Opinions

Naargeestige film die het voor mij absoluut niet moet hebben van het visuele want deze film oogde voor mij oerlelijk. Daar komt ook nog bij dat als deze film een beeld moest geven voor de verschrikkingen van de oorlogen (1992-1995) in het voormalig Joegoslavië je er natuurlijk wel voor moet zorgen dat je met een geloofwaardig verhaal komt. De realiteit was destijds toch wel even anders dacht ik. Maar ja, het is maar film moet de regisseur gedacht hebben. Kan wel zijn maar het lijkt me dat de Serviërs toch niet zo blij geweest zullen zijn met deze film waarin zij uitgebeeld werden als bloeddorstige barbaren die hele dorpen platbranden en uitmoorden en die alleen jonge meisjes spaarden om die te laten werken in een bordeel. Zo zie ik het althans.
Meest heftige scène vond ik trouwens die van in het begin; Viktor die om een voorbeeld te stellen aan de tot prostituee gedwongen meisjes een van de meisjes de keel doorsneed. Het einde - hoe ongeloofwaardig dat ook mocht zijn - vond ik trouwens best mooi. En Rosie Day in de rol van Angel deed het zonder meer goed.

3,0*

Gezien het bar slechte weer afgelopen zondag deze film zondagavond maar eens bekeken en om eerlijk te zijn deel ik niet het enthousiasme met de veelal positieve reakties op dit forum. De film begon goed. De vrouw die vermoord werd was inderdaad een bloedmooie vrouw en mijn aandacht op het onderzoek hiernaar werd daarom ook gelijk bevestigd maar helaas zakte de film door de ontzettend veelal niet interessante dialogen voor mij al snel in. Het eerste uur ervaarde ik als ronduit langdradig. Pas vanaf de beelden van het voetbalstadion vanuit de lucht en de achtervolging in de catacomben begon de film voor mij weer enigszins interessant te worden. De ontknoping vond ik zelfs zeer goed en weerhield mij er uiteindelijk van deze film een onvoldoende te geven.

Dat deze film de oscar heeft gewonnen voor de beste buitenlandse film vind ik dus uiteraard niet terecht, dat moge duidelijk zijn. Die had moeten gaan naar "Das Weisse Band". Maar goed, afgaande van de reakties in de goed gevulde zaal in Lux waren er genoeg mensen die deze film wél konden waarderen. Ik behoor daar dus niet bij. Daarvoor boeide deze film mij in zijn geheel te weining.

3,0*

Mooie absurdistische klucht over twee meiden die volledig los gaan. Irritant vond ik die dames zeker niet. Maar ja, ik houd nu eenmaal van baldadige jonge vrouwen. Op visueel vlak vond ik het ook allemaal best mooi. De montage en het gebruik van kleurenfilters vond ik zelfs zeer geslaagd. Het enigste minpuntje was voor mij het gooi- en smijtwerk met eten aan het einde. Dat had wel wat minder gemogen.

4,0*

Visueel verbluffend mooie film waarbij ik in de meer serieuze scènes toch wel duidelijk de invloed van Wong Kar-wai meende te herkennen. Verder was het best lachen geblazen in deze film waarvan je nu niet direct zou zeggen dat dit uit de Volksrepubliek China komt. In dat geval is er op filmgebied daar toch best veel veranderd. Opvallend ook de zeer gevarieerde soundtrack waarbij ook plaats was voor "Pretty Woman", een bij ons destijds in 1964 zeer populair nummer van Roy Orbison. Zou je toch ook niet direct verwachten in een Chinese film.

Het hoogtepunt van deze verrukkelijke komedie vond ik toch wel de scène waarbij de zeer aantrekkelijke maar pittige Chinese jongedames zich overgaven aan het zuipspelletje Bar Golf. Ja, je moet er maar op komen. Ook die snelle autorit door nachtelijk Shanghai vond ik bijzonder mooi in beeld gebracht.

Dit is nu trouwens al de 4e Chinese film die ik in korte tijd gezien heb waarbij het opvallende is en dat geldt misschien voor de hele Aziatische film dat het verhaal ondergeschikt is aan het audiovisuele. Toch wel het grote verschil dacht ik met de films uit het Westen waarbij het meestal precies andersom is.

