Opinions

Best wel een aardig drama met een goed spelende James Franco. De eerste 30 minuten vond ik goed, daarna begon het eigenlijk wat saai te worden maar op het einde (best heftig en eigenlijk ook best goor) werd het weer boeiend. Ik vond het knap dat Aron Ralston eigenlijk nooit echt in paniek raakte en er steeds zijn hoofd bijhield.

Mijn god wat een trieste bedoeling was dit. De eerste 30 minuten zijn zo slecht dat de rest (ook waardeloos overigens) van de film je eigenlijk al niet meer boeit. Het verhaal sloeg nergens op en de uitvoering was beroerd (hier en daar wel wat goor momenten). Het is ook allemaal totaal niet boeiend of spannend. Ook de zombies (tenminste als je ze zo mag noemen) zagen er goedkoop en beroerd uit. Goedkoop is wel het juiste woord voor deze film want al snel heb jij door dat je hier te maken hebt met een goedkope B-film. Het duurt gelukkig maar iets van 80 minuten waardoor je niet lang hoeft te lijden (ik heb regelmatig zitten vooruit te spoelen want ik kreeg pijn aan mijn ogen van deze trieste bedoeling). De cast stelt ook enorm teleur en dat ondanks het meespelen van Brendan Fletcher (wat een flut rol had hij) en Katharine Isabelle die me laatst nog positief verraste in de leuke film "America Mary (2012)". Nee, deze film kun je beter niet kijken.

Misschien iets aan de lange kant (daardoor heb ik deze film ook over twee dagen bekeken), maar dit is gewoon een goede waargebeurde Actie / Drama film, welke zich afspeelt op 11 september 2012 en waarbij het Amerikaanse consulaat en een CIA-basis in Benghazi Libië wordt aangevallen door terroristen (die uiteraard bewust voor die dag kozen). Mij wist dit verhaal (de gebeurtenis opzicht kon ik me niet meer herinneren) in ieder geval vanaf de eerste tot de laatste minuut (inclusief alle informatie over de personen die dan volgt) te boeien en geregeld vond ik het zelfs spannend (ik leefde dan ook mee met het verhaal). Het is ook een typische Michael Bay (vooral natuurlijk bekend vanwege zijn "Transformers" films) film, want deze film zit vol met spektakel en actie (best hard en ook gedetailleerd in beeld gebracht) en vanaf circa de 45e minuut is het eigenlijk alleen maar actie wat de klok slaat. Omdat het verhaal draait om Amerikanen die in de moeilijkheden komen, moet je het "Amerika" gevoel en de daarbij horende clichés wel op de kop toenemen, maar opzicht valt het wel allemaal mee en Amerika krijgt er ook van langs (Amerika is namelijk behoorlijk fout geweest m.b.t. de slechte beveiliging van het "tijdelijke" consulaat).

Dit waargebeurde verhaal speelt zich dus af op 11 september 2012 in Benghazi Libië, waarbij in eerste instantie het Amerikaanse consulaat (waar de Amerikaanse ambassadeur Chris Stevens tijdelijk verblijft) wordt aangevallen door terroristen en daarna de CIA-basis, die het Amerikaanse consulaat hulp komt bieden en probeert de Amerikaanse ambassadeur te redden, die het doelwit is voor de terroristen. Daarbij vechten zes leden van het beveiligingsteam van de CIA-basis om de overige 26 Amerikanen te beschermen. Tijdens deze 13 uur (voilà de filmtitel) durende aanval, tonen de mannen daden van moed en heldhaftigheid om een tragedie op grotere schaal te voorkomen en dat zonder hulp van Amerika (en ook Europa die inderdaad goed zijn in afwachten i.p.v. anticiperen) in de vorm van luchtsteun (een "Gunship" waar men regelmatig naar refereert).

Het verhaal zit gewoon goed in elkaar (zeker qua opbouw van het verhaal en ook qua spanningsopbouw) en hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan (had wel iets weg van de film "Black Hawk Down (2001)"). Visueel wordt alles fraai (o.a. de CIA-basis) en indrukwekkend in beeld gebracht en dat geldt vooral voor de vele actie die er ook realistisch en hard uitzag. Buiten dat het verhaal gewoon boeiend is, is het op bepaalde momenten ook spannend en zelfs aangrijpend en emotioneel. Dat laatste zeker naarmate het einde van het verhaal nadert en de Amerikanen mortiervuur over zich heen krijgen. Ondanks dat het einde van het verhaal best hard was, was het ook mooi en na het einde van het verhaal krijg je nog te zien wat er daarna is gebeurt met een aantal overlevenden en tevens is het een eerbetoon aan de overledenen. De film is overigens opgedragen aan de helden Tyrone 'Rone' Woods (één van de leden van het beveiligingsteam) en Glen 'Bub' Doherty (van een beveiligingsteam die naderhand is komen helpen), die helaas zijn omgekomen tijdens de terroristen aanval (door het mortiervuur). Dit vond ik overigens mooi en treffend gezegd op het einde omtrent Libië :

Libië is officieel een "mislukte" staat, die een bolwerk voor IS wordt.

Irak, Libië en toch ook Syrië, zijn goede voorbeelden van landen waar de westerse invloed (o.a. met het verdrijven van de dictator in dat land) niet goed uitpakt en uiteindelijk juiste de westerse wereld in moeilijkheden brengt. Misschien was het verstandiger geweest om de regerende dictators (Saddam Hoessein en Moammar al-Qadhafi) gecontroleerd te laten zitten m.b.t. de stabiliteit in die regio en de inwoners van die landen zijn tegenwoordig ook niet echt beter af (vandaar dat velen ook vluchten).

