Opinions

Familiefilm met de sterke emoties toch bij de twee jongeren, hoofdrolspeelster Mairon Bennett maar zeker niet minder bij de overtuigend acterende Sarah Polley.

Oversentimenteel, wat dromerig mysterieus maar goed bedoeld met familieband hoog in het vaandel.

Goed en evenwichtig verhaald.

Geen eenvoudige rol voor Corinna Harfouch - maar ze doet het uitstekend -als de moeder die littekens uit het verleden met zich meedraagt, onverschillig, verbitterd en vervreemd door het leven gaat, tot ze besluit het concert van haar zoon bij te wonen.
Op haar tocht door Berlijn geraakt ze de opgekochte vrijkaarten kwijt aan een gebuur, een vroegere leraar maar verder alleen maar aan oninteressante vroeger collega's en onbekenden. Echte vrienden zijn haar onbekend.
Zal het concert een ommekeer in haar leven teweeg brengen?
Voor emoties zal het wel zorgen maar een echte toenadering met haar talentvolle zoon zit er niet in, want al betrekt hij zijn moeder openlijk in de hulde die hem na het concert te beurt valt, nadien maakt hij het koel duidelijk dat hij geen verdere inmenging van haar in zijn privéleven wenst.
De slotscène verklaart waar de pijn bij Lara zijn oorsprong vindt.
Psychologische moeder-zoon-relatie film, sober en met goed acteerwerk.

Rustig voortkabbelende film zoals de meeste films destijds uit die regio, met grappige situaties en conversaties ent steeds de nadruk op het doen en laten van gewone mensen. Bluf is er in deze sociale film niet te bespeuren.

Beslist spannende oorlogsfilm die echter toch wel, zekerlijk naar het einde toe, slotscène inbegrepen, ongeloofwaardig overkomt zo dat de film meer het allure krijgt van een avonturenfilm dan van een echt oorlogsrelaas.

Voor het begint de spannen, zit de film vol met typische clichés als het gezwans onder de soldaten over liefjes en diets meer.

Film die ons graag overtuigt dat "begrijpen, respect, vriendschap en liefde" onder ons leeft;

Misschien wat te sentimenteel en niet zonder af en toe wat cliché, maar met een Timothy Spall krijgt ge nu ook die indruk dat er aan film te winnen valt;

Spectaculaire actiescènes uit het niets binnen de gavangenismuren.

Te spectaculair zelfs om echt en geloofwaardig te zijn.

Mist preciesheid en subtiliteit.

De betreurde James Gandolfini is wel heel goed als de harde gevangenisdirecteur.

Melo, sentimenteel enz...maar toch mooi en met aspecten uit de realitiet van het leven en toch met een aantal knappe acteurs, ook die Liane Balaban.

Vroeg me wel eens af hoe Bruno Ganz in dergelijke film kon terechtkomen want denderend was het allemaal niet.

Een opeenvolging van scènes die samenhang misten en een wat warrig plot (Een logische reden voor de reis dochter/vader is er eigenlijk niet).

In zijn geheel, mede door het sterke spel van Lisa Harrow en uiteraard ook Bruno Ganz, zekerlijk naar het einde toe, is de film wel enigszins genietbaar.

Lang zal hij echter niet blijven hangen.

Schokkende en ontroerende getuigenissen over de gruwel van de concentratiekampen. Merkwaardig hoe het Hitler-regime, zelfs in de aanloop naar de nederlaag, vast hield aan de uitroeiing van Joden.

Van alle films, documentaires over dit onderwerp, toch wel één van de hardste.

Drie-versies-film. Kan soms wat irritant uitvallen, zeker de stukjes die identiek zijn maar het blijft toch wel boeien en het wordt overtuigend goed gemaakt door het slot, en daarmee bedoel ik niet in de eerste plaats de strijd in de arena, maar wel wat zich als rechtspraak afspeelt. Onvoorstelbare gebruiken en wetgeving, dik beïnvloed door wat de Kerk vooropstelt en waarbij, ook hier, de uiterst zwakke, minderwaardige positie van de vrouw in de maatschappij opvalt.

Zeer goed film.

Kundig geschreven scenario - heel gevatte dialogen en bewoordingen ook - door Matt Damon en Ben Affleck onder de doorwinterde regie van Ridley Scott en de film kroont zich dan ook tot de betere historische.

Misdaad en avontuur, een typisch filmpje uit de 70-80-er jaren, met een behoorlijk fantasierijk plot en waarin een acteur als Roy Scheider als gegoten past.

Erg interessent, dit historisch verhaal over China's laatste keizer. Geen epos van honderden jaren terug maar aansluitend aan WO II en de rol die Japan speelde en de ambitie die het had Azië te beheersen.

Cinematografisch sterk, keurig en minitieus opgebouwd, met veel oog voor gebruiken en zeden. Meerdere massascènes (met een paar eerder komische erbij), maar geen veldslagen, wat verwondert met de naam "Emperor" in de titel.

