Opinions

Zo, nu kan die wel weer. Even bijkomen. Sommige films zijn echt boring, langdradig dus. Ook deze film had iets van boring, alleen had dat woord hier een heel andere betekenis .
Over de film verder;
Een zeer effectieve horrorfilm met bovendien een zeer sterk thriller gehalte en dat werkt dus. De sfeer was uitstekend, de horror werd naar een climax opgevoerd tót de kelder scène eigenlijk. Die scène vond ik een duidelijk minpuntje. Dat had van mij best anders gemogen, paste ook niet echt in deze verder uitstekende film. Het acteerwerk van die sadistische Lola en haar creepy vader was meer dan uitstekend, had niet beter gekund volgens mij. Ik houd trouwens wel van "bad girls".
btw Ik had nog nooit van deze film gehoord totdat dat iemand een link gaf naar deze film bij de horrorfilm Excision, een film die ik gisteren gezien had maar die wat spanning betreft in de verste verte niet in de buurt kwam van deze zeer genietbare horrorfilm.

4,0*

Zeer onder de indruk van deze film en dat is niet alleen vanwege de zeer mooie animaties maar toch vooral ook door het prachtige maar zeer diep trieste verhaal. De genialiteit van Van Gogh tijdens zijn leven werd helaas niet herkend. Dat gebeurde pas na zijn tragische dood. Deze film is inderdaad zoals Redlop vermeldt een schitterend eerbetoon aan Van Gogh, voor mij na Spinoza en Rembrandt de grootste Nederlander aller tijden. Enige minpuntje is misschien dat de gesprekken in het Engels gevoerd zijn en helaas niet in het Frans. Hoewel ik doorgaans geen voorstander ben van nasynchronisatie had dat voor deze film van mij best gemogen.

4.5*

Ik verwachtte van deze film niet al te veel dit gezien de lage waardering van Azië filmkenner Onderhond.

Al gebeurde er misschien niet al te veel en was somberheid troef, toch vond ik de plaatjes van het Chinese binnenland met zijn bergen, dorpjes, riviertjes en de bewoners die er probeerden het beste van te maken best wel mooi. De ritjes met de auto, met de motor en de oversteek van de rivier met het bootje deden mij nogal aan een road movie denken. Toch wel geamuseerd met dit filmpje dus hoewel het eerste half uur wel even doorbijten was geblazen.

3,5*

Schitterende poëtische maar uitermate trieste film. De zeer rustige en mooie soundtrack gaf deze prachtige film extra sfeer. Film kende enkele zeer mooi scènes. Behalve het lege zwembad, het treintje, de schommel en natuurlijk de laatste scène wil ik nog even de volgende scène noemen; we zien in het begin een man zitten genieten van een meisje dat in haar haar korte rokje staat de dansen op de muziek dat komt uit een soort juke box. Komt er een auto aan, gaat precies staan tussen het swingende meisje en de man, auto rijdt vervolgens weg en meisje is foetsie. De man balend achterlatend. Die man had ik kunnen zijn. Ook ik kan enorm genieten van dit soort scènes in het dagelijks leven en daar hoef je geen pedofiel voor te zijn. Van dit soort scènes moest deze film het van mij ook helemaal hebben. Niet van het verhaal, er wordt verder geen uitleg gegeven van het hoe en waarom. Deze film komt het meest tot zijn recht als je gewoon je gevoel laat spreken. Geen vragen stellen maar observeer, niet meer dan dat.

btw Het gemiddelde voor deze film vind ik schandalig laag. Deze film verdient meer. Ik vind hem zelf nog beter dan Hetun (Blowfish), ook een film van Lee die ik zeer hoog (4,5*) gewaardeerd heb.

5,0*

Dit is weer typisch een film die ik nog een keer zal moeten zien om exact te weten hoe de vork nu precies aan de steel zit. Ik word namelijk vaak afgeleid tijdens scènes die vol zitten met detective geneuzel en nog meer oeverloos geklets. Wel belangrijke scènes blijkt achteraf maar ik heb gewoon te weinig geduld om mij daarop te concentreren. Ik moet het hebben van scènes zoals die achtervolging in die verlaten kathedraal bij voor beeld en niet te vergeten die nachtmerrieachtige visioenen met naakte dames o.a. Een andere scène die veel indruk maakte maar niet in positieve zin was die met die ontlede honden. Nogal smakeloos. Partij van de Dieren, kom er maar in.

Verder valt er nog te vermelden dat ik deze film qua stijl toch wel totaal anders vond dan Fulci's Non Si Sevizia un Paperino (1972) die ik eergisteren bekeken heb maar die ik toch wel beter vond.

3,0* met grote kans op herziening.

Begreep niets van deze film toen ik hem eergisteren voor de eerste keer zag. Misschien leidden de zeer mooie sexscenes mij te veel af. Vanmorgen nogmaals deze film bekeken - ik had hem gelukkig opgenomen - en nu werd het verhaal mij gelukkig wel helemaal duidelijk en bleken die sexscenes bovendien ook heel funktioneel te zijn. Al met al een zeer mooie film met een heerlijke mediterane sfeer.

Hoewel de film niet makkelijk is - je moet goed opletten - gaat een vergelijking met Lynch niet op. Films van Lynch zoals "Lost Highway" en "Mulholland Dr." kun je tig keer bekijken en dan snap je er nog geen biet van van, hoewel dat bij die overigens uitstekende films niet direkt noodzakelijk is.

