Opinions

Deze film vanavond exact 35 jaar! nadat ik hem in de bioscoop had gezien weer eens bekeken. Ik kon er bijna niets meer van herinneren, maar ik vond hem destijds wel een van de betere westerns die ik gezien heb. Nu bij herziening maakte deze film bij mij niet zo veel indruk meer, echter op één uitzondering na. En die uitzondering is de schitterende soundtrack van Ennio Morricone. Die staat ook na 35 jaar nog als een huis.

3,5*

Boeiende maar beklemmende Argentijnse film die zich afspeelt in de nadagen van de fascistische militaire dictatuur in Argentinië. Het mag dan wel in de nadagen zijn, maar de fascistische ideologie druipt er in die eliteschool van af. Verpersoonlijking van het stille verzet is Maria Teresa die zich constant moet verantwoorden tegenover haar superieur, de heer Biasuto, de verpersoonlijking bij uitstek van de fascistische dictatuur. Zijn gluiperigheid druipt er van en dat hij op laatst door Maria Teresa overhoop gestoken werd gaf mij een zeer voldaan gevoel.
Het fascisme is overal merkbaar, de patriotische liederen die gezongen werden, de in het gelid lopen van de studenten naar de klaslokalen, het voortdurend bespioneren etc. Zie hier, de fascistische dictatuur in een notedop.
Visueel is deze film trouwens ook om van te smullen. De sombere kleuren en vooral de prachtige beelden van de binnenplaats van de eliteschool. Muren die door klimplanten een mooi gezicht kregen en een plein geheel met tegels geplaveid. Voorts zien vanaf grote afstand vanaf de hoogste verdieping Maria Teresa over dat plein lopen. Prachtig.
Het verhaal vond ik zelf een beetje absurd, daar moest deze film het van mij niet direct van hebben maar dat ik als toeschouwer de beklemmende dictatuur als het ware voelde, daar ligt voor mij de kracht van deze film. Het voelde net alsof ik een van de studenten was. Op de achtergrond hoorde je voortdurend schoten, lawaai, sirenes die op duidden dat het volk in opstand is gekomen. Je ziet hier verders niks van, maar je ziet wel dat Maria Teresa die door de brute Biasuto werd aangerand haar kwelgeest doodstak, symboliserend de doodsteek van de militaire dictatuur die vanaf 1976 tot 1983 Argentinië in een wurggreep hield, de moord op 30.000 tegenstanders of beter gezegd "subversieve elementen" - om maar eens de woorden van het hoofd van de toezichthouders Busiatto te gebruiken - op zijn geweten had.
"La Mirada Invisible" is voor mij de beste Argentijnse film die ik ooit gezien heb, die een uitstekend beeld geeft hoe het leven in een dictatuur is.

4,0*

Deze film, waar ik pas vorige week voor het eerst van gehoord heb, stelde mij geenszins teleur en ik denk dat hij best een realistisch beeld geeft van het huidige Mexico van de drugscartels en corrupte poilitici en wat daar allemaal mee samenhangt. Overvallen op clubs waar iedereen wordt neergemaaid, onderlinge gevechten tussen drugsbendes, een gringo wiens lijk aan een brug werd opgehangen. Hoe vaak hebben we dit niet uit de nieuwsmedia kunnen vernemen? De spanning was ook vaak om te snijden. Komt Laura, uitstekend neergezet door Stephanie Sigman overigens, hier wel levend doorheen?
Dat deze ¨war on drugs¨ zo lang duurt en zo veel slachtoffers heeft geëist heeft natuurlijk te maken met het door en door corrupte politiecorps en het leger. Alles is er te koop, zelfs een missverkiezing. Zo vertelde een Mexicaanse mij dat dit soort criminaliteit alles te maken heeft met het zeer grote verschil tussen arm en rijk in Mexico. Lijkt mij ook niet meer dan logisch.
Uitstekende film dus dit Miss Bala die - dat moet er wel bij gezegd worden - op visueel vlak mij wel enigszins teleurstelde. Geldt niet voor Laura uiteraard.

