Opinions

Het verhaal mag dan misschien wat aan de rommelige kant zijn, visueel vond ik deze Argento weer schitterend. Het deed mij qua sfeer ook erg veel aan "Suspiria" denken hoewel ik die film wel veel beter vond. Niettemin heb ik best kunnen genieten van deze Argento die het behalve de cinematografie en horrormomenten van mij ook moest hebben van de mooie jonge vrouwen die zoals gewoonlijk in Argento's films om zeep gebracht werden.

4,0*

Deze film, voor mij nog altijd David Lynch meest ontoegankelijke film weer eens herzien. Echt enthousiast er over worden kan ik nog steeds niet. Er mag dan wel uitstekend geacteerd worden, het mag er allemaal best wel onheilspellend uitzien maar ik kan er verder eigenlijk weinig mee. Aan het verhaal valt geen touw vast te knopen en dan duurt het allemaal zo vreselijk lang. 180 minuten; waarom? Twee uur lijkt me meer dan genoeg voor dit soort film. De mooiste fragmenten van deze Lynch vind ik die fragmenten waar negen dames dansten op mooie beginjaren zestig nummers van o.a. Little Eva The Locomotion en Etta James At Last. Voor mij zeer aangename intermezzo's. Van dit soort scènes hadden er voor mij meer in gemogen.

3.0* na herziening

Film kende een goede spanningsopbouw, enkele zeer goede schrikmomenten maar oogde verder erg lelijk. Dat een horrorfilm mij op visueel vlak iets te bieden moet hebben vind ik toch wel erg belangrijk omdat het verhaal toch meestal weinig voorstelt. Nu hebben de films van Ti West bij mij nooit hoger gescoord dan 3.5*, maar ook niet lager dan 3.0*. m.a.w. ik vind ze niet bijzonder maar ook weer niet slecht. Aardig om te bekijken als het pokkeweer is zoals vandaag en je daarom geen zin hebt om de deur uit te gaan.

3.0*

Deze film vandaag weer eens herzien en i.t.t. Nomak heb ik wel kunnen genieten van deze film. Deze film heb ik net zoals de vorige keer ervaren als puur poëzie met een geweldige symboliek. De rups die een vlinder wordt en de meisjes die als vlinders op het laatst een dansje op de bühne uitvoeren zeggen alles waar het in deze film om gaat. Meer hoeft er niet verklaard te worden. Het verleden van de meisjes en waarom de meisjes in een doodskist in het internaat beland zijn doen voor mij totaal niet ter zake. Met realisme heeft deze film nu eenmaal niets te maken. Om van deze film te kunnen genieten moet je open kunnen staan voor het mysterieuze. Ik had daar nu ook bij herziening geen enkele moeite mee. Eventuele vragen die deze film bij mij oproept vul ik zelf in. Dat hoeft de regisseur voor mij niet te doen. Ik heb deze film in ieder geval ervaren als een schitterende film die gezien de nog al helaas negatieve reacties niet voor iedereen weggelegd is.

Waardering; verhoogd naar 4,5*

Deze computer animatiefilm gisterenavond voor de derde keer bekeken maar nu wel op mijn nieuwe 32 inch flatscreen TV en dat scheelt toch wel even. De animaties komen nu nog veel mooier over. Het was dus echt genieten gisteravond. Ik zie GITS: Innocence eigenlijk gewoon als een kunstwerk waarbij het verhaal imo ondergeschikt is aan de visuele pracht die Oshii hier te voorschijn tovert, waarbij uiteraard niet te vergeten de prachtige sfeervolle muziek van Kenji Kenwai die dit kunstwerk nog van extra glans voorziet. Op het volgen van het verhaal heb ik mij trouwens niet altijd kunnen concentreren hoewel enkele zeer mooie filosofische teksten van Confucius mij wel opvielen. Erg leuk trouwens de animatie van die basset. Minder leuk vond ik het popliedje "Follow Me" tijdens de aftiteling. Past totaal niet in dit meesterwerk. Flikken ze wel eens meer die Japanners, een film eindigen onder het geluid van een nietszeggend popliedje. Dat gebeurde dacht ik ook tijdens de aftiteling van "5 Centimeters per Second". Het is wel het enigste minpuntje in deze film, die voor mij wat animatiefilm betreft met "Tenshi no Tomago" tot de absolute top behoort.