4.5*

In tegenstelling tot de Nederlandse natuurfilm Wad: Overleven op de grens van... kende deze film gelukkig geen voice-over en geen aangepaste soundtrack. Je moet het in deze film doen met de beelden van de natuur die je voorgeschoteld kreeg en het geluid dat de dieren produceerden. Uitleg wordt verder niet gegeven en juist dat maakt deze natuurdocumentaire in tegenstelling tot het door mij genoemde "Wad:..." tot een film voor volwassenen. Hoewel de beelden van de natuur zonder meer zeer mooi waren vond ik 85 minuten voor deze film overigens wel lang genoeg.

3,5*

Een teleurstelling, hoewel dat na het zien van het schitterende "Paprika" wel enigszins te voorzien was. De animaties waren best wel goed maar misten toch de frisheid van die van "Paprika", die veel meer kleur hadden. Het verhaal kon mij ook niet altijd boeien omdat te veel films waarin de actrice speelde gingen over het samurai tijdperk en dat is een stuk Japanse geschiedenis die mij totaal niet interesseert. Vandaar ook dat ik geen liefhebber ben van de films van Akiro Kurosawa. De muziek van Susumu Hirasawa vond ik soms te bombastisch maar verder best wel goed. Goedkoop aanhorend vond ik de muziek zeker niet. Het slotstuk van de film vond ik eigenlijk het beste en redt deze film voor mij nog enigszins.

3,0*

Japanse films die gaan over het samourai tijdperk laat ik meestal links liggen ongeacht of ze 50 jaar geleden of nu gemaakt zijn. Het tijdperk spreekt mij totaal niet aan. De hoge positie in de top 250 of laat ik het beter zeggen; het verschijnen in de top 250 van deze film überhaupt maakte mij toch nieuwsgierig en zette mij aan deze film toch maar te gaan bekijken. Ik moet toegeven dat ik toch meer kreeg dan ik had verwacht. Nu niet direct om de beelden, het acteren en om het verhaal maar vooral om de Japanse erecode van de samourai destijds die in geen enkel opzicht verschilde van de erecode van de Japanse soldaat tijdens de 2e Wereldoorlog. Ook toen werd na de nederlaag door veel Japanners en vooral hun superieuren om de schande uit te wisselen harakiri gepleegd. Er was dus in de ruim 300 jaar aan de Japanse mentaliteit niets veranderd. Je ziet het ook aan de extreme onderdanigheid van de Japanners aan hun superieuren. Maar nogmaals, de 41e positie van deze film in de top 250 verbaast mij zeer en ik ben er van overtuigd dat als meer filmliefhebbers deze film gaan bekijken alleen om die hoge positie deze film zeer snel uit de top 100 zal verdwijnen want ik kan niet bekijken dat deze film de mainstream filmkijker aanspreekt. De toekomst zal het uitwijzen.

3.0*

Deze film gisteren mogen aanschouwen op de Filmbeurs in Den Bosch. Mijn verwachtingen waren enigszins hoog gespannen omdat ik hun vorige film "Burnt After Reading" zeer teleurstellend vond en deze nieuwste film van de Coens imo alleen maar beter kon zijn. Helaas was dat niet het geval, ook deze film vond ik zeer teleurstellend, hoewel de filmliefhebbers in de zeer goed gevulde zaal daar duidelijk anders over dachten.

De Coens lieten in deze film meer dan in al hun films bij elkaar duidelijk zien dat hun achtergrond joods was. Je werd doodgegooid met Hebreeuwse teksten uit de Thora en Hebreeuwse woorden zoals goj, sjabbat, mazzeltof etc. Ook de personages - sommigen spuuglelijk - oogden zo joods als maar zijn kan. De humor - daar ging het toch allemaal om - vond ik toch niet zo bijzonder en ik moest af en toe veel moeite doen om niet in slaap te vallen. Of de Coens met "A Serious Man" nu een slechte film gemaakt hebben? Ik denk van niet. Ik denk eerder dat ik op de humor van de Coens gewoon uitgekeken begin te raken. Het is ook allemaal zo voorspelbaar geworden. De Coens zelf schijnen in het komedie genre wel lol te hebben want hun volgende film "Hail Ceasar" - klinkt wel leuk - wordt weer een komedie.

