Opinions

Film die niet alleen terloops in zake wansmakelijkheid (Dit woord moogt ge letterlijk nemen) "La Grande Bouffe" in de vernieling speelt en, essentieel niet alleen een satire is op de rijken en de kloof met de armen, zoals uit het eerste gedeelte blijkt, maar in zijn geheel een stekende hekeling is van de ganse mensheid, zijn ontaard gedrag, de oppervlakkigheid, het niet te stuiten egoïsme....

Chockerend, ja, maar toch gedurfd extreem, net zoals het extreem was dit buitenbeentje de Gouden Palm toe te kennen.

Een paar ondraaglijke scènes, natuurlijk (Östlund i) maar nog veel meer schitterende, met puike dialogen en aangepaste vertolkingen.

Van tribulaties gesproken...

Vraag is hoeveel acrobatieën "stuntman" Belmondo voor zijn rekening nam in deze avontuurlijke komedie die best plezierig uitvalt.

De vele actiescènes behouden een zeker verrassings- en komisch effect waardoor de film aan amusementswaarde wint.

Natuurlijk zijn er ook absurditeiten maar kan me toch niet van de indruk ontdoen dat af en toe wordt gespot met andere actiethrillers, ernstig bedoeld, maar uiteindelijk potsierlijk uitvallend.

Tenslotte oogt ook de cast behoorlijk imposant, want naast "vedetten" Belmondo en Ursula Andress is er ook een betere rol verdienende Jean Rochefort, de resolute Maria Pacôme, broebelaar Darry Cowl en tenslotte Paul Préboist, beslist de Franse koning van de bijrollen.

Besluit, niet "au sérieux" nemen maar best goede, zorgeloze ontspanning.

Zoveelste film waarin James Cagney zijn harde, gewelddadige levensstijl uiteindelijk afzweert en niet zelden omwille van een vrouw.

Niet een echt overtuigende film. Voor de liefhebbers van Cagney en die krijgen wat ze verwachtten.

Jacques Dutronc is perfect in zijn rol van meer dan verslaafde aan gokspelen die niet alleen door zijn passie zijn eigen leven teistert maar anderen in zijn obsessie meesleept.

Goede schets van het doen en laten in de casino's.

De drie, die ook instonden voor de regie, zijn puik op elkaar ingespeeld, nadat ze het stuk voorheen ook al op de planken brachten.

Een grappig gegeven die toch wel wat puntjes van de karakters bespeelt.

Film kent zeer goede momenten, maar ook wel diepjes waar het wat flauw wordt.

Origineel camerawerk dat werkelijk de omgeving afspeurt en sfeer en spanning creëert.

Naar een waar gebeuren en toch wel een heel bijzonder.

Zal ook niet gemakkelijk een vervolg krijgen.

"Denk aan de slachtoffers" werd er terecht opgemerkt en toch was de rechter uiteindelijk inschikkelijk.

Verrassend slot en weer eens bewezen welke sterke, veelzijdige acteur Kad Merad is.

Een zeer goed gegeven dat spanningen en emoties inhoudt maar waar ik me in het spel van de acteurs niet kon vinden.

In de beginne vond ik de overacting, vooral van Geraldine Page, echt storend. Zo zie je maar hoe appreciaties kunnen verschillen, want Geraldine won met deze rol een Oscar.

Knap laatste beeld met de hobbelende auto als metafoor voor de wellicht onopgeloste familiale strubbelingen.

Catherine Deneuve en ook Fernando Rey zijn verbluffend in deze zeer sterke Buñuel-film over zucht naar vrijheid enerzijds, bezitterigheid anderzijds. Maar naast deze korte synthese zit er nog heel wat in deze, in de eerste plaats karakterstudie, al was het maar dat het begrip vrijheid door de twee hoofdpersonages verschillend wordt geïnterpreteerd en ook dat misprijzen en genegenheid niet ver uiteen liggen en dat macht verrassend snel wisselt.

Enscenering en fotografie erg stijlvol in een aan iedere cinefiel aanbevolen, minstens te proberen, film.

Een film over de holocaust maakt altijd indruk en kan niemand onverschillig laten. Zekerlijk wanneer deze "Triumph of the Spirit" zich volledig afspeelt binnen de muren van een concentratiekamp, terwijl in vele andere films, daarom niet minder impressionant, dit maar een gedeelte van de film in beslag neemt. Vind het daarom maar best dat de film enigszins discreet blijft en dat veel wreedheden enkel gesuggereerd worden of niet tot in detail vertoond.

Lovenswaardige en aanbevolen werk, niet omringd met de barnum-reclame van enkele films die later zouden volgen, maar met niet minder emotievolle, degelijke acts.

Komedie die een loopje neemt met elke vorm van logika maar die er in slaagt, binnen onmogelijke toestanden, toch heel wat grappige momenten te brengen. Franse, wilde humor in woord en beeld.

Zeer goede film die me over de ganse lengte in de ban hield.

Het toch wel verrassend slot laat u wel met een zeker onbehaaglijk gevoel achter, maar dat doet niets af van de kwaliteit van de film, met goede opbouw en uitstekend acteerwerk.

