Opinions

Ik had van deze film namelijk veel verwacht en daarom ben ik speciaal voor deze film afgereist naar 't Hoogt in Utrecht omdat "Deep End" niet in Arthouse Lux in Nijmegen vertoond zou worden. Toch zijn mijn hoge verwachtingen niet helemaal uitgekomen. Soms vond ik de film wat aan de saaie kant en het verhaal vond ik nu ook niet bepaald je van het. Die jonge knul trouwens werkte mij af en toe danig op de zenuwen. Ik vond hem een verschrikkelijk irritant ventje. Deze film moest het van mij daarom ook helemaal hebben van de wonderschone Susan, het mooie laat jaren zestig sfeertje, de uitstekende soundtrack (van Can o.a.) en het dramatische maar niettemin uitstekende einde. Een happy end had afbreuk gedaan aan deze verder redelijke film. Ik ben daarom ook blij dat ik hem eindelijk gezien heb want of deze film ook op DVD zal verschijnen, dat moeten we nog maar eens afwachten.

3,5*

Dit debuut van Jeunet en Caro voor de zoveelste keer weer eens herzien en wat blijft dit toch een geweldig mooie film, mede ook door de prachtige visuals. De post-acopolistische werd in schitterende kleuren weergegeven. Behalve dat dit qua cinematografie een meesterwerkje is mag de humor in dit zeer komische verhaal zeker niet onvermeld blijven. Zoals:

Inderdaad, wat een vindingrijkheid. je moet er maar opkomen. Ook van die mislukte zelfmoordpogingen van Aurore lag ik af en toe in een deuk. Behalve de humor vond ik de romantische scènes tussen Louison en Julie ook zeer mooi, vooral de scène in de bijna volledig ondergelopen badkamer.
Wat eigenlijk ook niet onvermeld mag worden is de aankleding van het menu op de DVD. In de kamer zie je een fles die je aan moet klikken als je de film wil zien, op de tafel ligt een krant die je aan moet klikken voor de 'set-up' enz. Heel grappig allemaal. Voor mij is dit wel het meest originele en mooiste menu dat ik ooit op een DVD ben tegengekomen.

Waardering; 4,5* ook na herziening met misschien verhoging naar 5,0*

Teleurstellend.

Ondanks enkele rake schrikmomenten wist deze film mij maar niet te boeien. Begon best wel aardig, zoals met die scènes in de dierentuin, maar naar het einde toe zakte de film steeds meer in, zo ver zelfs dat het voor mij steeds moeilijker werd de aandacht er bij te houden. Bij het laatste half uur - zonder meer het zwakste deel van deze film - moest ik natuurlijk gelijk denken aan The Exorcist, waarbij deze film uiteraard in de verste verte niet aan kan tippen.

2,0*

Hoewel ik een groot liefhebber van het horrorgenre ben scoren zombiefilms bij mij doorgaans erg laag, enkele uitzonderingen zoals Zombi 2 en Zombieland daargelaten. Ook deze film behoort voor mij tot dat rijtje zombiefilms die het helaas zal moeten stellen met een dikke onvoldoende. Het begin vond ik nog wel goed maar op een gegeven moment werd deze film voor mij strontvervelend, ik had dat kerkhof en de bewoners daarvan op een gegeven moment wel genoeg gezien. Lijk komt uit de grond en Francesco doet "Pang", lijkt komt van onder de steen vandaan en Francesco doet weer "Pang" en vervolgens nog eens "Pang Pang Pang". In het ziekenhuis; nurse komt en Francesco doet opnieuw "Pang", dokter komt en opnieuw "Pang" en daarna nog eens "Pang Pang Pang". Nou, zo kan die wel weer. Het is allemaal van hetzelfde. De vraag is of het voor mij nog wel de moeite waard is om nog meer zombiefilms te gaan bekijken. In dat genre zijn er eigenlijk al veel te veel films gemaakt en heeft daarom voor mij ook niets nieuws meer te bieden. Een duidelijk voorbeeld van "Overdaad schaadt" in dit geval. Maar genoeg gezegd hierover. Ik ga morgen maar weer eens een film van Argento bekijken. Zijn soort horror is voor mij tig keer interessanter en beter. Argento verveelt mij namelijk nooit.

