Opinions

Gemotiveerde ontleding van een amateurfilmpje met emotionele gevolgen vermits de beelden spreken van nakende slachtoffers van de jodenvervolging.

Het is waar dat filmpjes of foto's een diepere idimensie krijgen als ze te maken hebben met belangrijke, zeker dramatische, omstandigheden, zelfs als daar op de beelden nog niets van te merken valt.

De film brengt inderdaad, op het algemeen relaas na, geen schokkende verhalen aan het licht, maar toch spreekt hij aan, die gewone, in hun geloof levende mensen, zo onschuldig te zien, kort voor dat de meesten de dood zullen vinden in gruwelijk omstandigheden.

De enscenering, fotografie en camerawerk zijn top in deze zeer avontuurlijke, komische Musketeer-bewerking van Dumas' beroemde en ook legendarisch bekende roman.

Uiterst grappige parodie op Alexander Dumas' bestseller, heel vindingrijk in de uitwerking, met plezierige anachronismen en toestanden ver weg van het eigenlijke Drie Musketiers-gebeuren.

Zag een in 1995 gerestaureerde versie waarvan bij de inleiding wordt medegedeeld dat van de oorspronkelijke film een stuk onvindbaar blijkt.

Jim meent het goed maar hij praat voor hij nadenkt en kan daarbij de gebeurtenissen niet naar juistheid inschatten waardoor hij in de knoei geraakt, dit tot hem doordringt zodat hij in paniek gaat en de zaak alleen maar gaat verergeren. Als daar nog familiale problemen bijkomen - hij zal daar wel een zekere schuld aan hebben - is hij volledig van de kaart.

Eigenlijk met bewondering gekeken naar die Jim Cummings om dit allemaal te presteren (de begrafenisrede, het dispuut met zijn werkomgeving...)

Toch niet bepaald weg van dit soort humor al komt er ook aandoenlijkheid bij kijken, al was het maar om de hulploosheid van deze man.

Bridges is uitstekend in dit avontuur met onvermijdelijk veel clichés (Gelijkaardige onderwerpen zijn ook al vele keren verfilmd) maar in zijn geheel best te genieten, ook nu nog, 36 jaar na het uitbrengen.

Interessant omwille van de kijk op wat leeft of leefde in een Indianenreservaat in South Dakota. De tegenstellingen tussen gewoon Amerikaan zijn of vasthouden aan de roots is zowat een rode draad.

Daarnaast vond ik de eigenlijke actie toch niet bepaald uitzonderlijk.

Enkele impressionante natuurbeelden en Sam Shepard vond ik best acteren.

Romantiek in het kwadraat. Laat die "Almost" er maar van af.
Heel tedere liefdesgeschiedenis. Gaat eigenlijk over het voor elkaar voorbestemd zijn (De knappe herhaling van de openingsscène op het einde maakt dit overduidelijk)
Meerdere mooie, gevoelige momenten in deze film waarbij woorden overbodig lijken, steeds begeleid met keurige, emotionele muziek, maar kan me van de indruk niet ontdoen dat het laatse luik er te veel aan was en eigenlijk mijn appreciatie een beetje drukt.
Uitstekend acteerwerk van beide hoofdrolvertolkers.

Film over geweld, uit wraak, uit niet berusting in corruptie of ongelijke berechting, uit zelfverdediging of uit wellust...,waarbij cineast toch een pover en ook chaotisch beeld ophangt van zijn land.

Alleen maar daar, kunt ge u afvragen.

Hoe er aan ontkomen ware een beter thema geweest.

Niet echt bekoord door deze film.

Een scene die toch wel de aandacht trok is deze waarbij een gewelddadige film vertoont wordt ter verstrooing van de busreizigers. Niet verwonderlijk. Wordt het meest naar gesolliciteerd (cfr alle filmtoplijsten).

Fantaisistische thriller die de kijker over de volle lengte toch wel in spanning houdt en voldoende nieuwsgierig maakt naar de ontknoping.

Of die ontknoping hem misschien nog met een aantal vragen achterlaat is best mogelijk, maar dat de film geniet van een duidelijke opbouw, een geslaagde en een niet overdreven mysterieus sfeertje en bovendien keurig vertolkt is, moge wel duidelijk zijn. En er mag ook wel genoten worden van de mooie Maria Nela Sinisterra, onlangs gezien in "Corazón de León".

Goed Argentijns werkje, maar mijd u van die "momenten van de dood"...

Zeker niet slecht deze Mexicaanse komedie.

Levendig, met afwisseling, naar gelang de houding van het hoofdpersonage, wat het bijzonder grappig maakt en er hangt ook steeds wat mysterie in de lucht.

Zakt wat in naar het einde toe, maar het is net op tijd gedaan.

Er wordt ook goed geacteerd. Veel Mexicaanse films krijgen me niet te zien maar die Cassandra Ciangherotti lijkt toch wel een veel gevraagde actrice en was ook te zien in "Tambien la Lluvia".

Film over wantoestanden in het agrarisch Argentinië om winstgevende, maar milieu en - gezondheiddodende projecten.

