Opinions

Er wordt een erg onwaarschijnlijk en niet voor mogelijk gehouden verhaal opgedist dat evenwel uitmondt in een zeer spannende, actievolle thriller. In dit opzicht heeft de film zeker zijn verdienste en al hou ik niet van wat niet kan, toch moet ik toegeven anderhalf uur geboeid te hebben gekeken en mij afgevraagd wat er achter het misterie stak.

Goede, klassieke western met een eenvoudig en aanvaardbaar plot.

Richard Widmark steelt wel een beetje de show.

Harde film over de periode van drooglegging in de States.

Merkwaardig is wel dat ook dán gezagsdragers en politie als corrupt werden uitgebeeld en even speciaal is misschien ook dat bij de kijker de illegale stokers, toch diegenen die de wet overtreden, meer aanvaard worden.

"Lawless" is geen grootse film. Het script is eerder matig, wat oppervlakkige karaktertekening (ondanks de verteller) en de overgangen tussen de verschillende scènes niet altijd vloeiend.

Het blijft evenwel voldoende boeiend, met een zekere geladen spanning en zijn er ook meerdere mooie natuurbeelden.

Wat jammer dat deze mooie film over de vriendschap tussen een jong meisje, nog kind, en een jonge man plots zo'n onverwachte, gewelddadige en ongeloofwaardige wending neemt.

Het einde van de film is dan wel heel knap en voorheen werd de toenadering van het fantasierijk meisje (uitstekend vertolkt) naar de langzaam begrijpende en uiteindelijk ontroerde jonge man (ook best gebracht door Sam Rockwel) heel goed in scène gebracht.

Sarcastisch is de tekening van de rijkemanswijk, met betuttelende, oppervlakkige en ook liefst aan zich zelf denkende ouders.

Avontuur tegen een historische achtergrond, een gesmaakte blik op het oorlogsleven van een Britse luitenant die uiteindelijk de geschiedenis inging.

Vlot en indrukwekkend, cinematografisch van de bovenste plank, met een evenzeer knappe sound track en met een bezetting om U tegen te zeggen. Toch was ik aanvankelijk wat verbaasd een Peter O'Toole en ook wel Alec Guinness in dergelijke rol aan te trefffen. Maar het wende wel. Omar Sharif en Anthony Quinn zijn dan wel heel sterk gecast.

Tand des tijds doorstaan.

Er zijn natuurlijk het vlotte tempo en de plotwendingen maar ook complexe situaties, connecties,...zodat deze Britse gangsterfilm behoorlijk tegenviel.

Te veel lagen in de cake.

Knappe true-crime documentaire.

Wat me bovenal zal bijblijven is hoe dat zo'n officier van justitie in rake bewoordingen argumenten kan aanvoeren die wijzen naar de totale onschuld van de verdachte maar tezelfdertijd een resem onzekerheden kan citeren die evengoed kunnen leiden naar een totaal ander besluit.

Spannend en interessant stukje rechtbankgebeuren.

Lazzaro IS goedheid, waarvan wordt geprofiteerd en mee gespot en... dit ten alle tijde.
Heel mooie film die niet alleen als een soort parabel het verhaal brengt van een doodbrave ziel die uiteindelijk moet vaststellen niet te thuis te horen in een maatschappij vol leugen, bedrog en gebrek aan medeleven. De maatschappij die hij kent is er nochtans ene van onwetendheid en uitzichtloze armoetoestanden, die ook zelf wordt uitgebuit (het ronselen van werkvolk aan panieklonen aan de fabriekspoort)
Schitterende opbouw, met wonderbaarlijke wendingen. Om vele reden boeiend en cinematografisch (natuurbeelden en cameravondsten) te waarderen.
Geslaagde casting voor de dromerige figuur van Lazzaro.

Interessant onderwerp over immigratie en clandestiniteit, dat een beetje naief is uitgewerkt met acteurs die niet bepaald sterk overkomen.

