Opinions

Nogal sentimeel-melancholisch filmpje met niet al te veel spankracht en eerder amateuristische overgangen tussen de verschillende scènes maar sober en recht uit het hart en daarom niet minder genietbaar.

Zoals gebruikelijk grabbelt Ken Loach in het leven van sociaal gewone mensen.

Deze keer voegt hij er evenwel een stuk fantasie bij rond gewezen stervoetballer Eric Cantona en ook een portie humor, zodat ge uiteindelijk met een goed gevoel deze film uitkijkt.

De Fransen hadden er een Gouden Palm-nominatie voor over. Wellicht herinnerden ze zich Loach's "The Wind that shakes the Barley" en natuurlijk ook...Cantona.

Uitstekende act van Steve Evets. Zelden grote namen in de cast bij Ken Loach.

"I don't care if it's legal : it's wrong".

Cursus "corruptie en machiavellisme" of een aanklacht op schandalige praktijken ?

Wat een pejoratieve "meedogenloze" voor iemand die het recht nastreeft in het plot hierboven. Moeten we dan medelijden hebben met de boosdoener ? Van US-films zijn we dat wel gewoon.

Nicolas Cage is een knappe acteur in dit filmisch goedgemaakt werk.

Aangrijpend oorlogsdrama over een aspect van WO II dat veel minder aan bod komt dat de klassieke als de inval, de landing, de joedenvervolging, de concentratiekampen....

Film brengt het verhaal van een jong tienermeisje dat een onwezenlijke ervaring beleeft en al haar idealen en verwachtingen ziet uiteenspatten. Dit laatste wordt in het slot van de film trouwens heel duidelijk gesuggereerd.

Goede film waarvan alleen het camerawerk me wat stoorde, zeker in de beginne, met veel handcamerawerk met close-ups die niet altijd de essentie van de handeling verduidelijkten. Bovendien krijgt de kijker amper noties van de tijd tijdens de afschuwelijke trip van de steeds meer vertwijfelde Lore.

Overtuigend acteerwerk van Saskia Rosendahl.

Hoe bloemen gedurende behoorlijk wat jaren nogal wat gevoelens kunnen losweken, gevoelens waarvan een hele bijzondere deze van twijfels omtrent de hechtheid van relaties is en de meeste cynische het leedvermaak van oma als blijkt dat zoonlief wel wat zag in een andere vrouw. Arme schoondochter...
Eigenaardig, maar het zelfde thema kon ook als komedie worden uitgewerkt.
Hoe dan ook, een klein, rustig en mooi filmpje en in het Baskisch !

Een verhaal waar ge toch niet naast stapt.

Vond de initiatieven van beide ouders, onkundig in de medische kennis, toch wel straf en ongeloofwaardig, maar achteraf lees ik dat de feiten werkelijk hebben plaats gevonden. Ja, dan pas ik, en dan vind ik de film in zijn emotie verantwoord en zeker niet tranerig (Ge moet het maar meemaken !).

Filmisch heb ik voor deze prent ook geen negatieve bemerkingen. Het verhaal wordt verstaanbaar en constructief uitgewerkt met een perfecte timing en goede scènes en de acteurs zijn best goed. Het Italo-Amerikaans van Nick Nolte is totaal onbelangrijk in de beoordeling van de film.

Jan Verheyen verrastte mij in de aangename zin. Na het goede "Dossier K", nu het eerdere, ook zeer degelijke "Los".

Zonder groots te imponeren wordt deze komedie/drama gebracht met op de achtergrond toestanden van immigratie, integratie, racisme en de wetten (of niet-wetten) daaromtrent.

Na het zien van "Los" gaat men niet gebukt onder zware problematiek, maar ge hebt toch één en ander uiteen gezet gekregen in een "los" verhaaltje met best goede acteurs.

Al zagen we reeds vaak heroïsche gevechten tegen een overmacht, toch is een film over WO I iets bijzonders.

