Opinions

Hitchcock in de koude-oorlog-sfeer met spionnen, dubbelspionnen, overlopers enz...

Valt wat lang uit, is ver van de beste Hitchcock, maar valt al bij al nog mee, zeker in de iets te weinige momenten waarop Hitch personages en kijkers doet reikhalzen naar wat er gezegd wordt en te gebeuren staat.

Frankrijk beslist aanwezig, verrassend ook met Michel Piccoli, Philippe Noiret, Danny Robin...en ook in de muziek en de decors.

Eigenlijk een flauwe, kunstmatige bedoening, op de klasse van Ustinov na.

De film bracht mogelijks ideeën aan voor latere films over roofpartijen, maar denderend is dit toch allemaal niet.

Mercouri moet alleen maar zwoel, wulps en...lelijk zijn.

Film vermeldt dat alle feiten historisch correct zijn. Altijd een pluspunt bij een film over een gebeurtenis die toch een echte ommekeer in de wereldgeschiedenis tot gevolg had.

Bij het bekijken van het eerste gedeelte van de film lijkt het me toch dat de aanval op Pearl Harbor wel een verrassing was inzake lokatie en omvang maar dat de Japanse agressie voor velen wel in de lucht ging.

Dit eerst gedeelt vergt trouwens wel heel wat aandacht met de vele personages die er een rol inspelen. Kenners van WO II zullen hier wel heel wat aanhebben; voor anderen zal dit mogelijks wel als saai overkomen.

Zeker is dat de actiescènes spectaculair zijn. Film is bijna een halve eeuw oud maar mag inzake visuele effecten nog zijn voet plaatsen naast actueler werken.

Goed in het script is anderzijds ook dat er geen helden uitgepikt worden en speciaal gevolgd. Op dat vlak houdt de film zich strikt aan een feitelijk verslag.

Traditie getrouw blijven de Dardennes bij hun sociaal, maatschappelijke thematiek, waarbij eveneens naar gewoonte de kaart van de minstbedeelde wordt getrokken en overheidsinstanties niet vrijuit gaan. Tot in de slotscène (de voorlezing van Tori) wordt deze stelling bevestigd.

Het eerste gedeelte van deze, hoe kan het anders harde, realistische film ,overtuigt het meest. De toestand waarin migranten zich kunnen bevinden wordt goed en krachtig geschetst. Daarna vond ik het wat avontuurlijk, waar bepaalde acties toch m.i. buiten proportie treden, al blijft wat er gebeurt toch erg dramatisch.

Degelijk maar zeker geen topfilm.

Een paar keer herinnert de stijl en de sfeer aan "The Man who new too much" en "North by Northwest" maar voor de rest is dit een zwakke Hitchcock. Hij valt te langdradig uit, mist inspiratie en suspens en geslaagde verrassende wendingen.

Newman heeft niet de flair van een Cary Grant of een James Stewart.

Na twintig minuten was mij geen enkele situatie duidelijk of een karakter uitgetekend.

Heb dit holderdebolder maar afgezet.

Prachtige film over liefde, zin om te leven en te overleven.

Heel sober eigenlijk, voldoende expressief en met de nodige emotie.

Geen kenner van animatie, maar dit is toch heel mooi en voor éénieder aan te raden.

Een proficiat voor Nic Balthasar om deze op ware feiten berustend verhaal keurig te hebben verfilmd. Vooral het script valt op, naast de uitstekende vertolkingen (Wat is Koen De Graeve toch een machtige acteur) en het feit dat de echte emoties bij de kijker pas op het einde loskomen en dat voorheen, ondanks het droevige van het thema, kan worden gelachen met de rake gezegden, dikwijls van het galgenhumor-type, van de personages.

Wat minder geslaagd is zijn de aanvangsshots met handcamera die wel willen aantonen dat de vriendenkring van Mario, een vrolijke bende is, maar het is nogal warrig en inzake fatsoenlijkheid op "Helaasheid der Dingen"-niveau. Er toch even over dus en het hoefde niet.