5,0* na herziening

Weer een mooie film van de Coen Brothers, dit keer over een ongelukkige singer/songwriter uitstekend vertolkt door Oscar Isaac waarbij ik telkens aan Bob Dylan moest denken. De begin jaren zestig sfeer met oude vehikels, de kroegen waar uiteraard flink gepaft werd en de folkmuziek werd trouwens uitstekend weergegeven. Ook leuk dat ik een van mijn favoriete actrices Carey Mulligan weer eens te zien kreeg. Acteerde zoals gewoonlijk weer uitstekend maar de hoofdprijs ging van mij toch uit naar Ulyssus de kat die voor vele hilarische momenten zorgden. De volksmuziek klonk best aardig maar de song Please Mr Kennedy stak er toch wel torenhoog boven uit. Wat klonk dat goed zeg. Al met al dus goed vermaakt met deze film van de Coens die ik toch wel een stuk beter vond dan zijn voorganger True Grit.

4,0*

Bijzonder geslaagde horrorthriller waarvan ik bij het zien van sommige scènes mij echt rot schrok.
En dan te bedenken dat ik deze film nu vanmorgen bij daglicht heb bekeken. 's Avonds en in de bioscoopzaal zouden de schrikeffecten bij mij nog harder aangekomen zijn denk ik. Ik moest ook vaak denken aan mijn eigen jeugd toen ik ontzettend last had van nachtmerries en hallucinaties waarbij ik gillend door het huis rende. Die beelden doen mij nog steeds huiveren en zo ook sommige scènes in deze film. Bij voorbeeld - de kop van de duivel die Renai ineens zag verschijnen achter de kop van Josh. Ik schrok mij werkelijk te pleure. Er valt dus weinig aan te merken op deze thriller die voor mij toch tot de betere films in het horrorgenre behoort. De soundtrack en de special effects waren perfect. Audiovisueel was het allemaal dik in orde. Moest toch maar eens meer gaan bekijken van deze regisseur. Tot nu toe had ik van James Wan alleen de film "Saw" gezien.

4,5*

Gezien en ik werd niet teleurgesteld. De verhaaltjes deden mij niet zoveel maar op visueel vlak vond ik dit zonder meer een zeer mooie documentaire. Vooral de beelden in de woestijn waaronder de dame(s) in de badkuip vond ik schitterend en dat kan ook gezegd worden van de beelden van Tokyo bij nacht.

3.5*

Nogal bizarre thriller waarbij het einde inderdaad teleurstellend was. Dat had duidelijk anders gekunnen. Toch kent deze mysterieuze thriller toch een paar zeer mooie scènes, waarbij de blinddoek-in-het-bos-spel ver boven alles uitsteekt. Ik had deze scène ooit in een van mijn inmiddels terziele MovieMeterContests gestopt. Ik moest bij het zien van de Russische roulette trouwens denken aan een andere film "13 Tzemeti", die ook zo'n bizar op leven en dood spelletje bevatte.
Kort samengevat; een best wel goede thriller, best origineel allemaal maar hij maakt bij mij niet zo veel indruk meer als toen ik deze film zo'n 10 jaar geleden voor de eerste keer zag en dat komt nogmaals door dat niet geslaagde einde, dat toch een beetje een anti-climax was.

