Opinions

Verdienstelijke film die in de eerste plaats waarschuwt voor de gevaren die jongeren kunnen bedreigen op het internet, met de dan toch onthutsende slotbemerking dat het gevaar overal schuilt gaat, tot bij personen waar ge geen enkel kwaad opzet zoudt vermoeden.

Wat treft in deze film zijn de uitstekende acts en het is vooral de jonge Liana Liberato die uitstekend de rol van de verliefde, naieve maar hardnekkige puber knap neerzet.

Aanrader eigenlijke, deze film die gepast het dramatische van dergelijke voorvallen schetst en die, gelukkig, op het einde uit de greep van de meligheid blijft.

Niet het sappigste der onderwerpen (tenzij men er voor gepassioneerd is) zodat de film, zeker aanvankelijk, volle aandacht vergt.

Nadien, als de lijnen zijn uitgezet en de tegenwind opsteekt, wordt het veel boeiender, zoals in een rechtbank, al wordt het accent ook gelegd op de gevoelens bij de betrokkenen.

Hoe dan ook, de film onderlijnt de wetenschap dat, wanneer men iemand wil treffen, alle middelen worden aangewend, zelfs de meest pietluttige om toch maar het slachtoffer op een zwak punt te pakken. Geldt niet alleen in de journalistiek, maar in de ganse samenleving, politiek op kop. In dit verband is het eindpleidooi van het hoofdpersonage overduidelijk. Terloops, men kan er trouwens niet van onderuit dat het acteren van dat hoofdpersonage, bij name van Cate Blanchett, een pluspunt is voor deze film.

Het vergde wel een beetje goede wil om volledig in het verhaal te komen, maar éénmaal zo ver zag ik toch wel een goedgemaakte film, met goed camerawerk, enkele mooie zichten en hoe dan ook boeiend om volgen.

Acteurs doen hun uiterste best en slagen er wel in de film de nodige ontroering te mee te geven.

Charmant kort animatieflmpje vol nastalgie op een mooie manier gepresenteerd met droefgeestige kleuren naar de mens die alleen maar heimwee naar het vervlogene, dat nooit meer terugkeert, overhoudt en wat is die laatste tik aan het glas vol essentie van het gebeuren. Heel mooie begeleidende muziek.

Een extreme vader-zoon relatie en een even extreem en cynisch slot kenmerken deze film, overigens degelijk opgebouwd en met uitstekende acts van zowat alle acteurs al is deze van Niels Arestrup erg expressief. Ook Patrick Chesnais is een klassebak.

Interessant ook zo'n wijndomein even van nabij met de insider-terminologie die er bij hoort.

Het thema van de terugkeer na jaren van de verloren gewaande echtgenoot of grote jeugdliefde is niet nieuw. Fernandel beleefde het in de komedie "La Cuisine au beurre" en Tom Hanks was het slachtoffer in "Cast Away".

Deze drama-komedie "Apart Together" behandelt het thema op een originele en verrassende manier.

Naast het visueel mooie van deze film (nochtans nagenoeg steeds op dezelfde locatie) is er vooral aandacht voor de karaktertekening van alle personages, niet alleen de rechtstreeks betrokkenen, maar ook de ganse familie bij wie de rauwe, doorgaans op zelfbelang berustende houding, schril afsteekt met de naïeve, emotionele gelatenheid van de oudjes.

Enkele heel mooie, zowel ernstige, komische als emotionele scènes met acteurs die hun vak perfect beheersen.

Geen meesterwerk maar interessant en aanbevolen voor liefhebbers van Oosterse cinema.

Toch wel verbazingwekkend en gruwelijk hoe in in een land dat voor velen als voorbeeldig doorgaat ( sommigen willen het zelfs inlijven) dergelijke afschuwelijke en racistische toestanden zo lang aanhielden en zelfs nu nog koel onder de mat worden geschoven.

TV-film die het gevoelig thema van hoever de wettige zelfverdediging draagt, aanhaalt - naast het wat floers gebracht familaal aspect - en precies in dit gedeelte faalt door de einddebatten en de redenering achter het eindvonnis over te slaan en te vervangen door wat verklaringen van één van personages.

Alzo, eerder matig en eigenlijk vond ik hoofdpersonage Frédéric Pierrot ver van zijn beste rol spelen.

Doorsnee misdaadfilm met toch wel verrassend Olivier Gourmet, als "harde" in de hoofdrol.