Dat kaderwerk heb ik evenmin begrepen en de "verteller" die af en toe de live-actie ter hulp schoot verraste me wel wat, maar wat me vooral stoorde was het ellenlange hoofdstuk "Esther" met veel over en weer geslinger van terugkerende meningen en feiten.

Een stevige inkorting had de film goed gedaan.

Aldus, teleurgesteld ondanks Amalric, die ik doorgaans weet te apprecieren.

Naar een novelle van Tom Lanoye, deze film over een schijnhuwelijk.

Een komedie die misschien iets te zelden slaagt om echt grappig te zijn en als het dan toch lukt dan is het dankzij de manier waarop Bouli Lanners zijn excentriek personage neerzet en kruidt met one-liners. "Het is al te gek dat ge de schoenmaat van uw verloofde moet kennen om voor de immigatiediensten uw liefde voor haar te bewijzen...".

Wat vaudeville-toestanden, die uiteraard in het absurde vallen, maar daarom toch ook niet het achterliggend probleem van het al dan niet aanvaarden van ingewekenen verdoezelen. Het wordt wel komisch voorgeschoteld.

Het slot houdt enige emotie in en dat komt het verhaal ten goede. Achter al het gekke, zit echte genegenheid.

Het duurt even voor ge aan de bizarre montage went, maar éénmaal zo ver is het duidelijk dat Blier speelt met tijd en ruimte en met emoties in deze film over overspel en de traditionele implicaties ervan. Het resultaat is komisch en satirisch.

Zoals gezegd, niet zo netjes in orde te volgen maar zekerlijk origineel en toch ondersteund door een goed acterende cast.

Alleen in Frankrijk populair met Césars en appreciaties in Cannes.

Amusant filmpje, zonder pretentie, zich zoals heel dikwijls met een komiek in de hoofdrol, afspelend in een klein Frans dorpje, waar iedereen iedereen kent en de burgemeester, de dokter en de onderwijzer de plak zwaaien en de rest van de bevolking onze komiek erg gunstig gezind is.

Deze keer is het Bourvil, als dorpsidioot, die de aandacht naar zich toetrekt in een rol die hem uitstekend ligt. Natuurlijk ontbreekt de romance niet en een kleine anderhalf uur is rap gevuld.

Natuurlijk zijn de gevangenen in de grond "brave gasten" en deze hier zijn dan nog bovendien erg beleefd en zelfs hoffelijk.

Hoe dan ook liever deze sobere zwart-wit film met zijn vele bijna in real time opgenomen scènes dan de super spectaculaire gelijkaardige Amerikaanse producten. Puike acteursprestaties. Marc Michel loopt als Henry Fonda in "The wrong Man". Verrassend slot.

Beckers laatste film die me bij momenten deed denken aan Bresson's "Un Condamné à mort s'est échappé".

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan...
Heerlijke komedie van Ernst Lubitsch met vooral gevatte humor, pittige dialogen, uitstekend acteerwerk en meerdere verbluffende goed uitgewerkte scènes: de ondervraging van de bestolen hotelgast door een tolk, de wederzijdse verwijten tussen Gaston en Lily over wat ze werkelijk zijn en de wederzijdse teruggave van wat ze elkaar ontvreemden; ook de slotscène en nog vele andere.
Romantiek ook natuurlijk en zelfs wat te erotisch naar de toen geldende normen, al valt er ook wel wat ernst als, het bestaan van minder gegoeden in de maatschappij wordt aangehaald.
Veel om van te genieten dus in deze uitstekend film uit begin jaren 30.

"Don't laugh at me, 'cause I'm a fool", zong hij maar wie schiet niet in een lach bij het zien van de vele onhandige of pientere fratsen van deze legendarische komiek die het tot "Sir" bracht.

Zo is het eerste uur van deze "Trouble in Store" gevuld met een aaneenschakeling van komische vondsten met Norman, grappig maar ook sympathiek en warmhartig, in zijn beste doen. Nadien wordt het ietwat te veel slapstick, anders had ik wel voor een 4 geopteerd.

Opmerkelijke deelname van Margaret Rutherford en voor de rest een pak klassieke Britse typetjes.

Onschuldig vermaak, maar zeker van goede makelij.

Late-carrière rol voor Clint Eastwood in een film die bijlange het niveau niet haalt van bijvoorbeeld een "Gran Torino".

Voorspelbaar en amper boeiend.

Platvloers kunt ge het niet noemen, maar gelet op het plot, toch strevend naar een dikke vleug sensatie, helaas niet altijd smaakvol.

De onvermijdelijk Michel Galabru op toerental en Bernadette Lafont in haar gloriejaren.

Als we nu nog niet weten hoe die historie rond het Paard van Troye in elkaar steekt...

Eén van die historische films die ge moet gezien hebben en die kadert in die reeks monumentalistische films met een enorme spektakelwaarde en die doorgaans genoeg spankracht opbrengen om te blijven boeien.

