Opinions

"The Lodger" is niet zo'n film waarbij over de ganse lengte van de film een personage als meer dan waarschijnlijke dader wordt aangewezen terwijl een verrassend slot toch nog een andere uitkomst biedt.
Hoe dan ook een boeiende en spannende film met uitstekende vertolkingen, zeker van Laird Cregar als de geobsedeerde, psychopatische massamoordenaar. Deed me af en toe denken aan de ondoorgrondelijk personage die een Orson Welles had kunnen voorstellen maar die het daarom niet beter had gedaan.
Goede opbouw, mise en scène en sfeerschepping, zodanig dat een paar stukjes variété welkom waren om uit het duistere en immer mistige moorddadig Londen te komen.
Toch een stuk boven de middelmaat aan dergelijke films uit die periode.

Gegeven biedt beslist stof voor een film, hier uitgewerkt als een actie-thriller.

De film drijft de spanning op naar gelang hij vordert.

Of het geheel echter voldoende boeiend en inhoudelijk is, daar zullen de meningen wel over verschillen.

Persoonlijk onthou ik vooral de puike acteerprestaties.

Tempo, veel personages (een stevige cast) en een hilarisch plan in deze Soderbergh-misdaadkomedie en was het niet Soderbergh die ooit "Ocean's Eleven" een nieuw leven schonk ? Duidelijk, toch.

Vooral grappig hoe de ideëen van onze Logan familie en trawanten tot stand komen en vorm krijgen, hoe iedereen in het plaatje past en hoe elk van de deelnemers een potsierlijk tintje krijgt toegemeten, blonde Daniel Craig in zijn streepjespakje inbegrepen. Maar ook agente Hilary Swank in haar scherpzinnig optreden heeft iets komisch-karikaturaal.

Ook het scherp dialectisch Amerikaans (de gebroeders Bang, zeg) is een goed toevoegsel, maar het duurt wel een beetje lang, terwijl de echte spanning eerder vervangen wordt door "where is the money ?"

Weegt niet zwaar (doorgaans geen diepzware kost bij Soderberg) maar is best genietbaar om volgen.

Stéphane Brizé maakt uitstekende films ("Je ne suis pas là pour être aimé", "Entre Adultes", "Mademoiselle Chambon", "Quelques Heures de printemps"...) en ook deze "La Loi du Marché", film die kan gelden als een soort semi-documentaire, is een goed opgebouwd, inhoudelijk werk.
Aan de hand van uiteenlopende toestanden en gesprekken wordt Thierry, een werkzoekende, (weer een schitterende acteerprestatie van Vincent Lindon) ten tonele gevoerd als voorbeeld van de kleine man die moet opboksen tegen veel onbegrip en dagelijks geconfronteerd wordt met de realiteit van het leven en met afstandelijkheid en koele zakelijkheid en uiteindelijk, in het slot, zijn ontgoocheling en teleurstelling alleen maar ziet toenemen.
Een sterke sociale film over mensen die het op vele vlakken moeilijk hebben.

De Franse actrice Emmanuelle Devos is uitstekend gecast voor de rol van minister Simone Veil in deze TV-film over haar strijd om het invoeren van de wet op de legalisering van de vrijwillige zwangerschapsonderbreking in Frankrijk in 1974.

Goede voorstelling van hoe het er aan toeging en waarbij menselijke benadering van het onderwerp vaak stootte op politieke, dikwijls onverschillige benadering. Pikant is het wel vast te stellen dat de "Assemblée Nationale" waar Simone Veil haar debatten moest voeren bijna uitsluitend uit mannen bestond.

De opgelegde tocht naar gerechtigheid krijgt een heel ander uitzicht naarmate beide personages elkaar beter leren kennen en onderwege ervaringen opdoen, emotionele maar ook verrassend gewelddadige die voortspruiten uit de Algerijnse opstand tegen het Frans koloniaal bewind.

Het begrip "oorlog" is eigenlijk veel dichter dan ge zoudt denken in deze film. Treffend is wel de scène waarbij 2 opstandelingen hun vroegere overste uit WO II - en nu hun vijand - herkennen, toen ze als "indigènes" aan zijn zijde streden. Een wrede kronkel over de impact van oorlogvoeren.

Viggo Mortensen, die én als vreemde én als kind van de streek, onder zware druk en twijfels komt te staan zit zeer goed in zijn rol en ook zijn compaan Reda Kateb is geloofwaardig in zijn personage.

