Opinions

Van deze film had ik eigenlijk niet zo veel verwacht, dit gezien het verhaal dat mij nu niet bepaalt aanspreekt. Het heeft tenminste alles in zich om een doodsaaie film te worden. Dat het uiteindelijk toch niet werd ligt vooral aan de schitterende beelden van de natuur die Sokurov ons even voorschotelde zoals bij voorbeeld de bossen en golvende landschappen met daarin meermalen het geluid en de rook van de stoomtrein. Wat een rust straalde dat uit.

Al met al een mooie film dus deze film van Sokurov waarvan de lengte van 73 minuten meer dan voldoende is.

4,0*

Mooi en dan heb ik het toch vooral over die Matilda. Wat een schoonheid! Daar zou mijn hoofd ook helemaal van op hol raken als ik in de schoenen stond van die Niki of te wel tsaar Nicolaas. Van die affaire heb ik trouwens nooit iets geweten en het schijnt toch deels op feiten gebaseerd te zijn. Niettemin vond ik deze film een prachtig vormgegeven drama waar toch weinig aan mankeerde. Schitterend uitgevoerde balletscènes, mooie muziek, mooi camerawerk, waarbij enkele scènes er toch echt bovenuit sprongen. De treincrash bij voor beeld, de pond die de lucht in vloog zonder die mooie Matilda gelukkig. Tja, en dan die interieurs en de notabelen. Het zag er allemaal pico bello uit. Blijft de vraag over waarom het gemiddelde op IMDb zo laag is. Ik denk door de stemmen van veel Russen die zich op de pik getrapt voelden omdat aan een stuk Russische geschiedenis volgens hun onrecht werd aangedaan. De tsaar was dus niet zo heilig zoals zij het graag gezien wilden hebben. Tja, de waarheid kan pijnlijk zijn.

Normaal zou ik voor deze film 3½ ster gegeven hebben maar vanwege de schoonheid Matilde maak ik er 4 van. Mooie scène trouwens in het begin waarbij zij gewoon doorging met de balletuitvoering terwijl het bovenste stukje van haar jurk los raakte en je een blote borst van haar te zien kreeg. Zeer hilarisch allemaal.

4,0*

Magistrale film en misschien wel de beste film die ooit gemaakt is, die de 2e Wereldoorlog als onderwerp had, hoewel deze surrealistische film absoluut niet als een oorlogsfilm gezien kan worden. De enigste beelden die wij daarvan te zien kregen was de scene dat David Niven met zijn in brand geschoten bommenwerper op het punt stond neer te storten.

Wat deze film zo bijzonder maakt is het ingenieus scenario, zijn visuele stijl en de fotografie. Powell snijdt in verbazende overgangen heen en weer tussen aarde (gefilmd in rijkelijk technicolor) en hemel (een kil oord, monochroom gefotografeerd). De film had oa de volgende geweldige scenes; de neerstorting van het vliegtuig, de surrealistische trap naar het paradijs en het ongelooflijke shot die door Nivens ooglid gaat en waarna wij het monochrome beeld te zien kregen van het paradijs. Ook zeer vermeldingswaard is het tafeltennispartijtje, waarbij opeens de beelden stil stonden. Hebben wij zo iets ook al niet gezien in de film "Cashback" (2006) van Sean Ellis? Met dit verschil dat er tussen deze film en "Cashback" wel even 60 jaar ligt! Een duidelijk bewijs dus dat deze film zijn tijd ver, ver vooruit was! Hoewel het hemels tribunaal naar mijn mening wel wat te lang duurde, weerhoudt dit mij er toch niet van deze film de hoogste waardering te geven.

5,0*

Maf filmpje die het voor mij van het laatste half uur moest hebben want dat eerste uur vond ik vrij boring. Dat die May niet helemaal bij het volle verstand was dat kon je van mijlenver al aan voelen komen. Het laatste half uur ging madam ook helemaal los en die killings waren best wel gaaf. Het had voor mij best wel goorder gemogen. Ik vind het altijd wel mooi om te zien als een dame - een moordlustige psychopate om het zo maar eens uit te drukken - meerdere dames om zeep helpt. Dus met het laatste half uur kwam ik dus best wel aan mijn trekken maar helemaal geslaagd vind ik deze film toch niet. Daarvoor vind ik - ik zeg het nogmaals - het eerste uur gewoon te saai.

