Opinions

Jean Epstain's voorliefde voor de kusten van Bretagne blijkt volop uit dit filmpje dat voor een groot deel gevuld is met beelden van een stormzee die woest op de rotskusten inbeukt.

Het verhaaltje draait rond de bezorgdheid van familieleden en geliefden om de veiligheid van de vissers en op een stukje fantasie dat mogelijks uit een legende is ontsproten of uit de fantasie van de regisseur.

De hoofdacteurs zijn niet vermeld en wellicht niet-profesionelen, net als de figuranten behorende tot de lokale vissersbevolking.

Een wat somber en dreigend getinte film die er toch hoopvol uitkomt. Zou er dan toch een hogere macht zijn die vissers in hun gevarenvol beroep bijstaat ?

Op een paar passages na de scène met het schaap leek mij ongepast ingeplant , is dit toch een film die er in slaagt je mee te slepen in het sociaal-familiaal ongeordend leven van Dom, een man met veel spijt om zijn onvermogen zijn kinderen te begeleiden en degelijk op te voeden, en wanneer hij dan toch probeert uit de omknelling te geraken, wordt hij op maatschappelijk vlak niet bepaald geholpen.
Het lijkt wel een film van Ken Loach, maar het is wel degelijk Frans.
Regisseur Samuel Collardey verfilmde het waar gebeurd verhaal van de familie Leborne met de betrokkenen in de hoofdrollen.
Een inhoudelijk en filmisch mooi werk.

Met deze had ik het toch erg moeilijk en eigenlijk heb ik de betekenis van de film niet begrepen.

Om te beginnen was het beeld vaak heel donker en de handeling niet te volgen. Alleen geluid kon je wat oriënteren.

De film splitst zich op in twee delen zijnde deze van de ontsnapping en deze gesteund op een legende. Kon niet exact uitmaken hoe ze beiden exact op elkaar aansluiten maar het ergste was wel dat geen enkele passage een slot of vervolg kreeg en dat er dan werd overgestapt naar een andere gegeven, zonder verband en eveneens zonder echte betekenis.

Een ontgoocheling alleszins en aan al wie het wil proberen wens ik een klaargesnoten kop en vooral veel moed.

Een Emmanuele Devos-demonstratie en eigenlijk sla ik de prestatie van deze veelzijdige actrice het hoogst aan in dat gedeelte van de film die het eigenlijk avontuurtje voorafgaat, laat ons zeggen tot de grappig-genante begrafenisscene en het uit beeld verdwijnen van de "saaie" Gilles Privat.

Het verhaaltje gaat om een vluchtige romance tussen twee mensen die duidelijk, maar met veel moeite, beseffen dat het hierbij zal blijven.

Goed en boeiend verhaald, enkele zeer knappe scenes (in de trein, de repititie, de begrafenis...) en ondersteund door mooie, romantische muziek.

Natuurlijk is ook Gabriel Byrne een klassebak.

Vervolg op "Le Temps des Secrets", even charmant als de voorganger. Misschien wat veel "vervolg" vooraleer een tijdssprong te maken om in de adolescentiejaren te belanden. Pittorske illustratie van het baccalauréat-jaar begin 20ste eeuw en het leven in de Provence.

Zeer goede acteerprestaties.

Behoorlijke film over aspecten van immigratie. De trieste ervaringen van de asielzoekers, de moeilijkheden die de betrokken ambtenarij ondervindt om over taalbarrieres heen een juiste oplossing te vinden, de stress die gaat doorwegen bij diegenen die willen meewerken als ze voor een complexe reglementering staan en de onvermijdelijke corruptie en uitbuiting die her en der de kop op steekt.

Erg aangrijpend is het aanhalen van al deze aspecten niet echt in beeld gebracht, wel enkele momenten die toch tekenend zijn voor dit maatschappelijk en zeer actueel fenomeen. Een belangrijke scene, ook visueel mooi, is wanneer het hoofdpersonage haar eigen verhaal vertelt.

Dergelijke films mogen er zeker zijn. Wat meer de kijker een gevoel van medeleven en betrokkenheid geven had hier wel beter gepast.

'k Heb er toch een kleine 3,5 voor over, al ben ik ook de mening toegedaan dat er meer in zat.

Het is de kroniek van een negenjarige jongen, in adoptie, op het Franse platteland, getekend als hij is door verwaarlozing bij zijn ouders.

Het is evenwel niet dat alleen want van aard is hij op vele vlakken onhandelbaar en alleen complete vrijheid van doen en laten kan hem aan het lachen brengen. Meerdere scènes bewijzen dat (zeker de slotscène). Het zijn eigenlijk de beste scènes want het merendeel ervan zijn heel kort, missen diepgang en de overgang ertussen is niet echt vloeiend.

