Opinions

Iemand zei me "we leven in een vuile wereld" en als ik dit aspect van onze wereld zie, dan kan er van ontkenning geen sprake zijn.

Schrijnend onderwerp, zeer goed, en zonder sensatiezucht, in beeld gebracht.

Het ganse verhaal is in functie van deze dramatische practijken en al wordt het naar het einde toe wat avontuurlijk de film laat je met veel overwegingen achter, de verrassende slotscène inbegrepen.

Het eerste gedeelte van de film is best genietbaar, plezierig, boeiend, goed en logisch verhaald. Daarna daalt het peil van de film zienderogen : rommelige, burlesque toestanden, dwaze achtervolgingen en smijt- en gooipartijen, clichés alom en karikaturaal. Kortom vervelend.

Spijtig.

De maffia-wereld op zijn kop.

Wat me vooral zal bijblijven van deze film zijn de tronies van die gangsters die, gelukkig afgeschermd, elkaar verbaal uitmaken als crapuul van de laagste soort. Leugens en huichelarij zijn niet uit de lucht en een vorm van respect voor om het even wie is er niet tenzij zij er een gewiekst middel in zien om rechters en jury om de tuin te leiden.

Aldus, sterke vertolkingen in een film van middelmatig tot goed.

Het duurt een tijd - en eigenlijk is het nooit 100% duidelijk - wie wie is in deze drugsoorlog. Dit komt natuurlijk omdat de strijd op diverse niveaus, familiale inbegrepen, wordt gevoerd en het blijkt dat de overheid niet alleen corrupt is maar zelfs compromissen sluit met de drugsmaffia.

Een goede film maar een echte ziel heb ik er niet ingevonden. In het begin van de film is er zelfs een idiote en totaal overbodige schietpartij en bovendien zijn ook alle acteurs niet altijd "in".

Kan me niet herinneren ooit iets van Shakespeare te hebben gelezen, maar dank zij het filmmedium blijft ge toch niet totaal onwetend en ervaar ik dat die stukken volsteken met personages die menselijke gedragingen, meestal gebreken en tekortkomingen, uitbeelden, zoals in deze Othello, waar afgunst, haat, leugen, zelfs vooringenomenheid en de kunst vertwijfeling te zaaien tot drama leiden.

Met de teksten is het natuurlijk wennen, maar mits de nodig aandacht stelt ge toch sterk verwoorde passages vast. Knap eigenlijk.

Anderzijds, filmisch zit het goed, met de zwart-witte contrasten en sterke contouren en ook de overtuigende vertolking van Orson Welles.

Ook de man die Iago speelt is uitstekend. Een mij onbekend acteur (Michéal MacLiammoir) maar naar verluidt een destijds gevierd theaterspeler en verteller.

Naar een roman van Georges Simenon : een passionele liefde midden het oorlogsgeweld van de Duitse invasie en de massale vlucht voor de agressor naar een zuidelijker Frankrijk.

Film is doorspect met archiefbeelden, uiteraard in wit-zwart, waarbij het contrast met de kleur van het verhaal op zich, voor mij wat storend werkte. Een wit-zwart-film had wat authentieker geweest. Tenzij natuurlijk dat Pierre Granier-Deferre de romantiek en een zeker optimisme, boven de oorlog uit, heeft willen laten primeren. Het blijkt dat hij die periode goed heeft gekend en dat vertaalt zich o.m. door de scènes waarin de hulpverlening lovenswaardig werk verricht. Een betekenisvolle en geslaagde scène is ook wanneer Anna aan een totaal onwetende Julien vertelt over de jodenhaat in Duitsland.

Naast Jean-Louis Trintignant is Romy Schneider weer betoverend mooi en uitstekend in haar rol.

Op het einde nog een verrassende wending.

Interessant en weinig bekend gegeven uit WO II, namelijk kunstroof door de bezetter, is de aanleiding tot een uiteindelijk boeiende film die wat diepgang in de karakters mist. Burt Lancaster is de franse spoorwegen en Jeanne Moreau amper een tussendoortje. De kracht van de film zit hem in de actie.

Een curiositeit in de film is de aanwezigheid van Michel Simon, een frans vooroorlogs filmmonument (geboren in 1895 !).

Film brengt een werkelijk intrigerend beeld van wat onder die drugsverslaving leeft en hoe de aftakeling, op alle vlakken onvermijdelijk is.

Sterke en positieve, als waarschuwing geldende film. Uitstekend acteerwerk. Gevatte dialogen en teksten.

