Opinions

Polanski heeft ontzettend veel oog voor beeld en fotografie - en deze is dan ook indrukwekkend - in deze melodramtische film, waarin zonder twijfel Nastassja Kinski de absolute blikvanger is.

Geen meesterwerk in zijn genre maar uitstekend vezorgd en meer dan behoorlijk.

De film, die thema's macht en angst en terreur zaaien onder de bevolking duidelijk stelt, werd bij verschijnen in Duitsland verboden omwille van de overduidelijke toespelingen op het opduikend naziregime in de heimat en de figuur van Hitler.

Aldus krijgt deze (politieke) film zekerlijk een diepere, betekenisvollere dimensie wat niet belet dat het voor zijn tijd ook een verbluffend stukje cinema is. Bovendien worden ingrediënten (het misdadig brein, de beperktheid van het politieapparaat, de achtervolgingsscènes, een cruciale ontsnapping, het vleugje romantiek...) die later als onvermijdelijk in de misdaadfilms werden opgenomen, reeds keurig uitgewerkt. Baanbrekend werk dus met goede, mysterieuze sfeerschepping en behoorlijke vertolkingen.

De figuur van "Opale" viel toch al te potsierlijk uit. Onbehaaglijk tegenstelling was wel dat hij er misdadige neigingen op nahield.

Eigenlijk zou ik nooit aan Renoir denken bij het zien van deze film die uiteindelijk uitmondt in een dr. Jekyll & Mr. Hyde variant.

Sommige scenes en wat spanning naar het einde toe konden wel bekoren - en tevreden ook deze "Renoir" te hebben gezien - maar in zijn totaliteit - ondanks de inhoudelijke waarschuwing voor doorgedreven, risicovolle experimenten - niet zo mijn ding.

Mooie Britse film over vriendschap, liefde, opoffering, de gruwel van de oorlog.
Het eerste halfuur is wat gezapig maar schetst toch ondertussen het keurig bestaan van de familie Brittain en hun vriendenkring dat later in fel contrast zal komen te staan met wat volgt : een aangrijpend oorlogsgebeuren waarbij onherstelbare wonden worden geslagen maar waarbij ook andere tendenzen opduiken, zoals mannen en vooral ook vrouwen die vrijwillig bereid zijn in het oorlogsgebeuren te treden. In het slot wordt het weren van de wraak-en vergeldingshouding naar voren geschoven.
James Kent heeft met deze "Testament of Youth" een ontroerende, zekerlijk aan te bevelen, film neergezet.

Mooie, fantasierijke romantische film met een knap, origineel liefdesverhaal over twee mensen die naast het wonderlijke van hun droomwereld, aanvankelijk alleen maar het zich liefst afzonderen gemeen hebben.

Meerdere gevatte en ook spontaan grappige scènes tegen de achtergrond van de activiteiten in een slachthuis met toch een paar erg realistische beelden , in schril contrast met de mooie natuurplaatjes.

Sterke vertolkingen.

Goede verfilming van een Simenon-Maigret roman. Naast de politie-intrigue ook belangstelling voor psychologische inslag in het verhaal.

Een erg overtuigende Harry Bauer.

1932 ! Chapeau !

"Ik heb zeker geen auditief geheugen, maar ik onthou goed wat ik heb gehoord", zegt Germain en Margritte buigt het hoofd en glimlacht heel eventjes.

Het is een soort synthese van de film die wil aantonen dat liefde ontstaat uit wederzijdse appreciatie en respect en niet uit spot of onverschilligheid.

Best te genieten deze Franse film met twee uitstekende hoofdacteurs, keurige dialogen en vaak ontroerende tederheid.

Beklemmend beeld van een probleemjongere.

Inhoudelijk zeker de moeite dit onderwerp of hoe de benadering, aanpak, heropvoeding en bestraffing een uiterst complexe zaak is want de graad van onhandelbaarheid verschilt en ook de achtergronden lopen uiteen en zijn meestal een optelsom van vele ongelukkige omstandigheden. (de slechte opvoeding door de ouders (meestal één ouder), de verkeerde aanpak, de invloeden van de straat en uiteindelijk toch de aangeboren geaardheid waarbij door de vele tegenslagen de opstandigheid met de leeftijd toeneemt)

"La Tête Haute" is een film met veel overkwikkelijke scènes van verbaal en fysiek geweld die desondanks een hoopvolle boodschap brengt dat namelijk ergens toch iets positiefs kan worden gevonden die een ommekeer teweegbrengt.