Jean-Paul Rouve is goed in zijn rol van begripvolle adoptievader en ook Anne Brochet, in een onsympathieke rol en ontevreden over haar lot in het boerenleven, doet dat eigenlijk ook goed. Meeste overtuiging komt echter van Denis Podalydès als de onderwijzer, met toch wat vooroordelen tov Pippo. (Wat vermelden de Fransen in de aftiteling graag als er ééntje van hun Académie Française bij zit). En Annie Giradot, in één van haar laatste films, herinner ik me liefst van vele jaren terug ("Mourir d'Aimer"-1971!) en de kleine Raphaël Katz verdient zeker de nodige lof.

Regisseur Daniel Duval is mij alleen als acteur bekend.

Is inderdaad een soort remake van "La Gloire de mon Père" maar daarom niet minder charmant.

Weliswaar zijn de geheimpjes (vandaar de titel) die door meerdere personages gekoesterd worden hier zowat de rode draad, die het verhaal, dat onvermijdelijk gelijk is aan dat van de film van Yves Robert, vermits het over een periode in de jeugdjaren van Marcel Pagnol gaat, aaneenbindt.

Ook nu zijn de acteurs zeer aanvaardbaar en wordt er een zekere aandacht besteed aan de natuur en het leven in de Provence.

Ingetogen en tedere film over een verschrikkelijk onderwerp, mooi vertolkt door Melvil Poupaud en medespelers.

De scènes met grootmoeder Jeanne Moreau zijn prachtig en de ommekeer in de ingesteldheid van het hoofdpersonage evenzeer en uitstekend opgebouwd.

Knap werk.

Blij Jeanne Moreau nog eens te hebben gezien. Een grote dame van de franse film vanuit de jaren vijftig tot op heden.

Het klassieke thema van het teloorgaan van een huwelijk door invloeden van buitenuit.

Het script is evenwel flauw en het verslechtert naarmate de film vordert om uiteindelijk onwaarschijnlijk en zelfs onduidelijk over te komen.

Overtuigend zijn de acteurs ook al niet.

Hadden uit dit thema iets veel deugdelijker kunnen puren.

Aangenaam verrast door deze film, behoorlijk gevarieerd met avontuur, romantiek en ook met een sociaal tintje, als daar is de tegenstelling tussen het hard labeur dat de werkman te beurt valt en het hautain, parasitair en decadent gedoe van een rijke Parijse bourgeoisie.
Bovenal is er echter Garbo. De 20-jarige Zweedse zet hier op een verbluffende wijze een femme fatale neer, rol die ze datzelfde jaar nog zou bevestigen in "Flesh and the Devil" die niet alleen de schandaalpers heel wat stof opleverde maar tevens de actrice voorgoed in de beroemdheid bracht.
Haar schoonheid was adembenemend en mysterieus en uit een biografie over haar lees ik dat wie ze op de set bezig zag, haar gewoon goed vond, maar éénmaal op het scherm was men diep onder de indruk van de magie en de klasse die van de actrice uitging.
Zin om nog een paar Garbo's op te diepen...
Het slot van de film gaat twee kanten uit, enerzijds is er het trieste verval van de verleidster, anderzijds iets heel mooi namelijk dat doorheen het speels en ondeugend bestaan, er toch heel die tijd wel echte liefde voor één man was blijven bestaan.

Spektakelfilm over het bijbelse Mozes-verhaal dat het vooral moet hebben van de mooie zichten en enkele spectaculaire scènes (voorbeeld de doortocht door de Rode Zee). Al nemen we aan dat het verhaal gebonden is aan "historische" feiten zoals de geschriften ons leren en dat, zoals de proloog vermeldt, men zich gehouden heeft aan uitlatingen, gezegden en gesprekken zoals in diezelfde dokumenten vermeld, dan toch vind ik bepaalde fragmenten een beetje hilarisch en al te bombastisch aandoen, er te veel romance in de film steekt en dat bepaalde acteurs zich amper kunnen ontdoen van hun westerse, twintigeeuwse look en gedragingen (Yul Brynner bijvoorbeeld).

Toch een film die mag gezien worden, maar belange niet de spanning en de emotie is zich heeft als bijvoorbeeld een "Ben Hur".

Sinatra op de playboy-tour. Het kost hem geen moeite. Zou het nog doen. "Come, blow your horn", bijvoorbeeld.

Onschuldige ontspanning.

Lijkt mij een karikaturale satire op de politieseries waarin beroepsperikelen, familiale kwesties en romantiek tot vervelens toe en chaotisch worden verweven.