3,0*

Inderdaad een film met de nodige spanning maar ondanks dat liet deze zoveelste film over corruptie in het Rusland van Poetin mij toch wel met vraagtekens achter. Als dit de werkelijke situatie is in het Rusland van nu waarom heeft de regisseur deze film kunnen maken zonder de Russische censuur op zijn dak te krijgen. Ik denk dat de censuur gedacht zal hebben; maak maar een film over de corruptie in Rusland en doe het zo ongeloofwaardig mogelijk en niemand zal je nog geloven. Want, ongeloofwaardig is het natuurlijk wat deze regisseur je voorschotelde. Kom nu zeg, in Rusland anno nu is het zeker niet pluis maar je moet natuurlijk ook niet overdrijven. De film begon goed, dat wel, spanning was er genoeg maar het einde deed deze film voor mij als een nachtkaars uitgaan. Zo makkelijk kom je er in het huidige Rusland ook niet mee weg dunkt me. Een tegenvaller dus deze film van Yuriy Bykov.

3.0*

Het heet komedie maar als je dan geen een keer heb kunnen lachen, tja dan zijn er twee dingen mogelijk;

1. Je hebt geen gevoel voor humor.

2. Deze humor is gewoon niet jouw ding.

Laat ik het maar gewoon op het laatste houden.

Blijft nog over of deze film ook op visueel vlak nog iets te bieden heeft. Helemaal niets eigenlijk. Alles oogde oerlelijk. De mensen, de boerderij met al zijn smerigheid etc, nou ja , laat ik maar ophouden. Dit soort films zijn dus gewoon niet aan mij besteed. Ik had als waardering een 1.0* willen geven, maar het filosofisch geneuzel vond ik af en toe best wel grappig. Vandaar niet het laagste cijfer.

2.0*

Deze film eist enorm veel geduld van de kijker. Er gebeurde eigenlijk weinig maar na verloop van tijd werd ik toch wel gefascineerd door deze western waar van de klassieke schietwestern niets te bespeuren viel. Gelukkig maar want dit komt hoe het destijds aan toe ging des te meer ten goede lijkt me. Film had trouwens ook een bijzondere sfeer, mooie beelden en er werd ook niets prijsgegeven van hoe het af zou lopen. Tja. vul het zelf wel in lijken de makers te zeggen. Ik houd er wel van. Mooi spel vooral van Michelle Williams in de rol van Emily.

3,5*

WOW!

De derde film van deze regisseur die ik gezien heb en deze is om in te lijsten. Nog nooit zulke mooie vrouwen gezien. En dan heb ik het nog niet gehad over die strippende dames. Zo mooi zal je ze in een nachtclub echt niet aantreffen.

Over de film verder;

Op visueel vlak - en laten we het nu even niet over de dames hebben - is dit natuurlijk ook een prachtige film. Dat geldt trouwens ook voor die andere twee films Szegénylegények (1966) en Csillagosok, Katonák(1967) die ik gezien heb. Ja, Miklós Jancsó is toch wel een grote ontdekking voor mij. Uiteraard zijn zijn films niet vrij van propaganda, zeker niet in deze film, die toch zonder meer een lofzang is voor de communistische idealen. Memorabele scène vond ik die van de brandende kerk waar de dames en heren van de boerencommune zingend omheen trokken.

Nog even om bij die topless dames terug te komen; duidelijk waar die FEMEN protestgroep uit Oekraïne haar inspiratie vandaan haalde om topless te protesteren. Erg origineel waren ze dus niet. De dames van Red Psalm waren ze dus mooi voor geweest.