Overvloedig Belgisch getint met de links naar de bende van Nijvel, het doofpot-intrige, de politieke inmenging, de corruptie...

Zo te zien was het debuut van Troukens Coninx' "Niet Schieten" netjes vooraf om de Delhaize-affaire uit 1985 weer in beeld te brengen.

Alain Delon, in die tijd samen met Belmondo, de absolute publiekslieveling van de Franse cinema, is tot twee maal toe de ster in deze, plezierig opgevatte avonturenfilm, met als achtergrond de nakende Franse revolutie.

Goed en vlot gemaakt met de klassieke ingrediênten zoals de nodige vechtpartijen, meestal komisch uitgewerkt, en een goede portie romantiek.

Tussendoor wordt de aristocratie aardig op de korrel genomen.

Charlize Theron had er heel wat voor over om deze rol te vertolken en ze gaat er dan ook volledig in op en zet met veel verve het beeld neer van een overspannen, depressieve moeder, aan haar taken overgelaten door haar partner en die uiteindelijk haar levenslust heeft verloren aan een onverschillige, kritische, bijna cynische kijk op het leven.

Goed bedoelde film om het belang, waarde en ondersteunig van het moederschap te onderlijnen.

Degelijke film over relatieproblemen en ontgoocheling over eigen gedragingen.

Maar eigenlijk had Mats gelijk is zijn betoog : heldendom en opoffering zijn niet altijd als vanzelfsprekend.

De film heeft enkele zeer knappe scènes : het verhaal van de vrouw aan hun vrienden en de respectievelijke reacties, de mistscène, de bergafdaling in groep.

Het acteerwerk was niet altijd overtuigend en er waren teveel gelijkaardige scènes in de gangen van het hotel.

Deze Nederlandse voltreffer naar Jan Wolkers roman mocht nog wel eens een beurt krijgen...De derde geloof ik en dat verdient deze verfilming van Paul Verhoeven wel.

Stuivende, ongeneerde - voor sommigen wellicht al te chockerende - erotische romance, maar ook liefde en tederheid, de realiteit van pech te hebben en ook een stevige veeg uit de pan voor een hypocriete maatschappij.

Camerawerk met expressieve beeldcomposities en vaak humoristische vondsten verdienen de aandacht maar wat dan gezegd van het verbluffend acteerwerk van het duo Monique van de Ven en Rutger Hauer. Effenaf subliem.

Lees ik daar niet dat de film destijds werd aanzien als beste Nederlandse film van de eeuw ? Juist of niet, die titel zegt genoeg.

Drie minuten knappe en overduidelijke animatie.

Wie heerst zal zich ooit wel ten gronde richten. Dezelfde fouten, hetzelfde resultaat.

Het probleem van het cultuurverschil binnen een relatie wordt hier nu eens een beetje luchtig behandeld in tegenstelling met meerdere andere films met hetzelfde thema.

Kadir Balci maakte geen slechte film, met soms wat onhandigheden (de overgang tussen de verschillende scènes, bijvoorbeeld) en met m.i. als bijzonderste euvel het gebrek aan wat vaart en pit.

Indringende film die een heel merkwaardig personage ten tonele voert. Een ode aan bezorgdheid, zelfopoffering, kordaatheid en liefde.

Film laat een sombere indruk over de levensomstandigheden in Mongolië en slaat dus een zeer realistische toon aan die stevig onderlijnd wordt door de heel concrete dialogen, wars van de kleinste vorm van fantasie.

Een interessante maatschappelijke schets, een heel merkwaardig hoofdpersonage (ontwapenende vertolking trouwens) en toch een eerder karige score.

Stevig begin waarbij de griezel van de moorden wat getemperd wordt door de grappig-stekelige relatie tussen onze twee politiemensen en waarbij acteur Werner De Smedt mogelijks de sympathie van de kijker wegkaapt.

Daarna wordt het wat verward met enkele al te clichématige en overbodige scènes.

Het slot is meer dan spectaculair en beslist verrassend al blijven de vragen "Hoe precies ?" en "Waarom ?" wel hangen.

Toch netjes onder "Dossier K", al valt regisseur Jan Verheyen niet te vergruizen, want hij is één van die Vlaamse cineasten die knap uit de hoek kunnen komen ("Het Vonnis", "Los"...)

Behoorlijke krimi.

Aangrijpend verhaal.

Hoe de oorlog alles verwoest.

Uitstekend in beeld gebracht.

Waardevolle film met prima acteurs.

