Opinions

Deze film gezien in de sneak in Arthouse Lux in Nijmegen. Er liepen zeven mensen weg uit de sneak waarvan de conclusie mag worden getrokken dat zij überhaupt niet van musical houden, want als je deze musical slecht vindt, hoe wil je het dan hebben? Het zag er allemaal perfect uit. Beter kan het gewoon niet. Schitterende dansscènes met dank uiteraard aan het koppel Emma Stone en Ryan Gosling. Die Emma zag er met haar kanariegele jurk toch wel supermooi uit. Uiteraard moest ik bij het zien van deze film onmiddellijk denken aan de MGM musicals uit de jaren vijftig met Gene Kelly en Fred Astaire. Je zou haast zeggen dat deze film een hommage is aan die musicals zoals Singin' in the Rain en An American in Paris om maar eens een paar voorbeelden te noemen. In dat geval is deze film uitermate geslaagd. Maar nogmaals, houd je niet van musical, dan kun je het beste deze film maar links laten liggen want het verhaaltje is net zoals bij de meeste musicals flinterdun.

4.0*

Deze film vanmorgen maar eens weer bekeken en laat ik het maar gelijk zeggen; ik had enorm veel moeite met deze film.

Eerst maar eens het positieve; de film was fraai vormgegeven, het acteerwerk van de cast was meer dan goed en ook de soundtrack vond ik prachtig. Dat de realistische wereld van Ofelia voortdurend afgewisseld werd met haar fantasiewereldje, daar had ik geen enkele moeite mee.

Nu het negatieve; ik vond sommige scènes in deze film buitengewoon wreed. Het bekijken van horrorfilms zoals "Martyrs", "à l' interieur", "Frontières" etc ging mij aanzienlijk beter af. Daar komt ook nog bij de politieke boodschap waaraan ik mij behoorlijk ergerde; de regisseur liet vanaf het begin duidelijk zien waar zijn sympathie lag in de Spaanse Burgeroorlog. Bij de republieken of antifascisten uiteraard. Dit konden wij al duidelijk zien in de scène toen Ofelia alleen met haar linker hand de sadistische kapitein een hand wilde geven. Voor de regisseur was de sadistische kapitein de verpersoonlijking van het kwaad ofwel het symbool van het fascistische Francoregime en Ofelia de verpersoonlijking van het goede ofwel het symbool van de Republikeinen, de tegenstanders van Franco. Nu heb ik mij zelf met de geschiedenis van de Spaanse Burgeroorlog zeer veel beziggehouden en mijn conclusie is dat destijds beide partijen zich aan wreedheden hebben schuldig gemaakt wat niet zo verwonderlijk is want burgeroorlogen kenmerken zich juist door hun wreedheid. Dat de wreedheden in de Spaanse Burgeroorlog volgens Del Toro er maar van een kant kwamen wil er bij mij dus niet in. Maar goed, tot zover de imo politieke boodschap van Del Toro.

Hoe deze film nu te beoordelen? Wel, ik heb besloten de door mij genoemde positieve punten zwaarder te laten wegen dan de negatieve en daarom krijgt deze film van mij ook een ruime voldoende. Want laten we eerlijk zeggen; aan de cinematografie zelf valt er over deze film niets negatiefs op te merken. Die is zonder meer uitstekend.

3,5*

De derde film die ik van Gandrieux gezien heb en tevens ook de minste. De film wist mij niet te raken en ook op visueel vlak vond ik het ook niet echt bijzonder, met uitzondering van de beelden van het meer en de bossen. Die waren zeer mooi. De poster is ook prachtig trouwens.