Openingsfilm, buiten competitie, van het Filmfestival van Cannes van 2015 en daarnaast terecht met enkele Césars en nominaties bedacht.

Catherine Deneuve zit uitstekend in de rol van jeugdrechter die niet ongevoelig is voor het lot van Malony (wat, naast de brutale, een paar tedere scènes oplevert) terwijl de debuterende Rod Paradot wel opvalt. Afwachten wat de toekomst brengt.

Inhoudelijke en indrukmakende film.

'k Zou dit een psychologische oorlogsfilm noemen waarbij de figuur van Generaal Harras (charismatisch vertolkt door Curd Jürgens) gesteund is op dit van Ernst Udet.

De film brengt inderdaad weinig actie - zou kunnen doorgaan als verfilmd toneel - want de gemoedsgesteltenis van Harras en zijn opvattingen tov het nazisme vormen de hoofdbrok en de opzet van deze film, wat bijvoorbeeld uitmondt in een bijna tergend lange openingsscène, met veel gepraat en heel wat personages.

Wie dus wel actie had verwacht kan gerust stellen dat de film nooit van de grond geraakt. Wie belang hecht aan de figuur van Harras en wat hij betekend heeft, zal wat meer appreciatie opbrengen.

Disneyproductie over twee broers die zich in een moeilijke familiale positie bevinden maar zoals van dergelijke films mag worden verwacht zijn de problemen er om te worden overwonnen...

Een nog erg jonge Matt Dillon zit goed in de rol van de 15 jarige wie nog de zin voor verantwoordelijk gedrag ontbreekt. 'k Vond hem de meest overtuigende acteur, ondank de Golden Globenominatie voor Jim Metzler, in een film die op geen enkel punt potten breekt en mag geklasseerd onder de middelmatige familiale films.

Weinig begeesterende film. De relaties van het hoofdpersonage - die trouwens geen indruk maakt - met zijn vrienden is erg verwarrend en in het gedeelte van de film waarin de stukgebroken band tussen vader en zoon opnieuw moet worden hersteld, zit geen enkel moment van overtuiging of emotie. Zielloos, zoudt ge het wel kunnen noemen. Onbegrijpelijk hoge score bij IMDB, maar ook maar 20 stemmers.

Niet de eerste film over de moeilijkheden die ex-militairen ondervinden op psychologisch vlak om de trauma's van de horror van de oorlog te verwerken.

Film maakt duidelijk dat daadwerkelijke hulp niet zo voor het grijpen ligt omwille van de massa aan gevallen die zo uiteenlopend en persoonsgebonden zijn dat er veel meer, diepgaander, opvolging nodig is dan het invullen van een vragenlijst.

Niet de beste film over het thema.

De problematiek van de twee vrienden die het overleefden komt gelijktijdig aan bod en is niet zo best ineenvloeiend, waarbij het verhaal soms wat sputtert, vooral naar het einde toe.

Toch gemiddeld goed en het volgen waard.

Vivien Leigh was niet alleen opvallend mooi als Scarlett, maar ook als Lady Hamilton laat ze haar van haar beste zijde zien.

Bovendien legt ze met veel gemak heel wat emotionele variaties in haar act, in deze film die zo wat het midden houdt tussen romantiek en oorlogsvoering en met deze laatste toch enkele historische feiten in herinnering brengt.

Een pluspunt is zeker ook de cinematografische waarde voor begin veertiger jaren.

Nog zo'n musicalletje uit de 40 en 50-er jaren waar het verhaaltje op voorhand is gekend : met de romance gaat het goed, dan weer niet en uiteindelijk is everybody happy.

Gelukkig is er de muziek en hier zijn het gevestigde waarde Kathryn Grayson en "debutant" Mario Lanza die vooral opera-liederen brengen maar ook af en toe een Jerome Kern song. Dit is natuurlijk wel genietbaar en daar was het toch om te doen. Lanza zou trouwens nadien hoge toppen scheren, vooral ook in de populaire muziek.

Het is waar: vriendschap verdrijft eenzaamheid en zorgt voor zelfvertrouwen.

Wel goede keuzes maken en wat geluk.

Kortfilmpje dat wellicht bij skateliefhebbers filmfun zal bezorgen. Er is ook niets verkeerds aan.

Knappe collage van entertainment-hoogtepunten uit de Amerikaanse filmwereld.

Uiteraard genietbaarder voor iemand die er ergens herinneringen mee beleeft.