De film brengt een drietal jongeren in beeld die de evolutie doormaken van kind naar tienerjeugd en de veranderingen van houding, opvattingen en levensvisie die daarmee gepaard gaan.

Gelukkig kan de film hierbij rekenen op de zeer geslaagde acteerprestaties van de jonge cast, want eigenlijk vind ik het verhaal te extreem.

Goed geënsceneerd en vertolkt liefdesdrama met een stevige sociale en politieke inslag.

Meerdere thema's komen aan bod zoals het behoud van eigen waarden en ook de pogingen tot niet voortzetting van de kolonisatie-methodes door fabrikanten en handelaars, maar idealisme is zelden opgewassen tegen de drang naar winst en macht.

En uiteindelijk dat goede intenties bij een nieuwe creatie, hier het oprichten van een nieuwe, onafhankelijke staat, zo maar niet pasklaar voor het toepassen liggen.

Toonbeeld van voorspelbare brave-zielen-film. Eerder flauw.

Sterk aansluitend bij de hete actualiteit in de States.

Met een "We mogen nog 100 keer proberen..." is het standpunt overduidelijk.

Laat wat wrange smaak na...

Film die uitstekend begint en die een scenario aanvoert dat perfect destijds voor een filmnoir had gezorgd en bovendien zodanig is uitgewerkt dat ge ongetwijfeld aan Hitchcock gaat denken.

Helaas wordt dit niveau niet aangehouden en wordt het wat minder waarschijnlijk en geloofwaardig.

Een film aldus die zijn belofte van het begin niet inlost al is er spanning en ook actie in overvloed.

Het acteerwerk mag gezien.

Behoorlijk vervelend, langdradig, duidelijk toneel maar weinig of geen uitstraling die van de acteurs uitgaat. Nochtans twee flinke namen.

Alles behalve natuurlijk met saaie dialogen.

Vlot misdaadfilmpje met vele wendingen in de zoektacht naar de dader (arme hoofdredacteur !) en met vele grappigheden, vooral in de dialogen, vaak stoeiend op pittige toespelingen.

Tom Conway en Ann Rutherford in de hoofdrollen vormen het vaardige duo dat moet zorgen om én onschuld én schuld te bewijzen.

Geen rasechte film noir. Daarvoor al te speels.

Het is origineel van opzet, misschien een ietsje gedurfd en zeker ongewoon daar waar die twee kerkleiders als in de grond gewone lui worden voorgesteld, met dezelfde minpuntjes als iedereen, maar het is vooral sprankelend, wanneer ernstige en minder ernstige kwesties het voorwerp uitmaken van meningsverschillen tussen die twee schitterende acteurs, waarbij ik het ene moment de palm aan Anthony Hopkins wil uitreiken, een paar seconden later aan zijn opponent Jonathan Pryce.

Humor is nooit uit de lucht ook niet wanneer die twee soms gegriefd zijn, geen tegenspraak dulden of er gewoon genoeg van hebben.

Ook de geplogendheden van het "huis" worden soepel belicht, maken u ook wat wijzer en dat er naar het slot toe wat emotie binnensluipt berokkent geen schade aan aan deze knappe film waarin vooral, zoals gezegd, de dialogen en de meesterlijke acts bijzonder genietbaar zijn.

Dacht aanvankelijk, dit is weer zo'n western die pas naar het einde toe zal "ontploffen" en ondertussen kunnen we ons verkneukelen met hetgeen ons het duo Stewart-Widmark voorschotelt: twee nogal uiteenlopende persoonlijkheden die hun meningsverschillen verbaal, pittig en soms grappig, uitvechten. En dat kon er best door maar wat daarna volgde was een teleurstelling. Het verhaal neemt ongeloofwaardige proporties aan, weet eigenlijk niet welke richting het uit moet, we krijgen Indianen te zien die absoluut niet doen denken aan die oorspronkelijke bewoners van het land en de acteerprestaties gaan de dieperik in.

De titel zei me al niets, de film evenmin.

Vervelende film die om niets draait, geforceerd en opgeschroefd en met schoolvoorbeelden van overacting.

Dergelijke realistische, rauwe films met sterk sociale inslag komen doorgaans uit het Verenigd Koninkrijk. Deze "Tyrannosaur" kon best een Ken Loach geweest zijn. In ieder geval, Paddy Considine rijgde als cineast een Bafta binnen met deze film.

Knap en indringend werk met één voor één sterke acteurs.