Het lopend jaar werden we met documentaires en herdenkingen vele keren aan deze gruwel herinnerd en in deze "The Lost Battalion" wordt het afschuwelijke van die oorlog nogmaals voorgeschoteld. Komt daarbij dat de film in feite blunders van militaire overheden die "maar" leidden naar "aanvaardbare verliezen" scherp aan de kaak stelt. De mens als voer voor het vijandig vuur wordt hier nogmaals onderstreept.

"The Lost Battalion" is geen grootse oorlogsfilm maar laat toch indruk met overtuigende vertolkingen al zag ik in de figuur van Rick Schroder niet direct een oorlogsheld.

Aanvankelijk was ik enigszins verbaasd een film over WO I in kleur te zien, maar moet toegeven dat de indruk van authenciteit, door het ontbreken van wit-zwart, niet werd geschaad.

Van enkele scènes dacht ik wel "dat had toch beter gekund". Komt daarbij dat er toch weinig preciese informatie over de expedities op zich werden verstrekt : uitrusting, manschappen, hulmiddelen, communicatie enz...

Anderzijds toch wel sterk gebracht daar waar Fawcett zich schrap moest zetten tegen bekrompenheid, ongeloof tot lafheid bij de heren thuisblijvers.

Wat de film mogelijks ook nodig had om wat meer indruk te kunnen maken, is wellicht een iets krachtiger, charismatiger speler in de hoofdrol, al kunt ge Charlie Hunnam weinig verwijten in deze film die ook wel wist te boeien en daarom, wat mij betreft, een kleine 3,5 verdient.

Teleurstelling.

Kon me nooit echt inpalmen zoals een film over "regrets in a life time" zou moeten zijn.

Traag, betekenisloze scènes, meerdere parsonages vaag getypeerd en zonder belang.

Welke David Lynch bedoelt ge ? Is het die van "The Straight Story" of is het die van deze "Lost Highway".

Geef mij maar die eerste.

Filmisch is "Lost Highway" wel heel bijzonder met een originele opbouw en bepaald uitblinkend inzake sfeerschepping, mede o.m. door de keurig ingelaste dreigende, onheilvoorspellende muziek.

Film houdt u wel in spanning en in het middenstuk moest ik even denken aan zo'n filmnoir uit de jaren 40 met de onvermijdelijke femme fatale, maar dan met veel meer geweld, bloed en sex...

De ontknoping is iets waarover ge moet nadenken, en later nog eens...

Straight Story, aub.

Knap en in het eerste gedeelte zekerlijk aangrijpend.

Interessant en boeiend hoe de film de nadruk legt op de broosheid van getuigenissen en oppervlakkige verklaringen (het wat speciaal uitzicht van Jefferies alleen al maakte van hem een verdachte) en op de houding van de media of hoe sensatie - wat lezers en kijkers wel lusten - op neutrale informatie primeert.

Prachtige vertolking van Jason Watkins.

Qua opbouw nogal grillig maar het is duidelijk dat er hier twee totaal verschillende, aanvankelijk sterk ambitieuze mensen, op de vlucht zijn.

Noch de één noch de ander vindt wat hij zocht of meende te kunnen verwerken. Maar de oorlog is meedogenloos...

Merkwaardig in de film zijn toch wel de twee scènes die zich afspelen in een ordentelijke ruimte vóór een gebouw in ruïne dat net lijkt deel uit te maken van het interieur. Tegenstelling tussen twee werelden waarvan de laatste er ene is van chaos en geweld en stuk geschoten illusies ?

Goed acteren en fluks handcamerawerk.

Muzikaal drama dat zich afspeelt in Zuid-Afrika en de apartheid aldaar wil onderstrepen.

Bijzonderheid die wel dient vermeld is dat de gezongen teksten onderdeel uitmaken van het verhaal en dat zang en dans zo maar geen intermezzo zijn. Even wennen natuurlijk maar toch verveelt zulks niet, temeer dat het verhaal toch wel boeit, met een ernstig onderwerp als deze, hoe eenvoudig ook gebracht.

Susan Hayword en Robert Cummings zetten wel hun beste beentje voor en het verhaal wordt wel een knappe thrillersfeer aangemeten, maar echt begeesterend kon ik het allemaal niet vinden.