4,5*

Valt eigenlijk weinig te zeggen over dit toch best wel sympathieke filmje omdat er ogenschijnlijk niks gebeurt. Waarschijnlijk was dat ook de hele opzet van de regisseur want het gaat in dit filmpje duidelijk om het relaxen of beter gezegd; het "loslaten", prachtig gesymboliseerd in de scène waarin Taeko plaats nam in de bagagebak van het driewielertje, haar koffer - een metafoor voor de ballast die wij in ons jachtige leven bij ons dragen - achterlatend. Voor mij is dat ook de mooiste scène van dit filmpje waarin de Zen filosofie centraal staat. Ben je in staat alles los te laten dan kun je des te meer genieten van de mooie kleine dingen die in ons oh zo drukke en gestresste leventje helemaal niet opvallen.

3,5*

Weinig toe te voegen aan de recensie van TOR. Absoluut een van de betere "Nederlandse" films en dat ligt voor een groot deel aan de actrice Sylvia hoeks die de rol van Elise met glans vertolkte. Een zeer mooie actrice ook bovendien. De sfeer in het hotel werd zeer mooi weergegeven mede ook door de zeer passende soundtrack, die bestond behalve uit mooie pianomuziek ook uit een van mijn geliefde klassieke muziekstukken, de wals uit de opera "Faust" of misschien beter gezegd "Margarethe" van Gounod. De scène aan het einde waarin de geest van Elise aan Nicolai verschijnt waarna hij sterft vond ik zeer mooi. Het enigste minpuntje in deze film vond ik dat hij voor mijn gevoel iets te lang duurde.

3,5*

Een prachtige naaktscène - daar begint deze film mee, voorts schitterende scènes met bloedmooie vrouwen. prachtige dansscènes op zowel mooie Arabische- als Italodisco muziek, mooie strandscènes, prachtige beelden uit een schapenboerderij en voorts veel gekeuvel dat eigenlijk nergens over gaat. Nou ja, nergens, eigenlijk gewoon over de liefde. Want dat is deze film eigenlijk; een ode aan de liefde of beter gezegd een ode aan het leven. Niet alleen uitgebeeld door geile heren en mooie dames maar ook door de schapen, laten we dat laatste vooral niet vergeten. Deze film die niets te lang duurde paste voor mijn gevoel eigenlijk perfect in de hete zomer zoals wij die dit jaar hebben mogen beleven. Ik ging in ieder geval met een zeer lekker zomers gevoel de zaal uit. Dat was gisteren heel wat anders na het zien van On Chesire Island waar burgerlijke truttigheid troef was en waar van het werkelijke leven niets viel te bespeuren. Maar laat ik niet afdwalen;

Na Adèle heeft Abdellatif Kechiche voor mij met deze zeer luchtige film weer een voltreffer gemaakt. Ik hoop dat hij in de toekomst mij nog meer gaat verrassen met dit soort romantische films die ik eigenlijk moeilijk drama kan noemen.

5.0*

Fenominaal!

Hij flikt het na het uitstekende "Antichrist" dus weer, het 'enfant terrible' Lars von Trier, door weer een meesterwerk af te leveren. De hoge verwachtingen die ik van deze film "Melancholia" had zijn volledig uitgekomen. Nog nooit een film gezien met zo'n schitterende opening en zo'n magistraal einde. De spanningsopbouw is geweldig. Je weet van de voren dat het onheil dat op je afkomt onherroepelijk is. Dat maakt deze film zo beklemmend en houd je de hele film op het puntje van de stoel. Toen de aftiteling begon was het muisstil in de zaal. Iedereen moest even bijkomen.
Over de inhoud van deze film kan ik eigenlijk weinig verklappen omdat spoilers voortdurend op de loer liggen. Het acteren was in mijn ogen vlekkeloos en de soundtrack - de schitterende muziek uit Tristan und Isolde van Richard Wagner - droeg enorm bij aan de onheilspellende sfeer die in de hele film duidelijk voelbaar was en op het einde een dramatisch hoogtepunt bereikte.
Deze film die ik vanavond in de sneak gezien heb werd door mij beloond met een 9½ en hier op MovieMeter krijgt hij van mij het hoogste cijfer en een plaats in mijn top 10.

5,0*

Mooi!