2,0*

Deze film die ik vanmorgen weer eens herzien heb zie ik vooral als een portret van een opportunistische ongevoelige jongen die heel simpel van partij verwisselt alleen omdat het hem nu eenmaal zo uitkomt. Het verzet wil mij niet, nou dan kies ik toch gewoon voor de tegenpartij. Dat het geen normale knul was, dat zagen wij al in het begin waarin zijn ongevoeligheid al sterk tot uitdrukking kwam. Dat hij met een kattepult voor de fun een vogeltje uit de boom schoot en met de hand een kip de kop afsloeg zegt genoeg. Hoewel, er zijn grenzen. Toen de Gestapoman France mee wilde voeren bedacht Lucien zich toch en schoot de gestapoman dood en bracht vervolgens France in veiligheid.
Hoewel de film nogal traag was vond ik dit een zeer geslaagde film van Louis Malle waarbij het helemaal niet zo zeer ging om wie goed of fout was. Eigenlijk was Lucien die ik zag als een zeer triest personage ook gewoon slachtoffer want ideologische overwegingen speelde bij zijn handelen geen enkele rol. Het was om die reden denk ik dat de vader van France hem niet kon haten.
Tot slot; wat is die Aurore Clément een prachtige vrouw die bovendien ook nog eens zeer goed kon acteren. Vooral haar verschijning in de laatste 15 minuten vond ik werkelijk schitterend.

4,0*

Deze film vanavond weer herzien. Film geeft een mooi nostalgisch portret van het naoorlogse Rome. Bijzonder mooi vond ik de volksmuziek die oa in café's en eetgelegenheden gespeeld werd. Ook de score, de weemoedige muziek van Alessandro Cicognini vond ik zeer goed in deze film passen. Verschrikkelijk vond ik daarentegen de rituelen van die achterlijke roomskatholieke kerk. Kan me voorstellen dat er destijds zo veel mensen op de communistische partij stemden.
Het thema waar het in dit verhaal om gaat is op zichzelf wel goed. Fiets van de posterplakker wordt gestolen. De posterplakker gaat met zijn zoontje op zoek naar de fiets en steelt uiteindelijk uit pure wanhoop zelf een fiets. Mooi in beeld gebracht allemaal, dat wel, maar het boeide me allemaal minder dan toen ik dit allemaal voor de eerste keer zag.
Er was een ding dat mij trouwens erg opviel. Dat fietsen stelen ging toen wel erg makkelijk. Was het fietsslot destijds nog niet uitgevonden? Het ligt toch voor de hand zou ik zeggen dat in een land dat in een naoorlogse crisis verkeert, waar veel werkeloosheid en armoede is de mensen toch wel gauw geneigd zullen zijn om uit pure armoede dan maar te gaan stelen. Dan laat je je fiets toch niet zo maar onbeheerd achter. Of zie ik het verkeerd?
Ach, misschien zie ik gewoon te veel films, word ik daarom te kritisch.

Waardering van 5,0* naar 4,0*

Niet slecht maar ook niet bijzonder. Dit soort coming of age filmpjes heb ik tig keer beter gezien. Ligt niet aan Saoirse Ronan want die deed het best goed. Wat ik miste is vooral originaliteit. Dit soort coming of age verhaaltjes zijn al zo vaak in een film vertoond. Op visueel vlak vond ik het ook allemaal niet zo best. Mooiste scène vond ik altijd nog die we te zien kregen vlak voor de openings. Lady Bird die bekvechtend met haar moeder uit de rijdende auto sprong . Ja, die scène was niet alleen voor mij erg origineel maar ook nog komisch ook. Voor de rest vond ik het allemaal te veel binnen de lijntjes. Die seksscènes vond ik zelfs bedroevend slecht. Preutser kan het gewoon niet. Of deze film oscarwaardig is; voor mij in ieder geval niet. Maar ach, wat zeggen die Oscars tegenwoordig nog. Voor mij in ieder geval steeds minder.

3.0*

Kostuumfilms zijn nu niet bepaald mijn ding. Zeker niet als ze in het Victoriaanse Engeland van de 19e eeuw afspelen. Waarom dan toch deze film bekeken? Vanwege de zeer mooie Florence Pugh natuurlijk die toch wel zeer geknipt was voor de femme fatale Lady Macbeth. Film was misschien wat traag maar dat deed toch niet af aan het uitstekende verhaal waarbij je toch wel tegen het einde behoorlijk op het verkeerde been gezet werd. Maar dat maakt de film juist zo interessant. De laatste scène zegt eigenlijk genoeg. Prima kostuumfilm dus dit Lady Macbeth en Florence Pugh hoop ik toch wel meerdere keren in een film te zien.