1,0*

Moeilijk te beoordelen film, voor mij althans. Films over oorlogsellende weten mij niet meer zo te raken. Misschien te veel van dit soort films gezien of omdat we via de media dagelijks te veel doodgegooid worden met oorlogsleed zoals b.v. Syrië, I.S., vluchtelingen etc. Op een gegeven moment stompt het me gewoon af. Dit is trouwens de negende Tsjechische film die ik de laatste vijf dagen bekeken heb en het zal inmiddels duidelijk zijn dat de meer komische films bij mij verreweg de voorkeur hebben. Ik wil gewoon kunnen lachen. En dat heb ik gedaan met Tsjechische filmpjes zoals Happy End (1967), Kdo Chce Zabít Jessii? (1966) en vooral Sedmikrásky (1966).

3,0*

Inmiddels alweer de 8e film van Jesús Franco die ik gezien heb en zoals bij alle andere films weer veel blote dames. Het verhaaltje is ondergeschikt aan al dat vrouwelijke naakt en dat geldt denk ik ook voor bijna zijn hele oeuvre. Ik zou haast zeggen; heb je een film van deze regisseur gezien, dan heb je ze allemaal gezien. Van het plot moet je het nu eenmaal niet hebben - allemaal zo voorspelbaar - en ook niet van het acteren wat me nogal amateuristisch overkomt. Ik denk dat ik voorlopig maar pas met de filmpjes van Mister Franco. Acht lijkt me onderhand wel genoeg.

2,0*

Schitterend!

Japanse films van meer dan 25 jaar oud heb ik altijd links laten liggen. Zal wel komen omdat ik te veel herinnerd werd aan de films van Kurosawa, waar ik doorgaans geen liefhebber van ben. Onterecht blijkt nu. Deze film van de voor mij tot nu toe totaal onbekende en helaas te vroeg gestorven Terayama heb ik ervaren als een ware lust voor het oog. Op visueel vlak prachtig en ook nog zeer origineel. Ook de soundtrack van J. Seazer mocht er wezen trouwens. Die circus scènes deden mij nogal denken aan de films van Fellini. Wat het kleurengebruik in die scènes betreft leek het wel of ik naar een film heb zitten kijken die jarenlang onder het stof op zolder heeft gelegen en die nodig toe was aan restauratie. Ja, dit soort bizarre en surrealistische films liggen me wel. Misschien toch nog maar eens meer Japanse films gaan bekijken uit de jaren zestig en zeventig. Misschien valt er voor mij nog meer moois te ontdekken.

5,0*

Had aanvankelijk wat moeite met deze film en dat kwam helemaal door de manier waarop dit filmpje gemaakt werd. Dat found footage gedoe stoorde mij nogal. Tja, waar wil de regisseur nu naar toe dacht ik. Toen mij dat eindelijk duidelijk werd begon ik meer in de film te komen en werd ik getrakteerd op een stukje onvervalste horror waarbij de killings er flink inhakte. De eindscène vond ik zelfs zeer cru maar wel bijzonder goed. Ondanks dat soms irritante camerawerk toch wel een originele en goede film dus dit The Den maar ik moet dit soort found footage filmpjes toch niet te vaak zien.