3,5* na herziening

Deze film moet het van mij helemaal hebben van het visuele. Het laatste half uur vond ik zelfs verbluffend mooi. Voor de rest vond ik deze film niets bijzonders. Veel te sentimenteel af en toe en de soundtrack was net als bij zo veel van dit soort Hollywood films weer niet te pruimen. Ook vond ik het allemaal veel te voorspelbaar. Het einde zag je al ver van te voren aankomen.

Het is duidelijk dat deze film bij mij in de verste verte niet in de buurt komt van Kubrick's meesterwerk 2001: A Space Odyssey. Het neemt allemaal niet weg dat Interstellar volgens mijn voorspelling wel met de meeste Oscars waaronder voor beste film van 2014 aan de haal zal gaan.

3,5*

Een film met jonge dames in de hoofdrol wekt meestal wel mijn interesse op. Daarom deze film maar eens bekeken maar oh wat viel dat tegen. Het veel te ver gezochte verhaal sprak mij op een gegeven moment helemaal niet meer aan en met de op zicht niet onaantrekkelijke jongedames had ik het op den duur ook wel gehad. Het was het laatste half uur voortdurend kijken op de klok van; hoelang gaat dit nog duren. Deze film was dus duidelijk niet aan mij besteed. Ik ben blij trouwens dat ik voor deze film dit jaar niet naar Imagine ben gegaan want dat was ik eerst wel van plan.

2.0*

Vanwege de zeer positieve reacties en het hoge gemiddelde deze film nu eindelijk eens bekeken en helaas kan ik niet delen in de enthousiaste reacties en het hoge gemiddelde voor deze komedie. Nou ja, wat je een komedie noemt. Het aantal keren dat ik heb moeten lachen was op een paar vingers te tellen. De humor vond ik helemaal niks en zelfs erg flauw en bovendien erg voorspelbaar. De mensen in de zaal dachten er blijkbaar anders over want voor elke opmerking van Driss moesten ze lachen. Waarom is mij absoluut een raadsel. Maar goed, het zal wel aan mijn gevoel voor humor liggen. Als komedie is deze film voor mij dus niet geslaagd. Het zij zo. Wat ik wel positief vind in deze film is het fraaie camerawerk. Dat voorkomt dat ik deze zeer overschatte film met een onvoldoende afserveer.

Waardering; nog net een 3,0*

De vierde film van Denis die ik gezien heb en tevens ook zijn minste. Dat ligt zeker niet aan het gedeelte dat zich in Europa afspeelde. Mooie beelden, mooie honden - zelden zoveel honden in beeld gezien in een film - en natuurlijk het mysterieuze sfeertje waarbij ik mij soms toch wel afvroeg waar het allemaal om ging. Het gedeelte dat zich in Tahiti afspeelde vond ik vrij oninteressant, met uitzondering van de shots van de zee, het geluid van de golven en de shots van de palmbomen dan. Met de hoofdpersoon - een vreselijk irritant personage - en ook die mensen op Tahiti had ik helemaal niks. Met het verhaal kon ik eigenlijk niet zo veel, maar het kan natuurlijk zijn dat ik het niet goed begrepen heb. De soundtrack vond ik daarentegen wel weer goed.

3,0*

Aardige film om thuis te bekijken als je 's-avonds na 8 uur het huis niet meer uit mag omdat er een avondklok is ingesteld. Een horrorfilm kan ik deze film nu niet bepaald noemen, veel meer een thriller. Goed acteerwerk dat wel maar indrukwekkend vond ik het allemaal niet zo. Mooiste scène vond ik die in het restaurant waar Cecilia's zus de keel werd doorgesneden . een van de weinige horrormomenten eigenlijk.

3,5*

Een totaal oninteressant filmpje nota bene van de maker van het meesterwerk "Il Conformista". De personages lieten mij siberisch koud en oogden bovendien nog oerlelijk ook. Paste wel goed in die smerige ruimte waarin het hele verhaal zich bijna 90 minuten lang afspeelde. Het enigste wat mooi was was de soundtrack met prachtige muziek van David Bowie, The Cure en vooral Arcade Fire waarvan het schitterende nummer Rebellion helaas vroegtijdig werd afgebroken. Ook dat werd mij niet gegund. Blijft er dus niet veel over van misschien wel de allerlaatste en bovendien totaal overbodige film van Bertolucci.