Als Forman met deze film de grauwheid en de vreugdeloosheid wilde uitbeelden van het leven in een door een communistisch systeem geleide samenleving dan is hij daar goed in geslaagd. Die scènes van in de danszaal zeiden genoeg. Slecht geklede en niet vrolijk kijkende dames, klunzig uitziende soldaten, een danspartij die in het teken stond van soldaat zoekt vrouw en waar het spontane ver te zoeken was. Armoe troef dus. Neen, de Praagse Lente moest duidelijk nog beginnen.

Deze film van Forman kon mij dus niet bepaald enthousiast maken. Binnenkort mij maar eens wagen aan zijn laatste film uit zijn Tsjechische periode Horí, Má Panenko (1967) . Die film spreekt mij als ik de plotomschrijving daarvan lees aanzienlijk meer aan.

Waardering: nipt 3,0*

Zeker niet slecht deze verfilming van een stukje middeleeuwse geschiedenis. Film geeft een mooi beeld over het leven van de hogere kringen in het Frankrijk van eind 14e eeuw waar de littekens van de pest nog niet helemaal verdwenen waren. Niet direct een film voor de liefhebbers van kijkerspubliek dat bij dit soort films denkt aan alleen maar veldslagen en de inhoud verder voor lief houden. De schaarse veldslagen o.a. bij de rivier mochten er wel zijn trouwens en uiteraard ook de brute finale. Ook de soundtrack vond ik erg goed. De acteurs deden het trouwens erg goed, ook Matt Damon waar ik aanvankelijk niet zo veel vertrouwen in had. Het nadeel is wel dat bij de hoofdstukken waar bij elk van de drie hoofdrolspelers hun uitleg gaven van het hoe en waarom van de verkrachting van Marguerite de film soms een beetje langdradig werd maar aan het einde werd dat gelukkig ruimschoots goed gemaakt.

4,0*

Deze met oscars overladen film gisteren herzien maar dan wel de director's cut. Waaraan deze film zijn 9 oscars waaronder die voor beste film in 1987 te danken heeft is mij anno 2011 een raadsel. De eerste twee uur dat zich in de Verboden Stad afspeelde behoort voor mij tot het saaiste wat ik ooit op filmgebied gezien heb. En dan dat Engels van die Chinezen, dat is toch gewoon niet om aan te horen. Dat maakt voor mij de hele film compleet ongeloofwaardig. Die dialogen hadden toch echt in het Chinees moeten geschieden. Het gaat hier ten slotte wel om een historisch drama. Nadat Pu Yi de Verboden Stad verlaten had - er was inmiddels al twee uur verstreken - werd het gelukkig enigszins beter. Het gedeelte dat zich in Mantsjoerije en in Peking ten tijde van de Culture Revolutie afspeelde vond ik ook het interessantst. Voor het laatste de CR had de regisseur wel wat meer tijd uit mogen trekken. Mooiste scène; de fietsers die in het Peking van 1967 voor het groene stoplicht wachtten en overstaken toen het stoplicht op rood sprong. Ook de scène van de optocht van de rode gardisten was best wel bezienswaardig. Maar dan hebben we het wel zo ongeveer gehad. Blijft over de score van Rijuchi Sakamoto. Die is zonder meer erg mooi. Het weerhoudt mij er in ieder geval van deze film van Bertolucci het laagste cijfer (1,0*) te geven, ongeacht dat deze regisseur met zijn meesterwerk "Il Conformista" bij mij de lijst aanvoert van beste film ooit.

Verder laat deze film net als "Dancing with Wolves" en het door mij zeer gewaardeerde "Apocalypse Now" duidelijk zien dat een director's cut niet altijd een verbetering is. Integendeel zelfs. Scènes worden onnodig lang uitgesponnen en veel scènes voegen überhaupt niets toe en zijn mijns inziens volstrekt overbodig. Wat je krijgt is een ontzettend slaapverwekkende film. Ik heb deze film ook niet in een ruk af kunnen kijken. Voor het gedeelte in de verboden stad was een uur eigenlijk meer dan genoeg geweest, het had volgens mij zelfs nog met veel minder gekund.