Goede middenmoot in de vele anti-terrorisme films die we al kregen en nog zullen te verwerken krijgen.

Film laat meerdere facetten zien in die leefwereld met vele godsdienstige stellingen en visies en laat, is maar best ook, de besluiten over aan de kijker.

Eerder langzaam opgebouwd zonder absolute climaxen, maar dat hoeft ook niet. Zo blijft het aanvaardbaarder.

De titel van de film kon niet beter want het is in die gedaante vooral dat de wereld Charlie Chaplin zal herinneren.

Niet de beste short movie van hem nochtans. Te veel van klappen, gestamp en geprik, vallen of ergens tegenaan lopen, terwijl echt fijne vondsten uitblijven.

Charlie is al naar gewoonte hoffelijk, behulpzaam en charmant met het vrouwelijk schoon, maar in zijn hoedanigheid van vagebond wordt het wel heel moeilijk...

Begon wel veelbelovend en ook spannend, maar nadien vastgelopen in de vele irreële wisselingen in het plot, hypnosetoestanden en zo meer.

Spijtig, want had er veel meer van verwacht.

Zag voorheen 4 films van Danny Boyle ("Shallow Grave", "Trainspotting", "Slumdog Millionaire" en "127 Hours") maar dit hier is toch totaal iets anders, iets waarvan ik, helaas, niet heb kunnen genieten.

Mooie, ingetogen en vaak emotievolle film over de door de Israëlische overheid als illegaal beschouwde aanwezigheid in het land.

Bijzondere opbouw in deze film waarbij zich vaak scenes herhalen maar dan telkens met een toevoeging of bekeken van uit een andere uitvalshoek.

Het is even wennen maar uiteindelijk verhoogt het wel de intensiteit rond het tragisch gebeuren.

Overtuigend acteerwerk ook van de kleine Marc Justine Alvarez om wie het eigenlijk allemaal draait. Sobere (piano) en gevoelige muziekbegeleiding.

Keurige beeldvorming. De scene achter de eindaftiteling wekt een gevoel van gelatenheid. Passend bedacht.

Geslaagde debuut van de Fillipijnse Hannah Espia.

Loopt momenteel op Sundance Channel (19/4, 22/4...)

Had wat voorkennis waarbij ik mij niet meer moest verbazen over het feit dat toestanden uit WO II naar het hedendaagse worden verplaatst.

Overduidelijk wordt de lijn van bedreiging, mens op de vlucht, de administratieve romplslomp, het wachten, het avontuurlijke, de hoge risico's met soms de dood tot gevolg, gewild doorgetrokken naar actuele toestanden.

Goed verhaald, levendig en mysterieus en alleen in het slot wat verward en een leegte latend, maar het is niet nieuw dat Petzold vaak graag de kijker zelf laat oordelen naar de zin van menselijke beslissingen.

Franz Rogowski is goed gecast als man die het allemaal wordt opgedrongen en beleeft.

Genietbare film uit de mid-sixties met avontuurlijke scènes en helemaal niet gedateerd.

Goed opgebouwd en met twee uitstekende hoofdrolspelers.

Knappe natuurbeelden.

Moeilijk om alles nauwkeurig te volgen. Het is wel interessant wat te weten te komen over dergelijke oorlogsmisdadigers, en eigenlijk sluit deze film perfect aan bij deze die het hebben over de Mossad-acties, maar ge kunt het allemaal bezwaarlijk boeiend en spannend verfilmd noemen.

Intrieste kerstperiode voor alle personages in deze film. Prostitutie en mislukte relaties vormen de achtergrond voor een verhaal dat en af en toe wel hard overkomt maar eigenlijk niet erg diepgaand is. Het blijft nochtans boeien omwille van het sociaal, menselijk aspect dat er niettemin achter steekt.

Goed acteerwerk van een niet te versmaden cast.

Kende die man absoluut niet maar herkende wel die aftandse stadions, de volkse sfeer (bestaan die ratels nog ?) en die loodzware lederen bal (18 lappen en een binnenblaas) en dat was best prettig in deze goede film die het toch voornamelijk heeft over de na-oorlogse emoties, waarmee iedereen toch zat en hoe vergeven en vergeten zo gevoelig lag.

Margaret zag hem graag maar het kan niet ontkend: Trautman had nagenoeg alles te danken aan zijn voetbaltalent. Zo gaat dat nu eenmaal...