1,0* Ja, mijn oordeel is hard!

Helemaal enthousiast kan ik helaas niet zijn over deze ruim 3½ durende film en dat ligt vooral aan het laatste gedeelte vanaf de dood van vakbondsman Jimmy Hoffa. Dat gedeelte ervoer ik als bijzonder saai en ik vroeg mij telkens af kijkend op mijn horloge van wanneer is het nu eindelijk eens afgelopen. Jammer dus, want vooral het gedeelte van vóór de pauze vond ik zeer genietbaar, mede ook door niet alleen het samenspel van de drie acteurs De Niro, Pesci en Pacino maar zeker ook door het verrukkelijke samenspel van De Niro en zijn jonge dochter Peggy (Lucy Gallina). Ook de soundtrack met nummers uit jaren 50 mocht er zijn. Jammer dus van het saaie- en i.m.o. overbodige laatste gedeelte, anders had deze film van mij een hoge waardering gekregen.

Waardering: gedeelte vóór de pauze 4,0*, na de pauze 3,0*

3,5*

En juist daarom wist deze film mij onvoldoende te boeien. Die dementerende Thatcher interesseerde mij namelijk hoegenaamd helemaal niks, ondanks het sterke acteren van Meryl Streep. Ik houd ook helemaal niet van dat gespring in de tijd. Dat deed de film "J. Edgar" voor mij ook al de das om. Pak een bepaalde periode uit het leven van een grote persoonlijkheid en maak daar een film over. Deze film moest het van mij dan ook helemaal hebben van het verhaal van de fysiek en mentaal sterke Thatcher als Prime Minister van de UK. Daar had van mij de hele film over mogen gaan. Vooral de scènes met Thatcher waarin zij de bijnaam als Iron Lady volledig waarmaakte, zoals bij voorbeeld hoe zij de oorlog tegen Argentinië doordrukte, vond ik ijzersterk.

3,0*

Neen, neen, dit was het dus niet. Met uitzondering van de visuals die soms best wel aardig waren vond ik deze film superslecht. Belabberd verhaal, slecht akteerwerk en dan die Amerikanen die Duits spraken. Het leek wel alsof ik naar een in het Duits nagesynchroniseerde film zat te kijken. De humor vond ik trouwens erg flauw, ik het begin viel er nog wel te lachen, maar al gauw lukte mij dat niet meer.

Weer is het voor mij eens bewezen dat komische films waarin de nazi's die net zoals in die film van Tarentino's Inglourios Basterds belachelijk gemaakt worden bij mij op de een of andere manier niet werken. Goed, bij Tarentino's I.B. was het acteerwerk nog enigszins te pruimen, maar nogmaals het acteerwerk leek in deze B-film van deze voor mij tot nu toe volslagen onbekende regisseur nergens op. Dus, maar gauw vergeten deze film.

1,0*

Erg leuk.

Echt een film om te bekijken op een saaie en "ijskoude" 1e kerstdag. Tja, de winterjassen daar in Moskou en "Leningrad" zullen we hier in deze winter niet nodig hebben denk ik.

Maar goed, over de film verder. De Russen hebben dus toch nog gevoel voor humor. Had ik dus nooit gedacht, omdat de films daar doorgaans alleen maar over oorlog en andere zwaarmoedige onderwerpen gaan. Het werkt niettemin wel. Deze romcom was zeer genietbaar mede ook door de voortreffelijke hoofdrolspelers en het uitstekende script waarvan je originaliteit niet kan ontkennen. Het einde van de film vond ik trouwens erg mooi.

