Opinions

Grappig maar overdreven....maar...

De onverschilligheid aan tafel terwijl er toch een dringend te behandelen probleem plaats vond en alleen maar belangstelling voor eten, dus voor het eigen persoontje, staat mogelijks voor een zekere laksheid in de maatschappij voor een echt dreigende problematiek

Ik weet dat deze film destijds zeer populair was.

Hij bevat dan ook een perfecte mix van wat het grote publiek er van verwachtte : een historische achtergrond, romance, humor, actie en strijdgewoel, verheerlijking van heldendom en de vertolkingen van 2 geliefde sterren van het witte doek.

Een bijzonderheid lijkt mij wel de verschijning van een nog erg jonge Anthony Quinn.

Het overbekende scenario : Een man verlaat de gevangenies met de beste bedoelingen voor een beter leven, maar het duurt niet lang vooraleer hij weer bij misdaad betrokken geraakt.

Toegegeven evenwel dat de manier om de boosdoener te ontmaskeren wel heel origineel is.

De ontknoping van het verhaal komt echter wel als "gemakkelijk en eventjes vlug afgehandeld" over.

Een niet zo zwaar wegende thrillerke uit de jaren 30.

Een kleine 3,5 is toch op zijn plaats.

Humphrey Bogart eist voor éénmaal de hoofdrol niet op in deze zeer goede (passionele) film en laat deze waarnemen door een uitstekende George Raft. Ook Ida Lupino blinkt uit in deze film, met een degelijk gebrachte verhaallijn, knappe dialogen en die alleen maar naar het einde toe wat overhaastig te werk gaat. De psychische toestand van één der hoofdpersonages wordt op een verrassende, niet voorbereide manier naar voren geschoven en het slotproces heeft zeer weinig inhoud.

Maar goed, stappen we daar over, dan hebben we een goed werk uit de early-fourties gezien.

Knap gemaakte, overduidelijk Britse, documentaire over de Grote Oorlog.

Beelden van de loopgraven en het slachtveld zijn indrukwekkend en wekken nagenoeg even veel afgrijzen op als deze van de concentratiekampen.

Belangrijk, verrassend en openbarend zijn toch wel de getuigenissen van hoe vanzelfsprekend men het vond om, éénmaal het land in oorlog, zich spontaan aan te melden om dit land te dienen.

Ook wel interessant zijn de getuigenissen over hoe er op het slagveld weinig werd nagedacht en hoe meningen over de vijand werden gevormd die niet uitsluitend negatief waren.

Eigenlijk geen documentaire die bovenal zit te kniezen over het leed - dat er natuurlijk zeker was - maar een breder beeld brengt van wat er echt leefde onder de manschappen.

Verrassend dat heel veel getuigenissen en anekdotes het geheel verzachten.

In het slot zit er nog een schitterende versie van het guitige "Mademoiselle from Armentiers, parlez-vous" (ouderen onder de gebruikers zullen het wel kennen) waarin een paar coupletten zitten die toch wel één en ander van deze film in zich houden, zoals

"I didn't care what came of me

So I went to join the infantry"

maar ook,

"You might forget the gas and shells

"But never forget the mademoiselles"

Indrukmakende film met enkele zeer sterke en verbluffend goed geacteerde scènes over een onwezenlijk thema over mensen, wanhopig en onzeker over hun toekomst.

Tand des tijds behoorlijk goed doorstaan, deze film ik toch al een paar keer zag.

Gig Young als showverkopende, menselijk ongevoelige, presentator van de "contest" is effenaf schitterend.

John Ford loodst "lieveling" John Wayne uit het western genre en grijpt naar de actualiteit van WO II, met verwijzingen naar Pearl Harbour en Bataan, in een oorlogsfilm die ook oog heeft voor de gevoelens en emoties die schuil gaan achter de traditionele opoffering en heldhaftigheid van de manschappen. Gelukkig wordt ook de klassieke romance op de achtergrond verdrongen en vormt zeker geen hoofdbrok.

