Opinions

Op visueel vlak heeft deze film mijn verwachtingen helemaal waargemaakt. Het ziet er op 3D allemaal pico bello uit maar het nadeel is echter dat 3D toch te veel afleidt. Je focust je helemaal op de mooie plaatjes, maar zo'n film moet natuurlijk ook een interessant verhaal hebben en daar ontbrak het deze film enigszins aan. Op een gegeven moment had ik dat gedobber op zee wel gezien. Het religieuze gedoe - het geroep naar God - hing mij op een gegeven moment ook behoorlijk de keel uit. Let wel, ik ben geen atheïst en ook niet anti-religieus, integendeel zelfs, maar het religieuze hoeft voor mij allemaal niet zo overdreven benadrukt te worden. Dat haal ik zelf wel uit het verhaal zonder dat er iets voorgekauwd wordt. Wat het acteren betreft was ik van die Pi niet zo onder de indruk, wel van Richard Parker , of die laatste nu nep was of niet.

Wat blijft er dus nog over; gewoon een mooie 3D film met schitterende visuals die denk ik op het kleine scherm in de huiskamer veel minder indrukwekkend zal zijn.

Toch nog even iets over het verhaal; als je het boek gelezen hebt weet je van te voren natuurlijk al hoe alles in elkaar zit en de verrassing is er dan zowiezo af, maar daar kun je de film uiteraard niet op afrekeken.

3,5*

Sfeervolle film - zeker de 1e helft - met inderdaad een uitstekende sound design. De zwart/wit fotografie vond ik uitstekend gekozen en eveneens de 4:3 kadrering. Het kwam de claustrofobie in deze zeer depri ogende film zeer ten goede. De vuurtoren, de woeste zee, de zeemeeuwen en de daarbij horende geluiden, het werd allemaal zeer mooi weergegeven. Ik moest bij die meeuwen trouwens menige keer denken aan

The Birds van Hitchcock. Hoewel ik het acteren van Dafoe en Pattinson zonder meer goed vond begon ik op een gegeven moment toch wel genoeg te krijgen van dat oeverloze gezwam van die twee vuurtoren-bewaarders, vooral dat van die Thomas Wake. Ik zou knettergek worden als ik met hem moest werken. Voor de rest is The Lighthouse een prima film, hoewel een tikkeltje minder dan Eggers' vorige film The VVitch.

3,5*

Tot hoever wil je gaan om online gezien te worden? Voor de hoofdpersoon Kiya kan dat niet ver genoeg gaan. Zelfs als dat moet leiden tot het plegen van misdaden. Dat maakte ik op bij het zien van deze absurde film waar ik soms met verbazing naar heb zitten kijken. Wat Kiya er toe bewoog dit soort ziekelijkheden uit te halen, dat wordt niet duidelijk gemaakt, of toch wel. Misschien sprak die internettrol wel de waarheid en sloeg Kiya hem daarom aan het einde met de honkbalknuppel dood . Tja, de waarheid kan nu eenmaal pijnlijk zijn, nietwaar?
Wat de cinematografie betreft: dat zag er audiovisueel best wel gaaf uit met uitzondering van die smakeloze vreetscènes dan, die niettemin in deze film wel duidelijk een functie hadden.

3,5*

Dit filmpje maar weer eens herzien en ik kon het nu beter waarderen dan toen ik deze voor de 1e keer zag. Ik heb dit keer ook meer mijn gevoel laten spreken. Wat zou jij doen als een knappe blondine je allerlei vunzige kletspraatjes vertelde zoals de hoofdpersoon Lila? Zou jij weglopen of zou je er geil van worden? Ik denk het laatste. Ik moest denken aan een warme zomeravond op een terras waar ik stiekem naar de gesprekken luisterde van een groep welgestelde studentes die er ook allerlei vunzige taal uitgooiden. Ik heb me kostelijk geamuseerd, dat kan ik je wel zeggen en ik heb dat later ook tegen een van de studentes gezegd. Dus, om nu te zeggen dat het verhaal in deze film flut is zou dus van mijn kant getuigen van enorme hypocrisie. Ik heb mij in ieder geval prima vermaakt met dit filmpje waarvan het enigszins voorspelbare einde best wel anders had gemogen,

3,5*

Mijn eerste kijkbeurt in de bioscoop zo'n bijna 10 jaar geleden riep bij mij geen enthousiaste reaktie op. Integendeel zelfs, ik vond dit destijds een vreselijke film die voor mij niet meer dan een 1,0* waard was. Al mijn recensies op MM waren op die kijkervaring gebaseerd. waaronder deze;