Charmante, Boedhistische parabel met als levenswijsheid : "Zoek het niet te ver in het leven naar een zogenaamd beter bestaan terwijl het geluk hier voor het grijpen ligt".

Zoals nagenoeg alle films uit het verre Oosten is de fotografie "Top".

Maggie Smith vertolkte in 1972 reeds de rol van excentrieke bejaarde dame (Ondertussen mag het woordje "dame" haar naam vooraf gaan) in deze George Cukor-komedie, losjes gebaseerd op de roman van Graham Greene.

Aanvankelijk prettig en plezierig om volgen en met de nodige Britse flair en humor, maar een volle film op dit goede tempo volhouden was iets te veel gevraagd. Het gebeuren wordt nogal absurd, niet meer zo spontaan aanvaardbaar, wat het charmant bedoelde ding geen goed doet.

De film won wel een Golden Globe en Maggie hield er een paar belangrijke nominaties aan over.

Dit is absoluut meer een komedie dan een drama, want al speelt deze "traversée" zich af in het door de Duitsers bezette Parijs, het wedervaren van onze 2 plantrekkers, de vele grappige dialogen en situaties, die trouwens heel subtiel oorlogstoestanden en gedragingen van de kleine man die het hoofd boven water wou, weergeven, zijn zeker van overwegend komische aard.

Jean Gabin en Bourvil zijn werkelijk uitstekend in hun rol en er is ook nog een zekere Louis de Funès in aanloop naar zijn latere glanscarrière.

Britse film met een bittere ondertoon maar met veel plezierige momenten. Dit laatste dan vooral te danken aan de indrukmakende act van Aidan Gillen. Deed me onwillekeurig denken aan de rol die Dustin Hoffman vertolkte in "Midnight Cowboy".

De vraag waarom Tom zijn gezin verliet houdt de kijker in feite niet bezig. Het zijn de nieuwe levenservaringen en zijn relatie met de markante persoonlijkheid van Aidan die zorgen voor een boeiend stukje film.

Dunn (mij niet zo bekend) won een Oscar maar het was het meisje "Prima Donna" Francie (Peggy Ann Garner) die grotendeels instond voor het losweken van emoties.

Erg sentimenteel, natuurlijk en laten we daar niet flauw over doen. In 1945 lagen de verwachtingen van het publiek van een sociaal drama zekerlijk anders dan nu en het accent op de wil om, ondanks de problemen die de armoede met zich meebracht, om goed te doen en lief te hebben kon niet genoeg gelegd worden. Ook was er de schroom. Let hoe de camera stijlvol een beeld van een hoogzwangerschap vermijdt.

Maar goed, dit alles doetl amper iets af van de waarde van deze prent waarin Kazan een duidelijk en schrijnend beeld brengt van het achtergesteld, overbevolkt Brooklyn, waar velen moed putten uit het koesteren van een "impossible dream".

Dorothy McGuire is uitstekend als de bezorgde, doodernstige moeder, terwijl Joan Blondell goed overkomt als de totaal verschillende, veel meer mondainere zus.

Het werd reeds begin vijftiger jaren op een schalkse manier duidelijk gemaakt in de filmpjes van "Don Camillo", de impact van het communisme op het straatarme, wanhopige Italië en is ook bijvoorbeeld terug te vinden in het levensverhaal van de Italiaans-Franse acteur en zanger Yves Montand.

Een hoe dan ook tedere film - vergeven we maar de puntjes van overdrijving om de tegenstellingen op te drijven - met een historische toestand als achtergrond.

Centraal staat de verscheurende keuze waar een jongere voor staat maar niet in het minst ook deze van diegenen die van hem houden maar in een totaal andere wereld leven en keuzes maken die in hun ogen en op dat ogenblik hoe moeilijk ook voor de hand liggen.

Heb er een 4 voor over.

Toch interessant te vernemen over dat Duitse plan om WO I met de Russen een bijzondere wending te geven, wat aanleiding gaf tot deze treinreis met Lenin en ook interessant wat meer te vernemen over de sociaal politieke opvattingen in die tijd waar sprake is van sociaal-democraten, bolsjewieken, mensjewieken...

De film duurt ongeveer 3 uur maar blijft toch over de ganse lengte boeien. Heel wat meningsverschillen komen aan bod en vullen de treinreis, maar er is ook wat emotie en romantiek en ook het avontuurlijke van het gebeuren houdt het levendig.

