Opinions

Een echt boeiend en amusant begin met die commentaren over de jonge verliefden en ook het over lijken gaand besluitvast vertrouwen van het hoofdpersonage wordt vlot en speels duidelijk gemaakt.

Daarna zakt de film wat weg om in het laatste stuk er een klassiek misdadig vervolg aan toe te voegen.

Er wordt behoorlijk geacteerd in deze middelmatig tot goede film door Dillon, Phoenix.... maar vooral door Nicole Kidman, die perfekt haar feekse rol invult.

De gruweldaden in een Japans gevangenenkamp niet voor het eerst in beeld gebracht, maar daarom niet minder weerzinwekkend.

Film predikt goedheid en "vergevensgezindheid ondanks alles" en is op ware feiten berustend maar meen toch dat dit toch wel even de realiteit verlaat.

Akkoord, na jaren, maar onmiddellijk er na...? Maar goed, zo zou het geweest zijn en hoe dan ook, dit is ver van een slechte film.

Historische toestanden zijn altijd goed om weten en deze oorlogschets is goed verfilmd, met de mensonwaardige leefomstandigheden, de wreedheden en kan rekenen op goede vertolkingen.

De zoveelste film over rassendiscriminatie, kleinzierigheid en vooringenomenheid in de Amerikaanse samenleving.

Het eerste gedeelte van de film leek mij eerder een jeugdfilm, hetgeen enigszins nodig was om de intrigue achteraf te verklaren, maar te lang uitvalt.

In het tweede gedeelte neemt Gregory Peck plaats in de lange rij Hollywoodvedetten (Tracy, Fonda, Stewart...) die in een rechtszaak ooit pleitten voor waarheid en gerechtigheid.

Het is wel het beste deel van een film, die op IMDB met een 8,5 rijkelijk beloond wordt. De knappe prestatie van de immer innemende persoon van Gregory Peck zal er wel voor een stuk tussen zitten.

Het lijdt geen twijfel dat de scènes waarin Woody Allen ten tonele verschijnt het niveau van de film pijnlsnel de hoogte intrekken. Niet dat de anderen niet goed zijn, integendeel, 'k vind heel de cast zeer geslaagd in zijn acts. Woody Alleen blijft echter als acteur een grootmeester met zijn oneliners, zijn terzelfdertijd dwaze en rake meningen over alles en nog wat en zijn markante verschijning.

Af en toe lijdt de film wat aan bloedarmoede maar er zijn toch enkele originele ideeën die de kijker toch moeten aan het lachen brengen.

Bovendien zou Woody Woody niet zijn moest ook de het camerawerk, de setting, de kleuren en de muziek niet uitstekend zijn. Naast de vele Italiaanse liedjes is de instrumentale versie van de evergreen "When your lover has gone" passend ingelast.

Geen meesterwerk en zeker niet Allen's beste, maar er toch heel wat plezier aan beleefd, ongetwijfeld meer dan de gemiddelde scores zouden laten vermoeden.

Wat "smooth", niet zonder clichés, eerder langdradig en op een happy-end aansturend , maar de film heeft de verdienste aan te tonen hoe het negeren van iemand (wat eigenlijk zo veel is als pesten) tot drama's kan leiden, hoe moeilijk het is schuldgevoelens te verwerken en hoe de wil om tot een zinvollere omgang te komen door de realiteit van het leven kan worden tegengewerkt.
Zekerlijk goed bedoeld deze film, die, onder de categorie van "tienerfilms", tot de betere behoort.
Vond het jonge volk goed acteren.

Film over de complexiteit aan oorzaken die achter anorexia schuilt gaat. Niet dat de film je direct echt zo gaat inpalmen, maar het is wel interessant te merken wat er allemaal leeft of niet leeft in de wereld van mensen men dergelijk gedrag, en zoals in het verhaal over Ellen, liggen de oorzaken soms heel diep.
Zwaar aan de hand is de film echter niet en er zit ook wel een stuk opluchting in, zoals de restaurant-scène, die haaks staat tegenover de scene met de moeder op het einde.
Een woord van lof verdienen de acteurs wel en zeker indruk maakt hoofdrolspeelster Lilly Collins.
Al bij al geslaagd langspeelfilmdebuut van Marti Noxon.

Mooie film.