Nogal langzaam verlopend, maar natuurlijk filmtechnisch goed gemaakt voor die tijd.

Film die absoluut het slot niet kent zoals iedereen het wel zou hebben verwacht.

Aanvankelijk werd gedacht aan "The Deep South" als titel van de film, verwijzend naar het boek waarop hij is gebaseerd.

Niet zo verrassend want de tegenstellingen tussen het Noorden en het Zuiden van de States en de nog sluimerende haat en vooroordelen tegenover elkaar, als gevolg van de voorbije burgeroorlog, zijn een heel belangrijk punt in de film.

Daarnaast staan de nietsontziende persoonlijke ambities van een advokaat, de op sensatie beluste pers (de jongste tijd heb ik Mervyn LeRoy al dikwijls tegen de media zien te keer gaan), die evenmin terugdeinst voor de onmenselijke gevolgen, de gekte van de massa en de vooringenomendheid van de overheid, vooraan in deze film.

Stevige regie en het filmdebuut van...Lana Turner.

Verdienstelijke film met het overbekend scenario : uit de gevangenis - een nieuw leven - toch nog een laatste kraak - een gevecht - corruptie en misdaad.

Behoorlijk opgebouwd met goede dialogen, helaas af en toe een sprongetje in de plot maar beslist met de nodige spanning

Cinematografisch zeer hoog in te schatten en alhoewel er al zo veel films gemaakt zijn met mensen midden het oorlogsgebeuren, is ook op dat punt de film van uitzonderlijk goede kwaliteit.

Malick stelt de gedragingen van de mens doorheen het oorlogsgeweld centraal. Een weelde aan goede acteurs is hem hierbij behulpzaam.

Wit-zwarte klassieker waarvan naast de film ook "The Harry Lime-Theme" wereldberoemd werd.

Mist soms wat tempo maar is meesterlijk inzake sfeerschepping en spankracht. Het verhaal, het verwoeste Wenen en de stinkende riolen bieden, naast de veel intense close-ups, enkele prachtige momenten, zoals bijvoorbeeld het beeld van de verderfelijke misdadiger die als venijn wanhopig uit het riool tracht te geraken.

Subliem acteerwerk.

Sentimentaliteit, romantiek, lyriek, daarna het drama van de oorlog en als algemeen besluit : verering van amerikaans heldendom.

Typisch voor de films uit die tijd die kundig inspeelden op recente (Pearl Harbour) oorlogsgebeurtenissen, er Tracy, Walker, Mitchum en "Van" tegen aan gooiden en na afloop stonden de tranen in de schoenen...

Eigenlijk geen goede film. Sommige van die werken uit die periode hebben hun geloofwaardigheid en hun filmisch respect bewaard. Deze hier is op het randje van de potsierlijkheid.

Goede film die toch wel indruk maakt omwille van het harde gegeven en ook, niet in het minst, door het schitterend spel van de drie hoofdacteurs, met bovenal een jonge, verbluffende DiCaprio.

Hoe eenvoudig een film kan zijn en toch warm menselijk en boeiend.

Die Twee hoofdacteurs lijken mij van een zeer goed kaliber en nochtans niet gekend.

Dit acht je toch nog niet voor mogelijk en toch echt gebeurd.

Zou alleen maar kunnen in een anarchistisch en door en door corrupt land, maar daar...!?

En naast de haat is er ook de onverschilligheid, het hypocriete...

Sterk in beeld gebracht en uitstekend vertolkt.

"Somewhere in Europ", vermeldt de film in de beginne, maar het is duidelijk dat het verhaal zich afspeelt in Frankrijk maar dat de cineast de uiteengezette ideeën laat gelden voor elk land dat bij het maken (1943) van de film onder de Duitse bezetting leed.