Is nochtans goed bedoeld want de film predikt goedheid en hulpvaardigheid onder de mensen. Bovendien kiest hij resoluut voor de sociaal minder bedeelde klassen en voor gelijkheid, zonder onderscheid van stand, ras of wat dan ook.

Eigenlijk ook niet de bedoeling erg zwaar over te komen, getuige daarvan de af en toe grappige situaties en dialogen. Zelfs Jean-Pierre Darroussin is een beetje potsierlijk in zijn rol van inspecteur.

Zeker niet alleen voor Formule I-fans of motorfreaks genietbaar.

Neen, een intressante movie die begint als een documentaire met veel uitleg over het gebeuren en met zelfs enkele minuten in real time.

Het meest merkwaardige aan deze film is wel de knappe sfeerschepping rond dit mastodont-sportgebeuren en natuurlijke de werkelijk spectaculaire beelden van de races waarbij het accent op het grote risico op verwondingen, levenslange gebrekkigheid tot de dood van de piloten, sterk wordt onderlijnd.

Nevenverhaaltjes en romantiek zit er amper in en leiden dan ook niet af van het echte thema.

Steve McQueen zit in dergelijk rol goed in zijn vel.

Potsierlijkste jury aller tijden.

Voor zo'n jury mogen de kandidaten zich gelukkig achten dat ze zelfs er niet toe kwamen even hun tekst te vergeten, want ik vraag me af welke graad van respectloosheid en grofheid die drie zouden bereikt hebben.

Het is grappig maar ook wat pijnlijk. Een jury kan zich onder elkaar amuseren met een kandidaat, maar hier is elke vorm van ernst weg. Poor leading ladies.

Geen topfilm maar toch een zeer goede.

"A house is not a home..." gold voor Charley's jeugd en het is dit gebrek aan houvast dat hem achteraf tekent en hem tot bizarre besluiten drijft en hem in avonturen stort die hem niet bepaald in een goede richting helpen.

Een beetje het verhaal van een maatschappij waar het krioelt van vereenzaamde mensen en dompelaars.

Een goede verhaalstijl, intieme soundtrack maar bovenal de verbluffende act van Charlie Plummer ("remember that name", zou ik zeggen. trouwens bedacht met een speciale Mastroianni Prijs in Venetië voor beste nieuwkomer.)

Een erg realistische, ook avontuurlijke, film met verantwoorde emoties.

Het is duidelijk dat de film doorheen het verhaal van een oude man die op zoek gaar naar een oorlogsgeliefde de nadruk legt op het onmenselijk pijnlijke van het oorlogvoeren en daarbij niet alleen teruggaat naar WO II maar ook de voortdurende conflicten van heden ten dage aanwendt.
Oorlogstaferelen worden er niet getoond, alleen de psychische wonden van vroeger en de nooit aflatende dreiging voor nieuw geweld.
Spijtig dat de film, zekerlijk naar het slot toe, wat zondigt aan oversentimentaliteit en er dramatische gebeurtenissen bijhaalt die er niet bij hoefden.
Nietemin met spanning gevolgd - al viel het acteerwerk soms wel wat tegen en was er toch een beetje - misschien ten onrechte - een gevoel van ongeloofwaardigheid, deze film over de nasleep van WO II met interessante wetenswaardigheden, zoals de de Duits-Kozakken-alliantie .

Knappe film. Uitstekend opgebouwd, perfect in de timing, duidelijk, ook in de dialogen en met een cast die perfect de personages overbrengt.

Het ligt ongetwijfeld ook aan de leeftijd, maar soms zijn dergelijke filmpjes uit die tijd een echte verademing.

Cornel Wilde associeerde ik meer aan actierollen, maar ook daarnaast, zoals hier, toch uitstekend in zijn rol van goedmenende schrijver met pech in zijn persoonlijk leven en Gene Tierney is inderdaad betoverend mooi.