Toen ik deze film voor het eerst zag - toch weer een tijdje geleden - viel ik over het fragment dat de moeder van lilja een nieuwe vriend ontmoette, met de nieuwe vriend naar Amerika vertrok en tegen Lilja zei dat ze het maar zelf uit moet zaken. Ik heb dit fragment zoëven nog eens bekeken. Al zou Lilja een ongewenst kind zijn, dan nog kan ik mij deze handeling van de moeder in de praktijk moeilijk voorstellen. Vanaf dit moment deed de film mij eigenlijk helemaal niets meer. Het einde van de film - de hijgende klanten - vond ik zelf walgelijk.

Onzin natuurlijk want als je goed opgelet had dan had je kunnen weten dat Lilja een ongewenst kind was en dat haar moeder vroeger zelf in de prostitutie had gezeten. Dus dat bericht kan in de prullemand en verder trouwens al mijn eerdere recensies die ik over deze film heb geschreven,

Nu over de film verder;
Het eerste uur vond ik verreweg het beste. De troosteloze en oerlelijke beelden van de huizen in de nadagen van de Sowjet Unie symboliseerde op treffende wijze het verval van het eens zo machtige rijk. Ik moest onmiddellijk denken aan de uitstekende Russische film Gruz 200 die ook een genadeloos portret neerzette van de door en door corrupte Sowjet Unie in zijn nadagen.

Over dat gedeelte wat zich in Zweden afspeelde - de walgelijke scènes met die hijgende kerels -was ik niet zo enthousiast, hoewel ik het einde wel weer goed vond. Dat liet duidelijk zien dat Lilja eigenlijk geen haar beter was dan haar moeder die haar in de steek had gelaten. Had Lilja ook niet hetzelfde gedaan met Volodya en heeft zij daardoor ook niet bijgedragen aan zijn tragische dood? Het lot dat Lilja in Zweden moest ondergaan kwam eigenlijk neer op een straf. Boontje komt om zijn loontje. Lilja's egoïsme werd genadeloos afgestraft. Ik kon daarom ook niet de minste sympathie opbrengen voor Lilja. Had het allemaal zo gemoeten? Neen, alles had anders kunnen zijn. De eindscène - de moraal van dit verhaal - liet dat duidelijk zien. Ik vond dat deze film daarom ook een duidelijk christelijk tintje had. Gelukkig niet storend in dit geval.

Nog iets over de soundtrack; de dramatische muziek vond ik vreselijk. Rammstein en die housemuziek daarentegen voortreffelijk.

Waardering; verhoogd van 1,0* naar 3,5*

In het kader van de lezing Limitless. Mensverbetering: een goed idee? | Film & debat met filosofen Hub Zwart en Marc Slors (Film) - Soeterbeeck Programma - ru.nl deze film die aan de lezing vooraf ging opnieuw bekeken en in vergelijking met mij eerste kijkbeurt was ik dit keer zeer negatief. Toen de spreker naar onze mening vroeg over deze film was mijn kritiek niet mals. Ik vroeg hem waarom dit ongeloofwaardige Hollywood product met een erbarmelijk slecht einde als voorbeeld moest dienen voor een zo'n serieus onderwerp. Ik vertelde hem o.a. dat er aanzienlijk betere films zijn gemaakt die aansluiten bij het onderwerp: "Mensverbetering: Een goed idee?". Daar had de spreker niet direct een antwoord op. Voor mij is de herziening van deze film in ieder geval aanleiding om mijn cijfer voor deze film flink naar beneden bij te stellen.

2,0*

Bizar maar wel verdomd mooi en origineel deze western parodie uit de koker van nota bene een Tsjechisch filmregisseur waarvan ik al eerder het zeer geslaagde Happy End (1967) heb gezien. Visueel is dit misschien wel de mooiste western die ik ooit gezien heb en dat ligt toch vooral aan het gebruik van kleurfilters die uitstekend passen in deze satire op de altijd zeer serieus overkomende Amerikaanse westerns. Opvallend het razende tempo in deze film te vergelijken eigenlijk met de films uit het tijdperk van de zwijgende film. Schitterende personages, zeer komische slapstick scènes - alleen het begin al - en mooie shoot-outs. Kostelijk geamuseerd dus met dit zoveelste Tsjechische filmpje uit het jaren zestig tijdperk van de vorige eeuw, een gouden tijdperk van de Tsjechische- of beter gezegd Tsjechoslovaakse film. Dat is voor mij inmiddels wel gebleken met dank aan Baggerman's Top 125 van Tsjecho-Slowakije.

