Opinions

Interessant dit allemaal te vernemen over het leven van Brian Wilson en de Beach Boys, waarvan de sound mij destijds toch zeer kon bekoren.

Levendige opbouw wat de twee periodes evenwaardig in het licht plaatst.

Te onthouden ook de uitstekende vertolkingen van de vier hoofdpersonages. Cusack en Dano vooral laten een overtuigende indruk.

Als een film ooit het predikaat "feelgood" verdient is het wel deze sympathieke, superromantische komedie met de vele personages, soepel dooreengemixt.

En vermits de cast niet niks is, valt er ook nog goed acteerwerk te bewonderen.

Pure romantiek en voor liefhebbers van romance met een streep dramatiek niet te missen.

Zag reeds "An Affair te remember" uit 1957, een remake van deze film en eigenlijk zijn beide films even kundig gemaakt met veel aandacht voor de dialoog en als ik even dacht dat het duo uit '57, Cary Grant en Deborah Kerr ongenaakbaar waren dan zijn Irène Dunne en Charles Boyer aan even uitstekende acts toe.

Het idee om Woody in een Russisch milieu te droppen vind ik erg origineel. Er zijn uiteraard de grappige situaties en gezegden al zitten er toch wel deze keer enkele minder geslaagde bij. Het kan niet altijd top zijn.

Toch geamuseerd naar deze film gekeken, met mooi aangepaste muziek (meestal keurig gekozen in Woody Allen films) en alweer een uitstekende Diane Keaton.

Dan toch niet the girl from Ipanema op haar balkon...

Lief, grappig en triest, zoals het met de liefde kan gaan.

Stemmige beelden met bewoners van alle slag in hun dagelijks gedoe, in de kleine straatjes van een zuiders dorpje, waar misschien toch geluk gevonden wordt.

De kijker die de moeite deed om het onwaarschijnlijke plot te volgen wordt echt niet beloond, want de film wordt flauwer en flauwer om uiteindelijk op een belachelijk niveau te eindigen.

Een politieambtenaar wordt in haar speurwerk naar een misdadiger gedwarsboomd door een eigen, onduidelijk voorgesteld, jeugdtrauma.

Dwaas gegeven, dwaas verhaald.

Slechtste film sinds lang.

"If you love me, really love me

Let it happen

I won't care."

Hoe ver kan je gaan als je iemand "cool" vindt, bewondert en uiteindelijk lief hebt ?

Het antwoord ligt in deze "Love Hurts" en in het liedje van Brenda Lee.

Verbluffend sublieme vertolkingen van beide hoofdpersonages.

Plezierige en goed opgebouwde romantische komedie, met een uitstekende Chevalier, een als altijd adorabele Audrey en al is Gary Cooper niet het playboy-type, ook dat valt nog best mee.

Knappe dialogen, Audrey als de charmantste, onschuldigste leugenaarster aller tijden ("zie ook "Roman Holiday") en een paar knappe scènes als de wijze waarop papa Chevalier de intrige doorziet en uitlegt.

Een zeer goede Wilder, vind ik.

Wat een mooie titel. Het liedje ("The 4 Aces" zongen het destijds populair, meen ik) kende ik al lang, maar nu pas begrijp ik de woorden "lost on a high and windy hill...").
Het is romantiek met een grote R, weliswaar met een politieke-etnische achtergrond, maar het zijn de verdienstelijke love-dialogen en de charme die uitgaat van de verliefden Jennifer Jones en William Holden die het maken.
Klassiek aan dergelijke films waar uiterst geluk gevonden wordt in een onverwoestbare liefde zal een dramatisch gebeuren voor veel verdriet zorgen , maar deze voorspelbaarheid maakt de film daarom niet min en voor romance-lovers des te pakkender.

Film die drijft op het populaire zangtalent van Doris Day en op de toch sterk acterende James Cagney.

Ge kent je niet voorstellen dat zo'n vent bestaat en af en toe gaat ge wel eens twijfelen en toch blijft het boeiend. Alleen op het einde, de schietpartij en de onlogische afloop ervan is aan de ongeloofwaardige kant. Voor mij althans, want de film kreeg een Oscar voor de story.

Knap gemaakt.

"Herinneringen slijt het droevige der dagen" maar is het voldoende om er iets nieuws mee op te bouwen ?

Film over eenzaamheid en onvoldane wensen.

Best genietbaar deze "Love Song" met twee heel bijzondere acteurs.

Wie een klassieke romantische film verwacht, krijgt een "romance" te zien die nauwelijks in de realiteit voor te stellen is.
Heb gedurende de ganse film tevergeefs gepoogd de gedragingen en het karakter van Lara te verklaren en het is niet haar alcoholverslaving die alles verduidelijkt. waarbij de vlottende camera, de hoekige montage met de stugge overgang tussen de scènes en het plots afbreken ervan, alsook het vreemde dialoogwerk niet bepaald behulpzaam waren.
Elk zijn mening natuurlijk en ge kunt ervan houden. Ik niet.