Dat deze film mede zo goed is, komt ook door de cast die gewoon goed en overtuigend speelt en vooral de hoofdrolspelers John Krasinski (in de rol van Jack Silva die lid is van het beveiligingsteam en die thuis een gezin heeft wat regelmatig de revue passeert), vooral bekend van de Amerikaanse uitvoering van de Britse Komedie serie "The Office", Pablo Schreiber (in de rol van Kris 'Tanto' Paronto die lid is van het beveiligingsteam en rondloopt met een korte broek) die ook voor wat humor zorgt en Max Martini (in de rol van Mark 'Oz' Geist, die de leider is van het beveiligingsteam en zwaar gewond raakt aan zijn linkerarm). Alexia Barlier (in de rol van Sona Jillani, die werkt op de CIA-basis en tevens een contactpersoon is), deed het ook best aardig en haar vond ik tevens een mooie verschijning. Dat laatste geldt niet voor David Costabile, maar hij deed het wel aardig als Bob, die de baas is van de CIA-basis en die niet altijd de juiste beslissingen neemt en hij is ook afwachtend (door hem heeft men waarschijnlijk ook niet de Amerikaanse ambassadeur Chris Stevens kunnen redden). Desondanks heeft hij voor zijn pensioen een prestigieuze medaille ontvangen van de CIA.

Al met al gewoon een goede, maar wel een lange (circa 140 minuten), boeiende en spannende waargebeurde Actie / Drama film, die soms ook aangrijpend en emotioneel is. De 13 uur durende aanval van de terroristen (die flinke verliezen lijden, welke op het einde nog fraai in beeld werd gebracht m.b.t. de rouwende moeders), krijg je in deze film te zien in circa 1,5 uur (dan heb ik de goede inleiding en een stukje van het einde er al vanaf getrokken).

Best een verrassend goede Horror / Thriller, waarvan het verhaal wel leuk was gevonden en misschien ook nog wel redelijk origineel was (hoewel hij me soms wat deed denken aan de "Saw" film in combinatie met "Die Hard 3").

Behalve dat het verhaal leuk was gevonden, wist de film me ook wel te boeien en zat het met de uitvoering ook wel goed (soms best grof, zeker op het einde met de motorrijders en de kabel. En soms zelfs wat grappig zoals met het lijk in de diner). De film opent sterk en hetzelfde geldt ook voor het einde. Ook is het tempo behoorlijk hoog en omdat de film maar iets van 90 minuten duurt, is de film al voorbij voordat je er erg in hebt. Mark Webber in de hoofdrol deed het best verdienstelijk en het was ook leuk om eens Rutina Wesley (vooral bekend van de serie "True Blood") te zien spelen in een film, hoewel haar rol maar beperkt is. Dat laatste geldt overigens ook voor Ron Perlman.

Al met al gewoon een leuke Horror / Thriller, die zich lekker wegkijkt en prima is te doen als tussendoortje.

Het was een aardige film maar ik had er eigenlijk meer van verwacht. Vindt het trouwens geen horror maar puur een thriller. Het verhaal was best goed en de film boeide ook best wel. Echt spannend werd het niet echt en eng was hij zeker niet. John Cusack deed het best aardig in deze film. Helaas komt Samuel L. Jackson maar kort in deze film voor, hij speelde best goed in het korte gedeelte). Vond het overigens wel een originele film maar hij had toch nog wat beter gekund.

2 jaar geleden in de bioscoop gezien en heb daar achteraf veel spijt van gehad. De film is niet echt boeiend en spannend en Bruce Willis acteert op routine. Meest irritante in deze film is Mos Def met zijn zeer irritante hoge stem. Ze hadden beter een andere acteur daarvoor in de plaats kunnen nemen want hij lult vanaf het begin tot einde van deze film en dat komt de film zeker niet ten goede.

Niet origineel en al diversen keren verfilmd maar ondanks dat was het toch een leuke film om te zien. Vooral Thomas Lennon vond ik grappig. Verder zaten er behoorlijk wat mooie vrouwen in (o.a. Melora Hardin en Leslie Mann).

Deze Drama / Oorlog film welke zich afspeelt tijdens de Eerste Wereldoorlog (6 april 1917), stond al een tijdje bij mij op de planning om in de bioscoop te gaan bekijken (deze aangrijpende filmervaring moet je ook zien op het witte doek) en gisteravond is het er dan eindelijk van terecht gekomen in een best goed gevulde zaal. Het meeste publiek (vrouwen) ging echter naar de Nederlandse film "Onze Jongens in Miami (2020)" en als het bij "1917" heel rustig was, dan hoorde je vanuit die zaal diverse vibrator geluiden komen

Overigens was ik ook wel benieuwd of "1917" (als je de laatste twee cijfers omdraait, dan krijg je een heel goed jaar ) kon tippen aan een andere Drama / Oorlog film welke zich ook afspeelt tijdens de Eerste Wereldoorlog, namelijk "All Quiet on the Western Front (1979)" (de remake van het al sterke "All Quiet on the Western Front (1930)"). Dat tippen kon hij zeker, maar beter vond ik hem niet, maar gelijkwaardig is hij wel.

In dit verhaal draait het om twee Britse soldaten, te weten Korporaal Tom Blake (Dean-Charles Chapman) en zijn maatje Korporaal William Schofield (George MacKay), die in de Noord-Franse loopgraven op een levensgevaarlijke missie worden gestuurd door Generaal Erinmore (Colin Firth), om een cruciale boodschap (om een dodelijke aanval waarbij 1600 mensenlevens op het spel staan, waaronder de broer van Blake, te stoppen) te bezorgen bij Kolonel Mackenzie (Benedict Cumberbatch) en daarvoor moeten ze vijandelijk gebied oversteken.

"1917" wekt de indruk in één ononderbroken shot te zijn gefilmd (een vorm die altijd iets opzichtigs heeft). De verbluffende techniek zit het drama echter niet in de weg, maar draagt bij aan een beklemmende spanning. Regisseur Sam Mendes baseerde het plot op ervaringen van zijn grootvader en weet de chaos en tragiek van "The Great War" adembenemend dichtbij te brengen.

De stijl van filmen (waarbij de camera min of meer van begin tot het eind van de film is vastgeplakt aan William Schofield en welke je zodoende het gevoel geeft dat het allemaal in realtime gebeurt) doet denken aan een computerspel of virtual reality en daarbij volgen we beide soldaten door loopgraven, stukken niemandsland (zeer fraai in beeld gebracht met o.a. dode paarden, prikkeldraadversperringen, lijken en bomkraters), onklaar gemaakt kanonnen, grote hopen granaathulzen, plekken waar de Duitsers de tactiek van de verschroeide aarde hebben toegepast (o.a. omgehakte kersenbomen die net in de bloei stonden en gedode koeien) en kapotgeschoten dorpen. Slechts eenmaal is er een zichtbare "cut", namelijk als William Schofield bewusteloos raakt tijdens een duel met een Duitse scherpschutter, en daarbij gaat het beeld dan even op zwart.