4,0*

Vreemd filmpje die het van mij vooral moet hebben van de schitterende zwart/wit fotografie. Dat stukje in kleur had van mij nog niet eens gehoeven. Miss Zombie is een van de weinige zombie filmpjes ook die ik echt goed vind. Deze doorgaans rustige film staat veraf van de doorsnee schreeuwerige zombiefilms waar ik inmiddels de buik van vol heb. Dat de film weinig dialoog heeft ervaar ik zelfs als een sterk pluspunt. Het komt de mysterieuze sfeer alleen maar ten goede.

4,0*

Veel beter dan ik had durven verwachten en dat komt toch vooral door het ijzersterke einde en dat onder de klanken van het schitterende "The Host of Seraphim" van Dead Can Dance. Het grote minpunt in deze film vond ik dat er veel te veel geleuterd werd en dan nog dat aanhoren van dat bijbelse gezwets uit die mond van die godsdienst-waanzinnige tante. Om gek van te worden. Ik had daarom ook veel moeite met de eerste drie kwartier ondanks dat de horrormomenten met die (reuze-)insecten mij toch af en toe stevig aan het schrikken brachten. Het laatste half uur was in ieder geval erg goed mede ook doordat ik ook bijzonder verrast was dat deze film in dit geval geen happy end kende althans voor David, zijn zoontje en de overige drie metgezellen.
Let wel, het boek van Stephen King heb ik niet gelezen en dat is achteraf gezien ook maar goed ook.

3,5*

Niet slecht.

Die "goudvis" zag er toch best wel lekker uit, zeker toen ze een zeer sensueel dansje uitvoerde. Ook de opening (zie poster) vond ik erg mooi en eveneens uiteraard de erotische scènes. Jammer dan het na ongeveer de helft te veel drama werd. Filmpje had de hele speelduur luchtig mogen zijn. Het einde was dan weer mooi, dat wel.

De negende film die ik inmiddels gezien heb van deze regisseur die voor mij toch met Oshii, Kitano en Sono tot mijn favoriete Japanse regisseurs is gaan behoren. Een slechte film van Gakuryû Ishii heb ik tot nu toe nog niet gezien.

3.5*

Schitterend!

Om deze film te kunnen waarderen moet je je kunnen verplaatsen in het het wereldje van Ingemar, vooral niet te veel denken maar gewoon je gevoel laten spreken. Voor mij is dat wereldje van Ingemar en zijn leeftijdsgenootjes zo herkenbaar dat ik er zo naar terug zou verlangen. Ik herkende ook zeer duidelijk de jaren vijftig in deze sfeervolle nostalgische film.

Meer kan ik eigenlijk over deze prachtfilm niet zeggen, behalve dan dat ik dit pareltje van Lasse Hallström voor slechts € 2,50 op de DVD markt heb gekocht. Niet iedereen schijnt dit filmpje dus te kunnen waarderen. Ik wel in ieder geval want deze film krijgt van mij de hoogste waardering.

5,0*

Na veel moeite en eindeloos geduld heb ik het voor elkaar gekregen dit filmpje van het internet te plukken, weliswaar zonder ondertiteling maar dat neemt niet weg dat ik enorm heb kunnen genieten van dit filmpje en wel dankzij de schitterende beelden en de zeer mooie sfeervolle soundtrack. De film had voor mij iets mystieks dat op een werkelijk adembenemende wijze werd uitgebeeld door de zeer aantrekkelijk ogende Izumi die duidelijk deze film droeg. Nog nooit heb ik zulke mooie beelden van het schoonspringen gezien. Ook de scène waarin Izuki haar oor op de meteoriet te luisteren lag is om in te lijsten. De luchten werden trouwens ook schitterend in beeld gebracht. Al met al een zeer mooie film dus dit "August in the Water". Wat ik me wel afvraag is waarom deze film zo onbekend is. Is het misschien omdat er geen actie in voorkomt? Je zou het bijna haast zeggen, dit gezien het feit dat van alle aziatische films die in de DVD shops en videotheken te krijgen zijn voor 90% allemaal actiefilms zijn of animatiefilms uit de Ghibli studio.

