Opinions

Teleurstellend.

Duidelijk een film gemaakt voor het mainstream filmpubliek. Nogal ongeloofwaardig bovendien. Het ging er destijds echt wel anders aan toe. Bloed, uiteengereten- en verbrande lichamen. Daar kregen we niets van te zien. En dan het dramatische gedeelte er omheen waarbij gefocust werd op helden zoals de schipper, de piloot en enkele soldaten. Tja, wat moet ik ermee. Het ging ook allemaal van de hak op de tak. Dan scènes met soldaat, dan met schipper, dan met piloot enz enz. Allemaal zo fragmentarisch dat mij een beetje deed denken aan voor mij eveneens teleurstellende oorlogsfilms zoals The Longest Day, A Bridge too Far en Battle of Britain. Ook films gemaakt voor het grote publiek waarvan de boodschap lijkt te zijn: Oorlog moet niet te eng zijn. Nee, Dunkirk haalt het in de verste verte niet met oorlogsfilms zoals Saving Private Ryan, Hacksaw Ridge en niet te vergeten het vrij onbekende The Brest Fortress . Die films lieten pas echt zien dat oorlog hel is. Neem alleen maar de opening van SPR bij voorbeeld. En wat Dunkirk betreft, een beetje voorgeschiedenis bij de opening had geen kwaad gekund. Nu is het net dat Nolan Dunkirk wil laten overkomen als een Britse overwinning, maar uiteindelijk was het een smadelijke nederlaag. Een historische gebeurtenis waarbij een in oorlog zijnde mogendheid zich massaal terugtrekt, dat kun je toch moeilijk een overwinning noemen.

2.0*

Onverschilligheid troef in deze door en door pessimistische film. Bij de bewoners van de troosteloze flat evenzeer als bij de corrupte machthebbers. Dat bleek o.a. duidelijk aan het einde . Neen, Durak is geen vrolijke film, die in de voormalige Sovjet Unie absoluut geen genade zou hebben gevonden bij de toen eveneens corrupte communistische machthebbers.
Ik moest bij deze film trouwens onmiddellijk denken aan de Russische film Gruz 200, ook zo'n inktzwarte film waarin van enig optimisme niets te bespeuren was. Dat Yuriy Bikov deze film Durak opdroeg aan de regisseur van die film, de veel te vroeg gestorven Aleksey Balabanov, kan dus nauwelijks toeval heten.

3.5*

Inhoud en een plot moet je in deze film niet zoeken. Dit is gewoon surrealistische kunst. Heeft met narratieve cinema zoals wij die normaal gewend zijn daarom ook helemaal niets te maken. Verleden en heden worden in deze film op een voortreffelijke manier met elkaar vermengd. Neem bij voorbeeld de briljante scène in het café waar ineens koning Karel X11 (1682-1718) met zijn gevolg binnen komt waaien terwijl zijn soldaten zingend* optrekken naar Rusland om de Russen eens een lesje te leren. Een paar totaal andere scènes later zijn we weer terug in het café en weer zien we Karel XII maar nu gewond liggend op een paard zijn intrek nemen terwijl zijn soldaten opnieuw het café maar nu elkaar ondersteunend voorbijtrekken. De Zweden hadden dus duidelijk de slag tegen de Russen verloren. Let wel; het café en zijn bezoekers waren dus gesitueerd in de 21ste eeuw. Katel XII en zijn soldaten kwamen uit begin 18e eeuw. Absurd scène, dat wel maar ik houd wel van dit soort cinema, maar ik kan me zeer goed voorstellen dat dit niet iedereen zijn cup of tea is. Van alle Scandinavische regisseurs vind ik Roy Andersson toch wel de meest bijzondere die verder met geen enkel andere regisseur is te vergelijken.

4,0*

* Tekst lied: Karl XII hade 100.000 man...

In een recensie in Cinemagazine las ik over deze film het volgende;

Two in One’ is niet geschikt voor kijkers die niet van bizarre, vreemde en afschuwelijke verhaallijnen houden, die taboe zijn en dat misschien ook hadden moeten blijven.

Voor mij alle redenen om deze film wél te bekijken, want ik houd van bizarre films zeker als het films van Muratova betreft. Ook van deze film heb ik weer lekker kunnen genieten, hoewel net zoals bij Vechnoe Vozvrashchenie (2012) ik het weer zonder ondertiteling moest stellen. Ik moest om van het verhaal wijs te worden doen met een verder duidelijke recensie in het filmblad Cinemagazine. Trouwens, het nadeel van ondertiteling is – dat heb ik inmiddels wel ondervonden - dat het behoorlijk afleidt. Ik kon mij nu gelukkig volledig focussen op de mooie beelden zoals ze te zien waren op mijn grote flatscreen scherm. Én…ik begin al het een en ander van het Russisch te verstaan, want hoewel dit een Oekraïense film is worden de dialogen in het Russisch gevoerd. Niet zo vreemd eigenlijk omdat de film opgenomen is in Odessa, waar de meeste bewoners Russisch als voertaal hebben.