Als William Schofield weer bij bewustzijn komt, is het inmiddels nacht en bevinden we ons in het kapot geschoten Franse dorp Écoust-Saint-Mein, welke in brand staat en welke zeer fraai in beeld werd gebracht. Daar speelt zich in mijn ogen ook de spannendste scène (William Schofield komt daar namelijk een aantal Duitsers tegen) van het verhaal af en komen we ook de enige vrouw, te weten de Franse Lauri (Claire Duburcq) met een baby, in het verhaal tegen, waarnaar we richting het einde van de film gaan.

Het einde is vooral mooi (de aanval wordt namelijk gestopt door William Schofield), maar ook tragisch en ontroerend en dan doel ik op het moment dat William Schofield aan Luitenant Joseph Blake (Richard Madden) moet vertellen dat zijn broer Tom Blake tijdens de missie is gesneuveld (hij wordt namelijk gedood door een gecrashte Duitse piloot die hem dodelijk neersteekt en dat terwijl men hem juist wilde helpen). Hij verteld dat overigens met heel veel respect voor Tom, die hem ook het leven heeft gered (tijdens de bunker scène).

Het overlevingsverhaal is door het intense acteerwerk, de hyperrealistische decors en de indringende muziek van de Amerikaanse componist Thomas Newman meeslepend van de eerste tot de laatste minuut en bevat een aantal ijzersterke scènes, zoals het moment in de Duitse bunker met de boobytrap, waarbij William Schofield bijna het loodje legt door een hongerige rat. Op het moment dat je door hebt wat het vervolg is met de rat, gebeurt (een ontploffing) het al en schrik je ook. Verder is het ook leuk dat een aantal bekende Brits acteurs een klein rolletje hebben in deze film zoals Colin Firth als Generaal Erinmore, Mark Strong als Kapitein Smith (die William Schofield helpt door hem een lift met een vrachtwagen te geven) en Benedict Cumberbatch als Kolonel Mackenzie.

Al met al was "1917" voor mij een aanrader op elk vlak (zeker als liefhebber van oorlogsfilms) en met "1917" heeft Sam Mendes een ijzersterke film afgeleverd, welke van mij ook de nodige Oscars mag winnen. Het is hoe de ervaring van de missie die beide soldaten volbrengen op beeld wordt gebracht, die deze film zo sterk maakt. Samen met "All Quiet on the Western Front (1979)" zijn dit de beste Eerste Wereldoorlog films die ik tot nu toe heb gezien.

Goede Oorlog / Drama (eigenlijk ook in die volgorde qua verhaallijn) film, welke zich afspeelt in Estland in 1944 (vanaf Juli t/m November) en waarbij de gebeurtenissen gevolgd worden vanaf de slag bij de Tannenberg lijn t/m de slag bij Tehumardi op het Sõrve-schiereiland tussen de Duitsers en hun bondgenoten en het Rode Leger. Het hele verhaal wordt bekeken door de ogen van Estische soldaten die zowel vochten voor het Duitse leger (in 1941 bezet Duitsland Estland, waarbij door de Duitse strijdkrachten 72.000 Esten worden gemobiliseerd) als voor het Rode leger (in 1940 annexeert de Sovjet-Unie Estland, waarbij het Rode Leger 55.000 Esten mobiliseert). En dan vooral specifiek door de ogen van de Estische soldaten Karl Tammik (vecht voor het Duitse leger) en Juri Jogi (vecht voor het Rode leger), die elkaar op een gegeven moment in de hitte van de strijd treffen en daarbij door omstandigheden iets gemeenschappelijk (een geliefde) krijgen, terwijl ze elkaar totaal niet kennen.

Het verhaal en de uitvoering zit goed in elkaar en zeker wat betreft de opbouw ervan, want het verhaal is opgebouwd uit twee delen. In het eerste deel (de eerste 45 minuten) wordt het verhaal belicht vanuit de Estische soldaten die vechten voor het Duitse Leger en in het tweede deel (de laatste 45 minuten) wordt het verhaal juist belicht vanuit de Estische soldaten die vechten voor het Rode Leger. In het eerste deel draait het vooral om Oorlog (inclusief Kameraadschap), welke realistisch, fraai, aangrijpend en indrukwekkend in beeld (ook van bovenaf) werd gebracht. Dat geldt zeker voor de opening (eerste 10 minuten) van het verhaal, slag bij de Tannenberg, die me soms deed denken aan de geweldige klassieker "Cross of Iron (1977)". In het eerste deel valt soms ook wat te lachen en vooral als ze Hitler uitlachen. Ze krijgen op een gegeven moment namelijk voor hun dappere geleverde strijd een foto (die niemand wil hebben, ze zijn namelijk klaar met Hitler, en ze zeggen ook niet terug "Heil Hitler" bij het ontvangen van de foto) van Hitler uitgereikt, i.p.v. een medaille (IJzeren of Houten kruis) die ze eigenlijk verwacht hadden. Zo noemen ze hem bijvoorbeeld "Adolf de strontkever"

Nadat de Estische soldaten die vechten voor het Duitse leger zich beginnen terug te trekken en daarbij, na circa 45 minuten, Estische soldaten treffen die vechten voor het Rode leger en aan de winnende hand zijn, verandert het verhaal en wordt het verhaal belicht vanuit de Estische soldaten die vechten voor het Rode leger. Dit komt omdat tijdens deze confrontatie, Karl Tammik (vecht voor het Duitse leger) wordt gedood door Juri Jogi (vecht voor het Rode Leger) en die bij doorzoeking van het dode lichaam van Karl Tammik een brief (gericht aan een zekere Aino Tammik) vindt en die, uit schuldgevoel voor het doden van Karl Tammik, wil afleveren bij Aino Tammik. Vanaf dan verandert het verhaal ook meer van Oorlog (zijn wel nog fraaie en heftige beelden van te zien) naar Drama (met zelfs een romantisch toontje). Dat gedeelte is best mooi (zeker als Juri Jogi de brief aflevert bij Aino Tammik en dan te horen krijgt dat het om haar broer gaat en dat ze niet de geliefde is van Karl Tammik, waarbij Juri Jogi dan verliefd wordt op Aino Tammik en dat is wederzijds), maar zeker ook tragisch en zeker m.b.t. het einde en dan vooral door de smerige en laffe Functionaris Kreml (die steeds alles wil rapporteren en iedereen wil laten doodschieten die in zijn ogen een fascist of een verrader is, en dat ongeacht de leeftijd. En degene die zijn bevel niet uitvoert, die schiet hij dan persoonlijk dood en in dit geval betrof het dus Juri Jogi). Het einde laat tevens oorlog in zijn ergste wreedheid zien.