3,0*

Van deze film die ik lang geleden een keer gezien heb wist ik mij niets meer te herinneren. Nu na herziening is mij duidelijk ook waarom. Hij boeide mij destijds gewoonweg niet en daar is nu na herziening niets aan veranderd. Ik kon mij eenvoudigweg niet in de personages inleven. Verreweg de beste scène vond ik de struggle to service die zich op de ijsvlakte afspeelde. Voor de rest duurde het allemaal eindeloos lang en ik had op een gegeven moment ook gewoon genoeg van de wildernis. Datgene wat zich in de stad afspeelde vond ik totaal oninteressant, maar gelukkig duurde dat gedoe in de stad niet lang.
Op visueel vlak vond ik deze film trouwens ook allemaal maar zozo, maar dat kan liggen aan de slechte kwaliteit van de filmkopie die ik bekeken heb. Een teleurstelling dus dit Russische uitstapje van Kurasova.

3,0* na herziening

Weer zo'n horrorfilm die je constant op het puntje van je stoel deed zuigen. Van alle horrorfilms wel de meest claustrobische film die ik gezien heb. Ik zou knettergek worden als ik in zo'n grot zat, ik zou er trouwens nog niet eens in durven afdalen; let wel, ik ga er gewoon even van uit dat er geen monsters in zitten.

Komen wij bij het verhaal;

het kan niet anders zijn dat wij naar een gruwelijke nachtmerrie hebben zitten kijken van Sarah wat alles te maken heeft met het tragische ongeluk wat haar is overkomen en waar zij een ernstig trauma van heeft overghouden. Althans, zo zie ik het. Wil deze horrorfilm enigszins realistisch overkomen, dan zie ik dit als de enigste mogelijkheid. Niettemin, als horrorfilm vond ik deze nachtmerrie in ieder geval zeer geslaagd. De horrorsfeer en ook de karakters van de meiden werden uitstekend weergegeven. Niet onvermeld mag blijven de prachtige fotografie, o.a. het gebruik van licht, die deze bloedstollende horrorfilm nog meer sfeer gaf. Soms duurde het gedoe in de grot mij af en toe wel eens te lang en verlangde ik toch naar het daglicht, dat er kwam maar niet voor lang.

4,0*

btw De DVD van deze film gekocht voor slecht € 2,50! bij Boeken Voordeel in Nijmegen.

In het kader van Cinema Erotica vanavond in Lux deze zeven korte filmpjes vanmorgen maar eens bekijken. Laat ik maar gelijk beginnen te zeggen dat als dit vanavond in Lux vertoond wordt ik de zaal onmiddellijk zal verlaten want dit was gewoon niet om aan te zien. Het was lelijk en smerig. Om van te walgen. Ik ga er verder niet te veel woorden aan vuil maken. Ik houd van erotiek, neen laat ik het zo zeggen; ik ben dol op erotiek, maar het moet voor mij wel in het teken staan van het schone. Ik moet als het ware mijn eigen fantasie er in herkennen. In deze filmpjes herken ik daarentegen helemaal niets van mijn fantasieën. Het lijkt wel of het de regisseurs om te doen is geweest wie de lelijkste film kon maken. Wel, daar zijn ze in ieder geval goed in geslaagd.

Laat ik maar eens een korte samenvatting maken in de volgorde van lelijk naar mooi of wat je mooi wilt noemen;

1. Balkan Erotic. 0,5*

Afgrijselijk. Die vrouwen met die tieten en die kopvodden waren niet om aan te zien.

2. House Call 0,5*

Is dit kunst. Voor mij is dit oerlelijke amateuristische porno.

3. Death Valley 0,5*

Wie gaat zich nu in Death Valley afrukken Had die cowboy soms een luchtspiegeling gezien van een naakte vrouw?

4. Impaled 1,0*

Leuter cinema van Kenny Clark. Had ook niks anders van hem verwacht.

5. Hoist 1,5*

Niet mijn smaak, hoewel de regisseur wel geprobeerd heeft er iets moois van te maken.

6. Noé 2,0*

Had mooi kunnen zijn maar sex met poppen of andere voorwerpen vind ik weerzinwekkend.

7. Brambilla 3,0*.

Kort maar krachtig. Zonder meer het beste filmpje.

1,0* Meer kan ik er niet van maken.

Zo en nu maar eens een mooi erotisch filmpje gaan bekijken van een mooie blonde Russische schoonheid.