Eigenlijk komen we het "waarom" en "sinds wanneer" over de houding van de vader nooit exact te weten.
Het deed me lang het gevoelsmatig contact met de film verliezen. Pas wanneer het meisje gaat twijfelen om haar vader te volgen of andere mogelijkheden die het leven kan bieden te grijpen kon de film meer boeien met Thomasin Harcourt Mc Kenzie, perfect in haar rol van tienermeisje. Over de ganse lengte van de film trouwens.

Actueler dan ooit het probleem dat hier wordt behandeld.

Denk evenwel dat de problematiek, ondanks enkele schrijnende verhalen, in realitiet vaak nog rauwer uitvalt.

Wat opvalt in de film is dat ondervragers er doorgaans van uit gaan dat de verklaringen van de inwijkelingen onjuist zijn. Zoals altijd zijn dan diegenen die wel de waarheid spreken en in aanmerking komen voor een verder verblijf de slachtoffers.

Een pijnlijk onderwerp dat in de film niet de emotie meekrijgt die het verdient.

Toby Jones is zeer goed als de bovenal goedmenende begeleider.

Uitstekende, boeiende film. Bovendien zeer interessant omwille van de politieke achtergrond die wordt geschetst.

Beangstiging en bedreiging zijn zeer goed en sfeervol weergegeven.

Een werkelijk heel mooi einde van de film en ook gedachten als "tot wat diende het nu eigenlijk allemaal ?".

De film is misschien niet zo sappig en toegankelijk en sommigen zullen hem misschien wel wat langdradig vinden maar het loont absoluut de moeite om de aandacht niet te laten verslappen.

Knap werk met sterke acteurs.

Meer dan fris filmpje, gesteund op het talent van Miou-Miou, en waarin de teksten zeer belangrijk zijn.

Origineel, alleszins en ook een pakje sensualitiet.

In zijn geheel genietbaar, zeker ook de scènes waarin "Mioutje" energiek naar haar klanten toestapt, keurig muzikaal begeleid.

Tijdssprongen, dooreen dwarrelende personages, nu eens jong, dan weer oud en soms tussenin maken de film aanvankelijk niet zo echt begrijpelijk. Nadien is er meer éénheid in het verhaal en zijn er meerdere knappe, goede geacteerde scènes.

De rode draad zijn de ongelukken en geweld waarvan het waarom moeilijk te snappen is, tenzij dat dergelijk pessimisme dient gezocht in de toch levensbedreigende toestand waarin de regisseur bij het draaien van de film zich bevond.

Zeker goed bedoelde film, wat ambitieus omwille van de meerdere aspecten die worden aangeraakt en daardoor, alvast in de beginne, complex overkomend.

Hugo Claus verzamelde al wat in Vlaanderen aan acteur beschikbaar was en een pak figuranten om deze film, toch een massaproductie, te realiseren.

Wat me direct wel stoorde is, dat op één of andere manier, niet werd herinnerd aan de taalbarrière tussen de Franse edelen en de Vlaamse bevolking.

Niet dat er voortdurend Frans moest worden gesproken, maar nu kwam het toch stijfjes en onwaarschijnlijk over.

Enkele goedgeslaagde scènes zoals de moord op de Breydelfamilie en de veldslag natuurlijk, maar anderzijds ook enkele mindere (de Brugse Metten)

Film is ondertussen reeds 30 jaar oud en dat is duidelijk.

Heel mooie film over de nasleep van de jodenvervolging in WO II maar vooral over de liefde voor een kind.
Film lijkt nochtans op een wat fantasierijk (kind dat plots spreekt) en speels (de stunt langs de regenpijp) verhaal af te stevenen, maar door de slotgebeurtenissen supergevoelig wordt[/spoiler)].
Knappe acts, vooral van Laura Fraser (haar verdriet is heel mooi vertolkt) al is Isabella Rosselini ook op haar best.

Film over de Britse maffia, met name de gebroeders Kray, grotendeels verhaald vanuit het standpunt van Reggie Kray's echtgenote, vertolkt door Emily Browning. Mogelijks haalt deze verteltrant één en ander weg van de realiteit van het maffia-wezen van de broers, maar anderzijds krijgt de film toch een wat socialer, menselijker gelaat. Mij heeft het zeker niet gestoord.