2,0*

Bruut filmpje dat toch echt niet in de schaduw komt van de re-make. Daarvoor had het te veel zwakke punten. Spannend was het daarentegen wel en het brute geweld hakte er niettemin flink in. Maar, wat deze film bijna de das omdoet zijn die twee agenten waarvan het net lijkt alsof die rechtstreeks uit een slapstick film komen. Belachelijker kan het gewoon niet. En dan heb ik het nog niet gehad over die afschuwelijke country soundtrack die uitstekend zou passen bij een western komedie maar toch zeker niet bij deze brute wraakfilm. Dat deze film ondanks dat van mij toch nog een voldoende krijgt is gewoon omdat dit debuutfilmpje van Wes Craven mij toch voortdurend in spanning wist te houden. Ook is van preutsheid, dit in tegenstelling tot bij zo veel Amerikaanse films, hier gelukkig geen sprake. Ook daarmee scoort deze film. Maar dat is het dan ook wel zo'n beetje.

3,0*

Even bijkomen. Dat hakte er flink in. Zelden zo in spanning gezeten en dat betekent, cliché of niet - oh wat wordt dat woord toch vaak gebruikt - dat de film voor mij zeer geslaagd is. Mooie dame ook die Mari, doet me toch wel goed dat ze het overleefd heeft . Mooi einde trouwens met die magnetron. En zo hoort het ook. Tja, ik houd wel van dit soort wraak filmpjes. Ben trouwens wel benieuwd naar het origineel uit 1972. Of dat beter zal zijn dan deze re-make betwijfel ik overigens.

4,5*

De laatste film van het jaar die ik heb mogen aanschouwen en wat voor een film. Ja, die Edgar Wright weet wat voor sfeer hij er neer moet zetten. En van die geweldige sfeer daar moet deze film het van hebben. Baby Driver was ook zo'n voltreffer. Deze film kende ook best wat schrikmomenten. Visueel erg mooi ook en vooral ook een heerlijke soundtrack met muziek uit de jaren zestig. Top horror film en een van de beste van het jaar. En niet onvermeld mag blijven de actrice Thomasin McKenzie, een zeker niet onaantrekkelijk dametje.

Waardering; ach laat ik eens gul zijn.

4,5*

Fenominale film van Peter Bogdanovich. Deze film vandaag voor de vierde keer bekeken en hij blijft geweldig mooi. Bogdanovich heeft deze weemoedige kroniek van het dagelijkse leven en leed in een klein stoffig stadje in Texas begin jaren vijftig zo schitterend neergezet dat je vergeet dat deze film 20 jaar later in 1971 gemaakt is. Geen een regisseur had dit beter kunnen doen. De film begon al goed met een ontzettend mooi openingsshot van opwaaiende stof in de straten van het stadje waar de film ook mee eindigde. Behalve het goede acteren van alle hoofdrolspelers vond ik ook de score magistraal. Prachtige muziek uit de begin jaren vijftig. De countrymuziek van Hank Williams geeft deze film een extra nostalgische sfeer. De zwart-wit fotografie vind ik ook zeer geslaagd. Des te meer lijkt het hierdoor dat deze film ook werkelijk in de begin jaren vijftig gemaakt is.

Waardering: 5,0*

Geslaagd drama met uitstekend spel van de jonge hoofdrolspelers, vooral van Eli, het vampiermeisje. Een echte vampierfilm kan ik deze film eigenlijk niet noemen, daarvoor vond ik Eli te menselijk, zeker in de vriendschap met Oscar. Van de schrikmomenten moest deze film het daarom ook niet hebben. Er was slechts een scène die mij op het puntje van mijn stoel deed belanden en dat was de scène waarin de vrouw die door Eli gebeten was door een horde katten werd aangevallen. Deze film moest het helemaal hebben van het mooie samenspel tussen Oscar en Eli. Als drama vond ik deze film daarom ook helemaal geslaagd, als horror daarentegen niet. Daarom was ik na afloop ook een tikkeltje teleurgesteld. De heftige film die ik had verwacht heb ik afgelopen avond niet te zien gekregen.