Aankondigers Gene Kelly en Fred Astaire zijn natuurlijk het sterkst vertegenwoordigd maar er is mooi evenwicht tussen uitsluitend zang- en dansnummers. Judy Garland bijt ook een flink stuk van de taart af, ook de jonge Frank Sinatra en het is prettig Jimmy Durante, wiens stem vandaag nog geleend wordt voor een actuele reclameboodschap (!), aan het werk te zien.

Genietbaar.

Eerste van het Entertainment-drieluik.

Een charmante en nostalgische aaneenschakeling van scènes uit musicals uit de jaren 30, 40 en 50.

Opmerkelijk deze keer is, in deze eerste documentaire, dat ondanks dat Fred Astaire, Gene Kelly, Cyd Charisse, Ann Miller en Cie uitvoerig aan bod komen er toch meer aandacht wordt besteed aan de songs uit die tijd.

Na het verdwijnen van de stille film, verdwenen er ook veel artiesten wier stem niet geschikt was voor de geluidsfilm en er werd duchtig uit de acteurs van het Broadway-toneel geput ter vervanging en men schrok er zelfs niet voor terug ze in musicals, sterk in trek in de jaren 30, te droppen. Stel je voor dat een acteur als James Stewart in "Born to Dance" het mooie "Easy to love" mocht zingen. ("The song was so good that even he couldn't hurt it...").

Jongere filmliefhebbers zullen hier doorgaans minder aan hebben, maar voor anderen is het heerlijk grasduimen in "good old Hollywood" en wat was en nooit meer terugkomt.

Twintig jaar na de eerste twee, part III.

Een must voor al wie de musical doorheen de jaren een warm hart toedraagt. Vooral de dansmusicals staan in de "picture" en ik zie alleen jazz-zangeres Lena Horne als uitsluitend vocaliste.

Dat het alleen om MGM-films gaat, stoort niet want, zoals June Allyson zegt : "In Hollywood liepen er meer sterren rond dan dat er aan de hemel staan...".

Film bevat ook enkele kleine wetenswaardigheden, zoals bijvoorbeeld hoe het zou geklonken hebben als Ava Gardner zelf "This Man of Mine" had mogen zingen in "Showboat" en dat Judy Garland reeds enkele opnames had gedaan in "Annie get your Gun" toen ze omwille van een "breakdown" de rol aan Betty Hutton moest laten.

Heel wat legendarische scènes en artiesten in een knappe, levendige documentaire die begint met de opkomst van de geluidsfilm (1928) en eindigt in 1958 met "Gigi" en met nog een spetterende collage.

Wellicht zullen oudere filmliefhebbers er meer aan hebben en mogelijks enkele nostalgische momenten beleven, maar tenslotte is muziek van alle tijden....

De verklaring van de eigenaardige titel van deze film werd mij pas duidelijk toen ook de ongeletterdheid van deze achtergestelde gemeenschap in de Parijse bidonville aan bod kwam. "Le Théorème d'Archimède" (De Stelling van Archimedus) wordt door een leerling op het bord geschreven als "Le Thé au Harem d'Archimède" (De thee in de harem van Archimedus).

Beslist grappig, al schetst de film geen grappige toestanden, want naast het amper kunnen lezen of schrijven is er ook de armoede, de werkloosheid, de criminaliteit en de uitzichtloosheid van het bestaan.

De film is een kwart eeuw oud maar veel aan de geschetste situaties is ondertussen wel niet ten goede veranderd.

Een sterke film al bij al met een zeer knappe scène waarin het hoofdpersonage Madjid toch een initiatief neemt die heel positief uitvalt.

Het gras is altijd groener aan de overkant van de straat. Maar is dat wel waar ?

Het is niet omdat ge verzandt in eenzaamheid en dagelijkse sleur en uw eigen geluk niet meer ziet, dat ge niet wordt opgemerkt, gewaardeerd en zelfs bewonderd.

Zouden mensen dan toch dichter bij elkaar staan dan gedacht ?

Knappe shortfilm, met een visie en ook filmisch fraai.

Ook ik verwijlde even bij "Rear Window" maar daar staat het volledig los van.

Goede suspens-horror-komedie met de onvermijdelijke Vincent Price.

Origineel, spitsvondig plot, knappe, spookachtige enscenering met plezierige vondsten en gezegden in het script op zijn Brits.

