Opinions

Interessant omwille van het zeer concreet beeld dat wordt opgehangen van deze Chassidische gemeenschap en ook mooi omwille van het knap camerawerk, de close-ups, het acteerwerk in het algemeen maar bovenal genietbaar omwille van de prestatie van het hoofdpersonage vertolkt door Hadas Yaron. De slotscènes zijn expressief maar ook teder, zoniet aandoenlijk en ook eigenlijk veelbetekenend.

Emma Levie is wel goed in de rol van de niet zo attractieve tiener die snakt naar echte genegenheid en een beter leven, hoe eenvoudig ook.

Helaas is het verhaal op enkele punten onwaarschijnlijk of onverenigbaar met andere situaties (bijv. de goedbedoelde ambitie van Lena tegenover haar slaafse gewilligheid met jongens) en zijn bepaalde relaties onvoldoende uiteengezet (het waarom van de houding van Lena tov haar moeder, bijvoorbeeld).

Toch een lovenswaardige prent en eigenlijk behoorlijk rauw en realistisch.

Bijzondere, grillige film die uiteindelijk slechts op het Filmfestival van Cannes gunstig werd ontvangen.

Leo, een late aristocraat, zweert bij pacifisme, liefdadigheid, medeleven en rechtvaardigheid maar stoot hierbij op verzet van al wat hem omringt en van hem profiteert.

Met een zekere ontgoocheling moet hij vaststellen dat ook bij het arme volk, die hij in bescherming wil nemen, gelijkaardige begrippen als agressie, leugen, hysterie, eigen belang en zelfs hypocrisie overheersen.

Leo zet evenwel door en of hij de wereld hiermee verbetert is zeer de vraag.

Mastroianni is sublieme als altijd in een film die m.i. meer aandacht verdiende, maar wellicht om zijn grillig aspect (Het begin bijvoorbeeld is even doorbijten) niet zo erg populair werd.

Het is toch wel even de gedachte bannen dat een huurmoordenaar een twaalfjarig meisje een opleiding geeft...

En als dat lukt dan staan we alleen maar in bewondering voor de vele filmische kwaliteiten van deze moord- en actiefilm (gaf nog nooit zo'n hoge score voor iets uit dit genre).

Het verhaal wordt met veel precisie uit de doeken gedaan, wordt boeiend en levendig gehouden met knap camerawerk, de spanning blijft tot het laatste, soms is er ruimte voor een komische kwinkslag en er komt toch ook wel wat emotie los.

Wat dan evenwel gezegd van de acteerprestaties. Reno, zoals altijd, en Oldman (wie had ooit gedacht dat hij eens Churchill zou vertolken) zijn zeer goed in hun rol maar de piepjonge Natalie Portman is werkelijk verbluffend, haar verschijning en mimiek, maar vooral de preciese manier waarop ze haar teksten brengt.

Wie een misdaad pleegde blijft in het verhaal totaal onduidelijk, maar hoeft dat wel, als de film alleen een beeld wil ophangen van het leven van vrouwen met hun kind in de gevangenis en de weerslag dit verblijf heeft op de betrokkenen.

Zonder super te zijn is dit toch wel een knap werk en zekerlijk geboeid gekeken naar een toch wel speciaal facet van het gevangeniswezen. Hier in Latijns Amerika, maar hoe is het elders ?

Acteurs zijn overtuigend in hun rol en Martine Gusman, terecht meermaals gelauwerd.

Wat een tegenstelling, de score hier en deze van IMDB.

In ieder geval, voor het verhaal moet ge het niet doen. Wel voor het visuele, de muziek en een zekere mysterieuze spankracht die er in steekt.

Heel bijzondere, langgerekte opnames in het bos met niets dan het ruisen van de wind tussen bomen en struiken. Deed me denken aan de scenes in het park in Antonioni's "Blowup".

Britse kortfilm die toch weer inzoomt in de lagere sociale klasse: de werkloze, brutale vader, het buurtwasseretje, de vrijpostige straatjeugd, het ongelukkige meisje dat opvoeding en vriendschap mist en misschien toch, uit het niets, een menselijk raakpunt vindt.

Goed vertolkt.

"In dit land zijt ge onderdrukker of onderdrukte..."

Toch wel een onthutsend verhaal over de heersende corruptie in alle geledingen van de samenleving waaraan uiteindelijk iedereen meedoet. Van de kleinste tot de grootste zaak, steeds wordt met een handigheid de wet omzeild en de situatie uitgebuit en is de zwakste de dupe.

Film richt zich vooral op de ervaringen van het hoofdpersonage, zijn gevecht tegen de overmacht en vooral zijn steeds toenemende strubbelingen met zich zelf.

Dat dergelijke film de "Certain Regard"-Prijs in Cannes meepikt verwondert me niet. Een meer dan degelijke film met ook goed, overtuigend acteewerk.