Net zoals Ironiya Sudby, ili S Legkim Parom! (1975) is dit nu echt een film die je op de kerstdagen moet gaan bekijken. Verder verschilt deze nogal trieste maar toch ook wel warme film van Muratova hemelsbreed met Ironiya…Ik denk zelfs dat zo’n film als Melodiya.. als die in 1975 gemaakt zou zijn nooit door de Sovjet censuur zou zijn gekomen. Stinkende en in lompen gehulde mensen, bedelende kinderen, casino-verslaafden, stelende supermarkt bezoekers… Neen, dat kwam in de Sovjet Unie natuurlijk niet voor.

Niettemin vind ik Melodiya een prachtige film met uitstekend acteerwerk van twee kinderen die op zoek waren naar hun vader. Ondanks de triestheid daarvan leverde dat toch een hoop komische taferelen op. Hoogtepunt daarvan waren de scènes in het casino en vooral die in de supermarkt. Bezoekers die stalen als raven en dit terwijl de bewakers lagen te snurken voor de monitor. Het einde was trouwens ook ontzettend mooi.

Rest mij nog de opmerking van wat een Oekraïense film nu onderscheidt van een Russische film want in deze film werd volgens mij 100% Russisch gesproken. Nog nooit in welke Russische of Sovjet film dan ook heb ik zoveel van het Russisch kunnen verstaan als in deze film. Ik denk toch wel dat het culturele verschil tussen Rusland en Oekraïne (m.u.v. het westelijk deel) miniem is.

4.5*

Nadat ik "Magnetic Rose" gezien had, die ik geweldig mooi vond mede ook door de schitterende muziek van Puccini, had ik verwacht dat de andere twee animatie filmpjes alleen maar tegen zouden vallen, maar dat bleek geenszins het geval te zijn. Van alle drie filmpjes vond ik de animaties van hoge kwaliteit. Ze verschilden bovendien ook zeer sterk van elkaar. De tweede film "Stink Bomb" vond ik het grappigst en de derde film "Canon Loder" vond ik visueel het mooist.

Opvallend vind ik het militairisme dat ik al in verschillende Japanse animatie films heb aangetroffen zoals bv in "Howl's Moving Castle" en hier in "Stink Bomb" en vooral in "Canon Loder". En men heeft het in Japanse films ook altijd over "De Baas". Het zegt allemaal natuurlijk wel iets over de Japanse volksaard, die denk ik niet zoveel van de Duitse verschilt.

Waardering; 4,5*

Neen, dit is het dus niet.

Het begon goed. Ling Ling die "Great Soldier" Mao met een steen op de kop sloeg. Het beste zou geweest zijn dat die Mao Dabing daarna niet meer "wakker" geworden was want ik vond hem een vreselijk irritant persoontje, zowel als kind en als volwassene. Het beste van de film was dan ook het gedeelte toen hij van het toneel verdwenen was. Ling Ling daarentegen kon wel op mijn sympathie rekenen. De kleine Ling Ling acteerde uitstekend.

Dan over het verhaal; daar was ik nu niet bepaald enthousiast over. Dat komt ook omdat het zich voor een groot gedeelte afspeelde in het China van Mao, waar iedereen zogenaamd gelijk was en ook bijna iedereen die groene Mao kleding droeg en dat typische groene Mao petje op had. Ik zie toch liever die beelden van het moderne China zoals ik dat te zien kreeg in de film Spring Subway die overigens in de verste verte niet met deze film te vergelijken was maar die ik wel tig keer beter vond.

Kort samengevat; deze Chinese arthouse film is dus duidelijk niet mijn ding die ik vooral vanwege die irritant overkomende Mao Dabing helaas geen voldoende kan geven.

2,0*

Uitstekende film van Godard. Ook de beste film met Brigitte Bardot die ik tot nu toe heb gezien. Ook de korte erotische scenes met BB oogden zeer mooi. Film kent een mooi openingsshot en heeft verder een mooi kleurengebruik. Wat deze film echt ver boven het gemiddelde deed uitsteken is het gebruik van de passende lyrische muziek van George Delerue, die de film een geweldige sfeer geeft. Dit toont weer eens aan hoe belangrijk een filmscore is.

