Opinions

Het banaal gebekvecht van een huwelijk dat op de klippen dreigt te lopen gaat na enige tijd toch over in een naar avontuur, maar in beide delen zitten onze twee hoofdacteurs sterk in hun rol.

Het slot lijkt mij eerder ongeloofwaardig maar spannend is het wel geweest.

Prachtfilm met een verbluffende acteerprestatie van een werkelijk weergaloze Cate Blanchett, die er heel veel voor over had om deze rol overtuigend te vertolken.

Het fictieve verhaal van een meer dan gepassioneerde, zeg maar keiharde, maniakale orkestdirigente.

Mogen een paar passages misschien voor sommigen wat lang lijken, het is een lust Blanchett aan het woord te laten en haar professioneel met haar vak te horen en zien omgaan...en wat schalks uit te leggen dat de bewegingen van haar rechterhand niet dezelfde betekenis hebben als deze van haar linkerhand.

Bewieroken we hier de hoofdrolspeelster, nagenoeg evenveel lof verdienen de makers van deze ook visueel mooie film, de indringende dialogen en vooral monologen, de prachtige muziek van Mahler, de opbouw, het vindingrijk camerawerk, het inhoudelijke met de karakter-en dadenstudie van Lydia Tàr voorop, maar ook enkele nevenaspecten, zoals de mannensuprematie, ook in de wereld van het dirigeerstokje.

Heb de film twee maal bekeken. Zo veel te beleven.

Keurige opbouw die de spanning - al kan men wel de uitkomst sterk vermoeden - stelselmatig opdrijft en enkele pittige scènes in petto heeft.

Antonio de la Torre is uitstekend als zwijgzame, mysterieuze vreemdeling en onverbiddelijk in zijn wraak. Luis Callejo vertolkt nagenoeg even bekwaam de man tussen twee vuren. De amoureuze relaties in de film vond ik eigenlijk een niet bepalende bijzaak in de plot.

Zo'n Spaanse thriller is toch wel verschillend dan wat van de States massaal overwaait en zeker niet slechter.

Vriendschap en medeleven wijken doorgaans voor de realiteit van het leven maar soms gebeurt het niet zonder pijn.

Ik dacht even aan "La Sociedad de la Nieuve".

Pessimistisch filmpje met een pittige titel.

"Angry Young Men"-film met schitterende vertolkingen van nieuwkomer Rita Tushingham, een mij onbekende Dora Bryan (Brenda Blethyn zou haar in haar rol niet verbeterd hebben) en Murray Melvin.

Het is rauw, sociaal realisme met ontroerende eenvoud gebracht, typerende scènes op straat en de snijdende dialogen tussen moeder en dochter.

De electrische schokken tussen de Funès en Jean Gabin werken zo god als deze tussen de Funès en Bourvil, in één van de beste de Funès-muiletrekkersfilms.

Iets bezadiger en met een goed, origigineel gegeven en puik uitgewerkt intrige.

Af en toe vindt ge het dwaas maar welke komedie is dat af en toe niet ?

Aangrijpend tot schokkend wanneer de Japanse wereldfotograaf langzamerhand ontdekt dat de Vietnamese naoorlogse maatschappij lang deze niet is zoals ze door de propogandistische overheid aan de wereld wordt getoond of, hoe het land in genummerde economische sectoren wordt opgedeeld waarvan de ergste niets anders kennen dan armoede, geweld en repressieve en een bittere strijd om te overleven.
Ontroerend het beeld van het jonge meisje waarbij de film de verdienste heeft niet in papperige sentimentaliteit te vervallen.
Anderzijds vond ik dat het accent af en toe te simpel en al te nadrukkelijk op de wantoestanden werd gelegd, zodat het verhaal wat naar een avonturenfilm overhelde. De zelfmoord van de moeder, bijvoorbeeld. Gaf een minder aanvaardbaar gevoel.

Meerdere impressionante massale gevechtscènes zijn het bijzonderste kenmerk van deze film waarin ook passie, eergevoel en ambitie uitgebreid aanwezig zijn. Valt iets te lang uit en soms is er amper progressie. Ver van een meesterwerk uit het Oosten maar zeker geen flauw product.

