Opinions

Wat ik interessant vond van deze film was het tijdsbeeld - de eerste helft van de 19e eeuw - zoals die werd weergegeven. Niet de ellendige omstandigheden van de onderklasse, maar het nogal onbekommerde leven van de aristocratie waar ook William Turner toe behoorde. Visueel zag het er allemaal best aardig uit en de rol van "brompot" Mr. Turner werd uitstekend vertolkt door Timothy Spall. Mooi vond ik ook de sterfscènes van Turner Sr en Mr Turner himself. De laatste woorden van Mr Turner "God is the Sun" zijn natuurlijk veelzeggend. Zonder die koperen ploert had Turner nooit zulke mooie schilderijen kunnen maken.

3,5*

Zoals Tommeh al zei straalt deze film inderdaad een en al rust uit. Behalve door de prachtige beelden - w.o. het ochtendritueel - en kleurgebreuk wil ik hierbij nog aan toevoegen de prachtige muziek van Lou Reed.

Schitterend vond ik ook de beelden van Vietnam van de natuur die ook een ontzettende rust uitstraalden. Dit viel me des te meer op omdat er van rust in hetzelfde Vietnam van ongeveer 40 jaar geleden absoluut geen sprake was. Integendeel zelfs, het land zat toen in een alles verwoestende oorlog, waarin pas in 1975 een einde kwam. Daarom vond ik het juist zo goed een beeld van Vietnam te zien zoals het nu is. Geen oorlog, maar vrede. De vredige taferelen in deze visueel zeer mooie film zijn daar een treffend voorbeeld van.

4,0*

Net als "Henry V" is ook dit weer een uitstekende Shakespeare verfilming door Kenneth Branagh. Je zou haast zeggen dat het Shakespeare zelf was die deze films geregisseerd heeft. Deze film had net zoals in "Henry V" een supercast. Emma Thompson speelde zelfs een van haar beste rollen uit haar filmcarrière en Kate Beckinsale mocht er ook best wezen maar dan vanwege haar schoonheid. Behalve de supercast, de mooie beelden die het Italië eind 16e eeuw moeten voorstellen, mag ook de speciaal voor deze film gecomponeerde soundtrack door de componist Patrick Doyle niet onvermeld blijven. Die paste uitstekend in dit heerlijke blijspel.

Ik heb deze film trouwens gevolgd met Engelse ondertiteling. Het verhaal was hierdoor wel niet altijd goed te volgen maar kwam daarmee wel meer tot zijn recht. De dialogen volgens het taalgebruik van Shakespeare lenen zich nu eenmaal niet voor een Nederlandse vertaling.

Nog iets over de niet al te positieve berichten op dit topic. Om dit soort films te kunnen waarderen zul je toch wel enigszins open moeten staan voor het oeuvre van Shakespeare. Ik vind zelfs dat aan de Shakespeariaanse dialogen ook in een film niet getornd mag worden, want anders is het geen Shakespeare verfilming meer. Dus, het bloemrijke taalgebruik of die 'gezwollen' taal zul je daarom maar voor lief moeten nemen.

4,5*

De tweede film na "Take Shelter" die ik van deze regisseur gezien heb en ik werd niet teleurgesteld want ik verwachtte van deze film helemaal niets. Dat bleek achteraf mee te vallen maar "Mud" haalt het absoluut niet bij "Take Shelter", voor mij een van de beste films van het afgelopen jaar. De regisseur deed zijn best om een goede sfeer te scheppen en dat lukte allemaal wel - de landschappen oogden erg mooi - maar het geheel duurde mij allemaal veel te lang. Pas de laatste twintig minuten werd de film pas echt boeiend. De geweldige shootout met de premiejagers had alles van een klassieke western en ook het einde vond ik erg mooi. De laatste twintig minuten redde voor mij daarom ook de film, die ik in zijn geheel te traag vond en ik zeg het nogmaals veel te lang duurde.

3,5*

Mooie sfeervolle film met prachtig camerawerk, waaronder het fraaie kleurengebruik vooral opvalt. Verder werd er niet al te veel gezegd, vooral in het tweede gedeelte niet. Het verhaal stelt misschien niet zo veel voor maar dat is waarschijnlijk ook niet de bedoeling geweest van de regisseur. Het hele gebeuren moet je gewoon ondergaan en niet te veel vragen stellen. Het gaat in dit filmpje gewoon om de kleine dingetjes, zoals bij voorbeeld het klaarmaken van allerlei lekkere Vietnamese gerechten en nog meer van dat alles. Net zoals bij de Japanse film Megane die ik gisteren gezien heb vind ik dit ook echt een filmpje waarin de Boedhistische levensfilosie uitstraalt. Dat de film afsluit met het beeld van de Boedha zegt genoeg.