2,0*

Spannende giallo waarbij van het horror gedeelte pas 10 minuten voor het einde iets te bespeuren viel, maar die killing en dan heb ik het natuurlijk over de douche scène was wel zeer heftig. Daar is die scène in Hitchcock's Psycho niets bij. Interessant en toch wel zeer origineel de killings door middel van een zwarte kat. Tja, je moet er maar opkomen.

3,5*

Deze film komt bij mij in het rijtje te staan van de meest depri en nihilistische films die ik ooit gezien heb. Het leek wel of de filosoof Schopenhauer constant aan het woord was, de filosoof van het pessimisme bij uitstek. Volgens Schopenhauer is het leven lijden. Dat geldt hier in ieder geval voor de hoofdpersoon. En vaak is dit ook de realiteit voor iedereen die in ellendige omstandigheden geboren wordt, enkele uitzonderingen daargelaten. Wat dat betreft kun je gerust stellen dat Noé met deze best wel shockerende film toch ook een realistische film gemaakt heeft. Vaak spookt het in onze hoofden, willen wij de meest extreme dingen doen met onze vijanden, maar worden wij daadwerkelijk met onze vijanden geconfronteerd, dan gebeurt er, behalve wat verwensingen naar die vijanden, meestal helemaal niets. Wij leggen ons weer neer bij ons ellendige bestaan.
Het einde vond ik zeer shockerend maar toch ook weer sterk; Mahon die in zijn gedachte of droom zijn dochter uit haar lijden wilde verlossen. maar in werkelijkheid haar intens omarmde omdat hij inzag dat zij het enigste stukje geluk was dat hij nog had. Zo werd de zeer pessimistische boodschap van Noé toch nog enigszins getemperd.
Kort samengevat heeft Noé met deze voor mij zeer filosofische film toch een zeer goede film gemaakt die mij behoorlijk geraakt heeft, hoewel deze film toch niet in de buurt komt bij zijn meesterwerk "Irréversible", voor mij nog altijd een van de beste films die ooit gemaakt zijn.

4,0*

Een film waar ik naar uitkeek, dit vanwege de cast en uiteraard ook mijn goede herinneringen aan het zeer vermakelijke "In Bruges" van dezelfde regisseur, maar oh wat een teleurstelling werd het. De film begon best wel aardig, de opening vond ik zeer grappig maar daarna werd het alsmaar minder. De acteurs waren best wel komisch dat wel, maar het is het belabberde script dat de film voor mij de das om deed. De vrouwelijke "psychopaten" speelden dan ook nog eens een ondergeschikte rol. Nu moest ik het doen met de absurditeiten van de vijf macho's die mij op een gegeven moment behoorlijk begonnen te vervelen. Die bloederige scènes hadden voor mij ook geen enkele impact meer, dat heb ik in andere films al veel meer en veel beter gezien. Wat blijft er dan over? Voor mij niet meer dan een teleurstellend avondje bioscoop.

2,0*

Ik kende van deze regisseur tot nu toe alleen de film van die koe die door de muur kwam. Nu ook maar eens aan deze film gewaagd. En niet voor niks. Van het maffe plot moet deze film het van mij niet direct hebben maar op visueel vlak vind ik dit zonder meer een prachtige film. De scène die er voor mij ver bovenuit steekt is die van het "begrafenis" ritueel van die overleden overgrootvader vergezeld van die jonge vrouw aan zijn zijde op de baar.