Ijzersterk drama met een fenominale rol van Adrien Brody, maar.... geen film voor een vrolijk avondje bioscoop. De vrolijkheid vergaat je na afloop van de film want Detachment is keihard en meedogenloos hoewel het geweld schaars is. Wij zien de bikkelharde wereld van de onderkant van de maatschappij met falende ouders en hulpeloze leerkrachten die geen greep krijgen op het belabberde wereldje van de moeilijk hanteerbare probleemkinderen wiens leven een en al "shit" is. Ook de scènes in het ziekenhuis (Grandpa Barnes) zijn om over na te denken. Inderdaad zoals user "predator" schrijft een warning call.
Twee scènes springen er voor mij bovenuit; de scène in mineur waarin het dikke meisje Meredith zelfmoord pleegde en de scène in majeur waarin het voormalige straathoertje Erica aan het einde de leraar Henry Barthes (Adrien Brody) om de nek vloog. De laatste was een van de weinige scènes die optimisme uitstraalde. De rest was inktzwart. Deze film liet mij daarom ook behoorlijk geëmotioneerd achter en dat overkomt mij niet vaak bij zulk soort drama's.
Kort samengevat: "Detachment" is een van de beste drama's die ik de laatste jaren gezien heb en zal hoog eindigen in het rijtje beste films van 2012.

4,5*

Loodzwaar drama die mij sterk deed denken aan de drama's van Ingmar Bergman, zeker als het gaat om thema's zoals verzoening. Dit soort films zijn nu niet bepaald meer mijn "cup of tea", maar er werd wel geweldig goed geacteerd. Het verhaal vond ik wel erg ver gezocht. Waarom Izak door de twee jongens gekidnapt werd kwamen wij niet te weten. Film liet me enigszins dus wel met een onbevredigd gevoel achter. Film is niet direkt aan te raden voor orgelmuziekhaters, want met die orgelmuziek werd je als het ware doodgegooid.

3,0*

Nadenken? Nou, voor mij was dit niets nieuws. De mens is van nature - uitzonderingen daargelaten - een egoïst die in dit soort situaties zoals de regisseurs in deze film willen laten zien alleen aan hun eigen hachie denkt. Ik heb het zelf als werknemer al meerdere keren meegemaakt. Je moet daarom een collega nooit als je beste vriend beschouwen, want als zijn positie in gevaar komt laat hij je keihard vallen. Bovendien, waarom zou jij je baan koste wat koste willen behouden als de helft van je collega's niet solidair met je wil zijn. Leidt alleen maar bij hervatting van je werk alleen maar tot pesterijen. En is dat het behouden van je baan waard?
Trouwens, ik kon mij bovendien ook onvoldoende inleven met de hoofdpersoon. Er zijn duizenden mensen die als gevolg van de crises hun baan verloren hebben en hun huis daarom hebben moeten verkopen. Pijnlijk, maar That's Life. Een sterke geest weet zich daar wel doorheen te worstelen. Gelukkig drong dat de hoofdpersoon Sandra vanwege de moedige beslissing die zij ten slotte nam in ieder geval wel door.

3,0*

Een best wel sfeervol filmpje dat met een nogal teleurstellend einde bijna de nek werd omgedraaid. Waarom moeten dit soort filmpjes altijd met een happy end eindigen? Had ook duidelijk anders gekund. Op visueel vlak zag het er allemaal prima uit - dat moet gezegd worden - hoewel duidelijk te zien was dat we hier met een jaren zestig horror filmpje te doen hadden. Die Tenith oogde trouwens best wel bekoorlijk in haar jaren twintig outfit. Ook mooi de achtervolgingen met die oude vehikels en verder prima acteerwerk van Christoffer Lee.
Dit is het eerste filmpje van Fisher dat ik bekeken heb trouwens. Moest zijn film Dracula uit 1958 ook maar eens gaan zien.