Bij herziening is deze film van Godard bij mij daarom ook in waardering gestegen dit itt tot "Week-end", waar Godard te veel zijn Marxistische boodschap verkondigde.

4,5*

Een rampenfilm nu eens niet uit de hoed van Hollywood maar uit de hoed van Moskou. Ik denk wel dat de regisseur goed naar de Hollywood rampenfilms gekeken heeft want veel verschil daar tussen zat er nu ook weer niet in. Een zeer voorspelbaar einde. Je wist van te voren wie de ramp zou overleven of niet. Maar ondanks dat heb ik mij toch wel kunnen amuseren met dit Russische "rampenfilmpje" en niet in de laatste plaats door het frivole spel van de kleine Ksyusha. Ook het kleine keffertje deed het goed. De minnaar van de vrouw van de dokter deed mij trouwens enigszins aan Poetin denken. Maar er zijn wel meer Russen die daar op lijken net zoals zoveel Amerikanen lijken op Donald T.
Al met al een best wel bekijkwaardige film dus dit Metro met toch wel mooie special effects en nogmaals een prima rol van Ksyusha die mij deze film die wel iets te lang duurde boven het gemiddelde uit deed tillen.

3.5*

Deze film trok mijn interesse vanwege de poster met het zeer mooie meisje en natuurlijk de recensie van Onderhond. Dus maar eens moeite gedaan om deze film van het internet te plukken wat mij tot mijn grootste verbazing nog lukte ook. Wel, ik moet zeggen, het zag er allemaal zeer mooi uit, op visueel vlak een pareltje van een film met bovendien een schitterend einde. Tja, ik hou wel van dit soort coming of age filmpjes. Een verademing vaak met al die serieuze drama's over volwassenen met hun probleempjes. Genoeg gezien van dat laatste.

Nu het minpunt en dat ligt beslist niet aan de film. De versie die ik bekeken heb is die welke afkomstig is van een Russische filmsite en die Russen hebben de gewoonte dit soort films te dubben - in dit geval namelijk - of te voorzien van een voice-over en dat komt de sfeer in dit wonderschone coming of age drama nu eenmaal niet ten goede. Maar nogmaals, daar kan de regisseur niks aan doen en in mijn beoordeling over deze film laat ik dit daarom ook achterwege. Ik hoop deze film ooit een keer te kunnen herzien zonder Russische dub maar die kans lijkt me nu niet bepaald groot. Op IMDb staat deze film inmiddels trouwens wel vermeld. Zie Mi Guo (2017) - IMDb

4.0*

Het lukte mij bij het zien van deze film niet om mij helemaal in te leven in de overmoedige maar toch enigszins naïeve opstandelingen. Wat bezielde hun? Dat zij de geharde en meedogenloze S.S. bezettingslegers die o.a. bestonden uit collaborateurs en vrijgelaten zware criminelen wel even konden verslaan? Dat de Russen aan de overkant van de rivier hun wel even te hulp zouden schieten? De opstandelingen hadden uiteraard beter moeten weten. Stalin wilde van Polen na de oorlog een Russische vazalstaat maken zonder westerse invloeden. De opstandelingen wilden een vrij Polen zonder Russische invloeden. Hiermee is ook verklaard waarom Stalin zich afzijdig hield in de Poolse opstand. De opstand hoe heroïsch ook was daarom tot mislukken gedoemd en achteraf volslagen zinloos.

Het is vanuit dit historisch oogpunt dat ik de film zonder meer interessant vind. Vanuit cinematografisch oogpunt had deze film de nodige tekortkomingen. De soundtrack en sommige surrealistische scènes sloegen nergens op. Van het hoofdpersonage Stefan - absolute miscast - werd ik op een gegeven moment behoorlijk moe en zo kan ik ook nog wel dingen noemen die o.a. uitblonken in niet bepaald geloofwaardigheid. Kan uiteraard niet gezegd worden van de massaexecutie op weerloze burgers. Dit is in werkelijkheid ook gebeurd. Het zijn die scènes hoe wreed ook die mij er toe brengen deze film nog enigszins positief te beoordelen. Maar... het had allemaal veel beter gekund.