Overweldigend mooi is het decors waarin het gebeuren zich afspeelt maar te onthouden is zeker het hoofdthema : de ruw-rauwe ontgroening van de jongen, onwetend over maatschappij en wereld, de ene harde les na de andere te verwerken krijgend maar pienter en realistisch genoeg is om zich te herinneren dat, in deze boze wereld waarin hij is gedropt, wanneer wolven je vriendschap aanreiken, je nooit op succes moet rekenen.

Een verhaal dat me over de ganse lijn boeide, met meer inhoud dan alleen maar het avontuurlijke.

Het acteerwerk geeft ruime voldoening en de soundtrack mag gehoord.

Meevaller. Heb nooit aan een western gedacht.

Goddard en Truffaut deden het (en ook anderen), een film maken over... het maken van een film. Waarom dan deze Lone Scherfig niet (hij charmeerde reeds met "An Education" en "One day"), temeer daar hij hier als achtergrond de historische vlucht uit Duinkerke in het begin van WO II gebruikt.

In het begin valt het wat tegen en krijgt men het gevoel dat het bij het kluchtige zal blijven met nogal wat oppervlakkigheid, maar geleidelijk komt er meer grip in het gebeuren en kan men niet naast het tijdsbeeld van het gebombardeerde London en de druk op de bevolking, gebukt onder schade- en slachtofferleed. Heel sfeervol gebracht.

Kan de film moeilijk een komedie noemen ondanks het wat lauwe begin, daarvoor heeft hij wat te veel een historische tint, zoals ook de inzet van de Britse burger om een knullig propagandafilmpje, berustend op improvisatie, toch naar de bevolking toe te schuiven en er sukses mee te oogsten. Vond zelfs de slotscène een ode aan die inzet en eigenlijk ook aan het medium "film" en de mensen die er op afkomen.

Hoofdrolspeelster Gemma Arterton kon zekerlijk overtuigen en ook Bill Neighy kwam in zijn flairvolle rol goed tot zijn recht.

Avontuurlijk en toch wel onwaarschijnlijk.

Maar goed, die twee madammekes doen het uitstekend en mede daardoor blijft ge toch wel geboeid kijken.

Ook meerdere mooie beelden en over het algemeen goed camerawerk.

Toch een sterke en aangrijpende biografie met een weergaloze act van Eddie Redmayne, met toch ook een pluim voor de sectie make-up van de film.

Vond de mix van liefdesleven, dat weliswaar de meeste aandacht krijgt, en wetenschap geslaagd, zodat de film afwisselend bleef boeien tot het einde.

Meerdere mooie beeldvormingen en knappe scènes, met sprekende close-ups.

Drama-komedie met toch heel wat, zoals gekke humor, een onbehaaglijk moment- het gaat toch om een gehandicapt jong meisje-, tederheid, een vleug emotie en een slot dat liefhebben laat primeren.

De twee hoofdrolspelers vertolken hun rol met inzet en kunde in een film die toch genietbaar en mooi kan worden genoemd.

Erg genietbare western met een uitstekende cast, vlot verhaald en in beeld gebracht, met een stevige portie humor en een knap en verrassend slot.

Psychologisch drama, keurig verhaald en getrouw de roman van François Mauriac.

Emmanuelle Riva is verbluffend in de uiterst moeilijke rol van de jonge vrouw die lijdt onder de druk van haar man, haar familie, de bourgeoisie-eer, het gebrek aan echte liefde..

Vijftig jaar na Georges Franju zet ook Claude Miller hier een degelijke verfilming van Mauriac's roman neer en vijftig jaar na Emmanuelle Riva zet ook Audrey Tautou een schitterende vertolking neer van het hoofdpersonage.

"Thérèse Desqueroux" is een film met sterk psychologische inslag, met weinig of geen daadwerkelijke acties, zich afspelend in doorgaans duistere decors, maar het blijft een film met zorg gemaakt, een keurige setting maar zekerlijk ondersteund door het onbetwistbaar talent van Audrey Tautou.

Merkwaarig in het verhaal is het belang dat rijke families hechtten aan bezit en uitstraling naar de buitenwereld toe, boven liefde of wat dan ook.

Emile Zola's roman bijna 100 jaar na de verschijning door Marcel Carné verfilmd en meteen het gebeuren naar de jaren 50 verplaatst.

Het blijft echter een erg negatieve kijk op wat mensen zoal in staat zijn te doen. Het zwart-wit doet dit pessimisme nog meer tot zijn recht komen.

Het is een naturalistisch gegeven dat stevig en vormelijk is uitgewerkt en waarbij Raf Vallone en Simone Signoret op hun best zijn.