Het is duidelijk dat hier het oog voor kleine menselijke handelingen en dagelijks gedoe primeert boven een duidelijke verhaallijn en zo blijft de kijker soms met vragen zitten.

Muziek is er amper, wel een pak close-ups die de kijker moet toelaten zich in het gemoed van de personages in te leven. Echt passioneel wordt het helaas nooit.

Al bij al toch een verdienstelijk start voor Caroline Strubbe.

Zo iets gebeurt natuurlijk als ge de fles bij de hand en bij de mond houdt of een kotelet belangrijker vindt dan een mensenleven...

Grappig dit wedervaren van een heterogeen stelletje dat vooral arrogantie uitstraalt en dat lukt de acteurs best.

Toch niet te veel op neerkijken. Noem het een romantische Valentine's-Day-film, gewoon softly of een brave-zielen-film, er is toch de rauwe link naar de vele dramatische verhalen uit WO II, de momenten van angst voor een dreigend onheil (de postbode, bijvoorbeeld) en het feit dat de film zeer degelijk is opgebouwd.

Flirt de film misschien in enkele slotscènes met een bombastisch allure, er zijn zekerlijk de emotievolle momenten en vind ik er in zijn geheel niets ongenietbaar aan en uiteindelijk met zorg voor details gemaakt, als de muziek uit de jaren veertig (Nat King Cole, Ella Fitzgerald, Satchmo, Vera Lynn...)

Eén van de allerbeste rollen vertolkt door Ray Milland in een aangrijpend drama over alcoholverslaving.

Naast Milland, is Jane Wyman, door Hollywood doorgaans in een rol van energieke en edelmoedige vrouw gestopt, eveneens subliem.

Billy waarschuwt voor de horror van de verslaving. De manier waarop is schokkend en overtuigend. Het is één van de beste films aller tijden geworden die dit onderwerp aanraken.

Daar hebben ze toch destijds storm voor gelopen ? Avontuurlijk en baanbrekend met de stop-motion procedure en heden ten dage nog zeker bekijkbaar. Geen vergelijk natuurlijk met wat er decennia later aan dergelijke producten werd voortgebracht maar heb toch met verbazing én bewondering gekeken. Dan steekt er nog een behoorlijk verhaal achter en scènes als het monster in de straten dat werkt nog altijd inspirerend.
Zeer behoorlijk acteerwerk waarbij de mooie Bessie Love (een filmloopbaan van bijna 70 jaar!) toch wel bekoort.
Een introductie door auteur Sir Conan Doyle als toemaatje : "Een film voor kinderen die al een beetje volwassen zijn en ook voor volwassenen die nog wat kind zijn en even voor de lol als uw vrouw even moeilijk doet, zet ze gewoon op de kast...

Knappe vefilming van de novelle van Hendrick Conscience. Ken het verhaal niet zoals Conscience het heeft geschreven, maar had de indruk dat de film nog even mocht duren.

In ieder geval nog best bekijkbaar en eigenlijk voor zijn tijd progressief, een tijd trouwens waar de Vlaamse film heel dikwijls synoniem was van het plattelandsleven van vele decennia geleden.

Gebrek aan hechte band en wederzijdse genegenheid en respect tussen moeder en jonge-tienerdochter is het thema van deze film die naar het einde toe toch een zekere ontroering losweekt en waarin John Hurt voor de zoveelste keer zijn groot talent bewijst en de jonge Lily Bell-Tindley zekerlijk overtuigt.

Het verhaal van deze merkwaardige vrouw in een heel goede biografie gegoten.

Levensbeschouwende gedachten en opvattingen en variaties genoeg in haar bestaan van psycho-analyste, schrijfster... en vrouw, om het van begin tot einde boeiend te houden, mede door het knap en zeer toegankelijk opgemaakt script.

Ondersteund door overtuigende vertolkingen van de drie actrices die elk een stuk uit haar leven weergeven.

Verrassend levendig en nooit saai, ondanks dat het af en toe eventjes filosofisch "diep" durft gaan.

Zo erg toegankelijk vond ik de film nu ook weer niet, want er zitten heel wat verhaallijntjes in verweven, waar ge toch doorheen moet.