Er kon ook wel meer aandacht zijn besteed aan de inzet van het hoofdpersonage om er de euthansiewet door te drukken. Behalve de interventie bij de senaatscommissie komt dit m.i. te weinig aan bod.

Al bij een bijna noodzakelijke film om even, of langer, bij stil te staan.

Grappige komedie à la française, met op het einde helaas te veel avontuurlijke absurditeit.

Lhermitte en Miou-Miou zijn evenwel uitstekend in hun rol(len).

Eén van die films die een jonge Horst Buchholz mee naar Hollywood loodste, hetgeen in feite ook gold voor regisseur George Tressler.

"Das Totenschiff" is een best onderhoudende film, maar in de grond erg triest, over de pech van een jonge werkwillige matroos die te laat inziet dat hij in een misdadige opzet is beland en zo van kwaad naar erger verzeilt.

Goede filmische opnamen in dit avontuurlijk gebeuren. De productieperiode is overduidelijk aanwezig maar dat is voor die jaren onvermijdelijk en doet niets af van het voor die tijd behoorlijk niveau.

Effenaf schitterende film met de nadruk op film.

De mengeling in tijd in het verhaal is uitstekend verwerkt en iedere episode wordt prachtig uitgevoerd met uitstekende acteurs van jong naar oud.

De muziek maakt het bijwijlen extra ontroerend.

Anderhalf uur genoten.

Film met de belangrijke Italiaanse komiek, van vele jaren terug, deze keer in de rol van de brave straatmuzikant die de plaats moet innemen van een dood gewaande gangster, tevens familielid.

Avontuurlijke komedie met vooral visuele gangs, soms à la Chaplin uit de jaren 20, zekerlijk wanneer hij wordt nagezeten door een gans politiekorps of wanneer hij in een onmogelijke opdracht wordt geloodst.

Nagenoeg zeker dat deze Toto andere acteurs heeft beïnvloed. Ik dacht bijvoorbeeld aan Aldo Maccione toen Toto even stoer naar voren stapte.

Amusant, zonder pretentie, uit de oude doos.

Goede film met herkenbare toestanden, zekerlijk voor diegenen die op één of andere manier reeds konden vaststellen hoe intriest en zo ver verwijderd van de waarden van het vorige leven, een verblijf in een home voor bejaarden voor de betrokkenen kan overkomen.

Aldus niet zonder emotie en beslist knap geacteerd.

Verdienste ligt beslist in de eenvoud van het verhaal dat af en toe plaats heeft voor even eenvoudige humor maar het accent toch legt op de menselijke band die beide hoofdperonages bindt.

Zwoel, broeierig, mysterieus sfeertje in deze, reeds behoorlijk harde, film noir die overduidelijk de stempel Orson Welles draagt. Goed en spannend intrige, waarbij ieder personage wel iets wil verbergen of geheim houden.

De slordige figuur van Welles als de zelfverzekerde politiechef, die de zaakjes, daar in dat duistere grensstadje, wel steeds naar zijn hand zet, (moest af en toe denken aan Philippe Noiret in "Coup de Torchon") is een attractie in de film, maar dat is eigenlijk ook Marlene Dietrich, verwonderlijk toch maar in een bijrol. Charlton Heston daarentegen doet vreemd aan met zijn Mexican look (1 jaar later zou hij Ben Hur vertolken !)

Zag de film voor het eerst een 7-tal jaren geleden. Een tweede kijkbeurt leverde toch wel wat meer waardering op, maar beschouw de film niet als een meesterwerk. Sommige scènes komen nogal houterig over en ook het acteren is niet altijd op niveau.

Beslist één van de betere Gabin-misdaadfilms. Duidelijke plot, ingedijkt geweld, goed wit-zwart camerawerk en de klassieke, het publiekaansprekende gedachte, dat uiteindelijk misdaad niet loont.

De muziek werd aardig beroemd.

Achteraf bekeken, eigenlijk gewoon een "avontuurlijke komedie" die, als we over de onpreciesheden in het plot heenstappen, toch wel vlot wegkijkt en boeit.