Annie Girardot is perfect ongeloofwaardig als de "resolute" politie-officier en Philippe Noiret is veel te goed om in zo'n farandole te zijn terechtgekomen.

Niet geslaagd. Het eindigt zoals het begon met weinig tussenin.

Olivier Gourmet, naast Cécile de France, Jérmie Renier en Yolande Moreaux, één van die franssprekende Belgische acteurs die een vaste voet hebben in de Franse cinema, zet hier een werkelijk sublieme act neer, in een film die tederheid en sympathie hoog in het vaandel voert en dit doet aan de hand van kleine, weinig schokkende en doorgaans grappige gebeurtenisje, keurig in scène gebracht..

Onbenullige voorvalletjes die wellicht destijds door Lise en Frans als irriterend overkwamen worden nu met een begripvolle en bijna liefdevolle mantel bedekt.

Het is feelgood en plezierig om volgen en de titel kon niet beter worden gekozen en ook het mooie slotlied van Bourvil, met dezelfde naam, is "sympa".

Marion Hansel bracht heel wat anders dan haar prachtige "Si le Vent soulève les Sables" maar overtuigt ook in deze kleine film.

Het is in Martinique niet anders dan in het moederland en helaas in de rest van de wereld: jongeren die de misdadige toer op gaan...
Misschien had liefje Vanessa dan toch gelijk, wetende dat Zig toch zijn beloftes niet zal kunnen nakomen...ook al wil hij dat wel.

Hina is meer dan het zonnetje in huis. Ze is dat voor gans Tokio.

Fantasierijk tiener-liefdesverhaal dat uitstekende animatie biedt maar niet het niveau haalt van Shinkai's "A chain of Short Stories" en "The Garden of Words".

Merkwaardig dat Shinkai toch weer het pad van een moeilijk bereikbare liefde bewandelt en ook nu is de regen, zeer, zeer belangrijk.

Ik miste wat doorleefde emotie.

Het verhaal valt best mee, al zijn er overduidelijk fragmenten die reeds in andere westerns de kop op staken en zijn blijven hangen, vandaar de herkenbaarheid. Trouwens de makers zagen er, via de affiche, een aantrekkingspool in. Eigenlijk bijna onvermijdelijk in het westerncircuit dat zoiets zich voordoet. Heb me daaraan echter niet gestoord.

Verrast opgekeken naar de jonge Angie Dickinson, al zag ik haar ook reeds in "Rio Bravo" van 3 jaar later.

Hoofdrolspeler Richard Egan, evenals Cameron Mitchell en Roal Dano zijn goed in hun rol en dat mag ook gezegd van mooie Dorothy Malone.

Film gebaseerd op een boek van Graham Greene, op wiens werken meerdere films zijn gemaakt.

De verfilming van deze "The tenth Man" lijkt mij echter niet zo geslaagd en kon mij maar af en toe overtuigen.

Spijtig dat een groot deel van de film zo wat in een geforceerde, melodramatische sfeer verloopt.

Van Anthony Hopkins en een nog jonge Kristin Scott Thomas geen kwaad woord.

Vulgair (?) en cru in toestanden en "weergaloze" dialogen, maar wat een "putain de comédie" met knap mise-en-scène en camerawerk en met 3 schitterende acteurs in een, hoe dan ook, origineel, sprankelend stukje, zeer lichte franse humor.

Mooie muziek van Serge Gainsbourg.

Verdiende prijs voor Michel Blanc, onbegrijpelijk hierboven niet vermeld.

"Vrouwen leven langer dan mannen. Dat staat in de statistieken en daar valt niet aan te tornen. Jullie mannen zouden even lang kunnen leven maar jullie drinken en roken te veel...", maar de mannen vinden eerder dat ze te veel "geleefd worden" en dat geeft stof voor een plezierige komedie, een komedie over meningsverschillen binnen het huwelijk dat met een korreltje zout te nemen valt maar de humor geenszins hindert.

Weliswaar een gezapig tempo maar geen gebrek aan grappige gebeurtenissen (telt dit als alliteratie ?) en zinnige en onzinnige gesprekken. Bovendien wordt er uitstekend geacteerd waarbij natuurlijk de charismatische Jiri Bartoska in de kijker valt.

Ten slotte is er nog de statistiek dat gescheidenlevende mannen minder lang leven...maar dat is geen uitgemaakte zaak.

Easy watching comedy.

Traag maar zorgvuldig verfilmd met knappe beeldvorming, deze film die heel wat tijd steekt in de karaktertekening van een groepje heel erg verschillende mensen en het eigenlijk heeft over onhandelbaarheid en wraakneming.

Enkele merkwaardige scènes, zoals deze met Zafer in de beek en ook de slotscène met het totaalbeeld en de significante muziek.