4.5*

Neen, dit was het dus duidelijk niet. Uitstekend acteerwerk, dat wel maar deze film wist mij maar niet te boeien. Al dat gedebatteer en gemanupuleer om het 13e Amandement er door te loodsen begonnen mij op den duur toch behoorlijk de keel uit te hangen. En dat allemaal 150 minuten lang. Ik had verwacht wat meer van het strijdtoneel in de Amerikaanse Burgeroorlog te zien. Toch niet onbelangrijk omdat het een gevolg was van de afschaffing van de slavernij door Lincoln. De schaarse beelden van die oorlog die we te zien kregen waren wel indrukwekkend, dat moet gezegd worden, maar helaas werden ze daarna onmiddellijk weer opgevolgd door eindeloos politiek geleuter.

De lage waarderingen voor deze film kan ik dus achteraf best begrijpen; als je niet geïnteresseerd bent in de Amerikaanse geschiedenis van die tijd, dan kun je deze film ook beter aan je voorbij laten gaan. Actie hoef je namelijk in deze film niet te verwachten, eindeloze politieke discussies des te meer en op dat laatste zit niet iedereen te wachten.

Of Lincoln een oscar in de wacht weet te slepen voor beste film durf ik niet te zeggen, wat mij betreft niet. De politieke films Argo en Zero Dark Thirty vond ik tig keer beter dan deze nogal behoorlijk saaie film van Spielberg, die dankzij het goede acteerwerk van mij nog net een voldoende krijgt..

3,0*

Niks mis met deze zoveelste verfilming van Little Women maar - het moet gezegd worden - dat in meer dan in welke film in dit genre ook het bij mij erom gaat of ik me kan inleven in de vrouwelijke hoofdpersonages. Daar had ik dus zeker geen moeite mee, in ieder geval niet als het betreft Saoirse Ronan - voor mij een van de favoriete vrouwelijke actrices - in de rol van Jo en vooral Florence Pugh in de rol van de zeer aantrekkelijke Amy. Het verhaal mag dan allemaal niet zo veel voorstellen maar niettemin heb ik mij zeker best geamuseerd in dit romantische drama dat zich op de achtergrond van de Amerikaanse Burgeroorlog afspeelde maar dat voor mijn gevoel wel enigszins te lang duurde. Maar goed, ik ging na het zien van deze film toch best wel voldaan naar huis. Met uitzondering helaas van het trieste overlijden van Beth was het verder toch optimisme wat in dit kostuumdrama de boventoon voerde. Zeer aangenaam voor mijn gevoel en in ieder geval beter dan al dat zielige drama gedoe waar je de laatste tijd al te veel mee wordt doodgegooid.

4,0*

Deze film kan van mij in het lijstje van de meest depri films aller tijden. Visueel niettemin allemaal zeer mooi, vooral ook door de droomsequenties en de zeer snel bewegende beelden. De hoofdprijs gaat natuurlijk naar de acteur Leo Bill die de rol van de schizofrene James subliem vertolkte. Het is ook om zijn fenominale acteerprestaties dat ik deze film zo hoog waardeer. Wat het verhaal betreft moet de film het van mij voornamelijk hebben van de uitstekende eerste helft die oogde als een thriller, waarbij de spanning constant werd opgevoerd en eindigde in een climax. Daarna veranderde de toon en kreeg het dramagedeelte de overhand wat voor mij toch enigszins minder geslaagd was.

4,0*

Leuk,

Deed mij onmiddellijk denken aan Amélie en de films van Wes Anderson. Toch is dit Hongaarse sprookje ook weer niet direct een hoogvlieger als ik deze moet vergelijken met de surrealistische films uit Tsjecho-Slowakije van de jaren zestig en begin jaren zeventig die vooral op visueel vlak aanzienlijk mooier waren.

En dan de taal; van dat Hongaars versta ik net zo veel als van het Japans; helemaal niets dus. Misschien daarom dat die twee landen zoals D-Ark beweert al 140 jaar vriendschapsbanden onderhouden, omdat beide een niet Indo-Germaanse taal gemeen hebben. De Hongaren waren trouwens uit Azië afkomstig.

3.5*

Zeker niet onaardig dit zwart/wit filmpje van Dusan Makavejev dat o.a. gaat over een romance tussen de telefoniste Izabella en de rioolzuiveringsengineer Ahmed. Deze film kende enkele mooie erotische scènes zoals die van de naakte Izabella met de kat op haar schoot. Verder beelden van de destijds politieke ontwikkelingen van Joegoslavië en dit onder de klanken van communistische strijdliederen en waarbij vooral de kerken het moesten ontgelden.