3,5*

Mooie film met vooral prachtige scènes en dit onder de klanken van mooie jaren tachtig muziek van Visage (Fade to Grey) en klassieke muziek uit Beethoven 5th. Lang gewacht trouwens met het bekijken van deze film omdat het onderwerp transgender mij helemaal niet aansprak. Onterecht zoals achteraf gebleken is want Xavier Dolan weet van elk onderwerp een mooie film te maken. Dat heeft hij met zijn nieuwste film "Mommy" ook al bewezen. Met vijf films in amper zes jaar tijd heeft Dolan ook laten zien dat hij zeer productief is. En het zijn nog lange films ook. Hij lijkt wat dat betreft nogal op Fassbinder, volgens mij de meest productieve Europese regisseur van de vorige eeuw. Ben benieuwd of Dolan hem gaat overtreffen. Moet kunnen gezien zijn jonge leeftijd.

4,0*

Bijzondere film maar dan wel een die mij met een zeer goed gevoel achterliet. Vader en dochter die hun permanente verblijfplaats hadden in een groot stadspark, niet noodgedwongen maar geheel uit vrije keuze. Ook de mensen waarmee zij te maken kregen oogden zeer begripvol voor hun leefsituatie. Het samenspel van de vader en de dochter was in een woord geweldig. Het was overigens wel de dochter Tom uitstekend gespeeld door Thomasin McKenzie waar onmiddellijk mijn sympathie naar uit ging. Op visueel vlak ook een zeer mooie film mede ook door de mooie beelden van de woeste natuur. Een 3,5 waardering voor deze sympathieke film had ik dan vlak voor het einde al klaar liggen maar dat einde vond ik zo schitterend dat ik mij toch genoopt voelde mijn waardering voor deze prachtfilm naar boven bij te stellen.

4.0*

Deze film die ik gisteren op de filmbeurs in Den Bosch heb gezien vond ik duidelijk beter dan "The Hurt Locker", de oorlogsfilm die gaat over Irak en die bij mij nog al ongeloofwaardig overkwam. Van ongeloofwaardigheid is in "Lebanon" daarentegen geen enkele sprake. In deze film is geen plaats voor heldendom; doodsangst en gewetensnood overheerst. Deze film laat heel duidelijk zien dat in het midden van de strijd maar een ding telt; 'Hoe kom ik hier levend doorheen'. Dat alles gefilmd werd vanuit het perspectief van de tankbemanning vond ik zeer goed gekozen. Dat maakte de film voor mij des te aangrijpender en beter kan imo de claustrofobie, opgesloten te zijn in een tank, niet getoond worden. Wat claustrofobie betreft deed deze film mij sterk denken aan de Duitse oorlogsfilm "Das Boot", voor mij altijd nog de beste oorlogsfilm die ooit gemaakt is.
Het eindshot van "Lebanon", de enigste scène niet gefilmd vanuit het perspectief van de tankbemanning de tank in het zonnebloemenveld vond ik trouwens fenominaal.

Waardering; aanvankelijk 3,5*, maar daar deze film alsmaar door mijn hoofd blijft spoken, verhoog ik hem naar 4,0*.

4,0*

Dit schreef ik op 18 maart 2008 over deze film;

Vandaag heb ik deze film opnieuw bekeken en ik kan niet anders zeggen dat dit een uitstekende film is die de paranoia in de socialistische heilstaat DDR perfect weergaf. De ondervragingstactieken en de afluistermethoden logen er niet om. Die uniformen van de stasi agenten deden mij trouwens wel erg denken aan die uniformen van de Gestapo en de SS van de Nationaal Socialistische heilstaat "Das Deutsche Reich". De Gestapo en Stasi hadden trouwens veel met elkaar gemeen. De "subversieve" elementen in de DDR werden weliswaar niet zoals in Nazi Duitsland geëlimineerd, maar dan toch wel geestelijk kapotgemaakt. Dat elimineren hoefde trouwens ook niet in de DDR want velen van die zogenaamde vijanden pleegden zelfmoord. Het zelfmoord percentage in de DDR was in die tijd op Hongarije na het hoogste in heel Europa. Niet verwonderlijk eigenlijk als je de beelden in deze film ziet.