De beste in zijn soort vind ik deze "Troy" nu ook niet al kan de muziek en de ganse setting best bekoren en wordt er over het algemeen goed geacteerd. Eigenaardig maar ik kan Brad Pitt moeilijk loskoppelen van het huidig tijdperk en 3000 jaar is veel, heel veel. Dit even terzijde, natuurlijk.

Pretentieloos actiefilmpje dat, ondanks de vele "gesneuvelden" af en toe een komische ondertoon heeft en dat de verdienste bezit de personages een gelaat te geven wat het geheel aanvaardbaarder maakt. Hiermede houdt het echter op. Proportioneel zit het niet al te best in elkaar, de achtervolgingscènes zijn te lang, de hoerenparades potsierlijk en voor de rest pakken clichés.

Zelfs met één oog is hij nog een begrip op zich, deze John Wayne, maar deze keer zijn er toch wel heel wat ogen gericht geweest op het onwrikbaar meisje waar het allemaal omging, waarbij Kim Darby die die rol vertolkte, er toch een Bafta nominatie als belovende sterretje aan over hield, maar eigenlijk achteraf in heel weinig langspeelfilms opduikt.

En de western ? Wel, een goede denk ik. Zag reeds de remake en vind beiden zowat gelijkwaardig.

Een aanvaardbaar plot, filmisch zeker in orde en goede vertokingen. Ook Robert Duvall, met een eerder korte rol, steekt er ook wel een beetje bovenuit.

De streep humor, eigen aan de John Wayne-westerns, waarbij vooral om een lompe trek van hem kan worden gelachen, zit er in. De romantiek ontbreekt , maar zo kan het ook. Mooie finale.

Toch nog eens een goed opgebouwde, avontuurlijke western, een geslaagd remake van de film uit 1969, met John Wayne in de hoofdrol.

Hier zijn Jeff Bridges en Matt Damon de harde kerels, maar het is m.i. Hailee Steinfeld die het meeste bewondering moet afdwingen.

Mooie zichten, cinematografie en knappe dialogen.

Goede film over mensenhandel met een dramatische afloop.

Rauwe realiteit en ook emotionaliteit.

Behoorlijke opbouw en Peter Mullan en co zijn gevestigde Britse acteurs, verdienstelijk om het verhaal een sterk karakter te helpen meegeven.

Film over liefde en het recht opnieuw lief te hebben.

Heel charmant voorgesteld, teder, wat ontroerend en met knappe vertolkingen over de ganse lijn.

Pure Britse makelij zoals alleen Britten het kunnen met herkenbare mensen en toestanden.

Prima film.

Goede biografie die vooral uit documentair oogpunt interessant is : de positie van een Amerikaanse president die inviel voor icoon Roosevelt en bekend zal blijven als diegene die bevel gaf "de bom" te gebruiken wat het einde van WO II betekende. In zijn campagne voor een herverkiezing in 1952 werd ook dit feit hem aangewreven naast de "ondergravingen" die hij moest ondergaan van anti-communist bovenal, senator McArthur.

Anderzijds is Golden Globewinnaar Gary Sinise uitstekend in zijn rol en is er naast de historische benaderingen van de loopbaan van Truman toch ook wel aandacht voor het familiaal aspect.

35 jaar carrière van een man die meerdere jaren, en niet de eenvoudigste, een stevige inbreng had in de wereldgeschiedenis, in 2 uur film inblikken is beslist een uitdaging, die al bij al geslaagd is.

Een film over "doodgaan" waar ge toch meer dan eens fijntjes moet om lachen. Fijnzinnige galgenhumor is het, gebracht door twee sterk expressieve, charismatische acteurs, ondersteund door halfgrappig, halftrieste toestandjes en gebeurtenisjes. Aldus ook met een flinke portie emotie en wie houdt van honden krijgt nog wel wat "en plus".

Akkoord, de film zakt in het tweede gedeelte wat in, verliest wat aan vondsten, maar herpakt zich naar het einde toch ook weer.

Genietbare soundtrack, zoals heel de film, wat mij betreft.

Zo ver moet ge het ook niet gaan zoeken om een mooie film te maken.

Waarom slaat een karikatuur altijd zo in ? Het gegeven origineel ? OK. Maar waarom niet over mensen zoals we ze kennen ? Waarom al dat lawaai en dat holderdebolder gedoe in absurde en idiote situaties ?

Sorry en respect voor al diegenen die er van houden maar meningen kunnen verschillen.

Goede, en alleszins verhullende biografie, over de communistenjacht in de US en het menselijk leed dat die met zich meebracht.

Film blijft inzake duur net in de proportie want een periode van meer dan 10 jaar overlappen vergt toch aandacht op dit vlak.

Het inlassen van archiefbeelden, waarbij bekende sterren nog eens in beeld komen, helpt m.i. het verhaal levendig te houden.

De story over Dalton Trumbo was mij trouwens eigenlijk zo goed als onbekend, wat mijn interesse voor de film zeker verhoogde en dat daarbij een Bryan Cranston perfect overkwam in de rol van scriptschrijver was best meegenomen.