Visueel gezien werd alles fraai in beeld gebracht en zeker m.b.t. de oorlogsbeelden (o.a. met Russische tanks, een tweetal Russische vliegtuigen, één Duits fregat en scherpschutters aan beide kanten, waarbij je bij de laatsten ook regelmatig beelden te zien krijgt vanuit hun vizier) die ook realistisch oogden (en ook vrij hard waren en dat hoort natuurlijk ook bij een oorlogsfilm) en soms heftig waren. De totaal onbekende cast deed het best goed en overtuigend en vooral beide hoofdrolspelers Kaspar Velberg in de rol van Karl Tammik en Kristjan Üksküla in de rol van Juri Jogi. Hoewel ze misschien maar een kleine rol hebben, deden verder Peeter Tammearu in de rol van Functionaris Kreml en Maiken Schmidt (zag er ook best mooi uit) in de rol van Aino Tammik, het best verdienstelijk.

Al met al gewoon een goede en zeker toch ook een boeiende en tragische Oorlog / Drama film die gemaakt is in Estland / Finland (dus met een beperkt budget) en die zich ook lekker wegkijkt. Dat laatste mede omdat deze film maar circa 90 minuten duurt en daarin best veel gebeurt.

P.S. op een gegeven moment werd er ook een liedje gezongen door een Estische soldaat (die vecht voor het Duitse leger) en dat was best grappig, want de tekst ging als volgt "de mof nam mijn dochter mee naar een winkel in de stad en toen ze terugkwam was ze een hoer Mijn bloed moet voor haar vloeien aan het Oostfront, maar Adolf liet ons in de steek"

Deze ouderwetse typische begin jaren 80 Actie / Sciencefiction film, heeft inderdaad veel weg van een kruising tussen "Escape from New York (1981)" en "The Warriors (1979)" en de aanblik (vooral m.b.t. zijn torso) van hoofdrolspeler Mark Gregory (in de rol van Trash), deed me steeds denken aan de gespierde mannen van de heavymetalband "Manowar" (klikken op de link is op eigen risico ). Wat dat betreft kan ik me wel voorstellen dat deze film nichterig overkomt en zeker als je deze film nu pas voor het eerst bekijkt (in de begin jaren 80 was het namelijk vrij normaal in films). Veel stelt het allemaal niet voor wat je te zien krijgt in dit verhaal, maar toch heb ik me best aardig vermaakt met deze film en keek hij met circa 90 minuten ook wel lekker weg.

Het verhaal speelt zich af in een post-apocalyptisch New York City in 1990, waarbij de wijk "The Bronx" het strijdtoneel is geworden van verschillende gewelddadige bendes, waaronder de motorbende "The Bikers", onder leiding van Trash. Centraal in dit verhaal staat smerige politieagent Hammer (gespeeld door Vic Morrow, die een jaar later door een helikopter ongeluk, tijdens het maken van de Horror / Fantasy film "Twilight Zone: The Movie (1983)", op tragische wijze om het leven kwam, door onthoofding), die moet infiltreren in "The Bronx" en hij doet dit in opdracht van een rijke industrieel, wiens bijna 18 jarige opstandige dochter Ann (gespeeld door Stefania Girolami Goodwin) gevlucht is naar "The Bronx" en daar partij heeft gekozen voor de bende "The Bikers" (waar ze uiteraard verliefd wordt op Trash).

Het achterlijke verhaal bevat eigenlijk geen enkele logica (o.a. de beweegredenen van de opstandige dochter Ann om te vluchten naar "The Bronx") en is eerlijk gezegd lachwekkend slecht. Maar door de leuke uitvoering van het verhaal, het tempo, de sfeer, de aanblik van een vervallen "The Bronx", de actie (de geluiden daarbij deden me denken aan de vechtscenes in Bud Spencer en Terence Hill films) en de vele leuke persoonlijkheden (hoe flauw ze ook zijn) en bendes (o.a. een bende op rolschaatsen, oftewel "The Zombies", en bende die aan tapdansen doet ), kijkt deze film zich wel nog lekker weg.

Het verhaal lijkt in eerste instantie ook een zeer voorspelbaar verloop te hebben, maar het einde (ook best hard) had ik toch anders verwacht en zeker niet dit slechte einde, waarbij eigenlijk alleen Trash de massale politieaanval overleeft. Een aantal scenes zijn ook best fraai in beeld gebracht zoals de scene in het begin van het verhaal waarbij iemand van de motorbende "The Bikers" is vermoord (verdacht als een spion) en dan overige leden van "The Bikers" komen aanrijden met hun motoren en er dan ook drummer zit met een drumtoestel, die dan gedurende de hele scene (duurt circa 5 minuten) geweldig is aan het drummen (hij wordt daarbij ook regelmatig in beeld gebracht) Ook het harde einde (waarbij politieagent Hammer vaak irritant en overdreven zit te lachen en zelfs zegt "Hammer is God"), de laatste 10 minuten van het verhaal, met de politie met vlammenwerpers, was best fraai.

Visueel (ook best kleurrijk) gezien werd alles best aardig in beeld gebracht en zeker de vervallen wijk "The Bronx" (zeg maar gerust destijds een getto) van de wereldstad New York. Hier en daar is de film ook best komisch en dat is waarschijnlijk niet altijd zo bedoeld zoals de harde valpartij van Ice (gespeeld door Joshua Sinclair, die rondloopt met een Duits legeruniform jasje van een gedecoreerde officier), die de leider wilt worden van "The Bikers" en daarom samenspant met politieagent Hammer, met zijn motor (vanwege budget heeft men die scene waarschijnlijk niet meer opnieuw gedaan) en ook zie je regelmatig op de achtergrond gewoon allemaal auto's rijden, terwijl het verhaal zich afspeelt in een vervallen "The Bronx". Dat kwam overigens, omdat de filmcrew geen toestemming kreeg om de straten van "The Bronx" af te laten sluiten voor verkeer tijdens de opnames.