Het gewelddadig thriller-einde is natuurlijk hetgeen dat het meest zal bijblijven van deze film al pikten we onderwege toch ook wat mee van de sfeer aldaar van de sixties, hoe politie weinig respect en verantwoording had tov gerechtigheid en ook hoe de oorspronkelijke bewoners (zeg, de Indianen) onheus werden behandeld.
Margaret wou haar kleinzoon, maar betaalde er voor met het verlies van haar man.
Goede vertolkingen, overigens. Lesley Manville als de onvoorstelbare Blanche, deed me af en toe denken aan Kathy Bates in "Misery".

Alleszins een uitgebreide schets, sfeer- en tijdsbeeld van jonge Russische popartiesten met een stevige hunkering naar westerse vrijheden.

De scènes "dit is niet gebeurd" duiden heel duidelijk op de druk die er was om jongeren precies van westerse invloeden weg te houden. Het gebeuren in de trein is een schitterend filmisch voorbeeld hiervan.

Anderzijds was er weinig aan die Russische songs te beleven en evenmin aan de romantiek in het verhaal.

Een film die anno 2018 mag, in 1981 lag het even anders.

Romantische, zelfs wat melodramtische film, waarbij we "unknown" best vertalen als "onbekend voor wat hij voor haar betekende".

Joan Fontaine werd destijds heel dikwijls gekozen voor een sentimentele, aandoenlijke rol en Louis Jourdan bleef zijn stempel van charmeur heel lang behouden. Beiden overtuigen dus wel in deze goed opgezette film van Max Ophuls, hier in zijn US-periode. Eigenlijk ken ik hem best van de Franse films die zouden volgen ("Madame de..." !).

Goed camerawerk, mooie muziek en een doorgaans mooi gesuggereerde neerslachtige sfeer, zelfs in de vrolijker momenten.

Zag hem nu voor de tweede keer. Toch erg hoge noteringen, vind ik.

"We're fucking desperate..." en inderdaad de jonge vrouwen, daar uit Kirkby-Liverpool gebruiken extreem harde taal en zijn wanhopig op zoek naar de kans om aan hun grijs bestaan te ontsnappen.

Het levert in de eerste plaats, mede door de speelse manier waarop het verhaaltje wordt uitgewerkt, grappige momenten op en domineert het begrip "komedie", maar eigenlijk overvalt u meer en meer een gevoel van medelijden met de dames en weet de film zekerlijk te ontroeren.

Cineast gaat zeker het probleem van het uitzichtloze van de gewone werkmansklasse uit de grootstad niet uit de weg, met werkloosheid, zoniet met arbeid die geen vreugde schept, maar dat dit gebeurt met romantiek en een lach maakt de film des te verteerbaar.

Uitstekende vertolkingen.

Knappe verfilming door William Wyler van een knappe novelle van Somerset Maugham.

Mooi opgebouwde spanning, uitstekend verhaald.

Slot is misschien wat sleperig maar voor de rest zeer genietbare zwart-wit film anno 1940.

Gewoonlijk zien we dergelijke oorlogsgebeurtenissen uit een heroïsch amerikaans standpunt.

Nu zien wij dat vanuit het kamp van de toenmalige vijand en we ervaren beslist dat de gruwel en de menselijke en onmenselijke gedragingen en gevoelens daar eveneens aanwezig waren.

De film bevat knappe (gevechts)scènes maar heeft niet de kleur en de overdonderde dimensie die vele oorlogsfilms hebben. Hoeft ook niet.

Het beeld van de amerikaans schepen bij de invasie van het eiland deed me denken aan de beelden van Pearl Harbour uit "From here to Eternity", uit...1953 of andere oudere filmwerken over invasies.

Wellicht gewild evenals het overwegend wit-zwart gebruik.

Jacques Deray, hij die ons destijds verwende met misdaadfilmpjes met Belmondo, Delon, Ventura, Trintignant... zette hier voor zijn laatste film, naar een novelle van Stefan Zweig, een film neer over Liefde met een grote L.

Eigenlijk een melodramatisch verhaal dat wel het voordeel heeft om niet voortdurend te treuren en waaraan alle romantici een behoorlijk genietbare, mogelijks gevoelige, brok cinema zullen beleven. Oversentimentaliteit is er gelukkig niet bij.

Filmisch zeker in orde en met goede vertolkingen. Vooral hoofdrolspeelster Irène Jacob weet passende emoties in haar act te leggen.