Waardering: nog net een 3.5*

Als komedie best geslaagd want zo ervoer ik de film. Alleen al om die geflipte familie. Op visueel vlak vond ik het allemaal niet zo bijzonder. Komt in ieder geval in niet in de buurt van zijn film The Lords of Salem (2012), voor mij nog altijd Rob Zombie's beste film. Wat de horror in deze film betreft, daar vond ik niets schokkends aan. Maar ja, als je veel van dit soort films ziet, dan raak je gewoon afgestompt van al die slachtpartijen.

3.5*

Deze film sinds lange tijd weer herzien. Nou ja, herzien, volgens mij moet het destijds een kopie zijn geweest waarin nogal wat scènes uit zijn verwijderd, want bepaalde heftige scènes kon ik mij toch echt niet herinneren dat ik die ooit gezien heb. En die scènes logen er toch echt niet om.
Toch had ik aanvankelijk niet het idee dat ik naar een drama zat te kijken. Sommige scènes waren zo komisch dat ik dacht dat ik te doen had met een film met Monthy Python. De scène van de totaal geflipte koning Lodewijk XIII die op rennende hugenoten verkleed als vogels stond te schieten deed mij toch echt rollebollen van het lachen. Ook hoe van die kardinaal Richelieu een karikatuur gemaakt werd en dan natuurlijk die scène met die dode krokodil, dit soort scènes verwacht je toch alleen maar in een film met zoals ik al zei Monty Python. En dan heb ik het nog niet gehad over die scène met die hysterische naakt rondlopende nonnen.
Tot zover het komische. Naar het einde toe werd deze film toch duidelijk meer serieus drama. De scène van Grandier op de brandstapel vond ik zelfs heel heftig. Ja, als we de wiki mogen geloven schijnt deze film grotendeels op feiten gebaseerd te zijn. Dat maakt de marteldood van die priester in zijn geheel nog meer beklemmend.
Toen deze film uitkwam las ik dat hij in meerdere landen was verboden en dat er ook flink in geknipt was. Dat natuurlijk vanwege het controversiële onderwerp. Tja, de Rooms Katholieke Kerk die in de jaren zeventig nog best veel macht had, werd in deze film natuurlijk genadeloos onderuit gehaald. Maar ja, macht corrumpeert nu eenmaal. Of die nu in handen is van de kerk is of welk ander instituut, macht leidt altijd tot misbruik van datgene waarvoor die instituten oorspronkelijk voor stonden. Dat werd o.a. al prachtig beschreven in de Grootinquisiteur van Dostojevsky. Wat dat betreft, vertelt deze film helemaal niets nieuws.

4,0*

Een heerlijk feelgood filmpje mede door de zeer sympathieke hoofdrolspelers, de prima daarbij passende soundtrack en het schitterende camerawerk. Vooral de schaarse stadsbeelden die we van Taiwan te zien kregen oogden bijzonder mooi. Het verhaaltje mag dan niet zo veel om het lijf hebben, maar so what. Het hoeft niet altijd zo serieus te zijn. We zitten ten slotte in de donkere dagen voor kerst.

4,0*

De enthousiaste reacties hierboven kan ik helaas niet delen. Hoewel op visueel vlak The Fourth Portrait zeker niet slecht was - de Taiwanese landschappen oogden zeer mooi - heb ik deze film ervaren als een van de saaiste uit de Aziatische cinema. Veel te veel dialoog, de personages vond ik totaal oninteressant. En dan het plot; een jongen op zoek naar een warm nest. Tja, films die hier over gaan spreken mij doorgaans zowiezo niet aan. Had ik natuurlijk ook kunnen weten toen ik deze film ging bekijken, maar het was vanwege de hoge waarderingen voor dit filmpje door o.a. Black Math en Onderhond die mij toch nieuwsgierig maakten. Helaas werd het voor mij dus een teleurstelling.

