Leto (2018)

Voor een rock en roll film vond ik het nogal saai en braaf, en het bandje is op zijn best doorsnee te noemen. Het enige verschil is dat het zich in het Leningrad van begin jaren '80 afspeelt, maar daar krijgen we niet eens zo gek veel van mee. Ook de driehoeksverhouding is nogal mat, geen seks (één kalverkus) geen spanning... voelde bijna net zo koud als de koude oorlog. Alles kabbelt maar wat voort. Alleen als de muziek uit het Westen wordt gedraaid, en er wat fantasiegebeurtenissen geanimeerd worden leeft de film wat op. Waarmee gelijk geïllustreerd wordt hoe mijlenver weg de Westerse popmuziek kwalitatief staat van de underground muziekscene in Leningrad/ het hele Oostblok, en dat we maar geboft hebben dat niet Groot Brittanië en omstreken door de Sovjetunie bezet waren in de sixties en beyond.

Hele saaie biopic over de twee popbands Zoopark en Kino in Leningrad en een driehoeksverhouding tussen de frontmannen en een meisje begin jaren ’80. Ik heb niet veel gemerkt van de Russische en/of communistische context die de biografie wat sfeer en karakter had kunnen geven, anders dan dat de songteksten vooraf door de censuur moesten (maar dat was geen probleem) en dat het publiek niet mocht dansen (maar ook dat was geen probleem want het publiek genoot toch wel van de muziek). Er zitten aldoor vervelende stukjes ingeweven waarin gewone Russen in de bus en zo spontaan en vals Westerse popliedjes gaan zingen (met de overbodige disclaimer dat dit niet echt is gebeurd), welke stukjes erg genant zijn. Ik was blij toen de film voorbij was; het enige positieve van de film is dat het herinneringen en nostalgie opwekt naar de rock ‘n’ roll en punk in het Westen die – in tegenstellig tot die in Rusland – wel opwindend was.

Alleszins een uitgebreide schets, sfeer- en tijdsbeeld van jonge Russische popartiesten met een stevige hunkering naar westerse vrijheden. De scènes "dit is niet gebeurd" duiden heel duidelijk op de druk die er was om jongeren precies van westerse invloeden weg te houden. Het gebeuren in de trein is een schitterend filmisch voorbeeld hiervan. Anderzijds was er weinig aan die Russische songs te beleven en evenmin aan de romantiek in het verhaal. Een film die anno 2018 mag, in 1981 lag het even anders.