Opinions

Een soort nouvelle-vague-film à la Fassbinder met een koel, killig decor en met dito personages (Eddie Constantine moest er nog bij geweest zijn) die in en uit het beeld stappen zoals dat gebeurt bij een experimenteel familiefilmpje. Niet dat zulks verkeerd is want het schept, samen met de lange shots, een zekere sfeer die zekerlijk door Fassbinder zal gewild zijn.

Film die zich niet richt tot een groot, warm publiek maar voor cinefielen toch wel interessant is om even te beleven.

To Fassbinder or not to Fassbinder en wat was die Hanna Schygulla, op zijn minst gezegd, een expressievolle actrice.

Het is helemaal niet groots en soms waant ge je in een soapachtig filmpje maar er wordt gezocht naar warmte en liefde en het is waar dat mensen, ondanks tegenslagen, uit hun isolement moeten en beter met dan naast elkaar gaan leven.

Het charmante slot en dergelijke goed bedoelde boodschap helpt de film toch aan een nipte 3,5.

Best charmant, met afwisselend goede geloofwaardige momenten en al te melige. Die jonge snaak is best goed in zijn rol van clever kereltje, vader en opa zitten eerder in karikaturale rol. Het is echter allemaal goed bedoeld en het zal niemand kwaad doen.

Zwak en weinig geloofwaardig scenario met onbegrijpelijke reacties en replieken van de personages. Nogal wat situaties binnen en buiten de familie en nevenkwesties allerhande worden aangesneden, geen enkel behoorlijk uitgewerkt.

Ook het acteren valt uit de toon. Zelfs Deneuve valt eens grandioos naast haar rol.

Teleurstelling over de ganse lijn.

Aanvankelijk wel eerder teder, niet in het minst omwille van de puike act van Esmée Van Kampen, als het achterlijk en een niet zo gelukkige jeugd belevend jonge meisje.

Daarna neemt de film een dramatische wending wat hem in een heel andere plooi duwt en vind ik hem minder spontaan en "aanvaardbaar uit het leven gegrepen". Eigenlijk een beetje spijtig, maar de film vertelt nu eenmaal over een meisje, mentaal en verstandelijk niet opgewassen, onbekwaam op eigen benen te staan en die alleen in haar naïeviteit omtrent een idool vreugde schept. De laatste scene is daar een passend voorbeeld van en toont aan dat het met onze Brooke zo verder zal gaan..

Eigenlijk wat friest thema om er een komedie mee op te bouwen. Welke rechter kent nu het opvoeden van een kind toe aan twee personen die met elkaar geen enkele vorm van relatie hebben, bovendien aan elkaar de pest hebben en in het voogdijschap geen zin ?
Bovendien is het verhaaltje dusdanig dat je gerust heel wat kunt overslaan. Zo voorspelbaar is het. De grappige (?) scènes tussendoor zijn immers cliché's van de bovenste plank..

"Strong language" in deze ogenschijnlijk met karikaturale figuren bevolkte film.

De waarheid is evenwel dat Mike Leigh hier toch een sociale, menselijke schets neerzet van een Britse familie en haar vrienden.

Centrale figuur is ongetwijfeld de moeder (schitterend vertolkt door Alison Steadman) die doorheen haar optimistisch gedoe en haar oppervlakkig gegichel, best beseft dat er veel moed nodig is om van het leven iets "sweet" te maken.

Film die ge geboeid in één adem uitkijkt.

Hoe meer ge naar deze film kijkt hoe meer ge grappige, dolgekke, satirische en allusiemakende "insider"-jokes gaat vinden.

Nutteloos om er een paar hilarische, onweerstaanbare plezierige scènes uit te halen, er zijn er veel te veel.

Ook cinematografisch zit het snor.

Monthy-Pythom op zijn best.

Matige kidnappingfilm. Voor een komedie amper gelachen, tenzij even bij de luchtiger toon op het einde.

Zou de dood dan toch zwichten voor schoonheid en levenslust ?

Hoopvol nieuws dat dit lieflijk animatiefilmpje brengt, toch;

Eenvoudig en teder in tekening en muzikale begeleiding.

Voor de tweede maal bekeken en mening na eerste visie blijft zowat onveranderd : Cinematografisch een huzarenstukje, maar dat is dan ook zowat waar mijn appreciatie naar toe gaat. Voor de rest weinig plezier beleefd aan de godsdienstige overtuigingen en ingrepen in het verhaal. Uiteindelijk werkte het storend, maar gelukkig, zoals gezegd, visueel prachtig.