Het harde bestaan in een vrouwengevangenis, de vaststelling dat de kans om er beter van te worden ver van verzekerd is, integendeel, en de onervarenheid van een veelal jeugdig en gestresseerd toezichtspersoneel, zich soms even ongelukkig voelend als de de gevangenen, zijn de hoofdpunten die in deze film sterk onderlijnd worden.

Wat vreemd begin maar later bij vlagen impressionant en met een uitstekende Sophie Marceau (zag haar nooit beter) in een erg droefgeestige rol.

Ook Anne Coesens, als de corrupte dokter, en Anne Le Ny, als de gevangene die mits betaling iets kan regelen, zitten goed in hun rol.

Sfeervol dit beeld van een gevangenis met vrouwen van allerlei slag met opgekropte of losgeslagen frustraties en, zoals gezegd, betekenisvol, meer dan het verhaal op zich van een vrouw die haar man wil redden.

Perfect in lengte en ruim voldoende om, aan de hand van diverse en sterk uiteenlopende taxigebruikers, te verduidelijken dat de censuur in zowat alle geledingen van het Iraans maatschappelijk leven, de filmmakerij in het bijzonder, overheerst.

Panahi is veel in beeld maar het zijn de "klanten" die interessant zijn wanneer ze het hebben over wat overtoonbaar zou kunnen zijn

Wat een samenbrenging van heel bijzondere acteurs: Rampling, Noiret, Ustinov en... Fred Astaire en zeggen dat ze allen een heel bijzondere rol te vervullen hebben. Genietbaar, vooral dan in het eerste gedeelte van de film, waar we naast de kennismaking met het pittoreske Ierse landschap, zijn bewoners en gebruiken, ook best opgaan in wat de acteurs ons te bieden hebben aan hun stuk voor stuk merkwaardige personages, het sappig en ook pittig dialoogwerk en enkele verrassende en ook humoristische toestandjes.

Daarna, wanneer Cupido, of wat er moet voor doorgaan, om de hoek gluurt wordt het erg psychologisch, de zelfzekere personages van het eerste gedeelte deemsteren weg en er blijft een pak vertwijfeling, verwarring met onbegrijpelijke toestanden over, waar de toeschouwer niet bepaald een juist beeld kan uit puren. Jammer, moest het nu zo ingewikkeld worden en gelukkig maar dat er de geciteerde knappe acteurs zijn, waar het toch altijd een plezier is om naar te kijken, hoe dan ook, anders was het een totale afgang geworden.

Echt overtuigd ben ik van deze film niet.

Alhoewel er in de beginne 4 vijanden koelbloedig worden neergeknald, verloopt toch het grootste deel als een soort ongewilde komedie. Begrijp de bedoeling wel van de filmmaker : hier geen hulde aan een heldhaftige groep strijders maar de mens in zijn onwennigheid, met zijn "kleine" karaktertrekjes, zijn onbesef, gedropt in een oorlogssituatie die dramatischer en dramatischer wordt. De slotscène is veelbetekenend : geen interesse voor de parade en de glorie na de overwinning maar het besef dat in de oorlog geen plaats is voor dit alles.

Acteurs zijn prima.

Acteur Mahdi Belemlih heft de uitstraling van de jonge ambitieuze kok die vreugde schept in zijn werk en glundert wanneer zijn gasten zijn bereidingen complimenteren. En hij had "une sacrée grand-mère".

Aangenaam filmpje dat terloops gezegd de goesting om eens lekker te tafelen aanscherpt, niet al te zwaarwichtig doet omtrent immigratie-perikelen en alleen wat zondigt in de opbouw daar waar de overgang Marokkaans platteland-grootstad Parijs fluks wordt afgewerkt en ook in het slot wat gehaast lijkt.

Best spannende gijzelingsdrama met toch enkele onwaarschijnlijkheden ( de omstandigheden van gijzelneming van Tessa, de journalisten...). Een niet eenvoudige rol voor Theo Maassen wordt goed ingevuld. Film laat op geen enkel ogenblik de afloop vermoeden en ook dat is een verdienste van deze acteur.

In het eerste gedeelte is er veel aandacht voor de karaktertekening van twee totaal verschillende mensen (verbluffend goed vertolkt door Coluche en Richard Anconina) die toch tot een innige vriendschap komen.

In het tweede gedeelte overheerst de harde actie, wordt heel wat verklaard en is er de opmerkelijke vertolking van Agnès Soral.