4.0*

Meer dan 20 jaar geleden dat ik deze thriller voor het laatst gezien heb. Dus dacht ik; ach laat ik 'm weer eens gaan herzien en eens kijken hoe ik nu over deze Hitchcock klassieker denk. Wel, aanzienlijk minder positief. Dat ligt zeker niet aan de clou, want ja ik wist van te voren al hoe het af zou lopen maar het is vooral het gebrek aan spanning, vooral het eerste uur dat deze film mij enigszins de das om doet. Voorts stoorde ik mij nogal aan de brave burgerlijke familie. Iedereen kan het zogenaamd goed met elkaar vinden, zondags naar de kerk in het zondagse pak, dames met hoedje. Tja, zo ging dat vroeger. Maar op dit burgerlijke conservatisme wil ik deze film nu ook niet direct afrekenen. Het was ten slotte 1943, nietwaar. Waar ik de film wél op afreken is het volstrekt ongeloofwaardige einde. Charlie - uitstekend gespeeld door Joseph Cotten trouwens - had blijkbaar geen moeite om drie weduwen te wurgen - daar moet je ook wel een beetje kracht voor hebben dunkt me - maar wist niet hoe hij zijn nichtje uit de trein moest werken, neen integendeel, hij viel zelf uit de trein. Tjonge tjonge, met zo'n knullig einde zou je anno 2019 toch niet mee aan moeten komen.
Kort samengevat; een gebrek aan spanning en een knullig einde doet deze Hitchcock bij mij toch flink in waardering dalen.

3.0*

En hij viel ook niet tegen. Vanavond eindelijk gezien in de sneak preview in Lux in Nijmegen. Mooie lange shots, goed verhaal maar vooral uitstekend acteerwerk van Michael Fassbender die een zeer eenzame aan sex verslaafde persoon neerzette en natuurlijk ook de imo zeer aantrekkelijke Carey Mulligan, die ik nog geen enkele slechte rol heb zien spelen. Alle films die ik tot nu toe met haar gezien heb zijn top. Als actrice staat zij bij mij in de huidige cinema daarom ook met stip op de eerste plaats. Er moet heel wat gebeuren wil deze film - vooral het open einde was prachtig - bij mij niet in de top 10 komen te staan van de films over het jaar 2012.
Dat deze film niet genomineerd is voor een oscar is eigenlijk een 'shame' maar natuurlijk wel te begrijpen. Van het preutse Hollywood kun je nu eenmaal niet verwachten dat een film waarin het mannelijke geslachtsdeel en lange neukscènes getoond worden mee kan dingen voor een oscar. Maar so what. Ik vermaak mij tig keer meer met dit soort films dan met een saaie oscarwinnaar zoals "The King's Speech".

4,0*.

Het bekijken van dit drama van Yimou Zhang heb ik zo lang mogelijk uitgesteld omdat ik hier helemaal niets van verwachtte. Verhalen die zich afspelen in het China van Mao hebben mij nu eenmaal nooit aangesproken. Maoïsme, communisme, leninisme of hoe je het ook mag noemen staat voor mij symbool voor grauwheid en vreugdeloosheid. Ook deze film straalde dat uit. Iedereen gelijk dus iedereen even armoedig gekleed en iedereen aangesproken met kameraad. Tja, ik heb altijd de pest gehad aan dat communisme. Niet voor niets is voor mij 1989 het belangrijkste jaar van de 20e eeuw van na de 2e Wereldoorlog. Het jaar waarin het hele communistische systeem in Europa ineenstortte.

Slecht is deze film van Yimou Zhang uiteraard niet. Ik denk dat het China van de Culturele Revolutie best wel realistisch werd neergezet. En ja, de jonge hoofdrolspelers deden het best goed, maar ik kon mij helaas niet met hun inleven. De beleving van mijn kant was 0,0. Het liet me allemaal Siberisch koud. Ik geef toch de voorkeur aan Chinese films die zich in het huidige kapitalistische tijdperk van China afspelen. Geen politiek geleuter over Mao, revolutie, klassenstrijd etc, maar goed geklede vrouwen en verder prachtige uitgebeelde metropolen in vaak schitterend neonlicht. Film staat voor mij nu eenmaal voor het weergeven van het schone, niet van het lelijke. Dat laatste zeker niet bij Aziatische films die toch meestal uitblinken in het visuele.

