Opinions

Wat aanvankelijk als een onsamenhangende, onevenwichtige, verwarde thriller overkwam ontaardt in een werkelijk dwaze, onbegrijpelijke horror.

Ergens wordt een vergelijking gemaakt met "Rosemary's Baby". Alstublieft, zeg.

Aangrijpende film naar een waar gebeuren.

Het eerste gedeelte laat de sterkste indruk, omwille van het verscheurend beeld van een arme, achtergestelde Indische bevolkingsgroep maar vooral om de treffende scénes die zijn opgebouwd rond de jonge Saroo, een jong, pienter kereltje, overtuigend vertolkt.

Ook nadien blijft het mooi met de zoektocht, de onafwendbare gevoeligheden van een adoptie, de wil eigen roots te vinden en een pakkende slotscène.

Knap filmwerk.

Leugen en list en vooral veel cynisme in deze historische film waarin de kijker zich vooral door de "diepe" dialogen hoort heen te worstelen.

Soms verpletterend, soms niet zo boeiend. Zekerlijk veel oog voor detail en te onthouden vooral de overtuigende acts van Katharine Hepburn en Peter O'Toole en ook deze van Anthony Hopkins, in zijn beginjaren.

Als een onderhoudend, mooi sprookje naar een dramatisch werk van Shakespeare, hier toch wel opgevrolijkt al hebben de dieren toch ook menselijke kantjes...

Filmisch heel sterk, voor jong en oud, en ondertussen tot een klassieker uitgegroeid in die versie.

Ook de muziek is zeker te waarderen en werd terecht bekroond.

Heel wat strijdgewoel in deze knap gemaakte film met een historische achtergrond - de archiefbeelden versterken de waarachtigheid van het gebeuren - , een gebeuren dat zich afspeelt onder het thema van de nooit aflatende expansiedrang van grote mogendheden en fanatieke heersers.

Een ongewone documentaire over een ongewone man of moet ik zeggen buitengewone man.

Film brengt naast de gebruikelijke filmfragmenten - hier toch wel enkele markante die een mijlpijl betekenden in Brando's carrière - heel wat zelf opgenomen audiowerk die levensbevindingen van de acteur bevatten. Een man die zich zelden bloot gaf - Bertolucci probeerde het met zijn "Last Tango in Paris" en daarmee voelde Brando zich wel wat gepakt - maar die wel uitkwam voor zijn ideeën over rassendiscriminatie (Hij weigerde een Oscar omwille van de harde houding van de Amerikaanse Staat tov de oorspronkelijke bewoners van het land en gaf hiervan uiting in een spetterend pleidooi waarbij zelfs het western filmgenre niet werd gespaard). Soms hekelde hij zijn acteur-zijn en noemde zichzelf een zakenmens en eens liet hij zich ontvallen: "Ik wou dat ik geld genoeg had om er "rot op" tegen te zeggen". Laten we dat maar met een korreltje zout nemen, maar dat het een man was die van schoonheid hield staat vast, wat hij uitte met zijn verafgoding van het eiland Tahiti en zijn bewoners.

Dergelijke documentaire die een beeld ophangt van een heel merkwaardige actuer is altijd graag meegenomen en is een beste fictiefilm waard.

Al krijgen onze beschaving en het christelijk geloof meer dan eens een ernstige veeg uit de pan en al laat de film het duidelijk uitschijnen dat de Indianen en niet de agressor uit de beschaafde wereld het meest recht hadden op titel van "human being", er zit in deze bijzondere western zoveel luchtige schalkse humor, grappig satirisch gedoe en parodie op de ernstige, heroische western, dan ge de ganse film bezwaarlijk uitsluitend als drama kunt aanzien. Het is een western-buiten-reeks vakkundig door Penn ineengestoken, zodanig dat het boeiend blijft tot het slot.

Dustin Hoffman is uiteraard uitstekend in zijn rol van eigenlijk nietig, onbenullig manneke dat steeds door de mazen van het net glipt.

Zijn schrikkerige verschijning deed me af en toe wel eens denken aan zijn rol in "Midnight Cowboy".

Knappe film.

Intrieste film, gebaseerd op ware feiten.

Ze kunnen zich gedragen als kostschoolmeisjes maar als de ernst van hun toestand doordringt zijn het weerloze, emotievolle wezentjes, overgelaten aan toch niet zo fraaie praktijken.

Mooi in de film is de vriendschap die ontstaat tussen twee, totaal verschillend hun probleem - en de realiteit van het leven - benaderende, meisjes.

Trouwens uitstekend vertolkt door Lina Pillet en Charlotte De Bruyne.

Geen meesterwijk maar een degelijke film die zeker niet te verwijten valt dit gebeuren in herinnering te brengen.

Met lesgeven, zorgen voor wat extra's voor de school en emotionele hulp aan een aan zijn lot overgelaten leerling, bewijst Sharon dat haar taak heel intensief en belangrijk kan zijn.

Mooi filmpje met een blik op een voor sommigen achtergesteld stukje US.

Vind dit veel te onecht en overdreven.

Kate Winslet acteert wel goed.