3.0*

Voor een Nederlandse oorlogsfilm zeker niet slecht hoewel er toch wel enkele fouten te bespeuren waren. O.a. dat in de periode 1665-1676 waarover deze film over De Ruyter ging niemand ouder scheen te worden. Bij de kinderen van De Ruyter viel dat natuurlijk wel heel erg op. Maar het zij de producenten vergeven. We kregen in ieder geval een film te zien over een periode waarin Nederland in het wereldgebeuren in ieder geval nog wat in de melk te brokkelen had en daar ben ik best trots op. Toen hadden we ten minste leiders met ruggengraad en niet die slappe hap die we nu hebben. Verder sloot het verhaal over het algemeen wel aan met de historische feiten. De zeeslagen werden overigens op den duur niet echt spannend meer. Het werd te veel een herhaling,

3,5*

Bij Woody Allen's voorlaatste film "You Will meet a Tall Dark Stranger" schreef ik o.a. het volgende;

Deze nieuwste film van Woody Allen vanavond in de sneak gezien en ik begin mij nu toch wel eens af te vragen wanneer Woody nu eindelijk met pensioen gaat.

Deze opmerking trek ik onmiddellijk in want met "Midnight in Paris" heeft Woody Allen na het mislukte "You Will Meet..." imo zijn beste film uit zijn carrière gemaakt, op Manhattan na misschien. Visueel is deze film een pareltje. Nog nooit zulke mooie beelden van Parijs gezien en wat een mooie en sfeervolle soundtrack. Zonder het zeer geslaagde flashback gedeelte zou deze film minder geslaagd zijn. Deze film is ook een en al originaliteit. Je stapt in een antieke auto en gaat zo terug naar de jaren twintig. Prachtig gevonden. Dromen wij daar ook wel eens niet van dat wij terug in de tijd willen naar een soort Belle Epoque, omdat wij denken dat het daar allemaal veel mooier en beter is. Ik vind het script van deze film daarom ook tot het beste behoren van de films van Woody Allen. Qua sfeer doet hij mij ook zeer sterk aan "Sweet and Lowdown" denken, voor mij ook een van de betere Allen films. Nog even over de cast, die was in een woord geweldig. prachtig hoe beroemdheden zoals Picasso, Hemingway en vooral Toulouse-Lautrec uitgebeeld werden. En wat was die Marie Cotillard op dreef. Een en al sensualiteit. Ik vond haar een van de beste rollen spelen uit haar filmcarrière. Op het inktzwarte "Melancholia" na waar deze Allen film het absolute tegenovergestelde van is vind ik "Midnight in Paris", die ik zie als een ode aan het leven, zonder meer de beste film van dit jaar.

4,5*

Wel, dit hakte er in. Letterlijk, wel te verstaan. Weer een van de horrorfilms die je voortdurend op het puntje van je stoel deed zuigen en ook weer een horrorfilm net zoals Antichrist, The Children, Vinyan etc die kan rekenen op een laag gemiddelde op MM. Toch wel weer vreemd eigenlijk maar het zal wel komen doordat veel users vielen over het feit dat deze film voor de hoofdrolspelers Leon en Mary geen happy end had of dat deze horrorfilm niet 'realistisch' was of niet geloofwaardig. Mij stoorde het in ieder geval niet. De horror in deze zeer gore bloederige film vond ik zeer effectief en daar gaat het bij mij om. Verklaringen mogen van mij achterwege blijven. Die vul ik zelf wel in.
Verder nog een compliment voor Vinnie Jones voor zijn rol van Mahogany. Uitstekend gecast. Geen enkele acteur zou het beter kunnen doen. Ook het camerawerk in deze zeer spannende horror/thriller vond ik schitterend.