Nog iets over de na- en voordelen van de ondertiteling. Het mag een nadeel zijn dat je zonder de ondertiteling het verhaal niet kan volgen, het voordeel is wel dat je helemaal gefocust wordt op de beelden en je niet afgeleid kan worden door de vaak storende ondertiteling. Een goede plotomschrijving is daarentegen wel een must.

Waardering; voorlopig 4,0* met grote kans op verhoging.

Naar deze film heb ik lang naar uitgezien en na veel moeite is het mij eindelijk gelukt deze film te bekijken. De moeite is niet voor niets geweest want dit zeer spirituele filmpje hoort voor mij thuis in het rijtje van beste Japanse films die ik ooit gezien heb. Waarom ik dit filmpje zo mooi vind is voor mij net zoals van zoveel andere Aziatische films moeilijk uit te leggen. Deze film is puur ZEN en het ZEN laat zich nu eenmaal niet in woorden vangen. Dit soort films moet je daarom ook gewoon ondergaan. Wat ik even wel wil zeggen is dat ik deze film in visueel opzicht gewoon een magistrale film vind. De badhuisscènes zijn wonderschoon en verder mag ook niet onvermeld blijven de mooie erotische scènes en de zeer komische maar bovenal prachtige scène van het badmintonpartijtje in het badhuis tussen Ryo en Yuaku. Hoe verzin je het. Dat het verhaal verder niet zo veel voorstelt, daar kan ik niet om malen. Daar gaat het in dit soort films ook niet om. Het gaat in deze film puur om de sfeer, die geweldig weergegeven werd door de kletterende regen, het geruis van de wind, de magisch aandoende bossen en natuurlijk de scènes in het badhuis. Mizu no Onna heb ik ervaren als puur cinema doortrokken van een zeer spiritueel tintje, enigszins te vergelijken met films zoals Kyoshin, August in the Water en Megari no Mori. Ook die films maakten op mij een grote indruk.

4,5* met kans op de maximale score.

Prachtig beeld van de jongeren anno 1962 in Moskou, waarbij de ietwat truttig geklede maar oh zo charmante jongedames mij het meest opvielen. Ook de beelden van het stadsleven in Moskou waren zeer mooi. De verjaardagparty met westerse muziek waarbij zelfs een Franse chanson deed mij onmiddellijk denken aan de Franse Nouvelle Vague films in de eerste helft van de jaren zestig. Hoewel het sfeertje vooral in het eerste gedeelte erg luchtig was veranderde dat enigszins in het tweede gedeelte. Ondanks dat er af en toe te veel geleuterd werd kende dat tweede gedeelte enkele ijzersterke scènes. Hoogtepunt vond ik die scène waarin je het Russische volkslied hoorde, de kalender 22 juni aangaf en vervolgens zag je een portret van Sergei’ s vader dat aan de muur hing. De betekenis hiervan is mij duidelijk. 22 juni staat voor de dag dat Nazi-Duitsland de Sovjet Unie binnenviel wat het begin was van de Grote Vaderlandse oorlog, de oorlog waarin Sergei’ s vader sneuvelde. Het liet ook duidelijk zien dat anno 1962 de wonden van die verwoestende oorlog die aan ongeveer 26 miljoen Sovjet burgers het leven kostte nog lang niet geheeld waren. Dat kwam ook nog eens duidelijk naar voren in de ijzersterke scène toen Sergei zijn vader in zijn fantasie ontmoette.

Uitstekende film dus dit “I am Twenty” waar ik tot voor kort nog nooit van gehoord had. Het moet trouwens gezegd worden dat mijn zoektocht naar minder bekende Russische films mij tot nu toe al heel wat positieve resultaten heeft opgeleverd.