Zo onverdienstelijk in het genre is deze film van Jan Verheyen nu ook weer niet.

Zekerlijk een clichématig plot maar toch wint de film aan spankracht naarmate hij vordert.

Veel diepgang in de karaktertekening is er niet in te zoeken natuurlijk. Het blijft een verfilmd stationsthrillertje, maar het camerawerk is degelijk, Pamela Gidley perfect in haar rol en J.T.Walsh was een klasse-acteur.

Inderdaad, geen gewone serie over infiltranten, under cover gaan enz en tracht bijvoorbeeld niet het personage en de rol van een verbluffende Florence Pugh eenvoudig weg te toetsen aan de realiteit, maar dat deze actrice evenwel het intrige een extra spanningsboog meegeeft is duidelijk.
Kon ik me in het begin wat storen aan het gegoochel met tijd en locaties, dan had ik o.m. vooral bewondering voor het script dat origineel en gevat de instructies die onze little drummer kreeg van Gadi, pas liet zien wanneer de realiteit haar in de voorspelde situatie bracht.
Serie die zes afleveringen lang heeft geboeid. Naar een novelle van Joh Le Carré ? Kan ik best geloven, maar ook uitstekend uitgewerkt.

Klein filmpje die me ongewild toch even deed denken aan "Cria Cuervos" met de kinderen, op zichzelf aangewezen en hun ideëen over hun overleden moeder en de dood in het algemeen, maar natuurlijk is dit hier heel wat minder dan de film van Saura.

Wat real-time-cinema eigenlijk die toch wel even raakt daar waar onschuld en genegenheid uit de kinderwereld aan bod komen.

Niet groots, maar vaak teder en oprecht met helaas nogal wat clichés.

Film heeft aanvankelijk het allure van zo'n brave familiefilm, totdat in het intrige het zakenleven zijn intrede doet en een diepere karaktertekening hem op een hoger niveau tiilt.

Een heel mooie portettering, waarvoor een klasse-actrice als Bette Davis een dankbaar onderwerp is, kenmerken deze film.

Al bij al een aanvaardbaar verhaal, stevige opbouw, goede dialogen en zoals gezegd een uitstekende Bette.

Begint als een jeugdfilmpje, van precies nog vroegere datum dan de jaren 50, maar gaat dan, met de fratsen van de kleine Joey, meer overkomen als een regelrechte nouvelle vague film die alleen maar met een verborgen camera kan opgenomen zijn.

De beelden van het pretpark en het strand met daartussen "de kleine vluchteling" (hij heeft toch weinig wroeging) zijn fris en vrolijk om volgen (de fotograaf) en de natuurlijkheid waarmee de kinderen hun rol vertolken is merkwaardig.

De mij onbekende, jonge, Belgische cineast Vincent Lannoo, zet hier een engelstalige film neer.

Het is een indringend portret van een door kort opeenvolgende overlijdens onthoofde familie waarbij de negentienjarige zoon, reeds behoorlijk het verkeerde pad is opgegaan, en zich voor de zorg van zijn klein zusje ziet geplaatst.

De film heeft de verdienste niet in oversentimentaliteit, valse emoties of melodramtiek te vervallen, maar houdt zich realistisch aan het langzamerhand naar ernst overhellend hoofdpersonage.

Geslaagd en met overtuigend acteren van de hoofdpersonages.

De regisseur heeft ondertussen al twee nieuwe films op zijn actief staan : "Au nom du Fils" (Reeds gunstig onthaald hier bij Moviemeter) en "Les Ames du Papier". Benieuwd.

Origineel, fris en sympathiek dit filmpje over prille jeugdliefde, een sneer toch naar de volwassenenwereld en een pak romantische overwegingen.

Kritische kijk op maatschappij en mens aan de hand van een komedie waarvan ik achteraf vooral onthield dat de keuze van de acteurs wel zeer doordacht was. Deze brengen het er immers zeer goed van af om het beeld te brengen van een groepje mensen die in alle oppervlakkigheid over en alles en nog wat praten, al van in het begin aantonen dat ze niet tot de snuggersten behoren, pietluttigheden over het paard tillen en hun zwakheden amper herkennen.

Spijtig evenwel, het moest grappig zijn, en het had gekund, maar het valt toch te simpel uit en echt deugdoende humor heb ik er nooit in gevonden.

Zeer mooi animatie-werkje.
Mooie weergave van natuur en dier en spannend en ook gevoelig als het beste uit wild life documentaires.
Knap die intelligente groepstechniek van de wolven waarvan er enkele de moeder weerhouden het weerloze slachtoffer ter hulp te snellen.

Sotigui Kouyaté, uitblinkend in "London River", maar helaas ondertussen overleden, is de man die op zoek gaat naar wat er is geworden van voorouders die een paar eeuwen geleden vanuit Afrika als slaven naar Amerika werden gebracht en aldaar heel wat tegenstrijdigheden met zijn eigen principes en kijk op het leven vaststelt.