4,0*

Verwachtte veel van deze film en ik werd uiteindelijk niet teleurgesteld maar dat lag dan voornamelijk aan het uitstekende laatste drie kwartier. Zeer mooi in deze film vond ik de verschijning van de zeer aantrekkelijke Dani, uitstekend geacteerd door Florence Pugh. Mooiste scènes vond ik de dansscène om de titel mei koningin en de nogal wrede slotscène. Wat deze film enigszins ontsierde was toch wel het oeverloze geleuter tussen de Amerikaanse bezoekers wat voor mij de film soms tot een hele zit maakte. Bekort de film met een half uur zonder dat gelul en je hebt een uitstekende sfeervolle film. Nu moet ik er toch een half puntje voor aftrekken dat wel weer wordt gecompenseerd door de oh zo mooie Dani in haar prachtige outfit van de mei koningin.

4,0*

De films van Roland Emmerich hebben mij nooit kunnen bekoren. Ze zitten namelijk vol heroïek en patriotisme. Zoals in deze film; "kom jongens, we geven die Jappen er even van langs. Bang, wel neen joh. retteketet, wij doen dit wel even". Zo oogde voor mij deze film. En dan die luchtgevechten; man, het leek wel een 2e Wereldoorlog game op playstation. Neen, angst op de gezichten van de soldaten viel totaal niet af te lezen dit in tegenstelling tot de angst van de soldaten zoals je die te zien kreeg en voelde in de oorlogsfilm The Thin Red Line (1998) van Terence Malick. Ook in die film ging het over een beslissende slag in de Pacific die gewonnen werd door de Amerikanen en waarbij de Japanners definitief in het defensief werden gedwongen. Neen, Midway kan toch in de verste verte niet tippen aan die fenomenale oorlogsfilm, waarbij niet heroïsme maar angst centraal stond.

Maar...ik wil Midway van Emmerich toch niet helemaal afkraken. Het klopt allemaal wel volgens de feiten en dat die Japanners toch genoeg in beeld kwamen en vervolgens ook gewoon Japans spraken vond ik toch wel zeer positief. Film geeft ook voldoende informatie over deze belangrijke slag in de Pacific. Dus nog net een voldoende voor Midway dat voor mij ook nog eens de beste film is die uit de koker komt van Roland Emmerich. De rest van zijn films waren op een enkele uitzondering na niet te pruimen.

3,0*

Deze film die ik gisteravond in de sneak gezien heb heeft mij zonder meer verrast en dat ligt toch vooral aan het door grote taboe's omgeven onderwerp, zoals we lezen in de synopsis. Tja, wat zou jij doen als je het leven niets meer waard vind; een vraag die ik mij zelf vaak genoeg heb gesteld. Het is natuurlijk zo dat iedereen gehecht is aan leven, maar het leven moet natuurlijk wel kwaliteit hebben. Dit kan leiden tot zeer extreme beslissingen waarbij mensen zoals Irene die die mensen een handje willen helpen danig op de proef worden gesteld, want je wordt toch altijd geconfronteerd met je geweten, dat lijkt mij althans. Deze film blijft dus gezien het gevoelige onderwerp daarom nog wel een tijdje door mijn hoofd spoken.

3,5*

Uitstekende thriller met een sublieme spanningsopbouw. Dat het plot misschien wat ongeloofwaardig over komt neem ik maar voor lief; origineel is het allemaal wel. Gelukkige mensen het leven zuur maken omdat je jouw eigen leven waardeloos vind. Dat klinkt als; ik niet gelukkig, dan niemand gelukkig. Bovendien geweldig acteerwerk van die Luis Tosar, die zijn rol als de boosaardige conciërge voortreffelijk speelde. Ik had een nogal voorspelbaar einde verwacht, maar dat liep gelukkig totaal anders. Ik werd er in ieder geval compleet door verrast. En zo hoort het trouwens ook. Het verrassingselement is nu eenmaal zeer belangrijk in dit soort thrillers.

4,5*

In chronologische volgorde wordt hier het leven en de muziek van Miles Davis belicht. Had dus geen makkelijk leventje en was ook geen makkelijke man die Miles Davis zoals we uit deze docu kunnen opmaken. Interessant vond ik vooral dat gedeelte uit de eindjaren 50 waarbij ter sprake kwam hoe Miles zonder voorbereiding de muziek uit zijn hoed toverde o.a. bij de soundtrack van "Ascenseur pour l’ échafaud" en zijn meest bekende album "Kind of Blue". Dit was helemaal nieuw voor mij wat wel bewijst dat Miles toch zonder meer een genie was.