Makavejev zou later na het geruchtmakende W.R. - Misterije Organizma (1971) uit Joegoslavië worden verbannen en daarna nog enige bekendheid genieten met zijn voor mij zeer wansmakelijke film Sweet Movie.

3,5*

Ondanks de zeer lovende recensies lukt het mij maar niet enthousiast te worden over deze nieuwste film van Lanthimos. De bedoeling van deze film is duidelijk; de draak steken met al die alleenstaanden die via dating sites de geschikte partner proberen te vinden die ook nog aan hun wensen moeten voldoen. Een mooi uitgangspunt dat wel en dat het op een absurde manier gebracht wordt, dan kan je natuurlijk van deze Griekse regisseur wel verwachten. Er is echter een ding; de film wist mij maar niet te boeien, het gedeelte dat zich voornamelijk in het bos afspeelde vond ik zelfs slaapverwekkend. Niettemin wil ik deze film nog een keer een kans geven maar of hij dan voor mij alsnog dezelfde hoogte bereikt als het uitstekende "Dogtooth", dat lijkt mij zeer te betwijfelen.

Oh ja, die scène met dat broodrooster was natuurlijk zeer hilarisch.

2,0*

Had deze film van Polanski nog nooit gezien. Ik had er namelijk nooit hoge verwachtingen van gehad. Een fragment in de MM contest #3 maakte mij echter toch nieuwsgierig. De eerste 1,5 uur van deze film vond ik erg boring, maar dat veranderde radicaal in het laatste half uur. De scene op het eind waarin Trelkovsky hallucineerde dat hij in een soort circustheater was waarin de mensen onder tromgeroffel zaten te wachten op zijn zelfmoordsprong vond ik geniaal. Voor mij verreweg de beste scene in deze uitstekende thriller.
Over de film zelf las ik in Wikipedia dat er heel veel interpretaties zijn voor het plot. Was het allemaal verbeelding van Trelkovsky of leed hij aan een ernstige vorm van schizofrenie? Wat was de betekenis van die Egyptische symbolen? En nog meer van dat. Dit alles plaatst het "saaie" eerste 1,5 uur voor mij toch in een heel ander daglicht en maakt een herziening van deze film voor mij daarom ook zonder meer noodzakelijk. Net zoals in het meer recente "The ninth gate" zet Polanski je ook in deze film dus geen hapklare brokken voor.
Ook het acteren van Polanski vond ik erg goed, hoewel ik er toch altijd aan moet wennen net zoals bij de films van Woody Allen wanneer een regisseur tevens de hoofdrol speelt.

4,5*

Ivan Locke: Well hear this, Gareth. When I left the site just over two hours ago, I had a job, a wife, a home. And now I have none of those things. I have none of those things left. I just have myself and the car that I'm in. And I'm just driving and that's it.

Ja, dat is het. Bijna 1½ uur lang zitten we te kijken naar een man rijdend in een auto, bezig met het plegen en beantwoorden van allerlei telefoontjes, die zijn uitwerking blijkbaar niet zullen missen. Kan zo'n verhaal een boeiende film opleveren? Ja, Steven Knight laat zien dat dat kan en hoe!! Deze film of beter gezegd roadmovie bleef boeien tot het eind vooral ook door het uitstekende acteerwerk van Tom Hardy en niet te vergeten het schitterende camerawerk. Het voor mijn gevoel toch nog verrassende einde kon niet mooier zijn. Het karige gemiddelde (3,28*) toont niettemin duidelijk aan dat de meeste kijkers volgens mij heel iets anders verwacht hadden.

4,5*

Deze film liet mij na afloop met enkele vraagtekens achter. Heb ik iets gemist? Blijkbaar wel omdat ik bij het lezen van de vele berichten nogal eens het woord twist hoorde vallen. Die is mij enigszins ontgaan en daar ik er niet tegen kan een film niet helemaal begrepen te hebben zat er dus voor mij niets anders op deze film nog een keer te bekijken maar nu wel met Nederlandse ondertiteling. En ja hoor, op het einde werd mij nu alles duidelijk. Prima thriller na herziening, hoewel niet direct horror of het moet die heftige scène in het begin van deze film zijn. De zelfmoord van Laura, de moeder van die kinderen . Wel een van de meest heftige zelfmoord- scènes trouwens die ik ooit in een film gezien heb. Ook het einde mocht er zonder meer zijn. Oh die arme kids . Verder uitstekend acteerwerk hoewel op visueel vlak mij de film enigszins tegenviel.