Knap begin en het leek wel echt boeiend te gaan worden, maar niettegenstaande de sterke rol die Kouyaté neerzet en het feit dat we toch de sfeer krijgen van een achtergestelde wijk, met werkloosheid, ongeschooldheid, discriminatie, slechte huisvesting, geweld... gaat de film toch te veel in op een versneld en geforceerd terugvinden van verre verwanten en het uitspitten van enkele clichématige verhaallijntjes.

Positief is zeker het in herinnering brengen van de slavenhandel, zekerlijk een zwarte bladzijde in de geschiednis en markant hierbij is te vernemen dat een slaaf een koop- en/of een huurprijs had. Amper 200 jaar geleden...

Paul is een jongen die door zijn omgeving waarin hij opgroeit in een schuif van alleen maar waardeloosheid zal belanden, maar hij ontwikkelt toch ook een zekere liefde voor de natuur en empathie en vriendschap horen bij zijn eigen zijn.

Knap in beeld gebracht.

Charmante film die het heeft over vriendschap dwars doorheen haat, racisme of vooringenomenheid.

Wat me vooral aangenaam verraste was de keuze van de twee hoofdrolspeler : een echt Joods jongetje en een echte Engelsman.

Prima vertolkingen die het moraliserend verhaal aannemelijk maken.

Een uitgesproken aan naïviteit grenzende braafheid, sentimenteel, romantisch, een scheut melo en Hollywood die zijn beste decors bovenhaalde terwijl Mervyn Le Roy zorgde voor knappe beeldcomposities en dat allemaal in kleur en ge krijgt een familiefilm bij uitstek.

Bovendien zijn de little women niet de eerste de beste met "sweetheart" June Allyson in de hoofdrol en een stel jonge sterren,aan het begin van een grootse carrière, en allemaal uitstekend in hun rol.

In de eerste plaats voor sentimentele, romantische zielen, maar zeker niet op neerkijken.

Pure Hollywood-nostalgie.

Romantische, familiale film met veel sentimentaliteit uiteraard, net zoals de voorgaande verfilmingen van Alcott's, voor dergelijke werken, zeer dankbare roman. Heel wat tedere huiselijke taferelen binnen overladen decors.

Deze versie benadert zowat deze van 1949, zijnde deze met de meest ronkende namen in de cast.

Nochtans zijn ook de acteerprestaties hier zeer verdienstelijk, zeker van Winona Ryder, die net naast een Oscar greep.

Wat mij deze keer wel opviel is dat er toch enkele keren, met een zekere nadruk, allusie werd gemaakt op bepaalde sociale aspecten van het maatschappelijk leven zoals de achterstand van de vrouw tov de man, de rassenverschillen en de tegenstellingen veroorzaakt door arm of rijk.

Film predikt ware liefde en familietrots en verdient alleen al daarom waardering.

Eenvoudig maar toch best genietbaar filmpje over immigratie, schijnhuwelijk, integratie in het nieuwe vaderland en....liefde.

Zoals gezegd, zonder veel franje, maar precies daardoor gewoonweg mooi, zowel in zijn ernst als in zijn grappige momenten.

Wie bedenkt zo iets ?

Maar goed, ik liet het over mij komen en verzoende mij er wel mee, tot dan het al te absurde laatste halfuur kwam, waarin ik echt geen logisch gevolg aan het eerste gedeelte kon vinden.

Onverkwikkelijk, ondanks de smakelijke titel.

Verdient wel een kleine eervolle score, omwille van de plaatjes, niet voor het verhaal.

Voor deze aan horror grenzende film, die zich afspeelt in een sfeer van onbehagen en angstvalligheid, laat Polanski zich omringen door Amerikaanse ervaring maar vooral door een pak Franse acteurs, sommige aan het begin van een succesvolle carrière.

Nietemin is de cineast zelf de spil van het verhaal. Trouwens de verschijning van Polanski past uitstekend voor het naar paniek evolerende personage.

Het eerste gedeelte van de film is het meest toegankelijk, al is de sfeer van geheimzinnigheid reeds aanwezig, terwijl het achteraf het toch wel psychologischer en moeilijker wordt.

Polanski zet hier toch wel een bijzondere film neer, naar verluidt volledig in studio opgenomen en trouwens gewaardeerd voor de decors, en bewijst toch doorgaans in te staan voor de nodige portie originaliteit.

Het voordeel om naar actie-blockbusters te kijken...

Aldus is alleen de titel origineel.

Zou wat satire op het genre kunnen zijn ?

Hoe mooi kan film zijn, zelfs maar met één acteur en met een heel beperkte locatie.

En boeiend bovendien, met ernst, een lach en ook emotie (de zonen en het doelpunt), maw echt.

Staaltje knap filmwerk van Steven Knight, meer bekend als "writer" dan als "director" en absoluut schitterend acteerwerk van Tom Hardy. Ook de telefoonstemmen komen knap en natuurlijk over, bijna alsof de personages echt zichtbaar waren.

Verhaal opgebouwd met flasbacks binnen flashbacks wat attentie vereist maar ook een zekere spanning met zich meebrengt.

Valt hoe dan ook best mee, behalve dan misschien op het einde waar één en ander onopgelost blijft en alles nogal psychologisch wordt uitgelegd.

Toch goede zwart-wit film uit die periode.