3,0*

Zeer goede western. Na "High Noon" en "The Searchers" de beste western die in de jaren vijftig gemaakt is. De beelden waren erg mooi, het verhaal was ontzettend goed en het jochie speelde voortreffelijk. Ik vond het een echte klassieke western, zoals er in die jaren vijftig heel veel gemaakt werden, maar waarvan de meeste toch niet dit niveau haalde. Toen ik een jaar of 10-12 was was ik dol op dit soort films, vooral als er veel schiet- en knokscenes in te zien waren. De inhoud van het verhaal vond ik destijds minder belangrijk. Ik ben het trouwens niet met 'Barfly' eens dat het kleintje ventje de film deels heeft verpest, hoewel ik 'Barfly's' reaktie wel zeer komisch vond. Het einde van de film toen het jongetje riep "Shane, come back" vond ik namelijk zeer mooi.

4,0*

Hier kan ik dus niet veel mee. Een stomme schoonmaakster die verliefd wordt op een visachtig creatuur. Tja, van dit soort fantasieën daar moet je van houden. Ik heb me in het eerste 1½ uur daarom ook behoorlijk zitten vervelen. Het spannende laatste half uur maakte enigszins nog veel goed.

Op visueel vlak oogde deze film soms best mooi hoewel dat vismonster er gewoon niet uitzag. Tsjonge, wat een gedrocht. De jaren vijftig/zestig muziek vond ik daarentegen best wel genietbaar.

Waardering: nog net een 3.0*

Bij het samenstellen dit jaar van de top 100 van films uit landen die ooit tot de voormalige Sovjet-Unie behoorden is deze film mij volledig ontgaan. Anders zou deze toch wel vrolijke film zonder meer bij de beste 50 zijn beland.

Neem nou het eerste segment; een jong meisje en een oudere man die via internet elkaar hebben leren kennen. Ik zou graag de plaats hebben willen innemen van die depri ogende man met bril die totaal geen raad wist met die Vera. Ik wist het wel hoewel..... . Zou ik mijn handjes thuis hebben kunnen houden van die "geile slet" zoals Vera zichzelf noemde in een overmoedige bui. Ik weet het nog zo net niet.

Het eerste segment vond ik ook zonder meer het mooiste hoewel met het volgende segment ook niets mis was. Als de regisseur het daar bij gelaten had, dan had deze film van mij minstens een 4.5* gehad, want de twee segmenten die hier opvolgden vond ik toch enigszins teleurstellend. Maar, so what. In zijn geheel heb ik mij best geamuseerd met deze Russische komedie die voor mijn gevoel niets te lang duurde. Verder mijn dank aan Baggerman die zo aardig was een fragment uit deze film in zijn nieuwste contest te stoppen want anders zou deze film wel eens voorgoed aan mij voorbij hebben kunnen gaan.

4.0* (4.5* 1e deel, 3.5* 2e deel)

Deze film vanavond nog maar eens een keer bekeken. Ik had toch het idee dat bij mijn eerste kijkbeurt toch het nodige ontgaan was. En dat was ook zo. Het hele verhaal is mij nu volkomen duidelijk.

Met de wijze van filmen door Kawase heb ik toch wel enige moeite. Ik had namelijk niet het idee dat ik naar een speelfilm, maar eerder naar een documentaire zat te kijken, gemaakt door een filmploeg die een reportage aan het maken was over het reilen en zeilen van een familie in Nara.

Niettemin vond ik dit toch wel een erg warme film, waarin best wel goed geacteerd werd. Daarom vind ik een verhoging in waardering van 2,0* naar 3,0* niet meer dan normaal.

Weinig boeiende film. Dat gedeelte wat zich in Teheran afspeelde vond ik verreweg het meest interessant. Het gaf toch enigszins als je goed oplet een duidelijk beeld van het Iran onder het juk van het door mij zeer verafschuwde streng islamitische bewind aldaar. De kinderen op school met die witte hoofddoeken zegt eigenlijk al voldoende. Tja, en van die politie moest je het natuurlijk ook niet hebben, zeker niet als je informatie wenst over je verdwenen vrouw en dochter. Maar ja, het leven van een vrouw stelt in dat soort landen nu eenmaal niks voor. Tot zover Teheran.