Heel spijtig dat de film als het ware besmet wordt met een romantisch nevenverhaal, dat heel wat tijd in beslag neemt en in feite weinig terzake doet. Beter ware geweest enige achtergronden beter te verklaren, zoals de al dan niet politionele interventie bij de eerste ernstige gewelddaden.

Ook wel enigszins onsamenhangend in de opbouw.

In vele films zijn we onder de indruk gekomen van een acteerprestatie van een kind, maar deze hier van Hayley Mills is er toch ééntje die moet ingekaderd worden.

"Tiger Bay" is een knap gemaakte film (de achtervolgingsscènes op de boot op het einde, vind ik wat minder) met een heel goed opgebouwd verhaal, uitstekende acteurs, als John Mills en Horst Buchholz en beslist de tand des tijds hebbend doorstaan.

Ten zeerste verwonderd dergelijke romantische avonturenfilm van Lang - zag toch reeds een 20-tal werken van de man - voorgeschoteld te krijgen en het moet onmidellijk gezegd : dit is zeer goed.

Het verhaaltje met de romantiek en de intrige rond de machtsgreep aan het Hof is veelal gekend, maar de manier waarop Lang het ganse gebeuren sfeervol in beeld brengt zit toch boven de middelmaat van dergelijk films.

Enscenering, decors, camerawerk, kleuren ...en de kunst het boeiend te houden, bewijst toch weer de klasse van deze regisseur.

Aangenaam verrast en 60 jaar na het draaien nog zeer bekijkbaar.

De tijdsprongen lijken aanvankelijk wat hinderlijk om een goed inzicht in het verhaal te krijgen, maar mits wat geduld en inzet bij deze kijker, werd alles wel zonneklaar.

"Mijmeringen en overpeinzingen over de vele kronkels die in een leven zijn opgeslagen", is zowat het thema van deze al bij al mooie film.

En wiens leven houdt geen harde realiteit in, geen opgelegde verplichtingen, geen misverstanden en verkeerde beslissingen, geen stukgeslagen illusies naast zoete herinneringen, onvoldaanheid ook.

Alan Lang laat alle overwegingen en nostalgie ondereen vloeien, met knap acteerwerk, mooie muziek en overtuigend acteerwerk als bijkomende pluspunten.

Beter dan het gemiddelde cijfer hier, m.i.

Rustig en zeker niet overhaastig bekijken, zo valt hij in zijn beste plooi.

Geromantiseerd levensverhaal van Jerome Kern, hoe dan ook één van de toppers uit de musicalwereld.

Best geslaagd vind ik en daarbij de songs en de toenmalige vedetten die dan toch tot mijn wereld behoren.

Een jonge Sinatra die "'Ol Man River" zingt, toch bijzonder niet ?

Opendeurdagen (jongeren inbegrepen) in de commune waar de menselijke probleempjes en tekortkomingen gewoon worden opgeteld en niet anders zijn dan bij het individu, het koppel of het gezin.

Gemakkelijk te consumeren.

Een voetbalmatch zonder bal die zich genoodzaakt omtovert tot een gymnastiekles en een stiekum sigaretje van een "gezagsdrager" sluit de hele opzet van deze, bovendien filmisch mooie film, in. Strenge, absurde regels, tolerantie voor zich zelf en beroep op oppermachten om wetten te verklaren en te "verzachten".

Daarnaast goede schets van de eigenlijke samenleving aan de hand van zeer bewuste beeldvorming. Enig knap beeld is de scène na de ongelukkige daad van het hoofdpersonage. Film werd trouwens met heel wat Césars bedacht.

Het boek van Wells heb ik nooit gelezen.

Wellicht spijtig want deze verfilming vind ik maar een avontuurlijke hocus-pocus, op de bedenking na dat geweld en liefde van alle tijden is.

De zoveelste film over het lot van de Palestijnen, op de vlucht in eigen land, en de conflicten met Israël, deze keer als een soort biografische film gebracht, maar ook met een heel bijzondere manier van filmen, waarbij meerdere scènes eerder grappig overkomen (Soms meende ik zowat de stijl Jacques Tati te beleven) wat gelet op het trieste van de toestand erg merkwaardig is.

Heel eenvoudig van structuur is de film ook niet met de verschillende periodes die eigenlijk onaangekondigd inéénvloeien.

Cineast heeft niet nagelaten naar het einde toe de invloed van de Westerse wereld (lees Amerikaanse) te onderstrepen

Nog een film over de tegenstellingen tussen blank en zwart in de USA.

Ondanks de vele dramatische gebeurtenissen slaagt de film er niet in enige ontroering over te brengen. Oorzaak daarvan is dat meerdere personages niet echt overkomen. McConaughey bijvoorbeeld vind ik zonder meer slecht in zijn rol. Het is allemaal zo extreem, zonder veel grondvesten en gevoel. Wat de ontknoping moest worden in een tribunaal wordt vals tranerig gebracht en voor de rest afgehaspeld. Heeft er iemand het verdict van de jury gehoord of gezien ? En daar ging het toch om.