De gedachte die de oorlogsfotografe formuleert is me best bij gebleven : "Ge zijt van huis en denkt aan hen en verlangt naar hen en zij ook naar u, maar als ge dan eindelijk thuis zijt, dan doen zij hun dagelijkse dingen en ook mij onbekende dingen, wat me dan weer verontrust..." Denk dat dan de camera Isabelle Huppert lang in close-up neemt. Een mooi moment.

Naast Huppert - ondertussen al lang uitgegroeid tot een dame in het internationaal filmgebeuren - is ook vooral Gabriel Byrne in goede doen.

Moet echter vaststellen, na deze film en "Oslo, 31 August", dat regisseur Joachim Trier me niet erg ligt.

De essentie zit in de nagenoeg identieke begin- en eindscène : de eenzaamheid van de oude vrouw; totaal genegeerd wordt ze niet maar er echt bijhoren is het ook niet.

En wanneer Louise door haar familie in de steek wordt gelaten, moet ze een nieuw leven uitbouwen en ze doet dat met veel creativiteit en maakt het gevoel van geleefd te worden plaats voor energieke zelfstandigheid.

De dagelijkse realiteit wordt afgewisseld met domerijen, enerzijds fantasierijke, Alice-in-Wonderlandachtige, anderzijds concrete, wat nare, uit haar jeugd. Hieruit ontstaan wel de mooiste scènes uit de film.

Louise is wat verouderd en wat veranderd. De maand september zal weer mooi zijn...

Eenvoudig en mooi.

Een pijnlijke emotionele en financiële toestand van een vrouw wordt in beeld gebracht.

De juiste omstandigheden en de inpact worden van in het begin niet zo duidelijk uiteengezet en soms maar bij mondjesmaat vrijgegeven, maar waar de film vooral in tekort schiet is dat hij in feite nooit echt weet te raken. Mogelijks komt dat doordat het hoofdpersonage, volgens haar rol natuurlijk, vaak erg afstandelijk en zelfs arrogant optreedt. Hoe dan ook, ik blijf met het gevoel dat er iets meer uit te halen was.

Dolle zwarte komedie waarin de humor eigenlijk nooit weg is, al gaat het er hier en daar zelfs stekelig aan toe, en met enkele uitmuntend grappige scènes : de crematie, de hotelcode na middernacht, de fitness, de al bij al practische vindingrijkheid van "Michel"...

Klasse-act van Yolande Moreau.

Maurice Pialat in zijn gekende realistische stijl ("A nos amours" uit dezelfde periode) schetst hier een onbezorgde en weinig verantwoordelijkheid dragende groep mensen wier levensvisie geen enkele garantie biedt en onder die omstandigheden dan ook gedwongen en uitzichtloos verder moet.

De keuze van de hoofdacteurs om dit uit te beelden kon niet beter : Isabelle Huppert en Gérard Depardieu zijn binnen hun rol een lust voor het oog. De natuurlijkheid waarmee beide acteurs zich in hun rol inleven is verbluffend en het zijn zij uiteindelijk die het ganse gewicht van deze prent dragen.

Ondergewaardeerd.

Film over mens-dier-relatie met een verbluffend mooie fotografie. Eigenlijk het meest aantrekkelijke.

Het verhaal, zeer behoorlijk gebracht trouwens, kon best toehoren aan één of ander op emoties gerichte Disney avonturenfilm.

Uitstekende schets van het gebeuren in het Franse bedevaartsoord Lourdes : het lijden, het geloof, de hoop maar ook het scepticisme, de onderlinge naijver of hypocrisie, de commercialisering, de uitbouw tot ook een toeristisch oord...

De cineast laat het allemaal scherp aan bod komen zonder dat er een echt standpunt wordt ingenomen.

Voor deze film werd ze trouwens o.m. in Venetië gelauwerd.

Sylvie Testud (een soort Franse en jongere Sissy Spacek, vind ik) zit boordevol talent en ook Léa Seydoux, ook uitblinkend in "La Vie d'Adèle", Gouden Palm in Cannes 2013, overtuigt als jong verpleegstertje, meer nog dan op haar job, belust op een avontuurtje.