Dat gedeelte wat zich in het soms door mist verhulde bos afspeelde vond ik behoorlijk slaap-verwekkend, er leek geen einde aan te komen en het einde dat eigenlijk de climax zou moeten zijn vond ik een regelrechte afknapper. Deze film liet mij dus met een zeer onbevredigd gevoel achter. Niettemin hebben Iraanse regisseurs bewezen toch wel talent te hebben. Deze film kende best wel visueel zeer mooie scènes, maar ik denk - nou ja, ik weet het wel zeker - dat het die verstikkende dictatuur is die de regisseurs behoorlijk in de weg zit. Ik hoop in ieder geval ooit eens mee te maken een Iraanse film te zien die gemaakt is in een democratisch Iran, bevrijd van die ayatollah's.

2,0*

Fenominaal!

Een ander woord kan ik niet bedenken voor deze schitterend surrealistisch film van Buster Keaton die toch duidelijk beter is dan "The General". Hoogtepunt is 'de film in film' scène waarin Buster Keaton liet zien dat hij zijn tijd al ver vooruit was. Andere scènes die vermeldingswaard zijn zijn oa de scène van Keaton op de motor en de scène aan de pooltafel. Van de grote drie komieken in de zwijgende film, en dan heb ik het over Charlie Chaplin, Harold Lloyd en Buster Keaton, staat de laatstgenoemde voor mij toch duidelijk op de eerste plaats.

5,0*

Het gaat in dit filmpje misschien allemaal nergens over, maar toch vond ik het ontzettend leuk. Dat ligt natuurlijk helemaal aan de wat timide maar oh zo sympathieke Uzuki Nireno. Wat een uitstraling heeft dit plattelandsmeisje. En de parapluscène is er eentje om in te lijsten.

Waardering: dikke 3,5*

Deze film die ik vanmorgen weer eens herzien heb moet het voor mij vooral hebben van het ijzersterke eerste 1½ uur. Mooie visuals, prachtige pianomuziek en vooral lekker mysterieus. Ik was zeer gefascineerd door het bizarre surrealistische wereldje waarin het jonge meisje leefde. Vooral de scène waarin zij al rennend Iwai een rondleiding gaf door de zeven verdiepingen van de flat waarin zij woonde, onder begeleiding van de prachtige pianomuziek van Takashi Kako, is om in te lijsten. En zo kende dit deel van de film wel meer van dit soort mooie scènes, alles om deze film door mij de hoogste waardering te geven, maar helaas gooide het laatste half uur roet in het eten. Naarmate er meer werd prijsgegeven van het hoe en waarom van het abnormale gedrag van de mysterieuze jonge vrouw verslapte mijn interesse. De laatste tien minuten - de ontmoeting met haar moeder - waarbij alles haarfijn werd uitgelegd was voor mij een regelrechte afknapper. Deed mij erg denken aan een Hollywood drama waarbij ook alles zo nodig verklaard moet worden. Heel jammer. Voor mij had deze hele film gewoon mysterieus mogen blijven. Dat deze film van mij alsnog een hoge waardering krijgt heeft het daarom ook te danken aan het uitstekende eerste 1½ uur en o.a. de prachtige soundtrack van Takashi Kako.

4,0* na herziening

Geen onaardig filmpje, dat helaas wat minder sterk eindigde. Dat geschreeuw en gemep bij dat Boedhabeeld hoefde voor mij allemaal niet zo. Film begon niettemin sterk en Momoko zag er ook echt wel grappig uit. Ik vond haar optreden erg vermakelijk en de crash met haar scooter vond ik bovendien zeer hilarisch. Over Ichigo met haar irritante stem was ik wat minder te spreken. Haar optreden weerhield mij er van deze film een hoog cijfer te geven.

3,5*

Speciaal voor deze film vandaag naar de Filmbeurs in Den Bosch geweest en helaas kan ik het enthousiasme niet delen met de meeste mensen op dit topic. Neen, de humor in "Symbol" is nu niet direct mijn humor. Het begin met die man in die kamer zonder ramen en deuren was nog wel leuk maar op een gegeven moment begon het mij allemaal stierlijk te vervelen. Ook dat geschreeuw van die man begon mij op den duur danig te irriteren. Het was ook allemaal teveel van hetzelfde en die scènes in Mexico - ik dacht eerst dat ik bij de verkeerde film zat - voegden imo ook niet veel toe. Dat de film van mij toch nog een voldoende krijgt is vanwege het visueel schitterende einde toen de man via de fallische uitsteeksels naar boven klom en vervolgens opsteeg.