4,0*

Beter dan ik had verwacht. Niet alleen het mooie spel van Stanton als Lucky maar toch vooral de filosofische kant van het verhaal maakte voor mij deze film interessant. "I am afraid" zegt Lucky tegen een uit Mexico afkomstige vrouw. Waar hij bang voor was lijkt mij meer dan duidelijk: De dood. Ondanks dat Lucky atheïst was. Ga je dood, dan verdwijn je toch in het grote niets. Einde story of toch niet? Waarschijnlijk twijfelde Lucky daar zelf aan. Over de dood hebben trouwens heel wat filosofen zich vragen gesteld en daar het nodige over geschreven. Socrates, Kierkegaerd, Heidegger... om er maar eens een paar te noemen. Als het grootste gedeelte van het leven er op zit ontkom je er niet aan om je daar mee bezig te houden. Trouwens, ook het onderhoud van Lucky met die andere oorlogsveteraan vond ik best wel interessant. Het had voor beiden destijds in WW II in de Pacific ook anders kunnen aflopen. Had het afweergeschut het vliegtuig met de kamikazepiloot gemist dat was het vliegtuig op het schip van Lucky terecht gekomen en dan was het waarschijnlijk einde Lucky. Op het einde van de film kregen wij ook de schildpad van "David Lynch" nog te zien. Ah, hij leeft dus nog dacht ik, maar als je goed opgelet hebt zag je 'm in het begin van de film al.

3.5*

Deze film voor de eerste keer gezien zonder ondertiteling en dan is het best ingewikkelde verhaal toch erg moeilijk te volgen. Aangezien ik er niet tegen kan dat ik een film niet begrijp deze film vanavond nog maar eens bekeken maar dan uiteraard wel met ondertiteling. Na afloop alles nog even de revu laten passeren en toen ging het kwartje vallen. Deze best wel goede film met zonder meer uitstekend camerawerk en vooral goed acteerwerk van o.a. Bruce Willis hoort bij mij thuis in het rijtje films met een ingewikkeld plot zoals "Memento" en "The Usual Suspects" waarvan ik na de tweede of derde kijkbeurt pas wist hoe de vork aan de steel zat.

3,5*

Hoe verpest je een film. Gooi er een hoop filosofisch en quasi wetenschappelijk geleuter doorheen en probeer dan nog zo serieus mogelijk over te komen. Heel jammer natuurlijk dat Luc Besson voor deze aanpak koos want aan Scarlett en de toch wel fraaie special effects ligt het duidelijk niet. De scène waarin Scarlett onder begeleiding van de magistrale muziek uit Mozart's Requiem door de gang lopend een hoop gangsters overhoop schoot is om in te lijsten. Voor mij verreweg de mooiste scène in deze verder teleurstellende film waar zo veel meer in had kunnen zitten.

2,0*

De laatste keer dat ik deze film gezien heb was op een Duitse zender en uiteraard in het Duits nagesynchroniseerd. Dat weerhield mij er desondanks niet van deze film toen met een 3,5* te waarderen. Nu na herziening - niet nagesynchroniseerd uiteraard - komt daar een ½ puntje bij en dat heeft deze film behalve aan het uitstekende spel van Kirk Douglass - perfect gecast voor deze rol als Vincent van Gogh - vooral te danken aan het magistrale einde. Vincent die voor hij stierf deze laatste woorden tegen zijn broer uitsprak: "Theo, ik wil naar huis". Schitterend.

Verder denk ik dat deze verfilming van het leven van Vincent van Gogh zonder meer waarheidsgetrouw is. Er valt dus weinig op te merken aan deze verfilming van het leven van een van de grootste schilders aller tijden wiens invloed voor de moderne 20 eeuwse schilderkunst enorm is geweest.

4,0*

Wat deze film, buiten de geheime verhouding die Viola en Stig met elkaar hadden, zo bijzonder maakt is dat het verhaal zich afspeelde in het neutrale Zweden van de jaren veertig van de 2e Wereldoorlog. Hoewel Zweden buiten die oorlog bleef, was de oorlog toch duidelijk voelbaar. Het begon al in het begin van de film waarin iemand van vals spel beschuldigd werd, alleen omdat hij joods was. Het verongelukken van de duikboot als gevolg van een zeemijn die de broer van Stig het leven kostte liet duidelijk zien hoe dichtbij die oorlog was.
De volgende scene sprong er voor mij echt boven alles uit; Dat was de scene waar de echtgenoot van Viola samen met Stig luisterde naar "Ein Deutsches Requiem" van Johannes Brahms, door mijzelf beschouwd als het beste klassieke werk dat ooit gecomponeerd is. Bij het luisteren van die muziek hoorde de man van Viola in gedachte het gebral van Adolf Hitler. Met de herhaalde uitroep "Ik kan het niet vatten" barstte hij in snikken uit. Waarmee hij wilde zeggen; Genialiteit, vertegenwoordigd door Johannes Brahms en waanzin, vertegenwoordigd door Adolf Hitler komen uit hetzelfde land. Ik heb het mij zelf ook vaak zat afgevraagd dat hoe een land als Duitsland dat zulke genieën heeft voortgebraakt massaal achter een gek als Adolf Hitler aan kon lopen.

btw Deze film had ik ooit meer dan 10 jaar geleden opgenomen. Vandaag uit de rommelkamer gehaald en opnieuw bekeken. Ik heb namelijk de eigenschap nooit gauw iets weg te gooien. Achteraf gezien maar goed ook, want volgens mij is deze film nergens op DVD te verkrijgen.

4,5* na herziening