Die ideeên die weerstand aan de bezetter, patriotisme en behoud van eigen aard vooropstellen worden uiteengezet door een uitstekende Charles Laughton die zowel schittert als de laffe onderwijzer als de sterke pleiter, in een film die naar het einde toe sterker en sterker wordt en die wellicht bij het verschijnen een stevig populair succes was en nu ook, in zijn sober zwart-wit, nog steeds te genieten is.

Naast Laughton zijn ook een erg jonge Maureen O'Hara en zekerlijk George Sanders goed in hun rol, terwijl de figuur van de moeder toch wel overacted en bijna potsierlijk overkomt.

Het is een tijdje wennen aan het bizarre hoofdpersonage met het ongewoon gedrag, maar wanneer het even in je opkomt om af te haken gaat ge dan toch vaststellen dat de film meer inhoudt dan een verhaaltje van A tot Z, dat trouwens geen komedie.

Het is een spel van kleur en beeld, met heel knappe muziek, soms rake dialogen, expressieve close-ups, verrassende shots die als het ware een verhaaltje op zich uitmaken en uiteindelijk wordt het nog boeiend ook en blijft het beeld van onze Cheyenne nog heel lang op het netvlies hangen. Een buitenbeentje.

Een proficiat voor het schmink- en grimmagewerk.

Een van die steengoede, Britse sociale films met weergaloos prachtige vertolkingen van beide hoofdacteurs.

Een film uit "The Angry Young Men"-stroming uit de jaren 50 en 60.

Aanbevolen voor al wie geen schrik heeft van een zwart-wit film van een halve eeuw terug.

Zag onlangs de '99-versie en vond dat niet bepaald denderend en deze '68-er zit ongeveer in dezelfde lijn.

Het gegeven zou misschien wel boeiend kunnen gebracht worden maar hier is het langdradig uitgesponnen.

Eigenlijk moeten Faye en Steve alleen maar superintelligent doen.

Onthou liefst "Windmills of your mind".

Eénmaal vertrouwd met het buitengewoon vernuft van de hoofdpersonages, kunt ge wel kijken naar deze "Thomas Crown Affair" en onderwijl glimlachen. Nee, niet uit medelijden, maar toch bedenkend dat schoonheid in film toch iets heel anders is.

Naar een werk van Jean-Cocteau zodat we ons wel mochten verwachten aan een literaire inslag met mooie, goed klinkende teksten.

Helaas helpt dat geen sikkepit om je in de film echt te laten inleven en je te laten meevoeren in het verhaal.

En er is ook een voice-over die voor een stuk totaal overbodig uitvalt. Wat hij vertelt zouden eigenlijk de acteurs met hun vertolkingen moeten overbrengen. Ook dat zit er niet in.

Zeer matig.

Na de al te lange slapstick-aanloop met niet altijd geslaagde gags, volgt dan het veel betere werk : de race.

Cinematografisch OK, met mooie shots en deze keer echt grappige scènes (vliegtuig op trein,...) en af en toe wat Britse-flair-humor, Franse verleiding, Italiaans temperament enz...

De passende internationale cast brengt het er goed van af.

Sentimenteel, tranerig, flirtend met melodramatiek, clichématig en voor een stuk voorspelbaar en toch is verveling bij de kijker ver te zoeken en dit komt doordat deze "Though none go with me" goed en duidelijk is opgebouwd en uiteindelijk als aanvaardbaar en gevoelig overkomt. Lovenswaardig spel van de acteurs, nochtans geen ronkende namen.

Verschillende levensopvattingen, meningen en diets meer worden toch al te karikaturaal en aldus onecht uitgewerkt.

Ook wat theatraal en zoals op de planken verdwijnt er af en toe een personage voor een hele poos, keert dan terug voor zijn zeg wat een ander hoofdpersonage toelaat dan weer voor lang te verdwijnen.

Begrijp de hoge IMDB score niet.