Moet het gezegd dat klasseman Ben Kingsley uitstekend de rol van Lenin vertolkt (de man was voorheen ook al een perfecte Ghandi), met daarnaast ook een kordate Dominique Sanda en ook Leslie Caron (innemend, maar wat ligt "Lili" ver weg).

Een zeer goed opgebouwde TV-movie.

Speelse en frisse variant van het bekende sprookje en wat is Libuse Safránková een lieve assepoetster, maar ze is ook pienter en kordaat en weet wat ze wil.

Wat zo'n film altijd mee heeft is dat het hartverwarming brengt wanneer iemand die onrecht wordt aangedaan toch zegeviert en de kwade opponenten letterlijk in de sloot belanden, maar er is natuurlijk het filmsche van deze film die begint met een Breugheliaanse taferereeltje en je onmiddellijk in de stemming voor een verzorgde film brengt. En dat is hij ook met mooie plaatjes in de sneeuw, het gedoe van madame van de boerderij, een sierlijk en grappig hoffeest, behoorlijke vertolkingen en ook de muziek viel mee, dacht ik.

Eens iets totaal anders dan anders uit Tsechoslavakije uit die jaren 60/70 maar zoals gezegd, heel wat plezier valt te beleven aan het dartel optreden van 20-jarige Libuse Safránková. Zag haar reeds in "Vrchní Prchni!" (1981), weliswaar wat in de schaduw van Josef Abrhám, haar echtgenoot in het leven.

Uitgebreide documentaire over de etnische conflicten van de jaren 90 in de Balkan en het proces van meer dan anderhalf jaar rond de Servische generaal Ratko Mladic.
Interessant hoe de zaak nog eens uit de doeken wordt gedaan over het uitroeien van de niet-Servische bevolking in Bosnië en de haat die onder verschillende etnische groepen uit het vroegere Joegoslavië is blijven sluimeren sinds de bloedige verdeeldheid tijdens WO II.
Getuigenissen, archiefbeelden op een kundige manier gemonteerd, met zowel aanklagers als de verdediging aan zet, maken de documentaire samen met de uitlegteksten erg levendig.
Enkele gruwelbeelden waarvan ik er zeker ééntje zal blijven onthouden (de dochter die, na 22 jaar, naast het ontbonden lijk van haar vader nog de kracht heeft om toelichting te vragen over de doodsoorzaak en naar de gaten in zijn kledij.)
Een verschrikkelijk historische gebeuren waarvan ge denkt, zoiets gebeurt nooit meer. Helaas. Ik ken een monument waarop geschreven staat "Nooit meer oorlog". Het staat er al 100 jaar...
Toch weinig kijkers voor dergelijke film.

Een plotse wending in de plot geeft deze film iets bijzonders waarbij hij zich wel onderscheidt van de doorsnee rechtbankfilm.

Kate Beckinsale is de advocate die in het middelpunt van het gebeuren staat en begrijpelijk, naast het familiale, ook op professioneel vlak een moeilijke tijd doormaakt.

Behoorlijk, zonder groots te zijn.

Verschrikkelijk om 20 jaar te worden opgesloten voor iets waar ge totaal onschuldig voor zijt.

Iets wat mij erg opviel was de houding van de moeder die Hunt schuldig verklaarde, zonder over meer aanwijzingen te beschikken dan deze van het nalatig onderzoek . Zou dit kaderen in hetgeen ik reeds zo dikwijls heb vastgesteld dat, wanneer iemand wordt opgepakt het publiek, de naastbestaanden van het slachtoffer doorgaans ook, in deze verdachte reeds de absolute schuldige zien ?

Goed gemaakte film waarbij de gesmaakte dialogen en uitlatingen met en van de schrijver, evenals uiteraard de processen zelf het beste van de prent uitmaken.

Knappe acts van Peter Finch en zekerlijk van James Mason en ook John Fraser is goed als "aantrekkelijke" jonge man.

Te onthouden ook is dat destijds homoseksualiteit strafbaar was omwille van "het beledigend karakter ten overstaan van Hare Majesteit"...

Een fantasierijk, mysterieus tot horrorachtig verhaal, waarbij de spanning aanvankelijk zeker te snijden valt, nadien wat afvlakt door zich herhalende scènes.

Op zichzelf volstrekt ongeloofwaardig maar moeten we er geen betekenis achter zoeken, zoals dat er aan het noodlot amper te ontkomen valt ?

Een zestal mij onbekende acteurs brengen het er goed van af al is Melissa George wel het meest in beeld.

Geen liefhebber van het genre, maar dit viel best mee.