3,0*

Na deze film vanmorgen opnieuw bekeken te hebben begin ik toch wel echt te twijfelen of "The Clockwork Orange" voor mij nog steeds de beste film is van Kubrick, want deze film "The Shining" is toch echt wel een genot om naar te kijken. Nog nooit heb ik zulke mooie shots gezien van de gangen van een hotel en ook de beelden van de rennende Danny door het besneeuwde doolhof zijn toch om je vingers bij af te likken. De spanningsopbouw, de voortdurend onheilspellende sfeer en de geweldige soundtrack maken voor mij dit meesterwerk van de grootste regisseur aller tijden compleet. En dan heb ik het nog niet gehad over Jack Nicholsen. Zijn rol als de psychopatische Jack is natuurlijk fenominaal en voor mij zonder meer JN's beste rol uit zijn filmcarrière.

Waardering; verhoogd naar 5,0*

btw De versie die ik gezien heb is de Europese. Of de Amerikaanse versie beter is weet ik niet - ik heb die nooit gezien -, maar de ervaring heeft mij geleerd dat een 'uncut' versie niet altijd beter hoeft te zijn. Vaak bevat die overbodige scènes.

Yakuza films met veel geweld en geschreeuw zijn nu niet bepaald mijn ding, maar Sono weet altijd wel een aantal aantrekkelijke en schaars geklede dames te voorschijn te toveren en daar houd ik dus wel van. Ik zie ze liever dan die blonde schreeuwlelijk. Visueel vond ik het best wel aardig wat ik in deze film te zien kreeg. Niet wat betreft inhoud, want dat stelde niets voor. Daar moet je dus niet te veel op focussen. Ik zie deze film niet meer als aardig amusement.

3.5*

Het bekijken van deze film heb ik lange tijd uitgesteld omdat ik als ik de plotomschrijving zoal las er helemaal niks van verwachtte. In het begin dacht ik ook met niet meer dan een doodsaaie film te doen te hebben. Bij het zien van de suikerrietplantage werd ik al moe. Moet je hier 120 minuten lang naar kijken hoe een groepje stadsmensen gaan proberen 70000 rietstengels te oogsten. Maar op een gegeven moment ging ik sympathiseren met de hoofdrolspelers die toch allemaal hun eigen probleempjes hadden die ze wilden verdringen door keihard lichamelijk werk te doen dat wel leidde in positieve zin tot een zekere saamhorigheid. Dat werd allemaal zeer mooi gebracht. Ik vond deze film ondanks die twee uur dan ook zeker niet aan de lange kant. Op visueel vlak trouwens ook best wel een mooie film. De suikerriet plantage met op de achtergrond de zee oogde zeer mooi. Je zag het suikerrietveld naar het einde toe alsmaar kleiner worden. Dat einde vond ik trouwens ook zeer mooi en hartverwarmend.

4.0*

Hmm, een van de meest vreemde filmpjes die ik de laatste tijd gezien heb. Ik weet ook niet wat ik er van moet denken. Nogal experimenteel allemaal. Niettemin krijgt deze film van mij toch een ruime voldoende en dat heeft die volledig te danken aan de schitterende zwart/wit fotografie. Zo mooi zie je films in zwart/wit niet vaak. Van het verhaal moet deze film het van mij niet hebben. Daar kon ik af en toe geen touw aan vastknopen.

3,5*

De vijfde film die ik van deze Japanse regisseur heb mogen aanschouwen en tevens ook zijn minste. De film kende mooie erotische scènes - dat wel - maar van het verhaal kon ik geen touw aan vastknopen. Op visueel vlak soms best wel mooi zeker wat betreft het kleurengebruik maar de zeer teleurstellende en vooral mij irriterende laatste 18 minuten weerhouden mij er van deze film een ruime voldoende te geven. Heel wat anders en stukken beter vond ik zijn films Den-En ni Shisu (1974) en Kusa-Meikyû (1979).

3,0*