Een cru verhaal vol woede en haat.

Lijkt mij iets te extreem in dit opzicht om het zo maar vlotjes te aanvaarden.

Voor de filmische kwaliteiten evenwel, waarvoor de film grandioos werd gelauwerd, bewondering, net als voor de acteurs, met Frances McDormand, waarvan de onwrikbare verbittering werkelijk afdruipt, als opgemerkte uitschieter.

Ook de muziek viel passend in.

Knappe film, hoe dan ook, waarvan de titel alleen al uitnodigend oogt.

Martin McDonagh maakt niet veel films, maar als hij af en toe met zo ééntje afkomt, is hij op de goede weg.

Zo zie je maar tot wat de Trevi-fontein in staat is...

Pure romantiek uit de vijftiger jaren. Heerlijk onschuldig.

Rome (en Venetië) vormen het kleurrijk decor voor 3 romances, charmant, naïef en grappig om volgen en de zes verliefden zitten keurig in hun rol : Clifton Webb met zijn gekende afstandelijkheid, Louis Jordan met zijn even gekende charme, Rossano Brazzi, vurig Italiaans en onze 3 verliefde dames, die mogen best gezien worden.

Sammy Cahn en Jule Styne sleepten een Oscar in de wacht met de titelsong en Frank Sinatra mocht het passend inzingen.

Sydney Pollack maakte van het boek van James Grady een knappe film.
Er zit voldoende spanning in en de kijker heeft er eigenlijk lang gissen naar wat de motieven zijn van de moorden en dat een onwetende een jachtobject wordt is doorgaans een graaggezien thema, zeker als die rol vertolkt wordt door een goede Robert Redford.
Meerdere sterke scènes, met verrassende vondsten het beroep doen op een groep omstaanders om veilig te zijn, de technologische snufjes met de telefoondiensten... Anderzijds vond ik de plotse vrijage met Faye ook wel verrassend maar slecht ingepast.
En zo zie je maar, voor de zoveelste keer, - en zo is het nu éénmaal, helaas - hoe menselijke waarden moeten wijken voor politiek-economische motieven zeg maar kapitaal en macht.
Goede montage en geluid (de ratelende en papieruitspuwende telexmachines bij het ontdekken van de moorden, als voorbeeld).

Ge zoudt het voor onmogelijk gehouden hebben, had die man in het voorwoord er niet zo op gehamerd dat het werkelijk echt gebeurd was.

Echt geboeid heb ik er evenwel toch niet naar gekeken. Had het moeilijk met de plotse ommekeren, de hypnose...

Zeker is wel dat Joanne Woodward wel lof verdient om dergelijk moeilijk personage te spelen.

Verbazend toch dit verhaal waarbij het toeval een identieke drieling, afzonderlijk grootgebracht bij adoptie-ouders, samenbrengt en even verbazend is het te vernemen dat de scheiding en de keuze en de samenstelling van het adoptiegezin het voorwerp uitmaakt van gepland researchwerk.
Spijtig dat er in het slot weinig concreet wordt onthuld tenzij dat naast de natuur, ook opvoeding en omgeving, minstens even bepalend zijn voor de verdere levensloop., maar dat wist ik al lang.

Fred Astaire, Vera Ellen, Red Skelton, een attractieve affiche voor de liefhebbers van dit genre in de jaren vijftig.

Ik zelf was amper teenager toen de film verscheen en toen verwachtte ik wat meer kracht en actie van een film dan wat deze "Three little Words" bracht.

Nu, bijna 50 jaar later, kan ik er enkel geamuseerd naar kijken, voor de zoveelste keer vaststellen hoe vakkundig de amerikanen te werk gaan om dergelijke producten in elkaar te steken en genieten van evergreens als "Nevertheless", "Who's sorry now ?" en "Thinking of You".

Eigenlijk hoeven we niet zo neer te kijken op deze "song and dance stuff".