Al bij al een goede thriller met SF-horror allure, die ge wel nog eens graag opnieuw ziet, al was het maar om die paar scenes (het meisje met de pop, de restaurantbezoekers...) die op je netvlies zijn blijven hangen.
Zou bij mij een nog hogere score verdienen ware het niet van het ontgoochelend slot (de cliché-redding door Willeke, de potsierlijke dood van de dader)

Een mooie titel en ook een wel geen slechte film met toch wel enkele minpuntjes, zoals een zeker langdradigheid, zeker het eerste gedeelte, terwijl sommige wendingen in het verhaal in het dramatische gedeelte toch wel naar het melo overhellen. Ook zit de film zeker in de fout met het uitzicht van zijn personages, zoveel tijd later. (zo is Tom tussen 1920 en 1950 amper veranderd en ook het uitzicht van Lucy zit niet altijd heel juist)
Maar er is ook mooie fotografie, prima muziek en geen kwaad woord over het acteren.
Regisseur Derek Cianfrance levert goed werk ("Blue Valentine", "The Place beyond the Pines"...)

Film die ons het bestaan van de Franse demarcatielijn uit de eerste 2 jaar van WO II in herinnering brengt.
Claude Chabrol voert heel wat personages (een meer dan behoorlijke cast) ten tonele en toont hierbij aan hoezeer de opvattingen over de bezetting en de oorlog kunnen verschillen.
Veel overtuiging en echt beleving gaat er van de film echter niet uit al zijn er de gekende trieste oorlogsgebeurtenissen (de angst en wanhoop, de neergeschoten vluchtelingen, de zelfmoord, de deportaties...) maar een grootste WO II-film is het niet.
Het slot is dan weer unaniem patriotisch, met een link naar het verschil tussen rijk en arm, arbeid en kapitaal...Had niets met wat voorafging te maken.

Toch wat teveel dezelfde scènes ipv iets meer aandacht te besteden aan de inpact van de geaardheid van het hoofdpersonage bij hemzelf, zijn familie, omgeving...

Tenslotte vond ik de film op het einde flirten met melodramatiek.

Noch moeder, noch zoon hebben mogen kiezen is uiteindelijk het gegeven van de film.

Onvermijdelijk moet van een film met dergelijk gegeven veel emotie uitgaan en dat is ook zo in deze prent, terecht, maar naar het einde toe gaat men daarin toch overdrijven. Onafgezien daar evenwel een goede film, behoorlijk geacteerd, met natuurlijk de handicap dat het allemaal reeds dikwijls aan bod is gekomen.

Wat een heerlijk filmjaar, 1953 : "From Here to Eternity", "I Confess", "Le Salaire de la Peur", "Roman Holiday", "Stalag 17",... en achter deze toppers huppelend ,"Lili", onschuldig eenvoudig, charmant, vertederend met lieve personages vertolkt door Leslie Caron en Mel Ferrer en een deuntje die je eeuwig zal blijven herinneren.

En na het lezen van de recensie van BBarbie, wil ik ook wel toch even mijmeren.

1953. Ik werd zestien en mijn filmaanbod nam met de slag toe, want de vervelende KNT-wet viel weg en meteen ervaarden we dat wat voordien taboe was bestond uit een scène waarin een vrouw even haar nylonkousen vastmaakte of een vrijscène die alleen maar werd gesuggereerd door voorbijdrijvende wolken of een stormachtige zee. HET evenement was evenwel het ruimer gamma wat toeliet alle hierbovenvermelde films te zien.

En "Lili". Voor haar geen bezwaar. Nee, "Voor allen. Aanbevolen".

Hanna Schygulla is zoals steeds bekoorlijk en overtuigend in haar rol. Deze keer van een vrouw die haar liefde in moeilijke omstandigheden trouw blijft en zich steeds op een handige manier los maakt van levensbedreigende betrokkenheid.

Fassbinder zet het allemaal mooi in scène, onderlijnt meerdere keren het schril contrast tussen het brengen van een populaire deun en de bloederige oorlogsgruwel en laat de passages elkaar vlot opvolgen, zowel de ernstige, nazzi-geladen, de romantisch als de uitbundige feestscènes.

Zwartwit feel-good movie uit de 60-er jaren met de brave, edelmoedige Sidney Poitier, zoals hij door het grote publiek graag werd gesmaakt en trouwens om zijn acteerprestatie in deze film alom werd gelauwerd.

Best genietbaar maar de tand des tijds zit er wat in. Cinematografisch zeker in orde.

Schreinend drama over armoede, jongerenverwaarlozing en prostitutie.

Goed script en prima geacteerd. Enkele knappe scènes met af en toe wat symboliek o.m. om de miserie waarin het hoofpersonages zich bevindt te illustreren.

Het einde was wel enigszins te voorspellen

Knappe muziek.

Kleine maar toch wel tedere film over liefde en genegenheid vanuit verschillende standpunten. Het goed bedoelen is helaas niet altijd evident.