Niet de eerste die een verhaal brengt (hier naar een waar gebeuren) hoe godsdienst liefde en geluk kunnen hinderen en niet weinig.

Zeer degelijke opbouw.

Rosalinde Mynster schittert in de rol van het gekwelde meisje. Prachtige weergave van de liefde die ze koestert en van de innerlijke strijd met die liefde en haar familie als inzet.

Ontstellend gezinsdrama dat zich afspeelt nadat de scheiding tussen het echtpaar werd voltrokken en waarbij het bezoekrecht het uitgangspunt vormt.

Verbijsterd en met medelijden gekeken naar het vijfjarig meisje tussen scheldende, verwijtende, zich in haat uitlevende volwassenen, haar ouders, en verschrikt en uiteraard onbegrijpend over het fysiek geweld dat er op volgt.

Zekerlijk een onbehaaglijke film, waarbij ge dergelijke toestanden en gedragingen amper kunt voorstellen.

Niettemin, gedurfd en zeer goed in beeld gebracht, veel handcamerawerk, wat de intensiteit van het onverantwoord gebeuren nog meer onderstreept en ge kunt er ook moeilijk onderuit om het acteren te loven, zeker van Serban Pavlu in zijn hysterische rol.

Ondermaatse film met flauw script en gebrek aan diepte in de karaktertekening. Cooper-Crawford onwaardig.

Almodóvar schrikt niet om te choqueren : een moeder die haar 17-jarige zoon ziet omkomen in een verkeersongeluk, een vader die na vele jaren nog altijd onwetend is over het bestaan van een zoon, een non in verwachting van een travestiet, de wereld van de transseksuelen......
Almodóvar mengt het allemaal dooreen in een film die cinematografisch origineel en knap gemaakt is.
Eigenaardig, niettegenstaande de vele emoties en de vele huilbuien, raakt de film maar weinig.
Wel veel respect voor de expressieve actrices die deze film bevolken.

Al leek het verhaal niet zo echt geloofwaardig, voor een stuk voorspelbaar en had ik soms het gevoel in een melodrama te zijn beland, toch bleef ik wel geboeid door de schets van deze Spaanse familie, enerzijds solidair, de lippen stijf op elkaar, anderzijds met sterk uiteenlopende meningen en niet terugdeinzend om beschuldigend hard uit de hoek te komen...en daden te stellen. Een sterk punt alleszins in deze film, naast het zeer behoorlijk acteren van de ganse cast.
In feite is de verdwijning van dochter Irene niets anders een achtergrond en een aanloop om de houdingen, relaties, met de oprispingen uit het verleden, onder familieleden en bekenden, scherp te stellen. In die zin kon de film wel bekoren.

De overbekende en actuele problematiek van migratie en verzoek om asiel, de vaak koele aanpak van overheden, de clandestine, duistere, onwettige handeltjes die overmijdelijk opduiken wordt hier wel heel merkwaardig gebracht met een film die niet opzichtig aan de klaagmuur gaat staan, maar eerder met weinig emotie (de onverschillige, strakke gelaatsuitdrukkingen van de restauranthouder en personeel, bijvoorbeeld) maar ook met droge humor en een dikke streep muziek.

Mooi is wel de vriendschap tussen de Irakees en de Syriër en de diepe bezorgdheid van deze laatste voor zijn familie.

"Het was zo veel mooier dan een domme histoire d'amour", zegt Amélie (Pauline Etienne) in het slot van de film, terwijl ze knipoogt. en gelijk had ze.
Een Belgische ( wat een spetterende opsomming van Belgische bieren) verliefd op Japan.
Een kwieke, fris acterende Pauline Etienne - viel reeds op in "Qu'un seul tienne et les autres suivront - deed me in het begin even denken aan Audrey Tautou als Amélie (wat een toeval) Poulain, met dezelfde enthousiaste gedrevenheid.
Stefan Liberski - mij eigenlijk onbekend - maakte de film naar de roman "Ni d'Eve, ni d'Adam" van Amélie (wat een toeval) Nothomb en mag best tevreden zijn met het resultaat. Het is charmant, humoristisch, stoeiend op cultuurverschillen (saus op de kin...), niet gewichtig, goed geacteerd, met mooie muziek, kleurrijk en bergt naast het romantisch verhaaltje ook enkele expressieve natuurbeelden.
Het duurt misschien iets te lang en daarvoor was het rampzalig gebeuren een goede voorzet naar het slot.