Het blijft een breed uitgesponnen relaas van de teleurgang van een keizer, niet echt emotioneel overkomend, maar toch hebben we te doen met de arme Pu YI, die het wel allemaal anders had gewild, maar helaas, tot zelfs de meest natuurlijke rechten verloor.

Geweld, passie en emoties laaien hoog op in deze rauwe prent die de sfeer van Brooklyn uit de vijftiger jaren weergeeft. Merkwaardig is wel dat deze prent de manier van filmen uit die jaren zeer sterk benadert. Ook een onderwerp als deze, met personages , eigenlijk op één of andere manier, in het verliezend kamp, was toen in.

Meerdere sprekende scènes en over het algemeen goede acteerprestaties.

Wie nu nog niet overtuigd is van de psychische trauma's die een stinkende Vietnam-oorlog heeft nagelaten...

Dit maakt één aspect van deze film uit maar er is ook het onthutsende hoe door kleinzierigheid en politieke compromisspelletjes onrecht wordt aangedaan.

Misschien bij vlagen te veel nadruk op sentimentaliteit, maar onverschillig kan de film u niet laten.

Sterke cast. Heel wat oude rakkers van het witte doek vormen de getuigen van de chaos, het geknoei en de opofferingen van "Pits", met in de aftiteling van de film nog een saluut aan Peter Fonda die kort na de opnames overleed.

De lengte van de koord berekenen, de snelheid van uitvoering als uitdaging....

Wat een leguber beroep, zeg.

Wat anders dan tickets verkopen voor 2 weken Canarische Eilanden of gasten ontvangen voor het feestdiner...

Als ik goed begrijp is dit op ware feiten gesteund en ik vind het goed dat zulks via film eens wordt ter kennis gebracht.

Timothy Spall vind ik schitterend. In zijn ogen leest ge weetgierigheid, doorzetting, beroepsernst, later vertwijfeling, besef en ontgoocheling. Ook Juliet Stevenson is geschikt voor haar rol en blinkt uit. Verder ook een realistische kijk op de gedragingen van de massa.

Niet bekijken voor het slapen gaan.

Een film over de afrikaanse dictator, Amin.

Forest Whitaker zet een sterke prestatie neer.

Wat James McAvoy betreft zullen de meningen wel verschillen. Als gemotiveerde dokter die kiest voor een moeilijke opdracht laat hij helemaal geen indruk, maar vergeet niet dat hij de rol speelt van een jonge man, eerder oppervlakkig en vooral belust op avontuur, en dat doet hij behoorlijk goed.

Goede film met enkele zeer goed gebrachte scènes.

Waren de simpele, slappe dialogen gewild om nu eens een gewoon, doorsnee koppel te schetsen ? In ieder geval niet veel plezier aan beleefd en in zijn geheel gaat de film dikwijls vervelen. Een echte "clou" zit er niet in en zo komt ook het einde er aan met het besluit aan de kijker te laten. Met trouw en ontrouw als thema kon er toch wat meer pit in gezeten hebben, niet !?

Avonturenfilm met far-west achtergrond.

Liefhebbers van het genre komen zeker aan hun trekken want alle ingredënten zijn ruimschoots aanwezig.

Er zijn ook vele mooie filmbeelden en uiteindelijk blijft de film wel boeiend, wat ook de niet-liefhebbers moet kunnen troosten.

De mentaliteit in een klein stadje in de US, begin jaren 50, waar verveling en lust naar genot primeren en waar uiteindelijk niets overblijft dan ontgoocheling en menselijke desolatie. Treffend hiervoor is de eindscène waar een stevige wind door de straten van het stofferige stadje blaast en allerlei voorwerpen doet dwarrelen als stukgeslagen illusies.

Goede film, beslist, die echter naar mijn gevoelen wat tempo mist en toch wel in herhalingen vervalt en enigszins voorspelbaar is.

De acteurs, zonder uitzondering, hebben zich in hun rol uitstekend ingeleefd.

Nostalgisch waren de hits van beginjaren 50 : Frankie Laine, Kay Starr, Jo Stafford...

Zo te zien naar een waar gebeuren.

Maggie is in ieder geval een voorbeeld van beroepsernst, maar soms kunnen er vragen oprijzen en in het geval van Maggie is het niet altijd dankbaar.

Een bijzonder aspect van het gevangeniswezen, in dit geval van de terdood veroordeelden.

Goede vertolkingen.

Uitstekend opgezette avonturenfilm met vooral de spectaculaire gevechtsscènes in reliëf en met goede acts van Tom Cruise, Ken Watanabe en co.

Ode aan de samoerai en de eigenheid van een volk.

Is de setting uitstekend, ook van de muziek valt te genieten.

Ziedaar een film-noir anno 1994, met een Linda Fiorentino als een zeer goede vertolkster van de rol van femme fatale, het middelpunt van de zwoele, sensuele sfeer die door cineast Dahl in de film wordt gestoken.

Zekerlijk wat ongewoon en met de nodige fantasie en sensatie maar ook met een zekere spankracht en gelukkig toch niet al te zwaarwichtig.