Aanvankelijk had ik wel moeite met het trage tempo van deze film. Het duurde zeker drie kwartier voordat de film mij in de greep kreeg, maar daarna liet de film mij ook niet meer los. Het einde vond ik zonder meer schitterend. Over het acteren valt weinig negatiefs te zeggen. Vooral Ulrich Mühe in de rol van Stasi hauptmann Gerd Wiesler was groots. De oscar voor beste buitenlandse film van het jaar 2006 was daarom ook dik verdiend en van wat ik schreef over deze film in mij korte bericht van 18 maart 2008 neem ik daarom ook ruim afstand.

4,5* na herziening.

Interessante film die een mooie blik werpt in de wereld van de ultra-orthodoxen. Fraai weergegeven allemaal, vooral die mannen in "klederdracht", citerend uit de Thora met de vrouwen op de achtergrond. Tja, het is een mannenwereldje dat van de Chassisische joden waar de vrouw doorgaans niet veel te vertellen heeft. Hun taak is zoveel mogelijk kinderen op de wereld te brengen. Mijn sympathie ging uit naar de niet onaantrekkelijke Shira, bijzonder goed gespeeld door Hadas Yaron. De scène waarmee deze film eindigde vond ik trouwens zeer goed.

Een lang leven zal deze film in het filmhuis niet geschonken zijn denk ik, omdat veel filmliefhebbers dit onderwerp over joods religieus fundamentalisme niet aanspreekt en ik geef eerlijk toe dat als deze film gisteravond niet in het sneak-preview vertoond werd ik deze film links zou hebben laten liggen. Toch maar goed dat ik mij gisteren heb laten verrassen.

3,5*

Het is niet mijn gewoonte om re-makes te bekijken en zeker niet als het origineel door mij zeer hoog gewaardeerd is. Daar de regisseur van deze re-make niet minder is dan de regisseur van het uitstekende Cloverfield was ik toch wel nieuwsgierig geworden wat Matt Reeves er van gebrouwen heeft. Het antwoord is zonder meer positief, cinematografisch gezien dan. Visueel is het allemaal zeer mooi wat hij uit de hoed toverde, in het bijzonder de scènes in het avondlicht. Ook het acteren van de kinderen is zonder meer uitstekend. Het grote nadeel is echter dat deze film mij niet wist te boeien omdat je exact wist hoe alles af zou lopen. Als je het origineel gezien hebt blijkt dat dus voor deze film een grote spoiler te zijn.
Een voorbeeld; de scène van de door Abby toegetakelde vrouw in het ziekenhuis. Toen de verpleegster de gordijnen open deed, wist je onmiddellijk dat die vrouw in de fik vloog. Weg schrikeffect. Ook de zwembad scène is omdat die niet afweek van het origineel heel voorspelbaar geworden. Allemaal heel jammer natuurlijk. Niettemin heeft Matt Reeves voor mij laten zien dat hij zonder meer een uitstekend regisseur is, die doorgaans toch wel een heel mooie sfeer weet te scheppen, maar ik zou hem toch aan willen raden in het vervolg wel met iets origineels te komen en niet met overbodige re-makes.

3,5*

Redelijk maar daar zag het er aanvankelijk niet naar uit. Tot 10 minuten voor het einde had ik al een onvoldoende (2,0*) voor dit tot dan weinig boeiende horror thrillertje klaarliggen maar de laatste 10 minuten maakten gelukkig nog veel goed. Het werd toen in ieder geval nog enigszins horror. Op visueel vlak vond ik dit niettemin toch wel een behoorlijk tegenvaller. Geen schaduw van het uitstekende en zeer sfeervolle horrorfilmpje "Symptoms" waar die film nog wel eens mee vergeleken wordt. Helemaal ten onrechte vind ik.

Waardering: nog net 3 sterren.

Helemaal geen onaardige muziekfilm dit zomerse "Leto" met toch wel een mooie ode aan de muziek van o.a. Talking Heads en Lou Reed. De zwart/wit fotografie met onderbrekingen in kleur vond ik trouwens zeer geslaagd. Interessant natuurlijk ook dat dit verhaal zich afspeelde in het voormalige Leningrad, nu Sint Petersburg geheten. We merkten dus al iets van de naderende glasnost doordat de strakke communistische ideologie anno 1981 toch al duidelijk scheuren begon te vertonen. Tja, westerse muziek was toch lang taboe geweest in dat vreugdeloze communistische systeem in de Sovjet-Unie. Gelukkig hadden de jonge muzikanten in deze zeer genietbare film daar lak aan. Mooi ook de scènes van Natasha met haar kindje.