Meerdere plotwendingen zorgen daar mede voor en Depp en mooie Angelina voegen er de nodige romantiek en charme aan toe.

Mathieu Amalric, een uitstekende acteur overigens, is perfect als de op vele vlakken wankele producer uit de showbizzwereld in een film die meerdere aspecten van deze wereld toelicht. Goede sfeerschepping zou ik zeggen en ook wel wat karaktertekening van de ogenschijnlijk oppervlakkige personages, toch niet zonder problemen en met de onvermijdelijke eenzaamheid van de star.

Geen hoogvlieger deze film, wel toch de goede middenmoot.

Eén van die films waarbij een tiener op zoek gaat naar een biologische ouder en zeker niet de beste met dit thema.
Nogal slapjes opgebouwd en afstevenend op een voorspelbaar einde, maar dan gebeurt er toch iets verrassend waarbij het verhaal niet bepaald geloofwaardiger en het script niet bepaald beter wordt, maar toch een knappe eindscène brengt met het meisje dat duidelijk geen verdere ontgoocheling wenst mee te maken.
Manon Capelle levert wel goed acteerwerk en Bouli Lanners en Anne Coesens natuurlijk ook.

Sterk in beeld gebracht verhaal, goede acteurs, mooie decors en kledij en natuurlijk de Barokke-muziek, beslist een pluspunt voor de liefhebbers van het genre.

Jean-Pierre Marielle in de hoofdrol. Het gebeurt niet zo vaak. Meestal zit hij in een bijrol en nogal dikwijls in minder dramatische films. Blijft hoe dan ook een graag geziene acteur.

Lelouch grabbelt diep in zijn fantasietrommel en permiteert zich volledige vrijheid bij de uitwerking van het verhaal, als er al een duidelijk verhaal in te herkennen valt.

Eigenlijk moet ge de film zien als een opeenstapeling van grappig scènes waarbij als rode draad een speelse man-vrouw-relatie te vinden is, maar voor de rest : alles kan, tot rolverwisselingen toe.

Hilarisch zijn de "tent"-scène en het pleidooi van een weer briljante Fabrice Luchini (hield er een César aan over) maar ben er van overtuigd dat een tweede visie van deze film nog een pak komische momenten zou doen ontdekken, vaak in de details. 'k zal er niet aan beginnen, ook al hebben Vincent Lindon, Gérard Darman en Jacques Gamblin en de vrouwtjes van dienst knap geacteerd.

Rémi Chayé's eerste als regisseur is een zeer genietbare, sfeervolle avonturenfilm.

Het idee van een frele aristocrate op zoek naar haar grootvader en zijn kostbaar schip in barre omstandigheden is best knap en levert een mooi verhaal op, misschien wat karikaturaal wat enkele personages betreft, maar niettemin aanvaardbaar en boeiend om volgen.

"On ne badine pas avec l'amour", zo heette dat stuk van Musset en dat had een even goede titel geweest voor deze film. "Met de liefde moet ge geen loopje nemen", maar met een nieuwe uitdaging voor de hand is dat voor rokkenjager Jocelyn geen wet.

Maar geen nood, het loopt allemaal goed af en ondertussen valt er behoorlijk wat te lachen met de komische situaties en grappige, dubbelzinnige dialogen.

Acteurs zijn goed op dreef en passend in hun vertolking.

Pretentieloos vermaak. Et alors ?

Matige komedie met de problematiek van het sluiten van ondernemingen, werkloosheid en de inpak hiervan op het individu en het familiaal bestel.

Nogal déja-vu, clichématig, wat karikaturaal en voorspelbaar.

Zo zie je maar, God woont in Brussel en 't is geen goeie. Gelukkig heeft hij een dochtertje van 10 die wat ongehoorzaam is maar ook revolterend en mits de goede raad van "haar grote broer" de boel lekker op stelten zet en aanleiding geeft tot een heerlijke, diverterende film, met veel menselijke portretten, fylosofie, symboliek, sneer naar bestaande toestanden en vooral fantasierijk grappig.