Hoewel de cast gewoon slecht acteert (zeker wat betreft de tenenkrommende dialogen), waren het wel allemaal leuke en aparte persoonlijkheden zoals o.a. hoofdrolspeler Mark Gregory (in de rol van Trash), die een zeer gespierd lichaam had, maar een babyface als gezicht had. Hij liep er regelmatig ook wat vreemd bij, alsof hij in zijn broek gescheten had. De leukste persoonlijkheid en tevens de bekendste acteur in het verhaal, vond ik Fred Williamson (in de rol van "The Ogre", die de leider is van een excentrieke bende en die op een fraaie manier doodgaat). Ook Betty Dessy (in de rol van "Witch", die de assistente is van "The Ogre") vond ik wel een leuke persoonlijkheid en ze liep er ook lekker excentriek bij in haar leren pakje (o.a. zwarte lieslaarzen, jarretels en cape) en met haar zweep. Ze stond overigens duidelijk haar mannetje en gebruikte daarvoor o.a. haar zweep en een scherpe klauw.

Hoogstaand is het allemaal natuurlijk niet (eerder slecht en fout) wat je te zien krijgt in deze Actie / Sciencefiction film, maar toch wist deze film mij dankzij de uitvoering en de leuke persoonlijkheden wel te vermaken en bovendien kijkt hij ook wel lekker weg.

P.S. het vervolg op deze film, te weten "Fuga dal Bronx (1983)", ga ik binnenkort ook eens bekijken.

Beetje een flauwe en misschien ook wel dertien in een dozijn komedie. De film is eigenlijk nergens echt grappig (de opmerking over Ted Bundy was misschien nog wel het grappigste) maar de uitvoering was nog best leuk. De laatste kwam mede door de cast die het wel redelijk deed en dan met name Chris Rock, Julie Delpy (vond ik vroeger altijd een leuke verschijning) en de fraaie Alexia Landeau (haar tepel scene was wel geinig). Degene die ik wel zeer irritant vond, was Albert Delpy (de vader van Julie Delpy). Hij moest zogenaamd grappig voorstellen maar het was meer het tegenovergestelde daarvan. De film duurt niet echt lang waardoor hij zich goed wegkijkt.

Leuke misdaadfilm met best wel een sterke cast. Film deed inderdaad sterk denken aan Pulp Fiction maar die was natuurlijk stukken beter. Deed niet af dat dit best wel een aardige film is met veel leuke en vaak ook grappige scenes. Het vrouwelijk schoon in deze film was natuurlijk ook meegenomen.

Hoewel dit tweede deel ook behoorlijk slecht is en behoorlijk veel clichés bevat, vond ik het wel iets beter dan het vreselijke eerste deel. Goed Vin Diesel ontbreekt helaas (dat wordt gelukkig visueel gecompenseerd door de zeer fraaie Eva Mendes), maar in dit vervolg speelt gelukkig geen vreselijk irritant persoon als Chad Lindberg mee. Qua verhaal (zeg maar gerust een dertien in een dozijn fluaw verhaal) en uitvoering stelt het allemaal weer weinig voor. Ook de actie en de snelle auto's kunnen dit nergens compenseren. Er zit wel wat meer humor in deze film en dat komt vooral op conto van Tyrese Gibson. Al met al dus gewoon een zeer matig vervolg.

Uitstekende luchtige Actie / Misdaad film waarbij de vaart enorm hoog is en er veel wendingen in het verhaal zitten. Het verhaal zit goed en leuk in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Met name de eerste 20 minuten zijn heel leuk met veel veel humoristische momenten. Verder bevat de film aardig wat actie actie en de nodige leuke dialogen. De film is misschien wel ietwat te langdradig voor een heel hoog punt.

Degene die deze film trouwens naar een hoger niveau tillen zijn Mark Wahlberg (toch één van mijn favorieten acteurs) en Denzel Washington die het heel leuk deden en ook zorgden voor de nodige humor (met name dan Mark Wahlberg). Bill Paxton deed het trouwens ook prima en hetzelfde geldt ook voor Edward James Olmos (oftewel de Mexicaanse Einstein ).

Al met al dus gewoon een uitstekende Actie / Misdaad die zich lekker wegkijkt.

P.S. dat Paula Patton ook nog topless te zien was in deze film, was natuurlijk mooi meegenomen

De film staat hier betiteld als een Actie / Horror en dat is het in theorie ook, maar als je hem eenmaal bekeken hebt moet je toch concluderen dat het meer een film is die op je lachspieren werkt. Het verhaal opzicht is al lachwekkend en hetzelfde geldt voor de uitvoering (alles oogt enorm nep). Dankzij de vele rondborstige vrouwen die vrolijk rondhuppelen in een bikini (sommigen gaan zelfs uit de kleren) is deze film nog enigszins genietbaar. Omdat Carmen Electra en Brooke Hogan in deze film meespelen zullen de meesten deze film wel gekeken hebben. Beide zijn rondborstige vrouwen, maar qua rondborstig spande Mercedes Young toch wel de kroon

Saaie Thriller / Actie film met onze Nederlandse acteur Michiel Huisman in de hoofdrol, die een soort van nieuwe Rutger Hauer aan het worden is in Amerika.

In dit verhaal draait het om luchtverkeersleider Dylan (Michiel Huisman), die wordt geschorst na een bijna-botsing tussen twee passagiersvliegtuigen. Kort daarop ontmoet hij toevallig de beeldschone Sarah (Teresa Palmer), die in één van de betrokken vliegtuigen zat. Er zullen nog meer omstandigheden samenlopen die in de sterren blijken te zijn geschreven, al weet Dylan, die patronen ontdekt, niet waartoe ze zullen leiden.