Wat verward in het laatste stuk maar al bij al - mede door de goede fotografie - een genietbare film.

Vittoria De Sica, nog van vóór zijn meest bekende verschijning als flamboyante, grijze(nde) vijftig(+)er, maar reeds verantwoordelijk voor het script én in de regiestoel in deze romantische komedie (de liefde staat centraal) waarin hij naast een sterk spelende Adriani Benetti, de hoofdrol vertolkt.

Zoals gewoonlijk mengt De Sica humor en drama en is er ook nu een sociaal maatschappelijk aspect aan toegevoegd en dat is ook nu de tegenstelling tussen rijk en arm.

Maar het is een komedie, gestoeid op misverstanden, zoals in de beste Franse vaudeville, dat anderhalf uur eenvoudig filmplezier bezorgt.

Anna Magnani, eerder in een bijrol, lijkt hier wel "a special guest", maar onderlijnt toch weer haar persoonlijkheid en klasse.

Bewonderenswaardig deze film die zo veel inhoudelijke als filmische kwaliteiten vertoont dat hij moet geduld én geld gekost hebben.
De eerste film die ik zie van Victor Sjöström en zo te zien loont het de moeite er, zo mogelijk, nog wel eentje mee te pikken.
Het mooie verhaal is gebaseerd op een gedicht van Henrik Ibsen en de Engelse ondertiteling van de film zijn in die zin, rijmend, opgevat.
Overwegend en impressionant zijn de beelden van de woeste zee waarmee Terje Vigen zo is vertrouwd, de actiescènes maar evenzeer de close-ups van het hoofdpersonage, uitstekende weergave van de vele gevoelens en emoties die de man te beurt vallen.
Een ode aan vergevensgezindheid en de overwinning van liefde op haat.

Komedie die in feite de draak steekt met de overreglementeringen in de amerikaanse vlieghavens wat leidt tot originele, posierlijke situaties waarin iedereen zich indenkt tot in het absurde toe.

Tom Hanks schittert als "slachtoffer" en de rest van de cast zet zijn personage op een geloofwaardige manier neer.

Een beetje verward op het einde en wat sentimenteel, maar dat vergeeft men na al het goede van daarvoor.

Na zo'n film keert ge tevreden naar huis en (of) kruipt ge nog naglimlachend in bed.

Film lijkt af te stevenen op gezinsproblemtiek en sociale moeilijkheden maar gaat dan over in een verhaal rond het tennissen.

Een zwak script, vond ik, en eigenlijk kon een sterke acteur als Olivier Gourmet en ook Valeria Bruni Tedeschi (krijgen we niet veel te zien) de film niet redden.

Matig.

De eerste lange fictiefilm van actrice-filmmaakster Michale Boganim brengt ons de ramp in de atoomcentrale van Tsjernobyl in herinnering.

De film spitst zich op in twee delen.

In het eerste gedeelte het dramatisch gebeuren waarbij de cineaste niet nalaat de nadruk te leggen op de lakse en laattijdige interventie van verantwoordelijken overheidinstanties om de bewoners, niet zo direct bewust van de ernst van de toestand,, in veiligheid te brengen.

Het tweede gedeelte heeft een nostalgische tint met als hoofdpersonage Anya (uitstekende vertolkt door Olga Kurylenko, tussenhaakjes, tegenspeelster van Daniel Craig in de Bond-film "Quantum of Solace") die uiteindelijk geen afscheid kan nemen van de regio waar ze is opgegroeid en er een drama beleefde en Valery (Ilya Iosifov) die de herinneringen aan zijn vader boven alles stelt.

Knappe film met menig impressionant beeld van de regio na de ramp.

Het slot van de film krikt zeker het niveau niet op. Nochtans zat er wel een zekere spanning in maar in zijn geheel: te flauw.

Die Soft-SF-filmpjes, waarbij ge tijdens het bekijken wel eens bedenkt "ooit lukt het de mens nog...", gaan er doorgaans lekker in en ook deze "Terug naar Morgen" herbergt voldoende fantasie-anno-2016 om u er aan te verkneukelen. Een komedie is het echter niet, al is de geschapen sfeer dusdanig om er toch niet dramatisch over te doen.

Zit goed in elkaar met de nodige wendingen om de nieuwsgierigheid gaande te houden.

Vond het best goed vertolkt.

Dat het moeilijk is om eerlijk en goed te zijn in onze maatschappij is toch wel een uitspraak die even tot nadenken stemt. De ernstige kant van deze komedie die een naïef hoofdpersonage ten tonele voert.

Goed gemaakt en goed geacteerd, met een verrassende (best geen al te dramatische) wending op het einde.

Eigenlijk nagenoeg allemaal aanraders, films uit die regio's.