Men kan er zich aan doodergeren om het flauw gedoe en men kan geëmotioneerd zijn.

Laten we het in het midden houden. Lily Colins heeft een lief snoetje dat perfect de wisselende emoties kan weergeven en dat helpt de film stukken vooruit. Het is een romantische komedie waarbij de kijker af en toe zelf de plooien in de plot moet platstrijken maar die al bij al er toch behoorlijk uitkomt.

Tienerfilm waarin de onzekerheden en de aanvaarding rond ontluikende homoseksualiteit nu eens op een echt jeugdiger manier worden benaderd dan de gebruikelijke, eerder dramatische aanpak.

Een prima idee dus.

Spontaan acteerwerk met hoofdrolspeler Nick Robinson erg overtuigend

Biopic van een "pornoster-tegen-wil-en-dank" op een behoorlijke, voor onze tijd, discrete manier gebracht. Hapert soms wat in de "editing", waar een vroegere periode niet zo best op zijn plaats is gemonteerd.

Film laat eerst het gebeuren zien zoals het publiek het ervaart en daarna de harde werkelijkheid naar het boek van de ster.

Goede vertolkingen van zowat de ganse cast.

Originele en waarschuwende benadering van het probleem van misdadigheid tov van weerloze kinderen, maar helaas in een te lang uitgesponnen film die in het eerste gedeelte wel behoorlijk de spanning weet op te drijven maar nadien toch te veel aandacht geeft aan de fantasierijke uitwerking van dit dramatisch gebeuren.

Zeer goede acts, zekerlijk van Stanley Tucci en ook Saoirse Ronan.

Amerikanen die Parijs overspoelen en er dan een musical rond maken. Het is niets nieuw.

De acteurs doen wat van hen verwacht wordt : An miller en co dansen, Katryn Grayson en Howard Keel zingen, Zsa Zsa is alleen maar glamourus en Red Skelton kijkt zo idioot als hij maar kan.

De film is natuurlijk gevuld met songs, lekker en uiteraard van Jerom e Kern.

Dit is natuurlijk geen filmnieuws, maar wie van musicals houdt moet dit beslist er bij nemen.

De film zelf kent natuurlijk een happy end, waar éénieder zijn life-time-partner vindt....

Nu wel niet bepaald een karakterrol vertolkster, maar ze wist te overtuigen in het drama "Love me or leave me", in het avontuurlijke "Calamity Jane", in de Hitchcock-thriller "The Man who knew too much" en in menig romantisch e komedie, zodat we toch van een zekere veelzijdig talent mogen spreken van een sympathieke Hollywood icoon, Doris Day.

Ook nu staat ze haar mannetje in deze "Lover Come Back", typische romantiek en grappigheid uit die periode, met af en toe toch een schalks momentje.

Onschuldig vertier.

Een onthutsend verhaal over rassendiscriminatie in de States in de vijftiger en zestiger jaren.

Interessant om zo'n waargebeuren te vernemen maar naar opbouw kon men misschien wel stellen dat de film wat aan tempo ontbreekt waardoor hij, mede door de behoorlijke lengte, soms wat aan intensiteit verliest.

Eenvoud siert hem nochtans en de uitbeelding van de hoofdpersonages verdient zeker lof. Ruth Negga als het stille, moedig huisvrouwtje voor wie het allemaal toch teveel wordt maar de hoop niet verliest, Joel Edgerton als de stugge, onbehouwen man die zijn geloof in heel wat verliest, zich met schuld gaat overladen maar de liefde voor zijn vrouw instandhoudt.

Knappe film, wars van oversentimentaliteit en veel ophef.

Wat een schitterend idee en wat een schitterende realisatie. Nooit eerder gezien zo'n kunstige animatie.

Een eerbetoon aan Van Gogh en wat zijn al die figuren prachtig neergezet.

Naast het herkennen van enkele bijzondere werken van de meester en het genieten van geheel van Van Gogh's schilderstijl, toch ook geboeid door het suspensverhaal rond die laatste brief en zijn dood.

Eenvoudig, duidelijk dialoogwerk en opbouw en ook de aftiteling is mooi en origineel, ondersteund door het emotionele "Starry, Starry Night".

Zuid-Koreaanse film over een Noordkoreaanse vader-dochterrelatie.

Keihard, want éénieder hunkert naar vrijheid en dit wordt hier toch wel erg ingetoomd, in twee opzichten zelfs.

Filmpje laat stevige, krachtige indruk na.

Luca is een wat evenwicht- en bestuurloze jonge vrouw, niet bepaald gelukkig met haar leven en met wat haar directe omgeving haar brengt en die alleen in eenvoudige vriendschap de nodige kracht en ambitie vindt om haar leven beter te oriënteren.