2,0*

Met Eternal Movement (2011) en Spring Subway (2002) kan ook deze hartverwarmende film toegevoegd worden in het rijtje Chinese pareltjes. Op visueel vlak ziet het er allemaal prachtig uit met als absoluut hoogtepunt de schitterende dansscène op het einde die de 'final' dansscène in Black Swan doet verbleken. En ja, die Angelababy is toch wel een prachtige verschijning. Verder mag natuurlijk niet onvermeld blijven de soundtrack en vooral het zeer goede en originele script.

Opvallend natuurlijk wel dat dit een Chinees filmpje is, die laat zien dat het huidige China een modern land is met toch wel duidelijke westerse invloeden. Wel enigszins vertekend uiteraard, want de donkere zijde van China zul je niet te zien krijgen. Daar zorgt de Chinese censuur wel voor. Chinese filmmakers hebben lijkt me nu eenmaal niet de vrijheid zoals in bij voorbeeld Hong Kong en Taiwan.

4,5*

Indrukwekkende film met een werkelijk schitterend einde, hoewel - dat moet wel gezegd worden - het verhaal niet altijd binnen de grenzen van geloofwaardigheid blijft. Die worden nogal eens overschreden. Het acteren van de twee hoofdrolspelers is daarentegen formidabel, vooral Adèle Haenel die op grootse wijze de rol vertolkt van de autistische Chloé. Het moet voor die actrice toch wel een hels karwei geweest zijn om zo'n moeilijke rol neer te zetten. Dat zie ik zelfs een volwassen acteur niet zo snel doen.

Zou ik deze film moeten beoordelen om het verhaal dan zou er voor mij niet meer dan een gemiddelde (3,0*) voor uit de bus komen, maar vanwege het uitstekende acteerwerk vooral van Adèle Haenel verhoog ik deze film naar 4 sterren.

4,0*

Geen onaardige film maar ik had er gezien de lovende reacties in de Nederlandse filmpers er wel iets meer van verwacht. Dat ligt zeker niet aan Bel Powley die het verwarde tienermeisje Minnie uitstekend neerzet. De film begon ook sterk maar eindigde bij mij toch een beetje in mineur. Ik vond het achteraf gezien nogal voorspelbaar. Met het bloot en seks in deze film vind ik het wel meevallen trouwens. Voor Amerikaanse begrippen misschien veel maar zeker niet voor Europese begrippen, dit met duidelijke verwijzing naar Lars von Trier's "Nymphomaniac". De animaties - zeer komisch bovendien - zie ik als een zeer leuke toevoeging. Die tilde de film voor mij net over het gemiddelde heen.

3,5*

Deze film die ik vanavond in de sneak gezien heb laat mij met vraagtekens achter en dat komt o.a. door het abrupte einde. Heb ik iets gemist? Waarschijnlijk wel. Dus deze film even laten bezinken.

Laat het verhaal mij met vraagtekens achter, in ieder geval geldt dat niet voor het acteerwerk van de hoofdpersonages en de cinematografie. Die zijn zonder meer uitstekend. Ja - film maken - ze kunnen het dus toch, die Nederlandse regisseurs. Met Borgman is dit namelijk de tweede Nederlandse film dit jaar die mij met positieve gevoelens achterliet. Maar nogmaals, met het verhaal raakte ik af en toe de draad kwijt. Ondanks dat vind ik het niettemin verantwoord deze film vanwege mijn eerder genoemde positieve punten een hoge waardering te geven. Ik zal deze film ook zonder meer gaan herzien. Dat moge duidelijk zijn. Ik wil toch wel weten hoe het verhaal precies in elkaar zit. Het nadeel ook van een sneak. Je krijgt iets voorgeschoteld waar je niet goed op voorbereid ben.