"Geen woorden, maar pure cinema", dacht Murnau en liet gewoon de tussentitels achterwege en eigenlijk heb ik ze niet gemist want mede door het prachtig camerawerk van Karl Freund en het subliem acteren van Emil Jennings was alles heel duidelijk en betekenisvol.
Het verhaal van de man, woonachtig in een zeer eenvoudige, zeg maar armoedig arbeidersmilieu, moet wanneer hem zijn prestige-job wordt ontnomen de kelk van vernedering tot op de bodem ledigen.
Prachtige scènes in deze fase van de film, zoals de droomscène maar ook deze van de burenroddel, het hoongelach, de minachting...de volledige ontreddering van het hoofdpersonage.
Komt het klasse-onderscheid reeds vanaf het begin van de film tot uiting, in de epiloog, wordt het "to be or not te be" sterk uitgesmeerd, zelfs dat de slotscène op een Chaplin-idee lijkt te berusten.
Sterke film met misschien als minpuntje het overacting van de vrouw van het hoofdprsonage wanneer ze de waarheid ontdekt maar erg heb ik er me ook niet aan gestoord. Het woog eenvoudig niet op tegen al het goede van deze film.

Veel korte scènes, met veel verschillende personen, oog voor keurig camerawerk, tijdssprongen en meeslepende muziek geven deze film toch wel een thriller-allure.

Alzo blijft het zekerlijk boeiend en al is het slot niet wat velen zouden hebben verwacht, de film is des te meer een striemende waarschuwing tegen pedofilie.

Knappe acteerprestaties.

Een Duitse film noir... En een goede ook.

Wolfgang Staudte, die ons voorheen kon overtuigen met zijn "Die Mörder sind unter uns", zet nu ook een degelijk opgebouwde film neer, spannend en met wisselende "kansen" wat de de dader betreft (onontbeerlijk in dergelijke films").

Behoorlijk acteerwerk met de kokette Ellen Schwiers en Hans Lothar in de hoofdrollen.

Nominatie voor de Gouden Palm in Cannes .

Verwonderd dat dit uit Duitsland komt. Zou het van de Fransen eerder verwachten en in dit verband moest ik af en toe eens denken aan "Le Prénom (2012)" dat me toen wel heel erg beviel.

Ook deze "Letzter Abend" valt niet tegen en wat me nu vooral opviel was het knap werk van de acteurs die met een grote spontaniteit de humeurwisselingen van de personages weergeven, hun manier van kritisch te zijn, hun ongedwongen omgang met elkaar, hun geveinsde mimiek vooral. Daarbij kon me vooral het eerste gedeelte van de film bekoren met toch meer zin voor fijnere humor daar waar het achteraf toch wel realistischer wordt.

Een goed scenario houdt het boeiend, ondanks dat we amper het appartement verlaten.

Jean Gabin in zijn misdaadperiode en voor éénmaal niet naar een roman van Georges Simenon.
Hou van dit genre maar over deze film toch wel wat teleurgesteld al was het maar om de zwakheden in de uitwerking van het scenario ( de verzorging van de schotwonde in de rug is een lachertje, een overbekend bibliothecaris die zonder masker op klaarlichte dag een zaak berooft, de uitleg over hoe het met hem mis is gegaan is heel simpel, net als de slotscènes...).
Bovendien gaat er tussen Gabin en Madeleine Robinson geen enkele vonk af. Zeker haar houding is niet ondersteund.
Merkwaardig is de vaststellingl dat de tendens van de Gabin-films uit de jaren 30 verdert sluimert. Ook nu is er bij hem sprake van pech in het leven en te harde beoordeling van een fout waardoor het bergaf ging in zijn leven, met verkeerde keuzes tot gevolg terwijl zij traumatisch lijdt door ....Daar wachten we op.

Zestig jaar oud of uit de tijd dat de Vlaamse film nog op gang moest komen, maar toch moest geloofd om de wil en het initiatief om het te doen en terzelfdertijd toch zorgde voor het archiveren van een tijdsbeeld.

Het eerste deel is naar een verhaal van Stijn Streuvels, een dramatisch-komisch stukje film: de pastoor had toch geen gelijk...

Het tweede deel is naar Karel van de Woestijne en brengt heel wat nostalgie bij een stervende boer. Voor de wereld zonder betekenis (de kinderen spelen uitbundig voort, de koeien zijn zich van niets bewust en de schepen passeren zoals elke dag) maar voor de stervende zo belangrijk.

Regisseur Emile Degelin herinnerde zich beide werkjes en maakte er een nog steeds bekijkenswaardig tweeluikje van.

Mooie Russische cinema met een verhaal dat meerdere thema's bewandelt, als daar zijn machtsmisbruik en corruptie bij de overheden, holle afzijdigheid van de Kerk tov de kleine man, maar ook de zwakheden van deze laatste.

Er wordt stevig geacteerd en filmisch worden meerdere mooie zichten geserveerd en zit er ook symboliek in als de bootwrakken en het skelet voor de aangerichte familiale ravage en de levendige walvis tov een nakende noodlottige daad.