Sfeervol, voor een stuk toch avontuurlijk, met vaak impressionante beelden van het landschap. Ook het schooltje, afgelegen, waar kinderen, vanuit alle hoeken naar toe komen en zonder leeftijdsonderscheid in één klas worden ondergebracht, is tekenend.

Zwart-wit film van het nouvelle vague type zoals er vele Franse werken in die tijd in de zalen werden vertoond.

Wat opvalt is de natuurlijkheid en spontaniteit waarmee dit verhaal wordt gebracht over mensen die verlangen om uit het dagelijkse te vluchten en hun ideaal in vervulling te zien gaan. Heel eenvoudige dialogen en prachtige muziek van Michel Legrand.

Debuutfilm van Jacques Demy waarvan blijkt (wordt vermeld in het voorwoord van de film) dat de originele band verloren ging in een brand en dat wat nu te zien is een later gevonden copie is, gerestaureerd en recentelijk gedigitalisserd.

Anouk Aimée, lieflijker dan ooit (ze is ondertussen 80 jaar en is nog actief in de filmwereld) schittert in de hoofdrol maar ook meerdere andere acteurs overtuigen.

Toch te lang aangehouden shots, naar mijn gevoelen, maar anderzijds toegegeven dat het een perfect middel is om indrukken te accentueren : de armoede en wat deze met zich meebrengt in een broeinest als Manilla, de gemoedsgesteltenis van haar bewoners.

Aldus een film die af en toe wondermooi, bijna ontroerend overkomt en die af en toe flirt met saaiheid.

Toch een merkwaardig en zeker niet alledaags werk dat een beetje moed vergt om het aandachtig te blijven volgen.

Sprankelende Franse komedie. Grappig door de wispelturigheid van karakter en de sociale onhandigheid van de twee broers, de hierdoor ontstane situaties, de pittige dialogen doorspect met guitige, verrassende replieken en woordspelingen.

De romantiek speelt natuurlijk een belangrijke rol in Rouve' s film, gaat naar het slot toe zelfs de bovenhand nemen om zich in het slot te mengen met de spontane, flukse humor die de film de ganse tijd heeft gesierd en zo stappen wijzelf nog met een voldaan en goed gevoel uit een film waarvan er meer mogen zijn.

Bijzondere manier om het kleurrijke leven van Lola Montès te vertellen vanuit het even kleurrijke circusgebeuren en dat hierbij een Peter Ustinov als directeurr van dat circus aanvankelijk meer aandacht krijgt dan hoofdrolspeelster Martine Carol. Een Martine Carol trouwens, die acterend geen potten breekt (Ze werd doorgaans eerder voor haar rollen verkozen omwille van haar fysieke charmes dan om haar acteertalent). Was toch wel populair.

Nadat Ustinov wat op de achtergrond was verzeild vond ik de film toch aan spankracht winnen en de scènes met Ludwig vond ik wel zeer goed en kluchtig.

Decors en costumering verdienen zeker lof in deze film van Max Ophüls, waarvan ik eigenlijk nooit een echte fan ben geweest. "Madame de..." kon me nog het meest bekoren, maar dat er andere meningen zijn is duidelijk, want een bijzondere cineast was hij zeker.

Een heel mooie soundtrack in deze film over de moeilijke relatie tussen een vader en zijn transseksuele zoon, die zich reeds als vrouw voordoet.

Zijn de houding en dialogen tussen die twee hard en ruw, dan is dit toch een tedere film. Wellicht is een mens niet gemaakt om voor altijd in onmin te leven. Knappe slotscènes illustreren dit.

Een goede film, met een onderhoudende, logische, geloofwaardige opbouw en verloop.

Benoît Magimel is een zekerheid, maar die Mya Bollaers is de veropenbaring.

Het eerste deel van de film, een banaal gegeven, verloopt in een toneelstuk-progressie, maar Kubrick kent zijn zaken, want het begin van de film toont het einde zodat men nieuwsgierig blijft kijken.

Het tweede deel van de film krijgt zowat een thriller allure.

James Mason en ook Shelley Winters trekken het niveau de hoogte in.

Ook Peter Sellers is heel "speciaal", zoals heel de film trouwens maar die dan toch m.i. een gebrek aan contact met de "audience" vertoont. Zo kwam het toch bij mij over.