Het geheel is een knappe, boeiende film, goed opgebouwd, ook mysterieus omtrent het hoofdpersonage, niet zonder emotie en m.i. één van de betere werken van Claude Berri (momenteel erg in trek bij Arte).

Prachtige film met weergaloos goede acteurs, vooral Laia Marull, maar ook Luis Tosar.
De verschrikkelijke ellende van partnergeweld wordt hier subtiel in beeld gebracht : het lijden en de vernederingen van de vrouw, maar ook de problematiek van de man, zijn opvliegendheid, zijn wantrouwen, zijn angsten, zijn twijfels over zich zelf en wat hij doet enerzijds, zijn absolute noodzaak om te domineren, anderzijds...
Een typische scène is de groepstherapie die Antonio volgt en waarin hij onbekwaam blijkt iets voor de geest te brengen die hem zou kunnen ontspannen....

Op enkele theatrale scènes na en ook af en toe wat overacting - nogal frequent voorkomend in films uit die jaren -, is dit wel een goede film met een romantische en vooral psychologische inslag maar die over de ganse duur boeit. Tenslotte behandelt hij een probleem van alle tijden. Het verhaal is overduidelijk gebracht met een Deborah Kerr altijd sterk in dergelijke rollen.

Het einde van de film is wel wat al te melig.

Maggie Smith, Judy Dench, Joan Plowright, Cher...een mooi thékransje in een kroniek van het leven van een Britse gemeenschap in het mooie Firenze.

Het Britse doen en laten, nogal anecdotisch, wordt door de dames natuurlijk zeer goed weergegeven, ook als het moet optornen tegen het fascisme, de tegenstaanders ervan en tenslotte WO II. Centraal naast de dames staat het verhaal van het coming-of-age van de jonge Luca.

Het laatste stuk van de film, de bezetting en de bevrijdig, wordt er nogal vlug doorgesleurd.

Kon niet volledig bekoren, ondanks Maggie Smith en co

Prententieloos maar goed en vakkundig gemaakt. Wat langdradig in de ontknopende slotscènes maar Doris Day is perfect als romantische wijsneus, Clark Gable blijft de charmeur en naast een uitstekende Gig Young, zorgt Mamie Van Doren, nog een seksbommetje uit de jaren 50, voor het toetje.

Heroïsche gevechten volgen de beslissing om humanitair medeleven te verkiezen boven militaire missie.

Erg overtuigend is het allemaal wel niet maar Amerikanen laten doorgaans dergelijke gevoelens primeren ook al komt het bij nader toezien niet altijd echt over.

Wat en wie me echter wel stoorde was Monica Bellucci, absoluut geen actrice om een rol te spelen van een dokteres die zich in de gevarenzone van een burgeroorlog begeeft om haar beroep in keiharde omstandigheden uit te voeren. De manier waarop het wicht soms doorheen het beeld croste of huppelde was zelfs af en toe potsierlijk.

Maar goed, de film heeft uiteindelijk toch de verdienste de onmenselijke oorlogen die bijna onafgebroken Afrika teisteren te schetsen.

Daarom toch een behoorlijke score

Mystery-thriller uit de UK-stal en uit de jaren 50. Zelden een teleurstelling.

Vlot opgebouwd, een al bij al aanvaardbaar plot met Hitchcock-linkjes (de man met de pijp op de brug die er uiteindelijk niets mee te maken heeft), de nodige wendingen die het boeiend maken en zeker te appreciëren de nette kwaliteit van het beeld.

Genietbaar om volgen. Dat er iets totaal anders achter steekt dan aanvankelijk vooropgesteld, was te verwachten, en dat de juiste toedracht beetje per beetje losgelaten wordt om in een stroomversnelling (gelukkig geen clichématige en vervelende minutenlange achtervolging) te eindigen draagt hier zeker toe bij.

Vuilbekkerij en dan nog met wat voor een kinderknuffel moet doorgaan.

Walgelijk eigenlijk en misplaatst.

Wat charmant en lief moet zijn valt vies uit.

Denk dat eenieder die deze film zag, zat te wachten op de verklaring van de verdwijning, maar naarmate de film vorderde werd het toch duidelijk dat daar geen antwoord op zou komen, maar dat het de cineast te doen was aan te tonen hoe ver jongeren, werkelijk doordrongen in hun geloof en alles vanuit dit perspectief bekijkend, kunnen gaan om een familiaal drama op te lossen.