3,5* na herziening.

Zeer aangenaam verrast door dit uiterst sfeervolle filmpje waar ik nog nooit eerder van gehoord had. Op visueel vlak een pareltje en bovendien uitstekend acteerwerk van vooral Charlotte Rega in de rol van de zeer mooie Rachel.

Om dit filmpje te kunnen waarderen kun je denk ik in eerste instantie het beste de "Wat betekent het allemaal" vraag achterwege laten en je gewoon laten onderdompelen in het schitterende mysterieuze wereldje van wat je voorgeschoteld krijgt. Voor mij was dat al een reden om deze film hoog te waarderen. Maar er zit natuurlijk wel degelijk een goed verhaal achter. Het e.e.a. is al uitstekend verwoord door EIGER3970 in wiens uitleg ik mij wel kan vinden.

Misschien deze film toch nog maar eens opnieuw bekijken maar dan niet met Engelse- maar met Nederlandse ondertiteling. Dan is het verhaal nog beter te volgen.

4,0* met kans op verhoging

Deze film weer eens herzien maar nu in het Nederlands ondertiteld zodat ik nu eigenlijk eens wist waar het overging. Achteraf gezien niets gemist zonder ondertiteling want het S.F. verhaal vond ik maar zeer magertjes. Dat de special effects gedateerd zijn is daar aan toe maar die scènes met die oude man aan het eind vond ik echt tenenkrommend. Het beste gedeelte van de film speelde zich trouwens ook in de overkoepelde stad af. Vanaf het moment dat het verhaal zich buiten de stad ging afspelen werd het een vreselijk saaie bedoeling. Neen, deze film is het dus niet van mij. Ik zal hem daarom ook nooit meer gaan herzien of het zou moeten zijn om de schaars geklede Jenny Agutter. Haar sexy verschijning maakte voor mij gelukkig nog het een en ander goed, anders had deze film van mij de laagste waardering (1,0*) gekregen.

2,0*

Magistrale film met een cinematografie om van te watertanden. Deze film is puur kunst. Schitterend kleurgebruik, geweldig mooi neergezette personages en prachtige visuele vondsten. Ook de humor was bijzonder, dat van die postbode op de motor deed mij af en toe denken aan "Jour de Fête" van Jacques Tati.
Film gaf ook een mooi, hetzij nogal surrealistisch beeld van de verschrikkingen van de 1e wereldoorlog, waarin het leven van een soldaat niet telde. Ik moest meerdere keren denken aan de film "Paths of Glory" van Kubrick, waarin ze ook zulke "mooie" straffen hadden voor "laffe" soldaten die bevelen negeerden of zichzelf verminkten.
Het verhaal in deze film vond ik zowiezo zeer goed en eveneens het uitstekende acteerwerk van Audrey Tatou. Het einde van de film toen Audrey Tatou de doodgewaande soldaat ontmoette vond ik zelfs zeer ontroerend.
Jean Pierre Jeunet die o.a. met "Delicatessen", "La Cité des Enfants Perdus" en uiteraard "Amelie" ook al schitterende films afleverde is voor mij verreweg de beste Franse filmregisseur van de laatste 20 jaar. Ik ben daarom ook reuze benieuwd naar zijn nieuwste film "Micmacs à Tire-larigot", die eind dit jaar in de bioscopen in roulatie gaat.

Waardering; verhoogd naar 5,0*

Niet slecht!

Een van de betere Britse misdaadfilms, die zeker gezien het soms wat ingewikkelde verhaal en een paar schitterende scènes voor mij zeker de moeite waard is om nog een keer te gaan bekijken. De mooiste scène vond ik die van in het koelhuis waarbij meerdere verdachten ter ondervraging aan een vleeshaak hingen. Ook die scène op de racebaan mocht er zijn trouwens. En ja, goed acteerwerk van Bob Hoskins uiteraard.