4,5*

De laatste film van Charlie Chaplin in de rol van kleine vagabond en voor mij ook verreweg zijn beste. Dat deze film hoofdzakelijk zwijgend is komt deze komische film alleen maar ten goede. Chaplin als kleine vagabond moet het nu eenmaal van de pantomime hebben. De lopende band- en de rolschaatsscène zijn daar zeer mooie voorbeelden van. De mooiste scène in deze uitstekende maatschappelijke satire blijft voor mij de scène dat Chapin als ober in een soort abacadabra een lied improviseerde. Het is ook de enigste scène waarin de stem van Chaplin te horen is. En natuurlijk mag ook niet onvermeld blijven het verrukkelijke spel van de zeer aantrekkelijke Paulette Goddard.

Kort samengevat; een heerlijke film deze van Chaplin. Mijn eerdere waardering van 5,0* blijft na deze herziening daarom ook onveranderd.

Vandaag op de filmbeurs in Den Bosch geweest en deze film mogen aanschouwen. Alleen al om deze film was het bezoek aan de beurs meer dan de moeite waard. Wat een geweldige film is dit. Het begint al met zeer schitterende beelden waarbij mensen in een soort processie door een theeveld trekken. Dan de uitspraak van de ZEN meester "Leven is voelen". Doeltreffender kan het eigenlijk niet gezegd worden, want er werd weinig gezegd in deze film. Je hoorde het ruisen van de bomen, het stromen van het woeste water. Het enigste wat de bejaarde Shigeki zegt is dat het stromende water nooit meer terug naar de bron zal gaan. Het doet mij denken aan de uitspraak van de Griekse filosoof Hiraclitus dat je maar een keer in dezelfde rivier kan baden.

Het samenspel tussen de verpleegster Machiko en de oude man Shigeki was in een woord geweldig. Ik kreeg er gewoon een brok van in mijn keel. Deze film is eigenlijk puur ZEN. Hij valt gewoon moeilijk in woorden te beschrijven. Je moet deze film gewoon ondergaan. Voor mij een van de beste films die ik dit jaar gezien heb.

4,5*

Een liefhebber van de films van Miike zal ik nooit worden. Visueel is het allemaal best mooi, dat wel, maar waarom moeten die Japanners in zijn films toch allemaal zo schreeuwen en moet alles zo eindeloos herhaald en ver uitgerekt worden. Ik vind het allemaal zo extreem macho waar Miike je elke keer weer mee opzadelt. Mooiste scènes in deze opnieuw teleurstellende film van Miike zijn voor mij daarom ook die met de niet onaantrekkelijke Junna Makaki (Riisa Naka) en vooral de scène met de met drugs beladen honden die vanaf het schip naar de oever zwommen. Zeer origineel dat laatste, dat moet gezegd worden. Ik had zoiets nog nooit eerder in een soortgelijke misdaadfilm gezien.

3,0*

Net als bij "Er is Wieder Da" had ik ook bij deze film soms het gevoel dat ik naar een komedie heb zitten te kijken. Sommige scènes waren zeer komisch zoals die van Martin Bormann die met zijn stoel achterover viel en natuurlijk die met Eva Braun die Hitler een schop gaf en haar schoenen naar hem gooide . Tja, en als we het dan toch over Hitler hebben. Die hoort volgens mij toch echt thuis in het rijtje van waanzinnige heersers waar er al zo veel van geweest zijn. Hitler schijnt ook een zeer pervers mannetje geweest te zijn als we sommige biografieën over Hitler mogen geloven. Verbaast mij helemaal niks. En dan die Duitsers die hem blind volgden en natuurlijk het zooitje ongeregeld zoals Bormann, Goebbels en nog meer van die mafketels. Onbegrijpelijk eigenlijk dat die zo'n stempel hebben kunnen drukken op het verloop van de 20e en 21e eeuw.

Mooiste scène trouwens, de openingsscène waarin Eva Braun naakt haar kunsten vertoonde.