Sublieme eenvoud in dit menselijk drama van ouder worden en er niet echt meer bijhoren, van kwetsende priotiteiten stellen en pijn doen zonder het te beseffen of als dusdanig te erkennen en van ontgoocheling in wat je aanbidt...

Het wordt allemaal gebracht in dit Oosters meesterwerk dat, naar ik kon vaststellen, uitsluitend met vaste camera werd opgenomen. Het blijft dus erg rustig in de handeling maar, vreemd genoeg, het verscherpt de aandacht.

Acteerwerk is af, zekerlijk van de drie bijzonderste personges, maar ook van Haruko Sugimura, de dochter die sterke accenten legt op het gebeuren.

"Ieder huisje heeft zijn kruisje", maar hoe men het ook draait of keert, of hoe men ook de schuld in de schoenen van één persoon schuift, de echte problemen ontstaan pas bij een sociale ingreep van buitenuit.

Goede film, maar vond dit toch geen meesterwerkje wat ik wel enigszins van een Oosterse film, een sociaal, familiaal probleem behandelend, had verwacht.

Drie fantasierijke verhaaltjes die alleen Tokyo als gemeenschappelijk raakpunt hebben al geldt de zoektocht naar behoorlijke huisvesting en een job, de criminaliteit en vereenzaming voor alle grootsteden.

Verhalen zijn elk op hun manier voldoende boeiend en verschillend, zodat onderling vergelijken weinig zin heeft.

Te onthouden evenwel de scene waarin we kennismaken met het personage "Merde". Denderend knap filmwerk was dat. Ook de scenes met de aardbevingen zijn goed, alsook het zoekwerk naar de weggesleepte wagen.

Hier moet ge inkomen, natuurlijk, en je"settlen" in de aard van het beestje.

Kenmerkend of opvallend is de vastopgestelde camera die de personages gewoon gaande slaat of ze gewoon uit het beeld doet verdwijnen en meteen is de trend gezet voor deze film, (de laundry-boek scene !) die eigenlijk ons geen copy-paste-verhaaltje vertelt maar de kijker aan het werk zet, naar wat hij er in ziet : eenzaamheid, verlangen, geluk, "life is no longer for me",...

Heerlijk of vervelend ? Ik hou me bij het eerste en heb oneindig genoten van de scenes met de twee rennnend meisjes. Wat een geluk straalt daar niet van af ?

Geen meesterwerk, m.i. maar rake cinema.

Een aanwinst deze jonge cineast.
Vijfde die ik van hem zag. "Laurence Anyways", "J'ai tué ma Mère" en "Mommy" waren m.i. van iets hoger gehalte - of eerder persoonlijke plezierwaarde - dan deze "Tom à la Ferme", die toch weer - noblesse oblige - een bijzondere, erg te waarderen en inhoudelijke film is.
Vooreerst is er het bijzonder intrige dat je vaak voor verrassingen zet niet in het minst door het psychologisch spel dat zich ontplooit tussen de drie hoofdpersonages en gestalte geeft aan meerdere knappe scènes : de dansscène, de barmanscène, de scène waarbij Tom sexueel getinte details aan de moeder vertelt, de uitbarsting van de moeder tov de vermeende verloofde... en daarnaast zijn er de scènes - hierboven reeds voldoende aangehaald - waarvan ge u de juiste toedracht afvraagt. In dit opzicht, film die misschien wel een tweede visie verdient.
Beslist een zeer goede soundtrack en eigenlijk, naast de twee hoofdrolvertolkers, vond ik de moeder (Lise Roy) ook goed acteren, evenals Evelyne Brochu.

Zag van Céline Sciamma reeds het mooie "Naissance des Pieuvres" dat ook al over jeugdproblematiek ging.

Meer dan een gewoon jeugdfilmpje deze "Tomboy" maar veeleer een geval van twijfels, frustraties en leugen omtrent geaardheid.

De film benadert het probleem echter veeleer op een lichte, luchtige wijze, zuiver vanuit het standpunt van de kinderen en is doorspekt met heerlijke, ongedwongen scènes met de jonge snaken, waarbij de cineaste bewijst precies te weten wat er leeft bij de jongeren.