Vond het wat traag, lange handcamera-scènes met close-ups, maar in zijn geheel toch genietbaar.

De slotscène in het wachthuisje is mooi en gevoelig.

Toch wel een heel erg negatief beeld van een land, waar naast onbetrouwbaarheid, corruptie....seks een spilthema lijkt.

Dit wordt over de ganse lengte van de film uitgespit. De openingsscène zet je alvast op de te volgen weg.

Jammer ook dat personages sterk op elkaar gelijken, wat het aanvankelijk enigszins verwarrend maakte.

Van de beeldvorming valt wel te genieten.

Vond het plot wel fantasierijk en uiteindelijk goed ineengestoken en plezierig om volgen.

Charles Bronson, in één van zijn typische rollen, en Lee Remick vormen een knap avontuurlijk paar.

Pierre Mondy is perfect in de rol van de naïeve, besluitloze en sentimentele directeur, die om de tuin geleid wordt, toch een stapje te ver gaat en nieuwe moeilijkheden moet torsen. Ook Mireille Darc en Daniel Ceccaldi zijn uitstekend in deze komedie, netjes opgebouwd, met pittige dialogen en helaas wat verslappend in het laatste gedeelte, alsof Molinero met het slot precies geen raad wist.

Toch geslaagd, zoals gezegd, dank zij vooral de vertolkers, maar ook toch omwille van het lollig gegeven.

Verpletterend!

Niet alleen het schokkend verhaal maar ook bepaalde beelden halen je onderuit zoals de grauwe kinderkamer met de twee bedjes waarvan er ééntje onbeslapen...

Knappe, originele en subtiele opbouw en montage.

Overtuigend voorgesteld door beide broers. Een verbijsterend, emotioneel relaas.

Hoogtepunt in deze grappige kortfilm is wel als we te weten komen waarom deze kampeervakantie eigenlijk de voorkeur kreeg op een zonnige strandvakantie.

Voorheen werd evenwel ook al één en ander kundig geschetst, zoals de aanvankelijke poging van de man om het "interessant en leerrijk" te maken, de onderlinge oneensgezindheid, de onvermijdelijke gehechtheid van een tiener aan haar gewoontes en de snuggerheid van de kleinste om haar willetje te krijgen...

Goede kortfilm.

Sterk maar bevreemdend.

Bustamente sleurt je van de eerste scènes mee in het drama .We maken kennis met een onthutste familie, omwille van eer en geloof in alle staten, en een Pablo, als een verloren schaap, zwak, schuldig en onbekwaam alle gevolgen van zijn gedrag in te schatten.

Dit sterk begin wordt gevolgd door deze waar Pablo zich in zijn nieuw milieu bevindt en dat wekt toch enige verwondering vast te stellen dat een man met aanzien en welstand zich blijft binden en eigenlijk verlaagt aan een omgeving die toch als verderfelijk, smerig en armtierig wordt geschetst.

Misschien heeft dit in het geheel van de film wel enige betekenis, maar de essentie is het wel niet.

Kan me van de indruk niet ontdoen dat de regisseur een beeld heeft willen ophangen van zijn Guatemala waar bepaalde keuzes niet worden geaccepteerd, zelfs met middelen worden bestreden die aan het extreem fanatieke grenzen.

"Mag ik kiezen voor eigen geluk als ik daarmee kwets...?" is één van die gezegden die van "Temblores" een film maken waar over vele aspecten kan worden nagedacht en die je bij een volgende kijkbeurt nog zeker nieuwigheden zal doen ontdekken.

Het camerawerk is puik evanals het acteerwerk waarbij de figuur van het hoofdpersonage heel passend geheel of in close-up in beeld komt.

Een teder en emotioneel moment is de (parfum)scène met de kinderen bij het slapengaan.

Geen "Ascenseur pour i'Echafaud" van een jaar voorheen, maar toch een zeer goede, stevige film noir met Lino Ventura in zijn gekende stijl als harde doorbijter.

Sfeervol en al krijgt ge na een tijdje het gevoel hoe het zal eindigen, toch spannend tot het slot.

Er is hier een paar keer sprake van de score. Wel, het is me al dat dikwijls opgevallen dat in dergelijke films uit die tijd, harde trompetklanken de ernst en het dramatische graag onderstreepten. Ook hier, alhoewel in mindere mate.

Prima film.