4,0*

Dit schitterende liefdesdrama voor de 3e keer bekeken en in tegenstelling tot veel andere jaren veertig films heeft deze film voor mij in kracht nog steeds niets ingeboet. Vooral het ontroerende einde is fenomenaal, een van de mooiste eindes ooit in een film gemaakt.

In mijn recensie van 28 december 2011 schreef ik er o.a. dit over;

Voor mij is dit en blijft dit het meest krachtige liefdesdrama dat ik ooit gezien heb. Alle clichés worden hier vermeden, niks geen 'zij hervinden elkaar en leefden nog lang en gelukkig', voor de hoofdpersonen betekent het einde in deze film ook hun letterlijke einde of te wel hun ondergang. Toen Stefan de brief las en het portret van de jonge Lisa voor zijn geest verscheen werd ik toch wel zeer geroerd. Dit soort magistrale scènes zien wij niet zo vaak meer in hedendaagse films.

Waardering: onveranderd 5,0*

Niet onaardig. In ieder geval was deze film van Mankiewicz een stuk beter te verteren dan het zwaar overschatte met oscars overladen "All About Eve". Deze komedie - absoluut geen drama! - moest het voor mij voornamelijk hebben van de dialogen en uiteraard de acteerprestaties van de hoofdpersonen. Op visueel vlak stelde deze film eigenlijk weinig voor, met uitzondering dan van de scènes met de langs denderende trein waarbij je telkens afvroeg of het servies wel of niet in de kast zou blijven staan.

3,5*

Schitterend,

En dat komt toch vooral door het prachtige camerawerk van Sergej Oeroesevski en hoe kan het ook anders de wonderschone Veronica, voor mij de mooiste vrouw die ik tot nu toe in een Russische film gezien heb. Maar ja, dat is natuurlijk strikt persoonlijk. Ik heb nu eenmaal een zwak voor mooie vrouwen. Maar goed, ik dwaal nu af, verder over de film:
Deze film was juist door dat camerawerk zijn tijd ver vooruit en voor mij is hij ook de beste Russische oorlogsfilm die ooit gemaakt is en dat is vooral omdat in deze film van oorlogspropaganda niets te bespeuren viel. Pas op het einde werd duidelijk dat de Sovjet Unie de oorlog gewonnen had. Gedurende de meeste tijd in de film sijpelden alleen maar berichten door dat het Sovjet leger aan de verliezende hand was. Van het slagveld kregen we trouwens weinig te zien. Maar dat weinige leverde wel de mooiste scène op in deze voortreffelijke oorlogsfilm. Ik heb het dan over de scène dat Boris sterft En hoe dat gefilmd werd. Magistraal. Ook het einde - Veronica die nog steeds hoopte koesterde dat Boris de oorlog overleefd had - vond ik erg mooi.
De eerste keer trouwens dat ik deze film gezien heb is toch wel zo'n dik 50 jaar geleden. Op een Duitse zender zover ik mij kan herinneren en uiteraard nagesynchroniseerd. Niettemin kon ik hem ook toen al waarderen, maar in het Russisch is het natuurlijk allemaal tig keer mooier.

Waardering; verhoogd naar 5,0*

Alleen de poster al maakte mij nieuwsgierig om deze film te bekijken en dat ligt natuurlijk - hoe kan het ook anders - aan de zeer bekoorlijke Romy Louise Lauwers in de rol van de lichtzinnige Panda. Ook de erotische scènes waren voor mij meer dan de moeite waard om naar te kijken. De rest, tja, dat had allemaal niet zo veel om het lijf, maar dat had ik ook niet verwacht. Maar so what, ik kon mij prima amuseren met die mooie Panda, tig keer beter dan met die stomme buikspreekpop Billy uit de gelijknamige film van Theo Maassen.