3,5*

Boeiende film die mij nog steeds door mijn hoofd blijft spoken en dat is niet in de laatste plaats door de zeer boeiende filosofische discussie tussen Masao en de monnik Ogino, waarbij de laatste toch behoorlijk aan het twijfelen werd gebracht. In de filosofische uiteenzetting van Masao herkende ik toch duidelijk iets van de filosofie van Friedrich Nietzsche, zeker als het gaat om de begrippen hemel en hel, het niets en uiteraard de moraal. "Er is geen moraal, alle moraal is kuddediermoraal", aldus Nietzsche. En volgens Masao bevatte zijn incestueuze verhouding met zijn zuster niets onnatuurlijks.

Tot zover de filosofie die ik uit deze film haal. Ook op visueel vlak vind ik dit een prachtige film en zeker niet in de laatste plaats vanwege de zeer mooie erotische scènes die je toch vaak tegenkomt in de Japanse films van de jaren zestig en zeventig. Bekijk ook maar eens de films van Kôji Wakamatsu en in mindere mate de onlangs overleden Seijun Suzuki.

Tot voor kort liet ik de Japanse cinema van de jaren zestig min of meer links liggen en richtte ik mij vooral op de Japanse films van de jaren negentig en van deze eeuw. Volkomen onterecht dus. Dat heeft deze film wel bewezen.

4.0* met kans op verhoging.

Dit is typisch weer een filmpje die het voor mij helemaal moet hebben van de hoofdrolspeelster en dan heb ik het natuurlijk over dat voortdurend in korte rokjes huppelende lekkere ding Girly, zeer mooi gespeeld bovendien door Vanessa Howard. Een van de mooiste scènes vond ik haar partijtje poolbiljart waarbij ze poppen in de holes stopte, die flink gehavend werden als zij er een bal tegenaan stootte. Ook haar duivels lachje was om van te genieten vooral in die scène met de kookpan op het einde. Van de overige karakters kon ik nu niet direct enthousiast worden. Hun acteren vond ik onder de maat. Neen, het is Girly die voor mij de show stal en die deze film bij mij in waardering ruim over het gemiddelde heen tilde.

3,5*

"Mustang" meets "The Virgin Suicides".

Aan TVS moest ik onmiddellijk denken toen ik deze film afgelopen avond in de sneak aan het bekijken was. Het verschil was met die film dat "Mustang" deels een happy end had waar ik best wel blij mee was. Ik vond dat die vijf rebelse meiden trouwens het voortreffelijk deden. Voor mij waren ze in ieder geval een lust voor het oog. Dat kan niet gezegd worden van die kwaaie oom die mij onmiddellijk deed denken aan die andere kwaaie oom, genaamd Erdogan. Kan vanuit het oogpunt van de regisseur nooit toeval geweest zijn.
Ik ben het trouwens absoluut niet eens met het negatieve beeld dat Verhoeven over Turkije schetst. Die beelden van de school kwamen bij mij best wel modern over uit ondanks de schooluniformen die de meiden en jongens droegen. De meiden droegen in ieder geval geen hoofddoek. Die ooms en dikke tantes met hun smakeloze kleding is andere koek. Zij vertegenwoordigden het conservatieve platteland dat trouwens niet veel verschilde met de conservatieve leefwijze van de Turken in mijn straat. Maar ja, Turkse Nederlanders zo las ik in een artikel in de Volkskrant zijn over het algemeen zeer conservatief en lijken in de verste verte niet op de Turken in de Turkse grote steden zoals bij voorbeeld Istanbul, waar ik zelf een keer geweest ben.

4,0*

Aangename thriller die soms toch wel meer weg had van een komedie, als we het geklungel van de gangsters en die Amerikaanse film medewerkers in ogenschouw nemen. Van geloofwaardigheid moet deze film het dus niet hebben maar so what. Ik heb mij prima geamuseerd met deze film waarbij ik wel moet zeggen dat zonder de verschijning van de zeer aantrekkelijke Russische Marina Zudina in de rol van de Amerikaanse Betty de waardering van mijn kant voor deze film een stuk minder zou zijn geweest.

3.5*

Op 13 maart 2008, de dag dat ik mij bij MovieMeter aanmeldde, schreef ik het volgende over deze film;

Nu deze film voor de derde keer bekeken en bovenstaand bericht kan hierbij nu definief naar de prullemand, want "My Blueberry Nights" is op "2046" na voor mij inmiddels uitgegroeid tot de beste film van Wong Kar Wai. De fotografie in deze film is verbluffend mooi, doet echt niet onder voor die in Kar Wai's best gewaardeerde films "2046" en "In the Mood for Love". Ook het acteerwerk is dik in orde en dat terwijl ik meestal niet zo onder de indruk ben van Natalie Portman. In deze film deed ze het prima. Ik heb onlangs in mijn recensie bij "2046" geschreven dan Wong Kar Wai een meester is in het scheppen van sfeer. Ook in deze film heeft hij dat weer eens bewezen. Mooie sfeervolle beelden, ook vanwege het prachtige kleurengebruik en de mooie sfeervolle muziek, hoewel dat laatste in deze film minder is dan in zijn twee vorige films, waarvan het verhaal zich in de jaren zestig afspeelde. Ik ben nu eenmaal een groot liefhebber van die zwoele nostalgische muziek van vooral de beginjaren zestig.