Wat deze docu verder betreft; als je überhaupt niet van jazz houdt heeft het volgens mij geen zin om deze docu te bekijken want echt boeiend is deze docu niet. Daar had veel meer uit gehaald kunnen worden.

Waardering: nog net een 3,5*.

Het bezwaar van dit soort films en dan heb ik het over films waar een duidelijk politieke boodschap naar voren wordt gebracht is dat deze meestal nogal eenzijdig in beeld worden gebracht. Zeer opvallend vind ik in deze film het aantal keren dat de muur - te vergelijken met de Berlijnse Muur - hier in beeld werd gebracht. Aan de andere kant ligt de "onafhankelijke" staat Palestina, waar alles er vervallen uitziet en aan de andere kant de staat Israel" waar alles er weelderig oogt. Waarom Israel de muur bouwde, daar wordt in deze film echter geen woord over gerept. Dat deed Israël niet omdat ze de Palestijnen als minderwaardig beschouwde, maar wel om hun eigen bevolking te beschermen tegen zelfmoordaanslagen, die voordat Israël de muur bouwde daar veelvuldig voorkwamen. Dus vanuit het oogpunt van Israël best te brijpen.

Gezien vanuit het oogpunt van de Palestijnen kan ik ook weer best begrijpen dat zij vinden dat hun onrecht is aangedaan. Als ik een Palestijn was zou ik misschien hetzelfde denken als Soraya. Echter, je kunt wel vinden dat het huis dat nu door een Joodse familie wordt bewoond aan jou toebehoort omdat jouw opa er vóór 1948 in woonde, maar wat voor boodschap heeft die Joodse familie daaraan, zeker als die er ná 1948 pas is gaan wonen.

Voor mij als neutraal toeschouwer is het dus zeer moeilijk om dit soort films te beoordelen. De waardering die ik voor deze film geef is daarom een 3,0*, wat in dit geval staat voor neutraal.

Laat ik maar gelijk beginnen, de lovende recensie van Hannibal ten spijt, ik vond dit een vreselijke film. Nog nooit zo veel kerkelijk geleuter aan moeten horen als in deze film die nota bene gemaakt werd in een land als Korea waar ze toch wel hoofdzakelijk het door mij zeer hoog geschatte boedhisme aanhangen.

Ik had toch eerst een uitgebreide plotbeschrijving moeten lezen alvorens deze film van iemand te lenen en voorts te gaan bekijken. Dan was mij een hoop ergenis bespaard gebleven. Bij de scène van de wedergeboorte - lachwekkender kan het niet - stond ik op het punt het geluid af te zetten. Dat geschreeuw van die Shin Ae was niet om aan te horen. Ach, wat bezielden die Koreanen toch met dit nep christendom, soms leek het net of ik naar een propagandafilm zat te kijken van de Koreaanse sekteleider Sun Myang Moon van de "United Church", die zijn aangangers ook vooral putte uit die mensen die net als Shin Ae in de misère zaten.

User Hannibal mag dan wel beweren dat Shin Ae in dat sektegeloof niet de verlossing heeft gevonden maar aan dat kerkelijk sektegedoe werd in deze film veel te veel aandacht besteed. Ik vond deze film als drama daarom ook totaal niet geslaagd.

1,0*

In een woord gezegd; "Schitterend"!

Ik word erg verwend de laatste tijd met animatiefilms. Na "5 Centimeters per Second", "Tenshi na Tomago" is dit het derde juweeltje uit de Japanse animatiekeuken waarvan ik in korte tijd heb mogen genieten. Het wachten is nu op een filmpje uit de Ghibli studio die dit nivo haalt. Van wat ik gezien heb waren die voor mij tot nu toe op een na beneden de verwachting.

btw Ik ben nu ook erg benieuwd geworden naar dat andere filmpje van deze regisseur "Genius Party".

4,5*