Knappe opbouw en eenvoudige en duidelijke dialogen.

Sterke film.

Het Thermae Palace in Oostende, centraal gelegen naast de (gewezen) koninklijke villa en tegenover de Hypodroom werd in de periode dat de film werd gemaakt inderdaad als luxehotel niet uitgebaat en was dus wel de ideale setting voor deze film.
Zijn locatie en decors goed, de sfeerschepping van deze film is ook wel heel bijzonder, geheimzinnig en mysterieus.
De kijker heeft wel lang het gissen naar wie de personages eigenlijk zijn, wat hun betrachtingen zijn en in welke richting de film zal evolueren. Het verhoogt alleen maar de spankracht maar wanneer een duidelijke trend wordt gezet was één en ander toch wel wat onduidelijk (de plotse onderdanigheid van de jonge bruid aan de gravin, bijvoorbeeld al is het anderzijds wel best dat met de klassieke horror-vampieren cliché's niet wordt uitgepakt.
Filmisch zeker OK maar eigenlijk toch best genietbaar voor de liefhebbers van het genre en daar hoor ik niet echt bij.
Delphine Seyrig zit stevig in haar rol en trekt de meeste aandacht.

Eerst zijn er de homoseksuele stoeipartijen, dan volgt de passionele misdaad, volgt dan een amper te vatten historie uit het verleden, met incest en transseksualiteit, als ik goed begrepen heb, dan wordt het een politiethriller en tenslotte eindigt alles in een waanzinnig slot.
Filmisch goed geensceneerd, wellicht, maar voor mij inhoudelijke veel te boulversante kost, Almodóvar, of niet..

Zelfs al gelooft men niet erg in dergelijke toestanden, toch is deze film, naast zijn originaliteit, boeiend over gans de lijn en dit is niet alleen te danken aan de knappe regie maar vooral aan de prachtige acteurs die Nathalie Baye en Sergi López zijn.

Film die achteraf toch wel wat blijft hangen, niet oppervlakkig, wat de titel misschien wel zou laten vermoeden, maar eerder wat aspecten van een relatie schetsend. De vele close-ups, het interviewgedeelte, de schalkse humor tussendoor en ook een beetje suspense zijn knap verweven.

Liet soms de indruk op een stuk van Pinter te zijn geïnspireerd.

Roger Vadim, een boeiend personage voor de sensatiepers destijds, zal met deze zwoele "Les Liaisons Dangereuses", waarin een verhaal over een niet bepaald voorbeeldig huwelijksmoraal wordt gebracht, wel weer in het oog van de storm hebben gezeten.

Maar, het is een goede film, die in de eerste plaats kan rekenen op de schitterende vertolkingen van vrouwenverleider Gérard Philipe en van een Jeanne Moreau, weergaloos in haar perverse rol maar, die toch ook uitblinkt in de subtiliteit in het intrige en van het dialoogwerk. Ook de voice-over die de gedachten van vooral Philipe, in zijn verleidingstechnieken weergeeft, is heel inventief.

Op te merken - we schrijven 1959 - dat de film in beeld heel diskreet blijft.

Zag de film vele jaren terug en hem eens opnieuw zien werd een gesmaakte beleving.

Plezierig en deels geslaagd ondanks een waanzinnig bekkentrekkende Carrey.

Langzaam opgebouwde film over de trieste tocht van een Indiase vrouw op zoek naar haar man.

De film legt de nadruk op de onzekerheden en de sociale achterstand van de regio met op het einde vooral de wanorde en de armoede in de grootstad.

Het einde van de film is verrassend en tevens emotievol, mede door de overtuigende act van hoofdrolspeelster Geetanjali Thapa.

Een sociaal drama.

Boeiend gegeven over een weinig gekend stuk geschiedenis.

De bezetter overwinnen en verdrijven is één, de eenheid bewaren en nieuwe revoluties en machtsgrepen drukken is twee.

De film wijdt aan beide aspecten voldoende aandacht. Of het geheel in de juiste proportie is gegoten is moeilijk te beoordelen vermits de geschiedenis uit die regio's en uit die jaren weinig bekend is.

Zeker is wel dat het geheel filmisch best kan bekoren en ook het acteerwerk staat op punt. Trouwens die Edgar Ramirez lijkt meer en meer in beeld te komen in Amerikaanse en Britse producties.

Toch eens iets anders dan wat in die periode in de States werd geproduceerd.

Heb vooral verbaasd gekeken naar de scènes met de twee hoofdpersonages in de straten van Parijs.

Een liefdesverhaal tegen de achtergrond van het Russisch politiek leven, heel intens gebracht, boeiend opgebouwd en waarbij het acteren van mooie Edith jehanne en een overtuigende Fritz Rasp als de slechterik te apprecieren valt.