4,0*

Ik kon mij best wel vermaken met deze laatste film van Winterbottom en dat ligt niet alleen aan die naakte dames die er best wel aantrekkelijk uitzagen. Vermeldenswaard daarvan is dat de regisseur net zoals in 9 Songs alles open en bloot weergeeft en niet vervalt in Hollywoodse preutsheid. Aan dat laatste heb ik een gruwelijke hekel. Het positieve over deze film ligt voor mij trouwens niet alleen aan die blote dames en het gebeuren daar omheen maar toch ook vooral aan de dramatische wending in het 2e gedeelte van de film, dit wat betreft de tragische gebeurtenissen die de dochter van Paul Raymond overkwam. Het werd nu meer drama en zonder dat was de film nogal nietszeggend en leeg geweest, niet meer dan een soort documentaire eigenlijk..Goed acteerwerk trouwens van Steve Coogan in de rol van Paul Raymond.
Qua stijl leek deze film dacht ik veel op 24 Hour Party People - ook met Steve Coogan in de hoofdrol - die ging over de Manchester sound van de jaren tachtig, maar is daarvan toch wel duidelijk de mindere en dat ligt vooral aan die schitterende soundtrack van die muziekfilm.
btw Deze film oogde voor mij absoluut niet als een komedie, zoals boven in de omschrijving van MM staat..

Waardering; nog net een 3,5*

Zeer aangenaam verrast door deze film van Rob Zombie waarvan ik tot voor kort dacht dat zijn films in het teken stonden van de wansmaak. Niet deze film dus. Het verhaal mag dan misschien niet zo veel voorstellen, maar als ik deze film moet beoordelen op het audio/visuele, dan heb ik hier maar een woord voor en dat is Magistraal Met open mond staan te kijken naar die prachtig vormgegeven en sfeervolle decors. Een gang nog nooit zo mooi in een film gezien. Ook de scènes met de schitterende muziek uit Mozart's Requiem zijn om in te lijsten. Ook niet te vergeten de scène aan het einde met de muziek van The Velvet Underground. (All To-morrow's Parties) Deze film oogt als een kunstwerk en als zodanig beoordeel ik hem ook. Het gemiddelde van ruim 2,5* is natuurlijk schandalig laag maar ik denk dat dat komt omdat veel mensen te veel de nadruk leggen op het verhaal. Dat laatste is iets waar ik de laatste tijd steeds meer afstand van neem.

5,0*

Zeer beklemmend oorlogsdrama die mij 110 minuten gekluisterd aan mijn stoel hield. Wie is goed en wie is slecht? De regisseur geeft hier terecht geen antwoord op. De kinderen wiens ouders door SS beulen vermoord zijn zijn niet meer onschuldig dan de kinderen van diezelfde SS beulen. Ook die laatsten waren slachtoffer. Dit liet deze uitstekende anti-oorlogsfilm heel duidelijk zien. Kinderen zijn nu eenmaal makkelijk te indoctrineren, ook deze kinderen van verderfelijke ouders aan wie de ideologie van het Nationaal-Socialisme met de paplepel werd ingegoten.

Op visueel vlak vind ik dit verder ook een uitstekende film die veel weg had van een road-movie waarbij het gevaar overal op de loer lag. Een reis van 900 km van het Schwartzwald naar Noord Duitsland. Zowiezo niet makkelijk want je moest van de ene sector - De Amerikaanse - in de andere sector - De Britse - zien te komen. Als Duits vluchteling of Duits krijgsgevangene was je in de Britse sector trouwens verreweg het beste af. De Amerikanen, de Fransen en uiteraard de Russen gingen met de Duitsers nu niet bepaald zachtzinnig om. De Britten waren wat dat betreft een stuk humaner. De film kwam mij zowiezo dus best wel geloofwaardig over. Terugdenkend aan die wrede oorlog blijft voor mij nog altijd de vraag hoe het Duitse volk met een hoogstaande cultuur en beroemdheden zoals Kant, Beethoven, Goethe etc destijds zo kon ontsporen.

4,0*

Zaterdag j.l. schreef ik dit over deze film:

Gezien sommige zeer "enthousiaste" berichten mij gisteravond mij maar eens aan deze film gewaagd. Tja, schaars geklede dames, drank en drugs; dat kregen we dus volop te zien. Als die dames dan ook nog eens mooi waren, voilá. Maar dat waren ze helemaal niet. Nog leger dan leeg, zo kwamen zij bij mij over. Misschien was dat ook wat regisseur Sorrentino ons ook wilde laten zien. Dat als je valt voor die Berlusconi of meer van dit soort omhoog gevallen "beroemdheden" je gewoon ook helemaal niets voorstelt. Daar mag hij dan best in geslaagd zijn maar voor mij was het op een gegeven moment allemaal zo saai en slaapverwekkend dat ik na 1½ uur ook letterlijk in slaap ben gevallen. Toen ik wakker werd was die Silvio nog aan het ouwehoeren. Ik ben toen maar die zaal uitgelopen. Of ik veel gemist heb weet ik niet. Misschien het laatste drie kwartier volgende week toch maar even afkijken, dan kan ik tenminste mijn stem uitbrengen. Ik stem nu eenmaal niet op een film die ik niet heb afgekeken.