4,0*

Het plot in deze film sprak mij totaal niet aan en ik verwachtte daarom ook helemaal niets van deze film toen ik die afgelopen avond in Lux Nijmegen ging bekijken. Maar oh wat werd ik aangenaam verrast. Wat werd er voortreffelijk geacteerd en wat zag het er qua stijl geweldig uit ondanks het 1:1 beeld. De film kende een paar briljante scènes en ook het einde was erg gaaf. Viel me wel op dat als het opeens overging naar breedbeeld de film een en al optimisme uitstraalde. Kan volgens mij geen toeval zijn. Ging het beeld weer terug naar 1:1 dan werd het weer een en al kommer en kwel.
Eén ding weet ik nu wel zeker. Die Xavier Dolan is een genie. Op je 25e en dan al 5 films op je naam hebben staan en dat in amper 5 jaar tijd. Ook zijn vorige film "Tom à la Ferme" vond ik het bekijken al meer dan waard. "Lawrence Anyways" heb ik helaas nog niet gezien maar daar zal spoedig verandering in komen. Kan nooit tegenvallen.

4,5*

Was vandaag op de filmbeurs geweest in Amersfoort, waar deze film gedraaid werd. Film viel mij niet tegen, hij voldeed ongeveer wel aan mijn verwachtingen, hoewel ik niet zo'n groot liefhebber ben van dit filmgenre.
De fotografie van de Mongoolse landschappen was schitterend, eveneens de beelden van de Mongoolse cultuur en levenswijze. De veldslagen werden ook mooi in beeld gebracht. Groot pluspunt in deze film vond ik dat de dialogen in de oorspronkelijke taal, het Mongools gevoerd werden. Dat maakt de film zowiezo een stuk realistischer. Ook de soundtrack vond ik erg mooi.
Blijf ik toch met een vraag zitten; Is het geschiedkundig helemaal correct wat Sergei Bodrov in deze film liet zien. Over de laatste veldslag, dat er een flinke onweersbui aan te pas moet komen om Dzjenghis Khan te helpen zijn tegenstander definitief te verslaan, daar heb ik toch mijn twijfels over. Na de encyclopedie uitvoerig geraadpleegd te hebben over de geschiedenis van Dzjenghis Khan blijkt ondanks mijn bovengenoemde twijfels dat de regisseur bij de verfilming van "Mongol" in het algemeen zich toch wel aan de historische feiten gehouden heeft.

3,5*

De achtste animatiefilm van Miyazaki die ik tot nu toe gezien heb en net zoals bijna al zijn andere films moet ook deze film het voor mij doen met een bescheiden 3,5*. Dit had een 4,0* kunnen zijn als het allemaal niet zo moralistisch was. Meestal gaat dat ook gepaard met nodig sentimenteel gedoe dat ook nog eens extra wordt benadrukt door een eveneens sentimenteel klinkende score. Ik zal daarom ook nooit een groot liefhebber worden van de films van Miyazaki, hoewel de animaties er zonder meer geweldig uitzien. Ook de wolven oogden zeer fraai. Ik moest trouwens ook af en toe aan Avatar denken toen ik al die plaatjes van het woud zag.

De volgende film van Miyazaki die bij mij op het programma staat is "Porco Rosso". Het zal mij benieuwen of die bij mij meer dan een 3,5* zal scoren.

3,5*

En filmpje over ontspoorde kids die eigenlijk niets meer te verliezen hebben en zich daarom leenden voor soldaatje spelen om een gegijzelde Amerikaanse te bewaken. Daar gaat het hier dus over. Enige diepgang viel mij in deze speelfilm ook niet te bespeuren. Daar komt trouwens ook nog eens bij dat ik mij in de soldaatjes absoluut niet kon inleven. Deze film moest het voor mij daarom ook niet hebben van het verhaal - is er eigenlijk wel een verhaal? - maar puur van de schitterende natuuropnamen. Eerst de bergen, dan het oerwoud met woest stromende rivieren en tropische stortregens. Dat ik het open einde maar niks vond neem ik daarom ook maar voor lief. Waarschijnlijk zal de regisseur gedacht hebben dat dat er niet toe doet. Er zijn tig van dit soort ontspoorde kids op het wereldtoneel waarvan je ook niet afvraagt hoe het daarmee zal aflopen.