Knap en aanbevolen.

Toen Frankrijk tekort had aan arbeidskrachten (het vuile werk) trok zij buitenlanders (Italianen, Spanjaarden,...) aan, maar toen begin jaren 1930 de werkloosheid toenam wilde zij deze terugdringen door die vreemden te weren. Een interessant thema dat nog altijd actueel is en zelfs nu in een veel hogere mate.

Tegen die achtergrond verloopt het verhaal van "Toni" maar helaas wordt dit niet echt uitgespit en is er enkel belangstelling voor de passie en de melodramatiek rond de hoofdpersonages.

Toch wel ontgoocheld.

Zo zie je maar hoe het drama van de verwijdering tussen vader en dochter en het verder uiteenlopen van hun levensvisies kan gebracht worden op een hilarisch grappige manier.
Film is bezaaid met komische toestanden. Hij duurt een uur langer dan normaal en natuurlijk zijn er wel momenten waar het even minder is, maar, inderdaad, wie onderweg gaat lopen zal zeker mooie dingen missen, al was het maar het prachtige slot dat niet toegeeft aan een happy-end-achtige ommekeer en hierbij nogmaals bewijst dat "Toni Erdmann" geen gewone film is.
Het acteren is subliem, beide hoofdrolspelers in eerste instantie, waarbij m.i. vooral Sandra Hüller, als de koele zakenvrouw opvalt. Trouwens de business world is raak (en een beetje kritisch) weergegeven met het harteloze, het afstandelijke, de uitgestreken gezichten en het typische "jargon".
Knappe film, zeg.

Films over het verlies van een kind beleef je natuurlijk wel altijd met een zeker respect omwille van het trieste van het gebeuren, het leed, het schuldgevoel...maar deze "Tonio" behoort toch niet tot de heel sterke films met dit thema.
Een goede film is het wel die aantoont hoe het drama op verschillende manieren ervaren wordt en die zijn beste peil bereikt als de vader eigenlijk zijn zoon als het ware wil herbeleven en in zijn immens verdriet zelfs leeft met de gedachte het ongeluk ongedaan te maken.
Het script ligt evenwel wat moeilijk, maar ondanks de uiteenlopende sentimenten die aan bod komen, is er op dat vlak geen overdrijving.

Franse misdaadkomedie als satire op het ernstiger genre.

10 jaar na deze vertolkte Lino Ventura de hoofdrol in een film met Jacques Brel, "l'Emmerdeur".

Hier heeft stoere Lino te maken met meer dan één emmerdeur : het zijn de tontons flingueurs.

Uiteraard weten Ventura's vuisten en wat hardere middelen wel met alles raad.

Het is grappig in situatie en woord ("Louis was niet verplicht in zijn bed te sterven..." en vele anderen).

De film is trouwens flink gestoffeerd inzake acteurs : Blier-Blanche-Lefèbrvre-Dalban (Zelfs Paul Meurisse komt op het einde even goede dag zeggen).

Zag een gekleurde versie. Had veel liever de originele zwart-wit gezien, zoals ik hem vele jaren terug meende geheel, of gedeeltelijk, gezien te hebben.

Een groot acteur was hij niet, maar hij had wel zijn fysiek mee en dat had men in Hollywood ook opgemerkt en al vlug werd hij bij het publiek een seksymbool en kreeg hij rollen in avonturenfilms met een stevige brok romantiek en niet zoveel later in komedies ("Some like it hot", weet je nog). Pas later kwamen enkele ernstiger rollen die hem echter nooit verder dan een Oscarnominatie zouden brengen.

Net zoals vele andere filmberoemdheden kende hij een moeilijke jeugd (Bernard Schwartz stamde uit een Hongaarse immigrantenfamilie in de crisisjaren in de States beland, met een moeder die hem vaak sloeg en ook zag hij zijn jonger broertje voor zijn ogen verongelukken) en net als vele van zijn Hollywoodcollega's kreeg hij op latere leeftijd last van drugsverslaving.

De documentaire dateert van 2011, één jaar na Tony's dood, en bevat een pak, open en eerlijke getuigenissen van hem vlak daarvoor opgenomen. Ondermeer Debbie Reynolds, Mammie Van Dooren en Christine Kaufmann komen aan bod en niet te vergeten Harry Belafonte met wie hij wel optrad, wat in het extreem rascistisch Amerika uit die tijd, niet zonder carrière-risico was.