4.0*

Enigszins teleurstellende film van de maker van het aanzienlijk betere Proverka na Dorogakh (1971). Daar komt deze film toch echt niet bij in de buurt. Deze film "20 Days ..." wist mij gewoon niet te boeien. Zeker niet dat gedeelte waarin de plaatselijke filmcrew van zijn verslagen aan het front in Stalingrad iets heroïsch wilde maken. Een onmogelijkheid dus als je de gevechten aan het front zelf niet hebt meegemaakt. Het meest interessant waren voor mij de scènes waarin je te zien kreeg dat het leven van de dorpsbewoners gewoon zijn gangetje ging alsof er honderden kilometers verderop helemaal geen oorlog was.

3,0*

Inderdaad een onderhoudend oorlogsrelaas van de Slag of Moskou maar helaas niet op feiten gebaseerd. Puur propaganda eigenlijk als we dit mogen geloven. De slag om Moskou maakte deel uit van de Operatie Tafun die eindigde met een Duitse nederlaag. Dat was niet alleen om de moed van de Russische soldaten maar vooral ook vanwege de extreem strenge winter die begin december inviel en waar het Duitse leger helemaal niet op berekend was. De Duitse soldaten waren helemaal niet gekleed op extreem lage temperaturen en ook de Duitse voertuigen en kanonnen vielen uit omdat de smeerolie die de Duitsers daarvoor gebruikten ook niet bestand waren tegen die temperaturen ver onder het vriespunt.

Tot zover een stukje geschiedenis over de Slag om Moskou die eigenlijk al vanwege de Russische overwinning het keerpunt waren voor het Duitse leger die Moskou nooit in handen zouden krijgen en waarvan het spoedig duidelijk werd dat zij hierdoor de oorlog niet meer zouden kunnen winnen.

3,5*

Deze film moest het voor mij van twee dingen hebben; de toch wel zeer goed geschapen naakte dames en de grappige speelgoedbeesten die al bij de minste aanraking zich met geluid (tromgeroffel o.a.) in beweging zetten. Voor de rest was het knudde met een rietje. Stompzinnig plot en erbarmelijk slecht acteerwerk. Neen, als je nieuwsgierig bent naar een soortgelijke film dat zich ook deels in een bordeel afspeelt, dan kan ik je Thriller - En Grym Film (1974) aanbevelen. Die film had tenminste een verhaal.

2,0* (voor de dames en de speelgoedbeesten)

Kun je over het Leningrad gesitueerd in de herfst van 1945 een opgewekte film maken? Als je deze film Dylda gezien hebt dan is het antwoord duidelijk neen. Niet verwonderlijk ook want het Beleg van Leningrad 1941-1944 kostte maar liefst 1.000.000 inwoners van die stad het leven door uitputting en kou. Het was aan de twee dames Iya en Masha ook duidelijk te zien dat die traumatische gebeurtenissen duidelijk hun sporen bij hun achtergelaten hebben. Dylda was dan ook echt zware kost maar niettemin zware kost die de moeite van het bekijken voor mij meer dan waard waren. Film kende enkele zeer mooie scènes zoals het was ritueel waar van preutsheid gelukkig niets te bespeuren viel, de dansscène op nostalgische Russische muziek en natuurlijk het mooie samenspel van Iya en Masha. De beelden van Leningrad kwamen wat onrealistisch over. Van oorlogsschade viel weinig te bespeuren ondanks dat de verwoestingen tijdens de oorlog in die stad toch enorm waren. Maar ondanks dat vond ik deze film als post oorlogsdrama niettemin zeer geslaagd hoewel de film wel enigszins te lang duurde.

4,0*

Wat moet dit in godsnaam voorstellen? De verfilming van een IJslands sprookje? Je zou het haast wel denken. Alleen ging mijn aandacht daar niet uit maar voornamelijk naar de beelden van de betoverende prachtige IJslandse natuur. Ik moest gelijk denken aan die andere IJslandse film "Hross í Oss" uit 2013 die zich ook op het IJslandse platteland afspeelde en ook zulke prachtige beelden bevatte. Over het einde van deze film; dat vatte ik niet maar misschien was dat aanvankelijk ook de bedoeling van de regisseur.

3,0*