Film maakt dikwijls tijdsprongetjes, durft zelfs bepaalde scènefragmentjes te herhalen. Het verplicht tot aandacht, alhoewel in de grond heel eenvoudig en al bij al charmant. Dit laatste vooral uit hoofde van de vaak grappige rol van de vertaalster (puik vertolkt door Naomie Christie).

Cheng Pei-Pei, die de rol van de moeder vertolkt, werd beloond met een Bafta en de film was ook succesvol op het Sundance Filmfestival, wat mij niet zo verwondert.

Misschien iets voor een langere film. Kijken hoe Charlie het ervan afbrengt om zijn fouten enigszins te herstellen en Lily tot aanvaarding, mogelijks vergeving komt.

Nu blijven we wat op onze honger steken maar er wordt uitstekend geacteerd, zeker door Tanya Reynolds, nog steeds een belovend talent, en dat maakt veel goed.

Wie alleen vertrouwd was met Charly als vagebond uit de 20 en 30-er jaren, kijkt wel verbaasd naar deze "Limelight", maar hoe men het ook apprecieert, iedereen had destijds de muziek van de film op een 78-toeren plaat in zijn collectie. Ook ik. Het orkest was Frank Chacksfield en de plaat kostte precies 54 frank.

Chaplin doet hier in "Limelight" wat hij voorheen altijd gedaan heeft : inspelen op het gemoed, inzonderheid van de kleine man en ook diens sympathie winnen door in te gaan tegen overheid en wet als die het hart negeren.

De film is melo en déjà vu en Chaplin zoekt wel aanknooppunten met zijn eigen leven en, al hoeft hij persoonlijk niet te klagen, toegegeven dat de eindscènes niemand kunnen onberoerd laten.

Charles Chaplin was een genie in zijn vak.

Uit de gevangenis en op zoek naar wraak : een ontelbare keren behandeld onderwerp. Dus moet het goed zijn en spijtig genoeg komt het niet boven de middelmaat. Twee anciens moeten het reden. Terence Stamp doet dat wel, Peter Fonda lijkt mij een te zwak figuur om in de misdaadwereld iets in de pap te brokken hebben.

Al is het einde wel wat spannend, het is perfect voorspelbaar en voorts ergerde ik mij aan de vele identieke flashbacks.

Eigenlijk meer een komedie dan wat dan ook deze fantasierijke film die als ontspanning best genietbaar is.

Bradley Cooper speelt uitstekend en Robert De Niro sluit goed aan.

Met een dikke korrel zout - of een pilletje - te nemen, natuurlijk.

Het begint al met de openingssong (Engelse zinnen op hun kop), het parodiëren van de Amerikaanse western uit de jaren 50 en zelfs daarvoor.

Het deed me o.m. denken aan de gladgeschoren cowboyhelden uit mijn jeugd waarvan ik de namen onthield : Roy Rogers, Gene Autry...

Puik hoe het filmpje al de ingrediënten van de western ridiculiseert en dit op een levendige manier, afgewisseld met zang, kleurwisselingen hanterend enz...

Bijzonder filmwerk dat de stempel van zijn afkomst duidelijk draagt.

Hier en daar is het grappig verhaaltje met een korreltje zout te nemen in deze komedie die even wel ernstig wordt wanneer, op overigens knappe wijze, de eenzaamheid bij aankomst in de onpersoonlijkheid van het bejaardentehuis wordt geschetst.

Fris als het is, verwondert het dat het werkje al 36 jaar oud is.

Spielberg heeft zeker aan stevige research gedaan maar is hij soms de "kijker" niet vergeten ?

Persoonlijk heb ik niets aan een sterk uiteengerafelde politieke intrige waarbij honderden namen worden op je afgevuurd.

Eigenlijk alleen maar echt genietbaar voor geïnteresserden Amerikanen en historici.

De hoge IMDB scores en prijzen ? Misschien was het ongepast - om diverse redenen - om van deze film niet te houden.

Ge moet er niet aan twijfelen, Amerikaanse advocaten zijn ook sterke detectives.

"The Lincoln Lawyer" is een goede misdaad-rechtbankfilm waarbij het hoofdpersonage onverbeten op zoek gaat naar de waarheid.

Goed opgebouwd en boeiend, maar het einde leek me toch niet vóór tijd te komen.

Prima McConaughey en Marisa Tomei ontgoochelt nooit.

Sociale film die er in slaagt een realistisch beeld op te hangen van het armenprobleem in de Braziliaanse grootstad en dat door 5 leden van één familie te volgen in hun doen en laten en hun verzuchtingen. Dit gebeurt dan aan de hand van steeds wisselende uiterst korte fragmentjes wat in de beginne wat verwarrend overkomt maar achteraf best meevalt. Geen meesterwerk, m.i. maar toch heel verdienstelijk.