Horrorfilm met een zekere inhoud. Het is al iets. Ik dacht aan "Wanneer iemand zich teweerstelt tegen hem aangedaan onrecht, in zich zelf gelooft en voor zijn mening opkomt, er een sterke kracht is die hem zal bijstaan...";

Maar horror is mijn ding niet dus blijft de appreciatie matig, niettemin respect voor de acteerprestaties van Lina Leandersson, Kare Hedebrant en co.

Film straalt niet de passie uit van deze die van de vioolvirtuozen geacht wordt uit te stralen.
Verhaal verwatert eigenlijk in banaliteit.
Even leek de slotscène mooi, maar Christopher Walken werd uiteindelijk een papperige speach in de mond gelegd.

Eén van die vele films waarin een relatie moet optornen tegen godsdienstige, culturele en zelfs maatschappelijke opvattingen en belemmeringen.

Dergelijke films hebben de zorg om uit de sleur van de clichés te geraken. Het eerste halfuur van deze "Latter days" valt dat zeker niet mee, want toch wel heel oppervlakkig.

Nadien is er een betere uitwerking, zij het verre van volmaakt, krijgt de film wat meer diepgang en wordt zelfs zeer dramatisch, maar uiteindelijk blijft het gewoon bij romantiek.

Het acteren kan door de beugel maar denderend is het niet.

Jodenvervolging in Polen tijdens WO II. Een aangrijpend verhaal over een kleine jongen die uit de Warschause getto ontsnapt en wiens beproevingen als het ware symbool staan voor het leed van een ganse bevolking in die jaren.
Op het platteland waar de natuur uit zich zelve vredigheid uitstraalt is vervolging en wreedheid nooit ver weg.
Te noteren in deze film is hoe de tegenstelling hulpvaardigheid tov verraad en tot zelfs medische hulpverlening weigeren scherp wordt gesteld.
Indringende film die ons nogmaals het waanzinnige van fanatisme en oorlog brengt. Niet zo precies chronologisch verhaald, maar precies mede daar door boeiend gebracht, met overtuigend camerawerk en goed acteren.

Uiterst verzorgde film noir met een uitstekend script, keurige en eenvoudige dialogen en met enkele acteurs, zoals Gene Tierney en Dana Andrews, uitstekend in hun rol, de fiere, geheimzinnige Clifton Webb en wie zou in deze Vincent Price, de specialist van de horrorfilm-rollen herkennen.

Stoort de typische quick-romance van de Amerikanen wel eventjes, het weegt niet op tegen de vele goede scènes die de film bevat.

De song "Laura" (minstens even knap als Gene Tierney) werd voor deze film geschreven en nadien door meerdere crooners gezongen.

Is het heel in de beginne wat warrig en woelig, daarna krijgen we gedurende ruim twee uur een stevige brok cinema, met schitterende beeldvorming, uniek sterke scènes (in het eethuisje o.a.) en verbluffende acteurs.

Het verhaal is knap opgebouwd en de film heeft de absolute verdienste discreet te blijven en elke zucht naar sensatie te weren. Het menselijk aspect van de personages primeert.

Met nog te citeren dat de film vol steekt met frisse en origineel knappe ideeën en dat de montage effenaf puik is, wil ik alleen maar onderlijnen dat deze "Laurence Anyways" een heel bijzondere en indringend mooie film is.

De act van Régis Royer kan m.i. niet tippen aan deze van José Ferrer uit "Moulin Rouge" (1952), al moet gezegd dat de opzet van deze "Lautrec" beslist ruim voldoende ambitieus is om het leven van de schilder behoorlijk gedetailleerd uit de doeken te doen. Nadeel hierbij is dat de film nogal lang uitvalt, wat mede door de vele personages die in snel tempo elkaar opvolgen, wat afdoet aan de spankracht.

Toch een interessant werk met ook goed acteren van Anémone en Claude Rich.

Grappige Britse film met veel flegme, woordspelingen ("nine, nine, nine", begrepen als "nein, nein, nein" en verbeterd met "no, no,no", leuke vondsten (Iemand die "Holland" heet krijgt "Dutch" als voornaam), komische toestanden (dieven vinden wat ze zoeken in en op een politie-open-deur-dag).
Film gaat op een bepaald moment wat tempo verliezen maar is in zijn geheel toch zekerlijk een vlot te bekijken film. Oscar was wellicht terecht en de waardering die Alec Guinness voor zijn acteren krijgt eveneens.
Merkwaardig is de verschijning van Audrey Hepburn, gedurende een paar seconden, in het begin van de film. Pas twee jaar later zou ze schitteren in "Roman Holiday", één der friste en sympathiekste romantische komedie aller tijden.
Merkwaardig is ook dat Stanley Holloway die hier, naast Guinness, een hoofdrol opeist, in 1964 de vader speelde van diezelfde Audrey Hepburn, (Elisa Doolittle) in het onvergetelijke "My Fair Lady".
Ook Sid James, vaste deelnemer in de "Carry On"-films, is van de party.