Het personage van Luca, trouwens wel goed vertolkt door Martina Schöne-Radunski, is moeilijk echt te doorlichten en zal de meningen over deze kleine film wel doen uiteenlopen.

De naar mijn gevoelen, sterkste scene uit de film, is deze die elkeen die echt gehecht is aan een huisdier, zal ontroeren, met daarnaast nog enkele geslaagde intieme close-ups van Luca. Een sympathieke rol is weggelegd voor Hans-Heinrich Hardt.

Ondanks de charmante en uitbundige momenten, toch een eerder droefgeestige film, niet bepaald eenvoudig in de opbouw.

Onthullend en mooi gefilmd einde.

Heerlijk filmpje met een alles inpalmende Harry Dean Stanton. Meesterlijke beelden van die man.
Een tragie-komedie waarin Lucky veel wijsheden en ook soms eigenzinnigheden verkondigt.
Meerdere markante scènes, grappig zoals de definitie van realisme, de verdwijning en het testament van "president Roosevelt", het doktersonderzoek, zijn commentaren bij de TV-spelletjes..., niet zonder emotie (het gesprek met de G.I., de fiësta..., somber zoals ook hij zijn "dark moments", angsten en twijfels kent.
Ook beletten de beperkte locaties de schoonheid van de film niet en is het volop genieten van de soundtrack.
Dacht bij het zien van de film dikwijls aan "The Straight Story", niet toevallig van David Lynch en waarin ook Harry Dean Stanton een rol vertolkt, een bijrol, natuurlijk, zoals het doorgaans was in zijn carrière.

Een pechbezorger is hij deze keer maar zijn vuisten en andere gevechtstechnieken staan op punt.

De eerste twintig minuten zijn saai en kunnen amper doen flauwtjes glimlachen, maar daarna komt de echte Lemmy-actie boven, waarbij traditiegetrouw de politieman wordt belachelijk gemaakt en "Jo" zijn goed hart laat zien. Vergeet niet: il est aussi un peu sentimental.

Al bij al toch een prettig weerzien van Eddie Constantine, al is dit zeker niet Deville's best film (toppers heeft deze cineast eigenlijk nooit gemaakt)

Ook prettig Françoise Arnoul te zien, in mijn herinnering blijvend als verleidster uit "Le Fruit Défendu", met, jawel, Fernandel.

Geen gewone misdaadfilm en omdat hij mij nogal luchtig overkwam (geen komedie, natuurlijk, maar ondanks een flinke portie bloed, toch niet zo'n zwaarwichtige toon) dacht ik eerder aan een soort parodie op het genre en, misschien, gelet op de toch vele cliché's, toch wel een beetje zo. Het verrassend - en niet zo eenvoudig - slot wijst echter wel in een ernstiger richting.

Vlotte, doordachte dialogen, merkwaardig originele opbouw, die de volle aandacht van de kijker vereist en goed acteerwerk, met Forman en Kingsley als echte instellingen.

Achten we het plot aanvaardbaar, zijn clichés en wat voorspelbaarheid moeilijk weg te cijferen, deze "The Lucky One" is toch een degelijk gemaakt romantisch drama, met goede acteerprestaties en, wat mij opviel, zeer geslaagde fotografie en beeldvorming.

Het slot van de film is inderdaad eerder onwaarschijnlijk, maar het zal maar Tim's liefde voor zijn Baa-Baa nog maar eens onderlijnen.
In ieder geval, voor wie niet bang is van af en toe nog eens een stille film, is dit een absolute aanrader.
Van een natuurlijke schoonheid, eerlijkheid en eenvoud. Wat een heerlijk begin met de kinderen, de water/melk scene, de verstopte-cent-scene en de straf en achteraf de knap geschetste evolutie in de gevoelens tussen beide hoofdpersonages.
janet Gaynor en Charles Farrell spelen de pannen van het dak en eigenlijk zit ook Guinn Williams als gegoten in zijn rol.

Vertelfilm met de charismatische Federico Luppi die als professor, dweept met de Franse nationale leuze, ook over nog heel wat kwesties en personen er een koppige mening op nahoudt en die ook in boekvorm verwerkt.
Een rustige film eigenlijk waarbij de dialogen en ook monologen toch de ruggegraat vormen en die kan bogen op goed acteerwerk, naast Luppi zeker van Mercedes Sampietro
Komt de vader-zoon relatie zeker aan bod, het is vooral hoe het echtpaar Fer en Lili met elkaar omgaat en wat ze voor elkaar over hebben dat mooi is uitgewerkt.
Het gesprek tussen Fer ( Luppi) en de dame op het archief geeft hierop een duidelijke kijk.
Film verwijst af en toe naar corrupte politici en naar het beknotten van vrijheden.