Dat was niet al te positief dus maar ik heb toch maar even de moeite genomen op dat laatste uur te bekijken en daar heb ik geen spijt van. Ik was over dat laatste uur aanzienlijk enthousiaster dan over het weinig zeggende eerste 1½ uur. De schaars geklede dames hadden wat schoonheid betreft best wel iets maar oogden nog steeds leeg, met uitzondering dan van die bloedmooie Stella die de geil kijkende Silvio toch maar mooi op zijn nummer zette. Nee, inhoudsloos was deze dame bepaald niet. Maar ja, ik mag de avances van Silvio niet veroordelen, want als ik in zijn plaats stond zou ik ook direct vallen voor deze schoonheid. Maar genoeg tot zover over de dames.

Wat het laatste uur vooral beter maakte dan het eerste 1½ uur was dat het allemaal een stuk serieuzer werd. Het had duidelijk meer inhoud. We kregen tenminste wat van het karakter van Berlusconi zelf te zien. Vanaf het moment dat de aarde schudde onder l' Aquila werd het zelfs bloedserieus. Het leek wel of dat die aardbeving symbool stond voor Silvio zelf. Dat hij als het ware wakker werd geschut net zoals de mensen in l' Aquila die lagen te slapen toen de aardbeving plaats vond. Het einde vond ik trouwens best wel gaaf.

En nu wat mijn waardering over deze film betreft;

Ik had vóór ik het laatste uur ging bekijken verwacht dat deze film voor mij niet meer dan twee sterren zou scoren. Dat zijn er toch 3½ geworden. Dat ligt niet alleen omdat ik het laatste uur zeer goed vond maar vooral ook omdat ik nu ook in een slechts voor een kwart gevulde zaal zat met zeer rustig publiek en dat was vrijdagavond wel even anders. De mensen die achter mij zaten kregen het niet voor elkaar hun klep dicht te houden. Hierbij is voor mij nogmaals duidelijk aangetoond dat het gedrag van de bezoekers in de zaal op mij wel degelijk van invloed is op mijn filmbeleving.

Waardering: 3,5*

Wat The Lost City of Z met films zoals Aguirre, der Zorn Gottes (1972), Fitzcarraldo (1982), Apocalypse.Now (1979) en niet te vergeten El Abrazo de la Serpiente (2015) gemeen heeft dat het verhaal zich (deels) in de jungle afspeelt. Maar daarmee is ook alles gezegd. Ervoer ik de door mij vier geciteerde films als films met een uitstekende opbouw die naar het einde toe naar een hoogtepunt gebracht werden, bij The Lost City was die climax ver te zoeken. Het hele verhaal zat als los zand aan elkaar. Het sprong allemaal van de hak op de tak. Dan zat je in de jungle, dan weer op het Engelse platteland, dan weer in de jungle, dan in Londen, dan aan het front aan de Somme...Nou ja, laat ik maar ophouden. in mijn ogen had de regisseur er beter aan gedaan een film te maken over een van de expedities. Dan had het misschien nog een interessante film opgeleverd. Nu blijft alleen maar teleurstelling over.

Waardering: nog net een 3.0*

Ik was zeer enthousiast toen ik deze film jaren geleden voor de eerste keer zag, maar nu bij herziening is dit enthousiasme behoorlijk getemperd. Met uitzondering van het laatste half uur dat ik nog altijd verreweg het sterkste gedeelte van deze film vind kwam de rest van deze film bij mij behoorlijk langdradig over. Maar misschien is het aardse paradijs waar Shangri-La voor staat en waarin je altijd jong en verder ook alles hetzelfde blijft gewoon ook een ontzettend saai oord waar verveling troef is. Dat George, de broer van Robert hier aan wil ontsnappen is eigenlijk niet meer dan normaal. Het is toch ook zo dat wij van mooi zomers weer toch het meest genieten als wij hier voor een periode van slecht weer hebben gehad. "De oorlog is de vader van alle dingen" zei ooit de Griekse presocratische filosoof Heraclitus. Om het leven te kunnen waarderen heb jij de tegenstellingen nodig, zoals oorlog en vrede, schaarste en overvloed etc. Dat ervaarde vooral Robert die na vreselijke ontberingen de bijzondere waarde van Shangri-La inzag en er alles voor over had om daar naar terug te keren. Verder zou je Shangri-La ook kunnen zien als een metafoor voor het Boedhistische Nirwana.