Film waarin ik eigenlijk twee gedeelten onderscheid : het eerste, het beste, met het harde frontleven en daarna de romantiek (vond ik minder) die bombardementen en deportaties overstijgt en zelfs het hoofdpersonage van de zoektocht naar zijn ouders afleidt.

Het is goed gemaakt, laat eens onder de bevolking van het tanende Duitsland kijken en behoudt een einde voor die in de titel vervat zit...

Eigenaardig, Liselotte Pulver vond ik een beetje te veel netjes opgesmukt en bij momenten al te gelukzalig ondanks de oorlogsmiserie. Verliefd ja, maar heb Liselotte al veel subtieler zien acteren.

Fonda heeft ondertussen beslist zijn strepen en sterren in het western-genre verdiend.

Daarnaast is Anthony Perkins perfect gecast voor de rol van "sheriff-in-opleiding"

Dit in een best genietbare 50-jaren-western met een gedoseerde brok avontuur, wat levenslessen voor het vak en waarom ook geen vleugje romantiek.Wayne en Stewart deden het ook al allemaal al voor...

Een misdaad-, politie-, spionagefilm....impliceert dat de kijker met het verhaal meeleeft, een eigen mening over dader of ontknoping in de loop van de film ontwikkelt en liefst voor verrassende wendingen komt te staan.

Van al dit komt niets in huis. Ik vond geen enkele motivering omtrent de afloop van de film. Een personage wordt aangeduid als schuldige, maar waarom die precies heb ik niet gesnapt.

In de film zit noch emotie noch hart.

Dikke ontgoocheling.

Eigenlijk is niets ernstig in deze film tenzij het nietig mannetje dat in een drukke café op zijn piano tokkelt en niemand luistert.

Truffaut en co moeten zich bij het maken van deze film wel hebben geamuseerd want de absurde humor en de satirische toon op het misdaadgenre gaan hand in hand.

Feit is wel dat het grote publiek niet zo voldaan de zaal uitkwam.

Inderdaad, zelden meegemaakt dat de dikke geconfronteerd wordt met een overspelige relatie...

De wraaknemingen vinden ik wel uitermate cliché and seen many times before, maar toch weer typisch voor de twee dat ze zelden de essentie van het gebeuren snappen en voort borduren op bijzaken.

Het drama van de Titanic weergaloos in beeld gebracht met een mooie romance er bovenop.

Een film die zowat de "Gone with the Wind" van de jaren 90 moet voorstellen maar dan veel spectaculairder. Werkelijk indrukwekkend.

Ook heel mooie muziek waarvan een stuk als song de populariteit inging.

Het eerste gedeelte van deze plezierige, optimistische (ondanks alles) typisch Britse komedie, is het beste. Daarna wordt het toch wel wat overdreven en gezocht, maar daar zullen de makers zich niet aan gestoord hebben. Het blijft een volkse film met gewoon vertier als enig doel.

Terzijde, verrast dat in 1953 reeds, het idee van al dan niet nationaliseren van de Britse spoorwegen genoegzaam bekend was.

Matige, zelfs teleurstellende docu over het leven van Frank Sinatra en eigenlijk niets nieuws verhullend.

'k Vraag me af waarom, zeker in het eerste gedeelte, de archiefbeelden, met slechte klankkwaliteit trouwens, in een kleine rechthoek moesten worden vertoond. Soms was er zelfs geen verband tussen hetgeen werd gezegd en het beeld en had dit beeld ook niet altijd verband met het gegeven.

Later werd het wel even beter maar van een echt goede documentaire zoals "Sinatra : All or Nothing at All" is er geen sprake.

Ben fan van de man sinds mijn tienerjaren (Sinatra beleefde dan zijn Capitol-periode) en als ik dan toch een behoorlijk cijfer aan deze film toeken dan is het zoals Onderhond hierboven opmerkt, ik me toch een beetje de bewieroking van Frank laat welgevallen.

Erg sprankelende komedie in de beginne met humor, plezierige zinspelingen en een volgbaar plot. Persoons- en gedaanteverwisselingen alom, knap en schalks maar naar het einde toe wordt het wel wat veel en lichtjes geforceerd.

Een korrel zout over de achtergrond en dan is het best verteerbaar.

"Bless 'em all" had ik in jaren niet meer gehoord en wat is Robert Stack (razend populair destijds in de TV-reeks "The Untouchables") priljong, zeg.

Studio-film, toneelachtig maar, na 70 jaar, nog best genietbaar.

Niet de Hitchcock als gebruikelijk maar, al is een heel stuk van de film gevuld met wat zwak en ook frivool romantisch getater, naar het einde toe brengt Fredje er toch weer heel wat suspens in.

Wat dat romantisch gedoe betreft, niet vergeten dat het om een komedie gaat en dan is de kost wat lichter en vooral ook niet vergeten dat twee topacteurs als Cary Grant en Grace Kelly er toch in slagen, in die slappere momenten, de film van enige verveling te redden;