Zag ook de 1962-versie met James Mason en kom tot het besluit dat de opgave om dit verhaal de juiste toon mee te geven niet zo eenvoudig is.

Vond de versie met Irons eigenlijk nog behoorlijk discreet voorgesteld, sober, zonder sensatiescènes wat de eigenlijke inpact tussen stiefvader en stiefdochter in de beginne wat in het ongewisse liet.

Jeremy Irons, toch een andere type acteur dan James Mason, is toch ook wel een goede keuze als karakterzwakke intellectueel die zich in dergelijk avontuur laat meeslepen maar de prijs van beste vertolking gaat zonder enige twijfel naar de verbluffende Dominique Swain.

Het einde van de film komt wel eerder absurd over.

De muziek is passend mooi..

Heel mooie film die perfect de twijfels, de wanhoop en het leed weergeeft van mensen waarvan een geliefde mogelijks slachtoffer werd van een terreurdaad.

Een aandoenlijke zoektocht van twee mensen van totaal verschillende cultuur maar die dezelfde tragedie beleven.

Ontroerend en meesterlijk in al zijn eenvoud in beeld gebracht met twee schitterende acteurs.

Intrigerende, schokkende misdaadfilm, maar vooral een sociaal drama.

Met bewondering gekeken naar het acteertalent van beide jonge meisjes.

Verhaal goed en boeiend opgebouwd. De Britse makelij is duidelijk.

Ontzettend traag, nagenoeg in real time. Het kan te veel zijn. Dus eerder een psychologisch portret van gebeuren dat een uur had kunnen worden ingekort. Is natuurlijk spannend, als ge daar de tijd voor neemt.

Te veel verhaallijnen, te veel personages, te langdradig om het boeiend te houden. De tijdssprongen maken het ook niet eenvoudiger.

Voor de liefhebbers van oorlogsmissies.

De sterke gevechtsscenes vormen de hoofdbrok en meteen ook het filmisch hoogtepunt van deze film.

Overigens klassieke opbouw, de trainingskampen met de keiharde opleiding en de kennismaking (behoorlijk verwarrend trouwens) met de bijzonderste personages, gevolgd door heel wat actie.

Peter Berg bewees reeds met "The Kingdom" thuis te zijn in deze materie.

Ook voor de filmindustrie blijft oorlog een dankbaar gebeuren....

Het schitterende laatste halfuur van deze film, inzonderheid de scènes met het paard is een ferm stukje filmmakerij en staat ver boven het, naar mijn gevoelen, eerder middelmatig begin met zo wat clichématige toestanden.

Bijzonder is wel de eerder humoristische, kritische kijk op het werk van de politie en zeer gesmaakt vond ik het gepraat van Kirk met het dier.

Spijtig is misschien wel dat, in tegenstelling tot bijvoorbeeld "There was a crooked Man" die ik onlangs zag en eveneens met de ondertussen 99-jarig Kirk, de afloop zowat wordt aangekondigd.

Niettemin blijft "Lonely are the Brave" een zeer goede, onderhoudend film. Cinematografisch zeker een stuk boven het gemiddelde.

Drama-komedie over romantiek maar vooral over eenzaamheid en bedeesdheid. Beide hoofdacteurs vertolken deze sentimenten op een overtuigende manier.

Sobere opzet, rustig aan met een goede karaktertekening, kleinburgerlijk toestanden - bemoeizucht, betutteling, onverschilligheid - onderwege schetsend.

Niet groots maar herkenbaar, zonder in clichè's en karikatuur te vervallen.

Ge moet 't er voor over hebben...en dan zien of de "Naaah" stand houdt.

Grappig en prettig filmpje om naar te kijken en het motief van Lynn wordt wel duidelijk, misschien wat begrijpelijk, maar het slot geeft wel een beter gevoel, dacht ik zo.

Mooie film over de bewonderenswaardige, ontroerende zoektocht van een jonge vrouw naar haar geliefde, frontsoldaat tijdens WO I.

Er zijn heel wat personages in de film die het verhaal nu precies niet eenvoudig maken. Met wat moed stapt ge daar wel over heen en naar mate de film vordert komt er meer duidelijkheid en blijft het boeiend.

Over de acteurs niets dan lof.