3,5*

Aardig amusement, niet meer dan dat. Diepgang moet je in dit kannibalenfilmpje niet zoeken. Het draait uiteindelijk alleen om voormalig bond-girl Ursula Andress en ik moet zeggen dat ze er in haar nakie best wel aantrekkelijk uitzag. Verder vooral tegen het einde veel gore, een kannibaal die een varken neukt, die dat schijnbaar allemaal wel best vond. Het einde was natuurlijk wel erg goedkoop. Maar ja, nogmaals; vermakelijk was het allemaal wel ondanks het nogal saaie eerste uur. Ik heb kannibalenfilms gezien die aanzienlijk minder waren.

3,0*

De meest bizarre film die ik ooit gezien heb. Ik vraag mij trouwens af of je dit überhaupt wel film kunt noemen. Ik noem het abstracte beeldende kunst, die mij behalve aan de surrealistische schilderijen van Dali, mij soms ook deed denken aan de schilderijen van Jeroen Bosch. Een verhaal moet je dus in deze film niet zoeken. Het is niet meer dan een sliert van beelden, waarvan ik sommige zeer vermakelijk vond, andere echter weer erg smakeloos.

Ik vond dit wel een film die alle kenmerken heeft van de films van de jaren zestig en zeventig, waarin zo vaak genadeloos met de Rooms Katholieke Kerk werd afgerekend. We komen dit oa ook tegen in de films van Fellini en Buñuel, hoewel hun films verder absoluut niet met deze film te vergelijken zijn. Jadorovski beschouw ik toch als een geval apart. Absoluut niet mijn smaak, maar dat hij zeer origineel is en vooral lef had, dat kan ik toch niet ontkennen.

3,0*

Deze western die ik vanwege de Filmgame >> Knock-Out: Western (2016) bekeken heb moet het van mij vooral hebben van het personage Monte Walsh uitstekend neergezet door Tom Selleck, de zeer aantrekkelijk ogende "countess" Martine, schitterend gespeeld door Isabella Rossellini en het prachtige einde. The 19th Century meets the 20th Century, ofwel het paard ontmoet de auto. De schietscènes waar er gelukkig niet te veel van waren deden mij helemaal niets. Dat was vroeger toen ik nog een kid was wel heel anders. Zonder het zeer mooie einde zou deze film daarom bij mij ook niet meer dan een 3,0* gescoord hebben.

3.5*

Deze film afgelopen avond gezien in de eerste aflevering van de "Amongst Friends" landelijke film preview. Toen de presentator in het kort meedeelde om wat voor film het ging had ik al de neiging de zaal uit te lopen. Gepest worden op school , liefdeloze moeder, drugs en nog meer van die shit. Ik heb over dat soort onderwerpen inmiddels al meer dan genoeg gezien en hoe goed er in die films ook geacteerd mag worden, ik ben de sociale ellende op het grote scherm meer dan zat. Je wordt in de media al constant doodgegooid met dit soort depri makende onderwerpen. Vandaar dat ik zo genoten heb afgelopen week van feel-good movies zoals La La land en Singin' in the Rain. Ik kreeg daar een enorm goed gevoel van en zo wil ik het ook houden. De volgende keer bij de film preview laat ik mij niet meer onaangenaam verrassen, maar wil ik eerst weten welke film mij voorgetoverd wordt. Volgend de presentator zou het dan gaan om een wat meer vrolijke film. Nou, ik ben benieuwd. Mocht het weer zo'n depri film worden als Moonlight, dan loop ik voortijdig de zaal uit.