Een naar kitsch neigend romantisch (de romantisch bedoelde dialogen zijn onnatuurlijk) mysterie dat met vaart wordt verteld, en dat met een ontknoping die nog vele malen onwaarschijnlijker is dan de aanloop daar naartoe. Bijrollen verdwijnen in het niets, er duikt een kunstenaar met een artistiek staartje op en Dylan mompelt regelmatig voor zich uit om de plot uit te leggen. Michiel Huisman houdt zich nog net staande in deze film, maar veel meer kun je hier ook niet van hem verlangen. Verder maakt schoonheid Teresa Palmer deze film nog enigszins genietbaar en ik vond haar wel iets weghebben van actrice Amber Heard.

Voor films met herhaling kan je beter kijken naar "Groundhog Day (1993)" of "Source Code (2011)", want de tijdlus daarin bod mogelijkheiden tot het stellen van vragen omtrent ethiek, het leven en het noodloot, waarbij "2:22" alleen maar saai is.

Al met al dus een saaie Thriller / Actie film, die het aankijken eigenlijk niet waard is.

Vroeger in de jaren 70 wel eens gezien (ik meen op een Duitse zender) als kind van een jaar of 7 of 8. Ik vond het destijds er allemaal zeer fraai en ook bijzonder uitzien. Het avontuurlijke verhaal vond ik ook nog eens zeer leuk en boeiend. De cast is natuurlijk met Kirk Douglas en James Mason goed bezet. Hedendaags is deze film natuurlijk een lachertje en zeer gedateerd, maar als kind zijnde vond ik het een heerlijke film.

Schitterende film die visueel ook nog eens heel mooi gemaakt is (zeker voor 1968). Het gedeelte met de supercomputer HAL-9000 was geniaal en is me altijd goed bijgebleven. De film is zeer boeiend en het gedeelte met de supercomputer HAL-9000 was zelfs spannend.

Ook best een aardige film maar wel helaas minder dan het eerste deel "2001". Het verhaal is nog best redelijk en Roy Scheider doet het best aardig maar de film is minder boeiend dan 2001 en echt spannend wordt het helaas ook niet.

Een typische Roland Emmerich film zullen we maar zeggen. Veel spektakel, veel stereotypen (typische jaren 80 rus) en veel mooie effecten maar ook veel sentimentele Amerikaanse crap (kreeg er soms braakneigingen van). Dat laatste moet je op de kop nemen maar het blijft echter zwaar irritant. De eerste 100 minuten vond ik overigens best goed en was het verhaal ook best aardig maar het laatste uur wordt het verhaal belachelijk en triest en dat komt vooral door de eerder aangegeven enorme hoeveeheid sentimentele crap.

Maar toegeven ik heb me goed vermaakt met deze rampen film (vooral dan de eerste 100 minuten).

Mijn god deze film is echt dramatisch slecht. Het verhaal is al lachwekkend slecht maar de uitvoering en de special effecten zijn nog slechter. Zelden heb ik slechtere special effecten gezien dan in deze film. Echt alles maar ook werkelijk alles is totaal nep (sneeuw, explosies, gletsjer, lucht, vliegtuigen, auto's, decors, achtergronden). Dan hoop je nog dat de acteurs (zijn er overigens maar een paar) de film nog een klein beetje weten te redden maar ook dat is ijdele hoop. De vader (Patrick Labyorteaux) speelt en heeft het niveau van een Oempa Loempa en de moeder (Julie McCullough) ziet eruit als een lijk en zo acteert ook zo.

Nee deze film (een betere omschrijving is zooi of troep) kun je beter niet kijken want het is echt pure ellende. De film duurt maar iets van 90 minuten maar het is wel 90 minuten (en ook werkelijke ieder minuut) lang lijden.

Zeer amusante film met een goed verhaal (wel zeer eenvoudig). Het einde was ook best verrassend. Het enige min puntje in de film vond ik het liefdesverhaal omtrent Ben en Jill. Die waren eigenlijk overbodig en ik heb die scènes vooral dan ook vooruit gespoeld. Zonder dat liefdesverhaal zou de film nog beter zijn geweest. Voor de rest is het een prima film die vanaf de eerste tot de laatste minuut wist te boeien. Met de acteerprestaties zit het ook wel goed in deze film. Leuke rol van Kevin Spacey en Lawrence Fishbone.

Niet meer of minder dan een 13 dozijn film flauwe komedie, waarbij het verhaal een mix is tussen films als Project X, The Hangover en eigenlijk ook wel American Pie. De film heeft niets nieuws te bieden (verhaal van niets) en het thema feesten en zuipen komt ook in deze film rijkelijk aan bod. In de eerder genoemde films was dat wel een stuk leuker toegepast. De film kijkt zich wel nog redelijk weg vanwege het vrouwelijke schoon (o.a. Sarah Wright), maar is wel iets aan de lange kant voor een simpele komedie als deze. Echt veel te lachen valt er eigenlijk niet en de grappige momenten die in deze film zitten komen vooral op het conto van Justin Chon (als Jeff Chang) als hij compleet van de wereld is.

Deze film kun je waarschijnlijk het best bekijken als je compleet bezopen bent, want dan vind je hem waarschijnlijk grappig. En tijdens/na de kater zet je dan gewoon "The Hangover (2009)" op en weet je het verschil tussen grappig en niet grappig.

Als vermaak nog best redelijk maar meer ook niet. Het begin van de film was wat flauwtjes maar als Jenko (Channing Tatum) en Schmidt (Jonah Hill) gaan infiltreren op de school wordt het best aardig en valt er ook geregeld wat om te lachen. Net op het moment dat ik dacht dat de film zou zijn afgelopen (zou een goed moment zijn geweest) duurt hij nog iets van 20 minuten (best tenenkrommende 20 minuten) waardoor deze film eigenlijk te lang duurt. Het was wel leuk dat men een aantal oude sterren uit de destijds leuke 21 Jump Street serie (beter dan deze film) een kort rolletje heeft gegeven waaronder Johnny Depp, Peter DeLuise, Richard Grieco en Holly Robinson Peete. Vooral dankzij Channing Tatum en Jonah Hill was deze film nog goed te bekijken want het verhaal stelt niet zoveel voor en dat geldt eigenlijk ook voor de andere cast.