De film toont onvermijdelijk de gruwel van het frontleven met vaak onthutsende beelden en praktijken die een mens niet voor mogelijk zou achten. Lijkt mij nog harder voorgesteld dan in "Paths of Glory" (toegegeven, er liggen ook 50 jaar tussen beide films).

Al bij al, een, volgens mij, aanbevolen film.

Spannend verfilmd detective-verhaal met tussendoor grappige momenten en bovenal een schitterende Eliott Gould.

Tot wat extreem racisme kan leiden, alsof we het nog niet gekend hebben en nog zullen kennen, helaas.

Van het doodgewoon familieleven naar het absolute drama, met de slotscène met "Where are you from" door een stervend in Engeland geboren mens, als pijnlijk orgelpunt.

John Wayne in een erg zwijgzame rol...maar zijn collega's, zeelui, zijn des te meer aan het woord met allerlei gepraat, gezwans, twijfels en dronkemansgedoe en als het moet een stevige vuist.

Veel stelt het allemaal helaas niet voor, en eigenlijk zijn de beste scènes naar het einde toe wanneer de kerels aan wal geraken (sommigen komen mij niet onbekend voor, als vergroeid met een Ierse pub en de schuimloze kingsize potten bier - cfr "The Quiet Man"...) en er ook wat tederheid tussen die bonkige, aan de zee verknochte gasten komt. Prettig om ook nog eens Midred Natwick aan het werk te zien, zelfs in een pittige, erg realistische rol.

Het geheel ontgoochelt voor een John Ford-film.

Broeierig sfeertje daar, in een film die me aan andere Amerikaanse producties uit die tijd deed denken, met niet zo'n buitengewoon verhaal, maar met heel wat passie, verhitte emoties en vooral veel dialoog- en monoloogwerk, dat erg kunstig, literair tot hoogdravend aandoet.
Paul Newman is goed gecast als de "smart guy" en Orson Welles als de niet tegen te spreken, stijfhoofdige, harde vader, waarvan eigenlijk niemand echt kan houden, tenzij Faulkner, the american way, in het slot alles in de perfectie doet vallen.
En ja, er is zelfs even wat humor, als Welles in een brandende schuur opgesloten zit en smeekt om de poort open te maken en er uiteindelijk aan toevoegt "laat dan tenminste de paarden vrij"....the american way.

Film over langdurige liefde (zou de titel daar niet naar verwijzen ?) die nogal "smooth" en flirtend met oversentimentaliteit overkomt, maar goed opgebouwd is (op een paar verrassende versnellingen in de Ira-Ruth-relatie na) met de verhaallijnen genietbaar en duidelijk in elkaar verstrengeld.

Enkele knappe rodeo-scènes en bevredigende vertolkingen waarbij Britt Robertson wel het meest overtuigt.

Erg verwarrend in het begin met die dooreendwarelende personages waarbij amper een naam genoemd wordt.

Misschien wel een zekere historische waarde ivm het bekend geraken van het aids-virus en de angst en de onzekerheid die het bij de bevolking, inzonderheid humoseksuelen, teweegbracht, maar op het emotionele vlak heeft me de film zelden of nooit geraakt ondanks het trieste van het gegeven.

Film over een poging tot ontsnapping uit de gevangenis met gijzelneming.

Zou geïnspireerd zijn op ware gebeurtenissen, al laat de aftiteling het woord "fictie" vallen.

Belangrijk punt in de film is hoe de onderhandelaars het moeilijk hebben om tot een concensus te komen over de aanpak van het probleem en hierbij een niet zo menselijk fraai middel aanwenden.

Behoorlijk acteerwerk.

Richard Burton is "the angry young man", uit het brein van schrijver John Osbourne, geplaatst in een arbeidersmilieu, en met niets conventioneels te verzoenen.

Duidelijk verfilmd toneel, waarbij de welbespraakte, taalvaardige Burton op zijn plaats is en een merkwaardige act neerzet in een gegeven waar een regisseur als Tony Richardson, ("The Entertainer", "Taste of Honey"...) gretig op in ging.

Los van het dramatische van dergelijke gezinssituatie ligt de kracht van de film duidelijk in de dialogen, maar dan moet ge dan ook de moed hebben om ze nauwgezet te volgen. Niet voor een breed publiek natuurlijk.

Claire Bloom zag er sexy uit. Wat een verschil met het jonge meisje uit "Limelight".