2.0

Zonder meer de beste film van Wes Anderson. Waarom, dat is moeilijk uit te leggen, maar het simpele verhaaltje dat een jong meisje en een jongen verliefd op elkaar worden en besluiten weg te lopen spreekt mij nu eenmaal aan. Ook heel begrijpelijk van die jongen, want het meisje oogde zeer aantrekkelijk en dat laatste is voor mij wel een must om deze film te kunnen waarderen. Behalve het verhaaltje vond ik op visueel vlak deze film ook zonder meer de moeite waard en daar komt ook nog bij de aanstekelijke humor waar ik tig keer zo veel om gelachen heb als om de humor in het voor mij nogal tegenvallende Intouchables. Kwestie van smaak zullen we maar zeggen. Ik ben het uiteraard niet met Redlop eens dat Wes Anderson een over het paard getilde regisseur is, want als je dit soort feel-good films kunt maken en bovendien ook zeer genietbare animatiefilms zoals The Fantastic Mr Fox ben je voor mij toch een uitstekend regisseur, hoewel ik niet alle films van Anderson kan waarderen. Zijn film The Darjeeling Limited vond ik zelfs zeer teleurstellend. Met Moonrise Kingdom daarentegen - voor mij de beste film tot nu toe van 2012 - is in ieder geval niets mis mee.

4,5*

Van deze Balabanov was ik niet bepaald enthousiast. Het oogde allemaal zeer onfris. inspuiten van morfine, amputaties, kotsen op soms smerige toiletten etc. Tja, ik zou er bijna zelf van over mijn nek gaan. Verder vond ik het verhaal ook niet zo interessant. Ook het einde vond ik maar zo zo. Neen, Morfii is voor mij geen schaduw van de overige drie uitstekende films (Kochegar, Gruz 200, Pro Urodov i Lyudey) die ik van deze regisseur gezien heb.

Waardering: nog net een 3.0*

Deze film duurde wat lang, bevatte ook nogal wat overbodige scènes, want ja er gebeurde nu eenmaal niet zo veel. Dat deze film voor mij het bekijken toch meer dan waard was, is omdat het een mooi portret gaf van het Moskou anno 1958 en 1978 met de nodige beslommeringen maar ook zeker met de aller daagse leuke dingen. Neem bij voorbeeld de picknick scène in deel 2, om van te smullen gewoon. Voor mij verre-weg de mooiste scène en dat ligt niet in de laatste plaats aan de mooie Russische schoonheid Aleksandra, voortreffelijk gespeeld door Natalya Vavilova.

Een lekkere positieve film dus dit Moskva Slezam.... die mij na afloop een lekker gevoel gaf. Dat is heel wat anders dan het zwartgallige Durak (2014) die ik gisteren gezien heb en die mij na afloop een ontzettend depri gevoel bezorgde.

3.5*

Deze docu nu inmiddels herzien mét Nederlandse ondertiteling. Tja, wat weten we eigenlijk en wat zouden wij nog kunnen weten? Allerlei wetenschappelijke onderwerpen passeren in deze docu de revue; donkere materie, ruimte-tijd, micro-organismen, bewustzijn etc. Voor mij is vooral bewustzijn belangrijk. Zonder bewustzijn is er volgens mij helemaal geen wereld. En wat al die mogelijke wetenschapsproblemen betreft; mochten die ooit worden opgelost - zal wel nooit gebeuren denk ik - hebben we altijd nog het levens-probleem.

Wittgenstein drukte het e.e.a. mooi uit in zijn stelling 6.52 uit zijn filosofische hoofdwerk Tractatus logico-philosophicus:

Wij voelen dat zelfs als alle mogelijke wetenschappelijke vragen beantwoord zijn, onze levensproblemen nog helemaal niet zijn aangeroerd. Er blijft dan weliswaar geen vraag meer over; en juist dat is het antwoord.

Dus, echt wijzer ben ik niet gevonden van deze docu die het voor mij vooral moet hebben van de mooie beelden van de plekken waar gefilmd werd.

3,0*

De titel is misleidend. Het geweld wat we te zien krijgen is schaars maar juist daarom zeer effectief. De spanning was de hele film goed voelbaar, omdat je regelmatig een geweldsuitbarsting verwachtte die toch niet kwam. Kwam die wel dan was het juist op die momenten waar je daar helemaal niet op rekende. Bij voorbeeld in de scène waarin Anna Morales (Jessica Chestain) een hert dat door Abel Morales (Oscar Isaac) was aangereden onverwachts met een paar pistoolschoten uit zijn lijden verloste. De hele zaal inclusief ik schrok zich rot. Ik vond dat ook een van de beste scènes in deze verder zeer vermakelijke thriller.
Het einde van de film kwam bij mij wel enigszins teleurstellend over maar aan de andere kant vond ik het ook weer erg goed omdat het alle cliché's die je bij dit soort films zou verwachten omzeilde.