Na eergisteren de indrukwekkende en lugubere Drama film "Utøya 22. Juli (2018)" van de Noorse regisseur Erik Poppe te hebben gezien, was het gisteren de beurt aan deze Netflix film van de Britse regisseur Paul Greengrass (bekend van o.a. de Jason Bourne-films, "United 93 (2006)" en "Captain Phillips (2013)"). In tegenstelling tot Erik Poppe kiest Paul Greengrass er wel voor om Anders Breivik in beeld te brengen.

Het is 22 juli 2011 en de broertjes Viljar (Jonas Strand Gravli) en Torje (Isak Bakli Aglen) verblijven samen met honderden medestudenten op het eiland Utøya. Na een bomaanslag in het centrum van Oslo worden ook de jonge kampeerders op Utøya het doelwit van de extreem-rechtse Anders Breivik (Anders Danielsen Lie). Vermomd als een politieagent vertrekt hij naar het eiland waar hij bij aankomst het vuur opent op de kampbeheerders en de nietsvermoedende kinderen. Na 72 minuten wordt hij eindelijk in de kraag gevat door de politie en begint het zenuwslopende proces tegen de terrorist die naar eigen zeggen als een soldaat van de natie aan zijn plicht voldeed en één van de getuigen bij dit proces is de door Anders Breivik neergeschoten Viljar

Eric Poppe zijn verfilming is een hartverscheurende drama terwijl de door Paul Greengrass geregisseerde film meer een reconstructie en politieke thriller is. Hij begint namelijk eerder, met flarden van Breiviks voorbereidingen en de bomaanslag via een busje (volgepropt met kunstmest en aluminiumnitraat) op het Noorse parlement in Oslo voor hij naar Utøya rijdt waar de schietpartij plaatsvindt. Hij brengt deze gebeurtenissen zeer feitelijk in beeld tijdens het eerste half uur en hij vertelt het verhaal verder door, waarbij de nasleep van Breiviks daden en zijn rechtszaak het grootste deel van deze film in beslag nemen.

Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de kinderen, en vooral natuurlijk van de jongen Viljar die tijdens de schietpartij op Utøya ernstig gewond raakt (wordt vijf keren geraakt). Maar ook vanuit het perspectief van de dader Anders Breivik, advocaat Geir Lippestad (Jon Øigarden) die de opdracht krijgt Breivik te verdedigen en de Noorse Premier Jens Stoltenberg (Ola G. Furuseth) op dat moment. Oftewel het wordt verteld in vier verschillende verhaallijnen en verder zijn er ook nog twee sub verhaallijnen omtrent de vader en moeder van Viljar, te weten Sveinn Are Hanssen (Thorbjørn Harr) en Christin Kristoffersen (Maria Bock), en nog een ander slachtoffer, te weten Lara Rachid (Seda Witt), die de schietpartij heelhuids overleeft heeft, maar haar zus Bano (Selma Strøm Sönmez) niet.

Dit heeft als gevolg dat geen van die verhaallijnen echt goed werkt en hierdoor wordt het ook nergens echt indrukwekkend of aangrijpend (m.u.v. de schietpartij). Sterker nog, hier en daar wordt het zelfs wat langdradig. Paul Greengrass schuwt ook geen indrukwekkende beelden van de schietpartij en ik kan mij voorstellen dat het bij veel mensen kwaad bloed zet (in Noorwegen was er ook ophef over het feit dat deze wandaad door een Hollywoodregisseur werd verfilmd). Persoonlijk vond ik dit wel het meest indrukwekkende in deze film, want het werd behoorlijk heftig weergegeven (sowieso al het begin waarbij de kampleidster en het Hoofd Veiligheid, beide volwassenen, als eersten op brute wijze worden neergeschoten op het eiland).

De schietpartij op Utøya, die circa 10 minuten in beeld te zien is (duurde in werkelijkheid maar liefst 72 minuten), is echter slechts een klein onderdeel van de bijna 140 minuten durende dramafilm, want in het derde bedrijf ligt de focus vooral op hoe de overlevenden de draad weer proberen op te pakken, hoe Anders Breivik met misplaatste trots de verantwoordelijkheid neemt voor de aanslagen, hoe de advocaten aan beiden kanten zich voorbereiden op de rechtszaak en hoe de Noorse Premier een onderzoek naar de veiligheid in zijn land laten uitvoeren, waarbij hij wilt weten of ze de aanslagen hadden kunnen voorkomen. Na het einde volgens nog wat weetjes over slachtoffer Viljar, advocaat Geir Lippestad en Premier Jens Stoltenberg (is sinds 1 oktober 2014 secretaris-generaal van de NAVO).

Alle hoofdrolspelers in deze film doen het opzicht goed en met name Jonas Strand Gravli in de rol van slachtoffer Viljar Hanssen, die de schietpartij overleeft, maar wel meerdere keren geraakt wordt (o.a in zijn hoofd) en een lange weg van revalidatie voor zich heeft. Ook was het wel mooi om te zien welke impact de aanslag op hem en zowel zijn familie heeft. Verder zet Anders Danielsen Lie de rol van Anders Breivik ijzingwekkend neer en dat zowel tijdens zijn voorbereidingen op de aanslag, de schietpartij waarbij hij zich sluw vermomde als politieagent en de rechtszaak (waarbij hij ook de Hitlergroet uitbrengt) tegen hem. Tijdens en na de aanslag staat hij er echter helemaal alleen voor, want zowel zijn moeder, zijn advocaat en extreemrechts wilt niets meer met hem te maken hebben. Verder vond ik de rol van Maria Bock als de moeder van Viljar nog wel noemenswaardig.

Paul Greengrass weet met "22 July" deze zwarte dag uit de Noorse geschiedenis goed neer te zetten als een reconstructie en politieke thriller en dat inclusief de gevoelens die het teweeg bracht en de impact die het had op iedereen. De film is zeker de moeite waard om te kijken, maar "Utøya 22. Juli (2018)" weet toch iets meer indruk te maken.