Deze 3 uur durende romantische komedie trouwens niet bekeken op you tube, maar gewoon ...nou vul zelf maar in.

btw: Ook zeer aan te bevelen deze Russische komedie Karnavalnaya Noch (1956)

4.0*

Niet slecht. Doet me enigszins denken aan Match Point hoewel deze Allen daar toch niet bij in de buurt komt. Tja, dat filosofisch geneuzel over Kant en Kierkegaerd van de in de existentiecrisis verkerende professor Abe deed mij achteraf wel een beetje op mijn lachspieren werken. Als je die filosofen goed bestudeerd heb, dan zou je dat toch uit de existentiecrisis moeten helpen, anders heb je van die filosofen en zeker van Kierkegaerd toch helemaal niets begrepen. Dus, van het filosofisch geneuzel moet deze film het van mij niet hebben, wel van het uitstekend acteren van de zeker niet onaantrekkelijke Emma Stone. Tja, ik houd nu eenmaal van aantrekkelijke dames in een film. Hoe zou dat toch komen . Ook Joaquin Phoenix deed het trouwens erg goed, hoewel ik doorgaans niet zo'n liefhebber ben van die acteur.

3,5* (incl. 0,5* extra voor Emma Stone)

Gezien de discussies over deze film heb ik deze film vanavond maar weer eens opnieuw bekeken.

Ikzelf zie deze film als een zuiver filosofische film, waarbij vanuit mijn oogpunt de volgende vragen gesteld worden;

Is alles voorbestemd? Staat ons lot vast? Wat gebeurd is heeft dat ook moeten gebeuren?

Noé heeft het ook over onomkeerbaarheid van de tijd. Wat gebeurd is kan ook niet meer teruggedraaid worden. De film begint dan ook met de zin: "De tijd maakt alles kapot".

Althans, ik denk dat het bij Noé hierom gaat in deze film. Vandaar dat hij de karakters van de hoofdpersonen niet verder uitdiept.

Ik vind het heel moeilijk deze film te interpreteren. Mijn stelling is dat de mens misschien wel niet helemaal een vrije wil heeft, maar hij heeft wel de vrijheid om te kiezen.

Alex kon er tijdens het feestje voor kiezen zich door Marcus naar huis te laten brengen, ze kon er voor kiezen nog een tijdje te blijven. En in die gevallen had het einde van de film net zo goed het begin kunnen zijn.

Uiteindelijk koos zij er voor alleen weg te gaan en wat achteraf zou blijken op het verkeerde tijdstip via de verkeerde plek .

Maar goed, dit is mijn interpretatie van deze film. Anderen zullen er wel een andere uitleg over hebben.

En over de film gesproken; ik vond het een geweldig goede film. Het einde vond ik schitterend.

Waardering van 4,5* naar 5*

Niet onaardig dit Turkse filmpje en dat is voornamelijk vanwege de schitterende treinreis waarbij je een mooi stukje Turkije te zien kreeg met als hoogtepunt een glimp op het langgerekte dorpje op die heuvelrug. Ook de beelden van die stations die de trein aandeed waren zeer mooi. Dit stuk roadmovie was voor mij ook zonder meer het mooiste van deze film. Ook niet te vergeten uiteraard de conversaties van Leyla met de zeker niet onaantrekkelijke Canan. Na de treinreis werd het allemaal wel een stuk minder hoewel de gesprekken van Leyla en Canan met de sympathiek ogende Yavuz toch ook wel het aanschouwen meer dan waard waren. Wat mij helaas verhinderde deze film een hoge waardering te geven was het veel te lange en nietszeggende geleuter tijdens het diner op de middelbare school reünie. Zo slaapverwekkend vond ik die scène dat ik gisteren tijdens die scène ook letterlijk in slaap ben gevallen. Toen ik vanmiddag dat laatste halfuur nog eens bekeek was mij nogmaals duidelijk waarom. Ik had dus eigenlijk niets gemist. Nadat Leyla en Canan bij het verlaten van het woonadres van Yavuz op straat met elkaar aan het discussiëren waren (zie afbeelding) had voor mij de film afgelopen mogen zijn. Een 4 sterren waardering lag bij mij toen in het verschiet maar door het uiterst vervelende reünie gedeelte zie ik mij toch genoodzaakt voor deze film een ½ puntje af te trekken. Het einde is dan wel weer mooi, dat moet ik er wel bij zeggen.