In ieder geval, bewondering voor de dubbele act van Tom Hardy. Vond hem best als de gestoorde Ron.

Knappe weergave van het London uit de jaren 60.

Idiote, vuilbekkende anachronisme dat de draak steekt met gebeurtenissen en legendes uit de Oudheid.

Soms zit er wel spitsvondigheid in en valt er mee te lachen, maar meestal is het flauw en mislukt.

Film die flirt met de grens van romantisch sentiment en melodramatiek maar toch heel mooi uitvalt.

Ook de muziek is passend knap alsmede de fotografie. Een onderhoudend familie-epos dat best meevalt. Alleen hebben ze vergeten om Brad Pitt in de loop van de film er wat ouder te laten uitzien. Maar dat is niet erg.

Korte karakter-en gedragsstudie van 3 gevangenen.

Ze kennen elkaar niet - al zal dat niet lang duren - maar pogen alle 3 om eerst de rechter die hun mogelijks verlof zal toekennen te spreken.

Lorenzo Beltrami, de fraudeur, meent daar het meeste recht op te hebben, maar Battestini die in ieder woord een reden ziet om daadwerkelijk op te treden en Miroslav, de geslepen vos, zijn er ook nog.

Eigenlijk voor een stuk amusant om de verschillende manoeuvres van deze heren te bekijken. Vooral Miroslav die het keurig aan boord legt is goed weergegeven.

Wat er eigenlijk gebeurt is een fait divers, voor onze 3 protagonisten helaas niet...

Geslaagde kortfilm.

Geslaagde komedie die naarmate hij vordert grappiger en grappiger wordt en die bovendien, als satire op admistratieve rompslomp en wetgeving best kan tellen.

Fernandel was en blijft uniek.

Film die zoekt naar schoonheid en die ook vindt.

Schoonheid in de muziek, de mensen, de ontroering, de beleving, het beeld....

Mooi en spiritueel verhaal met levenslessen en -keuzes.

Zo één van die film die je werkelijk vasthoudt en je af en toe doet beseffen dat hij je werkelijk inpalmt.

Fijnzinnige humor, ook al is het even zwartgallig, zit er doorheen verweven en zorgt voor verluchting.

Karaktersterke rollen te vinden bij 1900, Max, de muziekhandelaar...

Her bekende risico voor elke werknemer, maar vecht voor je boterham en het geluk staat misschien aan je zijde.

En het levert hier toch een grappig, visueel mooi dingetje op.

De menigvuldige gevolgen - psychische vooral - van een aanslag op een leerkrecht voor collega's en leerlingen, maar ook de onderlinge verhoudingen van de jongeren en hun relatie tov van hun lerares, vormen de thema's van deze TV-film, van goede kwaliteit, af en toe de emotionele tour op - de truc met de hoed was wel raak - en nipt uit de greep van oversentimentaliteit en meligheid.

Goede acteerprestaties en passende, toegankelijke flashbacks.

Helen Mirren en Donald Sutherland trekken deze film onbetwistbaar een niveautje hoger. En zeggen dat ze meer dan een kwarteeuw geleden ook al eens tesamen waren in "Bethune:the Making of a Hero" (1990) maar dan in een rol ver van deze van twee oudjes die beiden lijden onder dramatische aandoeningen.
Wordt de film grotendeels luchtig en zelfs karikaturaal, de dreiging van het onheil is er steeds. Toch wrong het wel een beetje dergelijke ernst zo te zien aangepakt en ook de manier waarop het slot zich toch wel plots, eerder bruusk, manifesteert (met de beslissing voor beiden er een einde aan maken)vond ik minder evident.
Wat er dan overblijft is wel de tedere ode aan de echtelijke liefde en ook wel knap in de film is het inlassen van gevatte aspecten van the american way of life, soms het naïeve, soms het bittere.