4,0*

Interessant filmexperiment waarin voor mijn gevoel het 2e gedeelte (her) korter duurde dan het 1e gedeelte waarin het verhaal werd verteld door de man. Na het zien van dat 1e gedeelte (him) vroeg ik mij trouwens af of het nog zin had het 2e gedeelte te bekijken. Hoe Conor zijn verhaal vertelde heb ik namelijk al tig keer gezien en gehoord. Niet alleen in een film maar vooral ook in de praktijk. Voor mij oh zo herkenbaar maar verder totaal oninteressant dus. Daarom duurde dat 1e gedeelte voor mijn gevoel ook zo lang. Wat de beweegredenen van de vrouw zijn, daar gaat het mij om. Daarom vond ik het 2e gedeelte (Her) veel interessanter. Wil je namelijk na een mislukte relatie ooit weer een nieuwe relatie beginnen dan is het volgens mij toch veel interessanter om te weten hoe de vrouw de oorzaak van een mislukte relatie interpreteert dan de man. De verschillen ontstaan volgens mij alleen maar omdat de vrouw zich veel meer laat leiden door haar gevoel en niet zoals de man door het "gezonde" verstand. Die verschillen maken de liefde vaak tot een slagveld. "Love is a Battlefield" zong Pat Benatar ooit.

Wat deze film verder betreft is het raadzaam denk ik de delen gewoon achter elkaar te zien wat ik ook heb gedaan. Ten slotte is het één film. Het acteerwerk van Chastain en McAvoy is zonder meer prima hoewel ik mij aan dat gestalk van die McAvoy mij soms behoorlijk zat te ergeren. Zodoende kon ik mij veel beter inleven in Eleanor dan in die irritante Conor.

Interessant filmexperiment waarin voor mijn gevoel het 2e gedeelte (her) korter duurde dan het 1e gedeelte waarin het verhaal werd verteld door de man. Na het zien van dat 1e gedeelte (him) vroeg ik mij trouwens af of het nog zin had het 2e gedeelte te bekijken. Hoe Conor zijn verhaal vertelde heb ik namelijk al tig keer gezien en gehoord. Niet alleen in een film maar vooral ook in de praktijk. Voor mij oh zo herkenbaar maar verder totaal oninteressant dus. Daarom duurde dat 1e gedeelte voor mijn gevoel ook zo lang. Wat de beweegredenen van de vrouw zijn, daar gaat het mij om. Daarom vond ik het 2e gedeelte (Her) veel interessanter. Wil je namelijk na een mislukte relatie ooit weer een nieuwe relatie beginnen dan is het volgens mij toch veel interessanter om te weten hoe de vrouw de oorzaak van een mislukte relatie interpreteert dan de man. De verschillen ontstaan volgens mij alleen maar omdat de vrouw zich veel meer laat leiden door haar gevoel en niet zoals de man door het "gezonde" verstand. Die verschillen maken de liefde vaak tot een slagveld. "Love is a Battlefield" zong Pat Benatar ooit.

Wat deze film verder betreft is het raadzaam denk ik de delen gewoon achter elkaar te zien wat ik ook heb gedaan. Ten slotte is het één film. Het acteerwerk van Chastain en McAvoy is zonder meer prima hoewel ik mij aan dat gestalk van die McAvoy mij soms behoorlijk zat te ergeren. Zodoende kon ik mij veel beter inleven in Eleanor dan in die irritante Conor.

3,5*

Hilarisch!

Gelachen van begin tot het eind. Meer gelachen dan in alle films bij elkaar die ik dit jaar gezien heb. Geweldige rol van James Franco als Tommy Wiseau, regisseur van de "slechtste" film aller tijden The Room. Man man man, ik kwam af en toe niet meer bij. Ik citeer nog een keer de dakscène;

"I did not hit her, It's not true, it's bullshit. I did not hit her. I did nó...t! ....Oh high Mark!"

Het is wel aan te raden eerst "The Room" te zien alvorens je deze komedie, voor mij nu al een van de beste komedies aller tijden, te gaan zien.