3,5*

Zeer spannende thriller die voor mij niets te lang duurde maar waarbij het abrupte einde mij toch met de nodige vraagtekens achterliet. Heb ik misschien toch niet goed opgelet? Actueel is de film wel gezien wat er nu in Irak en Syrië gaande is met als gevolg toenemende kansen van terroristische aanslagen in Europa en de VS. Anton Corbijn had deze film niet op een beter moment kunnen maken. Wat deze film voor mij zo goed maakt is behalve het zeer boeiende verhaal toch wel het fenomenale acteren van de onlangs veel te vroeg gestorven P.S. Hoffman. Wat zullen we hem missen in de toekomst.

4,0* (0,5* extra voor P.S. Hoffman)

Nogal onvoorbereid deze film gaan zien. Misschien maar goed ook, want als ik vooraf alle recensies had doorlopen hier op MovieMeter met al zijn Bijbelse verwijzingen, dan had ik deze film misschien wel links laten liggen want Aronofsky's vorige film Noah vond ik een draak.
Wat ik vooral in deze film herken is de filosofie van George Bataille bekend van zijn hoofdwerk "De Erotiek". In het hoofdstuk dat gaat over de rituele orgie schrijft Bataille o.a. dat de mens enerzijds tracht te overleven door rust en orde te handhaven maar aan de andere kant verlangt hij ook om grenzen te overschrijden zelfs als de dood er op zou volgen. Eigenlijk gaat de hele film hierover. Wij zien dat vooral in het laatste half uur waarbij in een rituele orgie alles wordt vernietigd waar rust en orde voor staat. Deze film deed mij ook enigszins denken aan Borgman van Alex van Warmerdam. Ook daar zette het bezoek van een vreemdeling alles op zijn kop. Datzelfde zien we ook in de film Teorema van Pasolini trouwens.
In het eerste uur van Mother! gebeurde er eigenlijk niet zo heel veel maar je voelde het onheil aankomen en in het laatste half uur ging het ook helemaal los. Gelukkig maar want anders had ik deze film ondanks het zeer mooie camerawerk toch wel het predicaat saai gegeven. En ja, dan hebben we natuurlijk Jennifer, die een fenomenaal stuk acteerwerk ten beste gaf. Ik denk toch wel de beste rol die zij ooit in een film neergezet heeft.

4.0*

Deze film voor de 2e keer gezien omdat de 1e keer - het ging om een voorpremière - de film niet ondertiteld was en ik het spoor op een gegeven moment volledig bijster was. Nu bij herziening werd alles mij wel duidelijk maar mijn enthousiasme was er daarentegen niet op vooruit gegaan, integendeel zelfs. Ik vond het verhaal maar een rommeltje en allemaal veel te ver gezocht, hoewel sommige scènes in deze nogal pretentieuze film best wel mooi oogden.

Wat ik wel goed vond was behalve de soundtrack de volgende uitspraak;

"Alles had iets anders kunnen zijn en dan zou het evenveel betekenis hebben gehad"

Dit wordt op het einde door de 120 jarige Nemo die hierbij Tennessee Williams citeerde tegen een journalist gezegd. Een uitspraak waar ik het volledig mee eens ben en als je die kan vatten deze film ook volledig overbodig maakt. Je kunt je eindeloos afvragen van hoe jouw leven geweest zou zijn als je niet deze maar die keuze gemaakt zou hebben maar eigenlijk schiet je er geen bal mee op omdat de tijd onomkeerbaar is en wat gebeurd is nu eenmaal niet ongedaan gemaakt kan worden. In wezen blijf je trouwens toch altijd dezelfde. De kunst is eigenlijk je te laten leiden door je intuïtie en hiermee het probleem van het kiezen te overstijgen, zoals ik in mijn korte bericht van 24 maart j.l. al vermeldde.

2,0*