Deze onderschatte film - het gemiddelde van 3,20* is veel te laag - gaat dus voor mij weer in waardering stijgen. Ben zeer benieuwd naar Kar-Wai's volgende film dat zich - als ik het goed gelezen heb - zich weer in China zal afspelen.

Waardering; verhoogd naar 4,5*

Wat zou er van deze film overgebleven zijn zonder Elisha Cuthbert die ik toch best wel een lekker ding vond. i.m.o. Eigenlijk niets, want zodra Jordan (Elisha) uit beeld verdween werd mijn aandacht onmiddellijk afgeleid, want het verhaaltje stelde toch echt helemaal niets voor. Visueel was het af en toe best wel mooi, maar dit filmpje is toch echt geen schaduw van "Jeux d' Enfants", die ik toch best wel erg goed vond. Misschien moet Yann Samuel in het vervolg toch maar weer Franse films gaan maken.

2,0*

Goede film en goed acteerwerk van beide dames, hoewel ik wel erg moest wennen aan dat verschrikkelijke accent van Mona. Haar accent en het gave Engels van Tamsin benadrukten wel goed het verschil tussen beide milieus.

Wat mij tegenzat in deze film en daarom krijgt hij van mij ook niet meer dan een 3,5* is dat de godsdienstwaanzin van haar broer en dat gezever van die sekteleden te veel in beeld gebracht werden. Ik kreeg er op een gegeven moment echt genoeg van. Ik had graag dat de regisseur ipv dit een ander onderwerp had gekozen. Dat Nietsche er bijgehaald werd vond ik verder ok en zijn uitspraak "Sommige mensen zijn bestemd om succesvol te worden en sommige juist niet" staat voor mij als een huis.

De passie tussen beide dames vond ik weer zeer mooi in beeld gebracht. Ook het einde vond ik gaaf. Het liep niet af zoals ik verwacht had en daarom ontweek deze film een cliché einde.

Prachtig ook de soundtrack "Lovely Head" van Goldfrapp. Komt van hun geweldige CD "Felt Mountain".

Deze docu-fantasie - is absoluut geen drama - die ik gisteren op de filmbeurs in Den Bosch heb bekeken heeft mij enorm verrast. De beelden in zwart-wit in documentairestijl oogden ontzettend mooi, het deed mij af en toe denken aan de zwijgende films van de jaren twintig. De film had een sterk hypnotiserende werking op mij, vooral de Z/W beelden van Winnipeg in de sneeuw. De nostalgie droop er van af. Zeer bijzonder vond ik ook de overgang van animatie in kleur naar archiefbeelden in zwart-wit. Ook interessant is dat kleur (nieuwe gebouwen) op archiefbeelden stond voor lelijk en zwart-wit (oude inmiddels gesloopte gebouwen) voor mooi.

Mooiste scène;

Wij krijgen een animatie te zien van een manege die in brand staat, wij zien de paarden er uit rennen en in de rivier springen waar ijsschotsen in drijven en vervolgens gaan de beelden over in archiefbeelden waar wij de paarden vastgevroren in de rivier zagen, de kop boven het ijs uitstekend.

Dit soort scènes zoals hierboven heb ik nog nooit eerder in een film gezien. Wat dat betreft kwam deze docu-fantasie bij mij zeer origineel over.

Rest mij alleen nog om te zeggen hoe moeilijk het is in welk genre je deze film moet indelen. Guy Madden zelf noemt het een docu-fantasie. Ik heb die term zelf ook maar aangehouden.

4,5*

Audiovisueel en qua sfeer valt er weinig negatiefs over deze film te zeggen. Met het horrorverhaal of hoe je het noemen wilt kon ik eigenlijk weinig. Wazigheid troef. Het laatste half uur vond ik daarentegen best wel gaaf. Ook de jonge personages lagen me wel. Genoeg Russische films gezien vanaf de jaren van de Perestroika waarbij lelijkheid en armoe troef was. Niet in deze film gelukkig. Een van de mooiste scènes vond ik die met die piano. Drie "onbezette" stoelen, het bewegen van de toetsen en de muziekklanken die daar uit voortkwamen. Best wel grappig.

3.5*

Geen prettige film om naar te kijken met een onderwerp dat op het ogenblik wel heel erg actueel is. Alleen ging het in deze film niet over sexueel misbruik door paters maar over sexueel misbruik door sportcoaches maar het komt natuurlijk allemaal wel op hetzelfde neer. Film had bepaalde zeer heftige scènes o.a. de scène met die van de aidspatient en de verkrachtingsscène, maar ondanks die heftige scènes en het toch wel goede verhaal was dit toch geen film die bij mij voortdurend onder de huid kroop. Het raakte mij allemaal niet echt. Het is een film die ik daarom ook echt niet opnieuw zal gaan herzien, hoewel de film zeker niet slecht was. Het getuigde in ieder geval wel van lef van de regisseur om een onderwerp aan te kaarten dat niet zo lang geleden nog zeer taboe was.

3,0*