4.5*

Van de films van Koreeda ben ik nooit enthousiast geweest gezien mijn lage waarderingen voor zijn films. Voor mij was dat een reden om zijn films voortaan maar te laten schieten. Dat ik Distance daarentegen toch ben gaan bekijken is omdat ie op nummer 1 staat van Mochizuki Rokuro’s toplijst van Japanse films. En laat die film nu juist een voltreffer zijn. Het duurde wel even voor ik er in kwam, maar op een gegeven moment liet die film mij niet meer los. De momenten tussen de nabestaanden bij het meer en de flashbacks van de nabestaanden met hun geliefden vóór zij zelfmoord pleegden maakten enorme indruk op mij. Dat de film niet voorzien was van een soundtrack werkte in deze film perfect. Zo was ik nog beter in staat met de nabestaanden mee te leven. Dat er verder geen verklaringen werden gegeven op het waarom van de handelingen van de sekteleden vond ik achteraf zeer goed gevonden. Je werd als toeschouwer nu gedwongen dat zelf maar proberen in te vullen. Daarom bleef deze film na afloop nog lang door mijn hoofd spoken.

Tja, misschien komt het voor mij dus toch nog goed met de films van Koreeda en ik ga binnenkort ook zeker zijn laatste film bekijken, After the Storm die op 16 maart in première gaat.

4.0*

Had van deze film een scène gezien in een filmquiz die veel goeds beloofde. Het maakte deel uit van de hallucinatie scènes van Beatrice die de enige mooie scènes waren van deze verder voor mijn gevoel nogal saaie en op visueel vlak lelijke S/F thriller. Aan Shailene Woodley lag het niet. Ik was aangenaam verrast door haar acteren, zo zeer zelfs dat ik op wiki ging uitzoeken in wat voor films zij allemaal geacteerd had en in welke films zij de komende jaren ging acteren. Dat laatste had ik beter niet kunnen doen, want het blijken vervolgen te zijn van deze verder ook nog eens zeer voorspelbare S/F thriller. In de plotomschrijving van het vervolg hierop "Insurgent" staat namelijk een enorme spoiler. Mijn advies aan diegenen die deze film nog niet gezien hebben is de plotomschrijving van de betreffende film niét te lezen. Hoewel, zonder dat is bij Divergent voorspelbaarheid natuurlijk net zo goed troef. Lijkt in dat opzicht veel op The Hunger Games. De hoofdpersoon moet overleven, in wat voor situaties die ook terecht komt want anders komt er geen vervolg. Verrassingen bij dit soort films zijn dus uitgesloten en ik heb daarom besloten de vervolgen hierop dan ook maar links te laten liggen.

2,0*

Oerlelijk en smakeloos. Walgelijke personages met uitzondering dan van die Eva. Dat is het enige wat ik van deze thriller/horrorfilm kan zeggen. Over het voor mij volstrekt ongeloofwaardige verhaal zal ik het verder maar niet hebben. Toen ik die trailer zag wist ik eigenlijk ook al genoeg. Dit soort post apocalyptische films waar zich alles in een ruimte afspeelt zijn gewoon niet aan mij besteed. That's it.

1.0*

Tja, wat is nu in een film het belangrijkste; het verhaal of de cinematografie? Voor deze film voor mij duidelijk het laatste. Of je het verhaal nu kon volgen of niet, Paolo Sorrentino maakte van het portret van Giulio Andreotti een waar kunstwerk, waarbij ik de soundtrack, een combinatie van popmuziek en klassieke muziek absoluut niet storend vond. Vooral de klassieke muziek, het schitterende "Pavane" van Fauré en het zeer toepasselijke "Danse Macabre" - met verwijzing naar de moordaanslagen - van Saint Saëns bezorgde mij af en toe de koude rillingen. De rol van Andreotti werd verder uitstekend vertolkt door Toni Servillo. Het camerawerk vond ik net zoals in de film "Le Consegüenze de l' Amore" weer magistraal. Sorrentino heeft met deze film bewezen dat hij voor mij met afstand de grootste Italiaanse filmregisseur is op dit moment.

4,5*