Poelvoorde, een Waaltje, die het ook in het grote Frankrijk gemaakt heeft, is perfect in zijn cynische momenten aan zijn "ordinateur" en in zijn opvliegende buien, terwijl een actrice als Yolande Moreau, in om het teven welke rol (wel onvergetelijk in "Séraphine") toch steeds de aandacht trekt. Een dikke pluim natuurlijk ook voor de jonge Pili Groyne, zonder de cineast, Jaco van Dormael' te vergeten die toch weer iets heel "speciaals" heeft gebracht. Fijn.

Antoine is de man van de vele projecten die prioritair zijn op zijn gezinsleven, maar wanneer hij aan zijn dochterjes vraagt wie de beste papa van de wereld is, krijgt hij als antwoord "maman".

Hierop volgt het mooiste gedeelte van de film waarbij de ravissante kinderen de hoofdrol opeisen en warmte aan de film toevoegen, maar zal dit iets aan Antoines verstandhouding met zijn vrouw veranderen ?

Het antwoord zit vervat in het mooie "On s'est aimé, comme on se quitte" van Joe Dassin in het slot van de film.

Behoorlijke filmpje over gezinsproblematiek. Eerder een drama-komedie.

Ozon durft gevoelige thema's aan. Dat weten we al een tijdje, maar hij komt ook vaak verrassend uit de hoek. Niet alleen omwille van de titel waarbij ge toch eerder een goede afloop van het verhaal zoudt verwachten , maar ook omwille van de soms controversiële sfeer die er in zit: ernst, drama, speelsheid, humor...
Een scène als deze in het restaurant is er toch ééntje waarbij ge even denkt : kan dit ? Maar ja, André was een levensgenieter. Dus komt goed uit of niet ?
André Dussolier is lovenswaardig in zijn rol en Sophie Marceau, toch meestal in luchtige komedies te zien, brengt het er ook goed van af.
Genietbare Ozon die toch weer boeit.

Toch weer een knappe film van Philippe Lioret.

De twee thema's in de film worden uitstekend, en emotioneel verweven.

Film ontaardt ook nooit in clichématige banaliteiten, waarvoor ik in het begin wel even vreesde, maar houdt een perfect evenwicht tussen menselijk drama enerzijds en het juridisch beschermen van het individu tegen commerciële misleiding.

Eenvoudige en geloofwaardige invulling van de rollen en hoe gemakkelijk en natuurlijk gaat dat acteerwerk weer bij een Vincent Lindon. Klassebak !

Marie Gillain (schitterde in 1995 reeds in "l'Appât") haalde een Césarnominatie en ook een...Magritte, als beste actrice (ze is Belgisch).

Goed gekozen en inhoudelijke filmtitel.

Film over een vader-zoon-relatie die aan emotie wint naarmate het einde nadert en waarbij in het slot het geluk er af straalt.

Jacques Gamblin, als de vader, en Fabien Héraud, als de gehandicapte zoon, acteren prima.

Er is ook flink camerawerk met mooi beelden, zoals deze van het zwemmen en de slotkilometers van de loopkoers.

In de eerste aflevering was het labo-onderzoeksteam ongezellig technisch, de scène aan het balkon is onwaarschijnlijk en hoort eerder thuis bij Spider- of Superman en Clara had meer weg van een poetsvrouw of kokkin dan van een adcocate.

Dit zijn wat minpuntjes, maar voeg daarbij dat het toeval in het verhaal een zeer belangrijke rol moest spelen en dat het acteerwerk niet over de ganse lijn bepaald hoog ligt, dan is het wel begrijpelijk dat deze "Traces" over zijn 5 uren speeltijd niet verder geraakt dan een bescheiden middenmoot miniserie.

Niet dat het altijd perfect was - intro leek me o.m. te lang met precies niet zo beste montage - maar toch geboeid gekeken naar dit relaas.

Het is natuurlijk een wonderlijk avontuur met meerdere mooie natuurbeelden en ook plaats voor aanvaardbare emoties.

In ieder geval een zeer verdienstelijke Mia Wasikowska, als de frele maar karaktersterke avonturierster.