3,5

Niks mis met deze film die ik afgelopen avond voor de 2e maal gezien heb. Gewoon spannend tot aan het eind en bovendien met schitterende beelden vanuit de lucht van de moerassen van het Guadalquivir gebied in het zuiden van Andalusía. De openings zijn om in te lijsten zo mooi. De eerste keer dat ik deze film zag - gepindakaasd met Spaanse ondertitels - wilde het kwartje bij mij niet vallen. Maar nu in de bioscoop op het grote boek en met Nederlandse ondertitels werd alles mij heel duidelijk. Het einde vond ik zelfs ijzersterk. La Isla Minima heb ik ervaren als een zeer onderhoudende thriller die bij mij hoog zal eindigen in het lijstje van de beste films van dit jaar.

4,5*

Neen, dit is 'm dus niet. Voor mij zelfs de minste Wes Anderson die ik gezien heb. Komt niet in de buurt van die andere animatiefilm, The Fantastic Mr. Fox. Dat ligt vooral omdat het verhaal mij eenvoudigweg niet aansprak. Ook de animaties vond ik niet altijd even denderend. Dat laatste ligt vooral aan de plek waar het verhaal zich grotendeels afspeelde, dat trash Island. Op dat afval raakte ik snel uitgekeken.

In het kort gezegd; een fikse tegenvaller dus. De volgende keer mag Wes Anderson van mij toch maar weer op de tour gaan zoals in de Moonrise Kingdom of The Grand Budapest Hotel, die voor mij behoren tot Anderson's beste films.

Wel positief ben ik over de soundtrack, vooral die drumpartij aan het begin.

3.0*

Deze film die ik afgelopen avond weer eens heb herzien moet het voor mij toch vooral hebben van de tot in de puntjes verzorgde cinematografie en mooie 80's sfeer met toch wel prima acteerwerk van Maika Monroe in de rol van de toch zeker niet onaantrekkelijke Jay. Verder een prima soundtrack waarbij je zeer goed kon aanvoelen dat er weer eens onaangenaams stond te gebeuren. Zo onaangenaam in ieder geval dat dat je de nodige schrikmomenten kon bezorgen. Naar het einde toe werd het wel enigszins minder maar de laatste scène stond als een huis en was een voortreffelijke afsluiter van dit zeer aangename thriller-/horror filmpje.

4,0* na herziening

Deze met vijf oscars onderscheiden komedie van Capra maar weer eens bekeken en ik moet zeggen dat ik hem nog steeds erg leuk vind. Uitstekende humor en heerlijk samenspel van Claudette Clark en Clark Gable. Film geeft ook nog eens een mooi beeld van de crisisjaren van de jaren dertig, waarin je al iets gedaan kon krijgen van iemand als je hem je hoed gaf. Die busreisjes moeten ook wel erg gezellig en avontuurlijk geweest zijn en er werd in die bussen ook naar hartelust gepaft. Lachen moest ik wel om die pyama's, voor mij het symbool van burgerlijke truttigheid. Maar ja, het was wel 1934 en in die tijd had America een strenge filmcensuur. Niettemin heb ik mij prima vermaakt met deze zeer verfrissende screwball comedy.