3,5* na herziening

Van het plot - er was geen touw aan vast te knopen - moet deze film het niet hebben, maar op visueel vlak is er niks mis met deze film. Nog nooit een brandend huis in een film zo mooi in beeld gebracht gezien. Ook de soundtrack vond ik zeer geslaagd. Ook daar viel niks op aan te merken.

In het kort gezegd; deze film is mij ondanks de zeer negatieve kritieken 100% meegevallen.

3,5*

Naar aanleiding van een fragment in een contest van mjk87 deze film maar eens bekeken, want ja, doe een paar lekkere meiden in zo'n fragment en mijn interesse is gewekt. Goede film? Neen. Slechte film? Neen, dat ook niet. Gewoon een vermakelijke film. Het einde vond ik helaas niet al te best en die vecht scène in de kroeg leek helemaal nergens op maar ik moest er wel om lachen. Verreweg het mooiste vond ik de scènes met Lieke en Merel, zoals o.a. toen beide dames helemaal stoned op het bed lagen en toen ze elkaar aan het zoenen waren. Dus nogmaals, gewoon een vermakelijke film, waarvan we het plot maar niet al te serieus moeten nemen.

Oh ja. "Iedereen is architect van zijn eigen lot" vind ik trouwens wel een mooie uitspraak. Kan natuurlijk alleen maar verwijzen naar dat ene bekende woord dat op de muur van het toilet geschreven stond.

3,0*

Dit is nu een film waarvan ik van te voren helemaal niets verwacht heb en die mij achteraf 100% is meegevallen. Het beeld wat van Lourdes geschetst werd kwam bij mij zeer geloofwaardig over. Ik zeg dit niet als aanhanger van de R.K. Kerk; ik ben zelf zeer streng katholiek opgevoed maar ik heb me van deze R.K. ideologie al zeer lang geleden bevrijd. Want een ideologie is het natuurlijk. Het gaat er om dat diegene die in de rolstoel zit of verder ernstig ziek is in dat soort wonderen zoals in Lourdes gelooft. Zij die nadenken, en die zul je in Lourdes niet aantreffen m.u.v. misschien Christine dan, en zij die in Lourdes het geloof in wonderen verkondigen - de meerderheid - zullen alles behalve in het wonder op genezing geloven. Lourdes is voor de laatstgenoemden gewoon big business. Toen Christine weer kon lopen werd ze gelijk doorgestuurd naar een arts die de diagnose stelde dat haar genezing wel eens tijdelijk kon zijn en dat het heel goed mogelijk was dat zij weer een terugval zou krijgen en opnieuw tot de rolstoel veroordeeld zou worden wat in de laatste scène min of meer bewezen zou worden, toen Christine nadat ze eerst gevallen was weer terug in de rolstoel ging.
Blijft natuurlijk de vraag over waar het in deze film over ging; "Bestaan zoiets als wonderen"? Mijn antwoord is; "Voor het gevoel wel maar niet voor het verstand". Dat werd in deze film - ik zeg het nogmaals - duidelijk aangetoond. Wonderen kun je echter niet afdwingen. Om naar Lourdes af te reizen om door een wonder heil op genezing te verwachten acht ik daarom volslagen onzinnig. God kun je nu eenmaal niet naar je hand zetten.

3,5*

Deze film zo'n 2½ maand geleden geprobeerd in 3D in de bioscoop te bekijken, maar dat werd helaas een grote mislukking. Ik werd zo moe van die rotte 3D bril dat ik er na zo'n 20 à 30 minuten de brui aan gaf.

Vandaag deze film op mijn PC scherm bekeken in 2D wel te verstaan en dat beviel me stukken beter. Ook de film waarvan ik niet zo veel van verwachtte viel me 100% mee. Op visueel vlak was het allemaal best mooi. Dat kan zeker ook gezegd worden van de mooie erotische scènes met Electra - die in die sexclub uiteraard niet meegerekend, want dat was gewoon porno, had met erotiek niks te maken. Uitstekende score ook met o.a. muziek van Satie en opzwepende dansmuziek. Minpuntje vond ik Murphy die ik een vreselijk irritant maar ook oh zo zielig mannetje vond. Op Electra daarentegen viel niets aan te merken . Ik moest bij deze film trouwens toch vaak denken aan Noé 's bekendste film "Irréversible" en dan heb ik het over het rustige 2e gedeelte van die film. "Love" weet die film helaas niet te evenaren en ook "Enter the Void" niet, maar niettemin heb ik "Love" ervaren als een zeer onderhoudende film.

4,)*