Kan me Tony Curtis levendig herinneren over nagenoeg zijn ganse loopbaan, zijn TV-optreden met Roger Moore inbegrepen en naast zijn gekende, ook de minder gekende films, als "Kings go Forth" waar hij echt goed en natuurlijk speelde.

Hoe dan ook een man die zijn ster op de "Walk of Fame" verdient en niet vergeten wat hij ons heeft nagelaten: A-fish-called-Wanda-dochter, Jamie Lee Curtis.

Altijd interessant zo'n stukje Hollywood-glorie/nostalgie.

Het laatste luik verheldert alle gebeurtenissen van de vorige luiken, maar die niet noodzakelijk er aan vooraf gingen...
Ondertussen was het puzzelen, zodat ik ging gaan denken, gelet op de vele absurditeiten, ook in de dialogen (even een filmrol gaan wisselen, terwijl je oudlief in je armen aan het doodbloeden is) , dit is hier een parodie op die supersnuggere Amerikaanse privédetectives, met hun vele liefjes, in het paal-en lapdancemilieu, de pooiers erbovenop, de revolver bij de hand...maar dat is het dus wellicht niet.
Jammer, want dan had ik het pas geslaagd genoemd.

Boeiende en spannende film noir, klaar en duidelijk gebracht en zonder een pak bijrollen, die niet altijd nuttig zijn in de plot.
Markante, pittige punten in het intrige zijn bijvoorbeeld het feit dat Alan zijn vrouw Jane absoluut niet vertrouwt, getuige de truc met het bewaarbewijs van de koffer en ook de figuur van boosdoener Danny Fuller die, ongebruikelijk, toch geen sterke, harde gangster blijkt te zijn maar eerder een aan drank verslaafde loser.. Minder gelukkig vind ik dan de romantic smile op het gezicht van zus Kathy in de slotscène wanneer ze toch zo juist verneemt dat haar broer in het meer werd verdronken.
In ieder geval een uitstekende Lizabeth Scott is meer dan een femme fatale. Zag haar reeds bezig in "Dead Reckoning" en "Pitfall", allebei uit dezelfde periode en allebei aanraders voor liefhebbers van het genre.
Van regisseur Byron Haskin zag ik voorheen nog geen enkele film, maar voortgaande op de kwoteringen van zijn films , hier, bij Moviemeter, is deze "Too late for Tears" toch zijn beste werk.

Amerikaanse komedie met heel wat drukdoenerij, over en 't weer gepraat, spitsvondige zinnen die geen mens gebruikt, bla-bla, ge weet wel. Ook erg voorspelbaar en te lang voor het eigenlijk iets gaat betekenen.

Dustin is natuurlijk wel verdienstelijk in vrouwenkledij (Heb al veel beter geslaagde man in vrouwenkleren gezien) en Jessica is gewoon mooi. Weinig echt fijne humor.

Tom Cruise is uitstekend als ambitieuze, zelfbewuste haantje-de-voorste in een actiefilm, die inzake verhaal toch eerder mager is, maar filmisch te genieten valt omwille van de luchtscènes en de soundtrack.

Een ode aan de Amerikaanse gevechtspiloten, meer niet.

Klassieke muzikale film uit die tijd (nog in wit-zwart), met de nodige misverstanden en romances in het plot en natuurlijk de zang- en dansnummers, waarvoor het uiteindelijk te doen is en waarbij het knappe "Cheek to Cheek" wel het hoogtepunt is.

De aanzet van de film is de zoektocht naar een verdwenen zwanger meisje maar de serie ontspint zich meer als een half psychologisch drama met veel traumatische gevoelens over het verleden.

Goed is dat de rechercheur niet voorgesteld wordt als een superwezen maar daarentegen erg menselijk.

Toch vind ik dat er te veel nevenverhalen zijn met extreem absurde personages wat het geheel toch wel wat onecht maakt. Ook nogal wat overbodige scènes die het verloop van het verhaal vertragen.

Wat evenwel "top" is zijn de magistraal geschoten natuurbeelden : de meren, de bossen, de bergen...Wondermooi. Ook de actiescènes zijn goed en de twee hoofdpersonages valt niets te verwijten.