4,0*

Zowel deel I en deel II afgelopen week opnieuw bekeken. Het was al bijna 20 jaar geleden dat ik dit tweeluik van Eisenstein voor het laatst gezien had. Toen was ik er gezien mijn hoge cijfer (4.0*) nogal enthousiast over. Waarom, dat is mij een raadsel, want ik had nu de grootste moeite beide films af te kijken. Bóóring. Dat is alles wat ik er van kan zeggen. Te bombastisch en veel te theatraal. Geen schaduw van de zwijgende films die Eisenstein in de jaren twintig maakte. Stalin verbood het 2e deel las ik. Waarschijnlijk omdat hij geschrokken was omdat die Ivan de Verschikkelijke toch te veel op hem leek. Stalin en die Ivan hadden ook veel gemeen. Beide leden aan achtervolgingswaanzin wat er toe leidde dat bij de minste verdenking zij hun tegenstanders uit de weg ruimden. Ivan Grozny gebruikte hiervoor de door hem in het leven geroepen geheime dienst Opritsjniki en Stalin de NKVD. Dus, vanuit historisch oogpunt is dit tweeluik van Ivan Grozny toch nog wel enigszins interessant, maar daarmee is ook alles gezegd.

3.0* na herziening

De Russen en humor? Neen, daar ben ik nog nooit enthousiast over geweest. Ook de humor in deze film kon mij slechts sporadisch aan het lachen brengen. Zo wel, dan ging het vaak over de capriolen van de zwarte kat. De enige hoofdrolspeler die voor mij nog enig gevoel voor humor had. Verder vond ik het allemaal maar een flauw gedoe. De volgende keer maar weer eens een lekker zwaarmoedig Russisch drama bekijken. Daar zijn de Russen wel goed in.

2,0* voor de kat.

Prachtig,

Deze film moet het van mij helemaal hebben van het schitterende camerawerk. De scènes van o.a. de droomsequentie met die paarden, die van het berkenbos met de oh zo mooie Masha die ook nog eens haar kunstje vertoonde om over een berkenstam te lopen en dan uiteraard het wonderschone einde, zijn om in te lijsten, zo mooi. De beelden aan het front mogen ook niet vergeten worden. Ondanks dat er niet veel gebeurde was de spanning duidelijk te snijden.

Uitstekende film dus deze - ik dacht - tweede film van Tarkovsky die inmiddels voor mij toch ruimschoots bewezen heeft dat hij met straatlengte de grootste Russische filmmaker aller tijden is.

4,5*

De tweede film die ik van deze regisseur gezien heb. Wat minder dan zijn voorganger Mne Dvadtsat Let (1965) maar niettemin kreeg ik ook van deze film een zeer lekker gevoel. Ligt ook vooral aan de hoofd-personages zoals Lena bij voorbeeld. Tja, als ik zo de beelden bekijk van het Moskou anno 1967 dan hadden de Russen het zo slecht nog niet. Ze kwamen in ieder geval bij mij zeer tevreden over.

Het einde van de film vond ik erg bijzonder maar toch wel geslaagd. De muziek in deze feel-good movie klonk nogal westers. Ik hoorde zelfs Wonderland by Night van Bert Kaempfert, toch wel een zeer bekende melodie beginjaren zestig. Paste in ieder geval goed in deze film.

4.0*

Uitstekende film met een geweldige cast. Dat laatste geldt ook voor de piepjonge acteur/actrices. Briljant camerawerk en schitterende mooie lange scenes. Het opneningsshot is voor mij een van de mooiste openingsscenes in de geschiedenis van de cinema. In de film wordt weinig gesproken, wat absoluut voor mij niet storend is. De beelden spreken voor zichzelf.

"Izgnanie" is geen gemakkelijke film, die niet voor iedereen is weggelegd. Voor wie vertrouwd is met de films van Bergman en Tarkovsky, zal deze film makkelijker te pruimen zijn.

Wat het verhaal verder betreft; na herziening wist ik pas echt hoe de vork aan de steel zat. Bij mijn eerste kijkbeurt raakte ik een half uur voor het einde het spoor volledig bijster. Het belette mij echter niet juist door de prachtige visuele stijl deze film toch een 4,5* te geven.

Ik verhoog hem nu naar 5,0