Ik had eerlijk gezegd een heel flauw vervolg verwacht op het redelijke origineel uit 2012, maar deze film is eigenlijk van hetzelfde niveau met hetzelfde soort verhaal en weer een enorme portie flauwe en onnozele humor waar ik zeer regelmatig om heb moeten lachen. Ook deze film heeft weer hetzelfde euvel als het origineel en dat is dat hij gewoon te lang duurt (langer zelfs dit keer), waardoor het op een gegeven moment wel erg langdradig wordt en misschien ook wel wat flauw.

Het school verhaal (dit keer een Universiteit) stelt weinig voor, maar de uitvoering ervan was wederom leuk en levert ook een aantal hilarische situaties op. Uiteraard draait het ook in deze film weer om drugs welke een leuke scene oplevert als Channing Tatum en Jonah Hill beginnen te trippen (wel minder leuk dan in het origineel, wat ik daar min of meer het hoogtepunt van de film vond). Channing Tatum en Jonah Hill vormen wederom een leuk duo en hadden er zichtbaar ook weer veel plezier in, maar ook Ice Cube die dit keer een grotere rol heeft is heerlijk opdreef. De scene waarbij hij erachter komt dat Jonah Hill (in de rol van Schmidt) iets heeft met zijn dochter Amber Stevens (in de rol van Maya) was gewoon geweldig en ook de scene als Channing Tatum (in de rol van Jenko) het te weten komt. Die Amber Stevens was overigens een fraaie verschijning en ik vond haar wel iets weghebben van een jonge Beyoncé Knowles. De aftiteling met allerlei soorten Jump Street nummers/versies was overigens ook schitterend.

Al met al heb ik me gewoon goed vermaakt met dit leuke vervolg, maar net zoals het origineel had hij wel wat korter mogen duren (90 minuten is eigenlijk meer dan voldoende). Dit is overigens mijn eerste film die ik niet met pindakaas heb gegeten, maar met Popcorn

Origineel is deze dertien in een dozijn Thriller film zeker niet, want hij deed me regelmatig denken aan beide "Crank (2006)" films alsook aan het vrij recente "Hardcore Henry (2015)".

In dit verhaal (dat zich hoofdzakelijk afspeelt in Zuid-Afrika) draait het om de eenzame huurmoordenaar Travis Conrad (Ethan Hawke), die in dienst is van een geheim agentschap, welke onder leiding staat van de zekere Wetzler (Liam Cunningham). Wanneer hij tijdens een gevaarlijke opdracht sterft, slagen de dokters van het agentschap erin om hem kortstondig terug tot leven te wekken om zo cruciale informatie uit Travis te krijgen. Travis beseft dat hij slechts 24 uur te leven heeft en besluit om in die tijd de dood van zijn vrouw en zoontje te wreken en daarbij moet hij ook samenwerken met de Chinese Interpol agente Lin Bisset (Qing Xu), die hem eerder doodde.

Ondanks dat dit niet meer is dan een dertien in een dozijn film met een clichématig verhaal, met daarbij ook nog eens een vrij voorspelbaar verloop, is deze film toch nog best vermakelijk en dat komt omdat het tempo best hoog is, er veel actie (soms best spectaculair) in te zien is en er ook best veel in gebeurt. Spannend wordt het nergens en iets vernieuwend hoef je van deze film niet te verwachten en ook zitten er geen verassingen in. Hier en daar zitten er wel wat wendingen in het verhaal, maar die zie je al van mijlenver aankomen en zijn dus totaal niet verrassend (hoogstens als je deze film gaat bekijken zonder enige voorkennis). Gezien het einde van het verhaal zal het me niet verbazen als er nog een vervolg zal komen.

Visueel gezien zag het er allemaal niet onaardig uit (o.a. de beelden van Zuid-Afrika) en ook was het best leuk om te zien, dat ze bij Travis Conrad een aflopende digitale klok in zijn arm hadden geplaatst. Verder vond ik het wel geinig dat in deze film de naam van Josef Mengele werd genoemd en dat had natuurlijk betrekking op de ontvoerde vluchtelingen die vermoord zijn geworden en dat vanwege medische experimenten van "Red Mountain" (geheim agentschap, welke de oorlogsvoering wil veranderen).

De cast deed het opzicht best verdienstelijk en vooral de twee hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Ethan Hawke (wiens vrouw en zoontje gedood zijn door het geheim agentschap en dat volgens het clichématige motto "Een man zonder familie heeft niets te verliezen") en de best leuke Qing Xu (wiens zoontje Christopher wordt ontvoerd door het geheim agentschap), en van de laatste is ook wat bloot te zien in de vorm van haar billetjes (als ze onder de douche staat).

Onze eigen Rutger Hauer speelt ook mee in deze film, maar zijn rol als schoonvader van Travis Conrad stelt niet veel voor en hij is ook alleen maar even in het begin van het verhaal te zien en nog heel eventjes op het einde (waarbij hij dan wel op leuke wijze twee personen doodschiet). Ook de rol van Nathalie Boltt als Doctor Helen (die Travis Conrad weer tot leven wekt) stelt niet veel voor, maar haar vond ik wel een mooie verschijning.

Niet meer dan een vermakelijke dertien in een dozijn Thriller film, die leuk is om eens gezien te hebben als tussendoortje (duurt met circa 90 minuten ook niet al te lang), maar omdat het zeker geen originele film is met ook nog eens een clichématig en voorspelbaar verhaal, stelt het wel allemaal maar weinig voor.

Goede en boeiende film. Het verhaal zit mooi in elkaar en er wordt prima in geacteerd.

Inderdaad een beetje 13 in een dozijn film en zeer voorspelbaar met veel cliches maar door de aanwezigheid van Malin Akerman en vooral Katherine Heigl is deze film best nog te kijken.

Best een aardige horror film. De zombies zien er in ieder geval goed uit en gaan ook goed te keer.

Het verhaal is best goed en vooral het eerste gedeelte van de film is uitstekend. Maar als ze Londen verlaten en terecht komen in een soort legerkamp dan wordt de film minder.

Het eerste gedeelte van de film is ook best spannend en er zitten ook regelmatig schrik momenten in. Omdat ik het 2e gedeelte van de film matig vond en het einde ook niet echt bijzonder vond krijgt de film van mij geen ruime voldoende.

Het is zeker geen slechte film (zeker het eerste gedeelte) maar er zijn betere zombie films gemaakt.