3.0*

Weer een zeer goede film van Zvyagintsev, hoewel minder dan "The Banishment", voor mij nog altijd zijn grootste film. Zvyagintsev geeft in zijn nieuwste film een wel zeer somber portret van Rusland, waar het alleen maar schijnt te gaan om wodka, machtspelletjes en vrouwen. Verzet tegen de corrupte machthebbers schijnt zinloos te zijn, omdat ze zowel justitie, politie en zelfs de Orthodoxe Kerk aan hun zijde hebben. Bij het zien van Leviathan moest ik trouwens onmiddellijk denken aan de film Gruz 200 van Balabanov. Ook in die film - ook daar werd flink wat afgezopen - werd een uiterst pessimistisch beeld gegeven van Rusland, toen nog de Sovjet Unie geheten. In het huidige Rusland blijkt dus nog niet veel veranderd te zijn. Schijnt toch wel te liggen aan de rauwe Russische volksaard denk ik. Ik vraag me trouwens wel eens af of de Russen wel vrolijke films kunnen maken. Ik heb er tot nu nog geen een gezien. De films stralen een en al troosteloosheid en pessimisme uit. Zou dat soms liggen aan het klimaat en hun zeer bewogen geschiedenis? Ik zou het haast wel denken.

Over Leviathan verder want ik dwaal nu af. Visueel gezien vond ik dit best een mooie film, de natuurbeelden werden zeer mooi in beeld gebracht, vooral het einde en dat op klanken van de muziek van Philip Glass. Zeer geslaagd allemaal. Ook het acteerwerk was zonder meer zeer goed. Die wodka drinkende Russen hadden ook best wel iets komisch vond ik. Dat pafferige gezicht van die burgemeester werkte nogal behoorlijk op mijn lachspieren.

4,0*

Deze film afgelopen avond in de sneak gezien en uitgaande van de synopsis verwachtte ik er eigenlijk niet zo veel van. Maar ja, bij een regisseur zoals Anton Corbijn weet je dat natuurlijk nooit. Maar helaas, het werd een slaapverwekkende film die mij geen moment wist te boeien. Maar ja, wat wil je. Een film over een freelance fotograaf die foto's wilde maken van een "beroemdheid", die N.B. pas echt beroemd werd nadat hij in datzelfde jaar - ik schrijf 1955 - zich met de auto te pletter reed. Moeilijk om daar een boeiende film over te maken lijkt me. Zonder dat dodelijk ongeluk was James Dean trouwens niet meer dan een gewoon acteurtje geweest, die min of meer in de vergetelheid zou zijn geraakt en waarover Anton Corbijn nooit een film zou hebben gemaakt.

Neen, nogmaals, "Life" heb ik ervaren als een doodsaaie film. Voor mij is het verreweg de minste film die Corbijn tot nu toe gemaakt heeft en die ik helaas moet waarderen met een flinke onvoldoende.

2,0*

Resensie Rolling Stone over Life Itself: "We Have Now Seen the Worst Movie of 2018". Of het voor mij de slechtste film is durf ik nog niet te zeggen maar oh wat was dit een drama, letterlijk en figuurlijk. Dodelijk ongeluk, zelfmoord, kanker, trauma's. Niets bleef je bespaard bij het zien van deze uiterst depressieve maar ook i.m.o. zeer ongeloofwaardige film. Wat wil de regisseur je hier vertellen: dat het leven een tranendal is zoals de filosoof van het pessimisme Arthur Schopenhauer ons wilde doen geloven. Voor de regisseur misschien maar in ieder geval niet voor mij. Het leven heeft zijn vervelende- maar ook zijn mooie kanten. Van dat laatse viel echter in deze film niets te merken. Alleen maar doffe ellende. Tja, overdaad schaadt. Op een gegeven moment raakte al dat leed dat je voorgeschoteld kreeg mij totaal niet meer. Ik werd er in ieder geval volledig door afgestompt. Na afloop van dit drama mij daarom maar eens te goed gedaan aan een paar lekkere bieren in een kroeg waar ik gelukkig alleen maar vrolijke mensen tegenkwam.

2.0* en dan ben ik nog gul.