zeer mooie en warme film. Geweldig goed geacteerd door Léora Barbara als het "kneusje" Stella Vlaminck, hoewel ze dat allerminst was. Integendeel zelfs. Haar milieu waar ze opgroeide werd ontzettend goed weergegeven. Geen sentimenteel en zielig gedoe, maar gewoon goede en soms ook zeer humoristische dialogen en verder werd ook een zeer goede schets gegeven van de vriendschap tussen Stella en Gladys, waarvan de laatste een zeer positieve invloed uitoefende op Stella. Dit itt haar ouders, die het te druk hadden met hun eigen sores. De voice-over van Stella die we de hele tijd in deze film horen was vond ik absoluut niet storend.
In deze film gedroeg de hoofdrolspeelster zich als een eigenwijze donder en vechtertje die zich inderdaad bewust van haar eigen waarde als overwinnaarster uit de bus kwam. En zo zie ik het ook graag en zo moet het volgens mij ook. Een hoge waardering (4,0*) vind ik dan ook meer dan terecht.

Dit zijn de horror filmpjes zoals ik ze graag zie. Heerlijke sfeer, alles in mysterie gehuld, lekker wazig; m.a.w. zoek het zelf maar uit wat het allemaal te betekenen heeft. Ja, en dan de hoofdrolspeelster (Shree Crooks) die er ook nog eens uitstekend acteerwerk neerzette. Prachtig, ik zat in ieder geval gekluisterd naar dit filmpje te kijken. Dat Stephanie helemaal niet zo'n onschuldig kind was, dat voelde je natuurlijk wel aankomen. Na het uitstekende eerste half uur zakte de film bij het verschijnen van haar ouders wat in. Het laatste half uur vond ik daarentegen weer ijzersterk. Prima horrorfilmpje dus dit Stephanie waar ik tot nu nog nooit van gehoord had.

4,0*

Prima acteerwerk van Julianne Moore maar desondanks wist de film - gisteravond gezien in arthouse Lux - mij niet te boeien. Dat komt waarschijnlijk omdat ik in mijn familie of kennissenkring nooit te maken heb gehad met Alzheimer. Blijkbaar schijnt dat wel het geval te zijn met meerdere bezoekers in de bijna uitverkochte zaal, want meerdere mensen verlieten in tranen de zaal. Wat de film mij toch nog het bekijken waard was, was de verschijning van de niet onaantrekkelijke Kristen Stewart in de rol van Lydia, een van de dochters van Alice. Die gaf de film ondanks alle ellende nog wat fleur.

3,0*