Opinions

Een eenvoudige dertien in een dozijn Komedie / Misdaad film, waarbij het draait om geld en wraak en waarbij vrijwel iedere persoon in het verhaal gestoord (tot het ziekelijke af) is, waardoor deze film zich best lekker wegkijkt.

In dit verhaal draait het om de zachtaardige Chip Taylor (Matthew Gray Gubler) en diens aantrekkelijke en steeds geile dominante vriendin/hoertje Liza (AnnaLynne McCord), die het perfecte plan heeft om één van haar cliënten, te weten Ken Mckenzie (David Maldonado), te beroven en dat omdat deze in zijn huis 68.000 dollar heeft liggen, waarmee hij een licht gebruikte Lamborghini wilt gaan kopen. Dat plan had makkelijk gekund, maar blijkt slechts het begin te vormen van een angstaanjagende dag voor Chip Taylor, waarbij hij zijn vriendin Liza pas echt goed leert kennen.

Ondanks dat het verhaal niet veel voorstelt, wist deze film me toch goed te vermaken en dat komt vooral door de leuke uitvoering van het verhaal, waarbij veel dialogen best komisch zijn en ook door de vele gestoorde personen in het verhaal, waardoor het er regelmatig hard en grof aan toe gaat. Ook gebeurt er best veel, is het tempo hoog, zitten er een aantal leuke (verrassende) wendingen in en eveneens zitten er ook best veel mooie en aparte vrouwen (je moet er wel geen verhouding mee hebben ) in, zoals AnnaLynne McCord (als de geile sletterige Liza die graag geneukt wordt), Alisha Boe (als de exotische Violet die werkt voor Ken Mckenzie en diens vrouw Madge en waarbij ze seks dingen voor hun moet doen) met haar mooie achterwerk en toch ook wel Sheila Vand (als de Gothic uitziende bitch-achtige Monica, die werkt in een tankstation) die ook even topless is te bewonderen, waardoor deze film als man zijnde zich tevens lekker wegkijkt.

Wat betreft de komische dialogen moest ik o.a. lachen om de conversatie tussen Chip en zijn werkpartner Clint, waarbij het draait om de kut van de vrouw:

Clint: Ik heb veel vergissingen gemaakt in het verleden en die zijn allemaal de schuld van één ding.
Clint: Weet je wat dat is ?
Chip: Nou ?
Clint: Dat lekker kutje. Het is een wolk in een mannenhoofd. Het laat hem allemaal vreemde dingen doen.
Clint: Kutjes die verkeer gebruikt worden, verkloten een man.
Clint: Kutjes die goed gebruikt worden zijn hetzelfde.
Clint: Er zouden minder mensen gevangen zitten als er geen kutje was

Ook de conversatie tussen Liza en Chip in de auto (waarbij ze zonet hebben ingebroken bij Ken Mckenzie en waarbij Liza hem en zijn vrouw vermoord met een mes en waarbij ze Violet meenemen in de kofferbak) omtrent de broer van Liza, te weten de psychopaat en vrouwenmoordenaar Dwayne (Sam Eidson), was wel geinig:

Chip: Dus je broer is een mensenhandelaar, of zoiets ?
Liza: Lijkt mijn broer op iemand die in mensen kan handelen ?
Chip: Nee, hij lijkt op iemand die van een uitkering leeft in een klote buurt en nooit zijn huis uitkomt omdat hij gestoord is

Nadat ze aankomen bij de broer van Liza, is Chip verbaasd en gechoqueerd wat hij allemaal te zien krijgt in zijn woning (zo zijn Liza en Dwayne daar gezellig op de bank met bier erbij een zelfgemaakte film aan het bekijken, waarop te zien is hoe Dwayne een vrouw levend in stukken aan te zagen is) en ontstaat er een conversatie tussen Chip en Liza, waarbij o.a. gezegd wordt:

Liza: Wacht even ben je, het aan het uitmaken ?
Chip: Nee, nee.
Liza: Beter doe je dat niet ! Want ik zweer dat ik je aan Dwayne verkoop en hem help met je aan stukken zagen

Ook de conversatie tussen Chip (die informatie nodig heeft over de vrouw Monica, die hem namelijk beroofd heeft van het geld, zijn auto en zijn kleren en die tevens zijn nieuwe vriendin Violet heeft vermoord) en de vrouw Amy (Hallie Grace Bradley), die werkt in een tankstation, was wel geinig:

Chip: Hé daar, Amy.
Amy: Kan ik je helpen ?
Chip: Dat mag ik hopen. Ik zoek het meisje dat hier vannacht werkte. Mager, donker haar, beetje Gothy.
Amy: Je bedoelt, Monica ?
Chip: Ja, Monica, heb je enig idee waar ze is ?
Amy: Ben jij niet te oud om aan die trut te snuffelen.
Chip: Ik ben nog geen 30.
Amy: Je had me voor de gek kunnen houden. Het is die slechte outfit die me in de war bracht.
Chip: Bedankt. Weet je, je doet het zelf ook niet slecht.
Amy: Cool, wil je mee naar achter om me te beffen ?

Zoals eerder al gezegd, gaat het er regelmatig hard en grof aan toe en vooral op het einde tijdens de ontknoping van het verhaal, waarbij Chip gevangen is genomen door Monica en een aantal gestoorde vrienden/vriendinnen van haar en waarbij hij op een gegeven moment uit zijn hachelijke situatie (waarbij hij door Monica o.a. in elkaar wordt geslagen met een golfclub en honkbalknuppel en ook duwt ze een sigaret uit op zijn gezicht) gered wordt door Liza en haar broer Dwayne. Vooral Dwayne gaat dan heerlijk te keer, waarbij je dan inderdaad ook een lichaamsdeel op de vloer zit vallen, namelijk een getatoeëerde arm (met daarop de tekst "Fuck") van de zekere Leroy (die het vriendje is van Monica en die Liza onder schot houdt), die door Dwayne wordt afgeschoten. Dwayne hakt daarna met een groot mes/machete ook nog in op twee andere personen, waarna hij het voorzien heeft op Monica en Amy, die hij beiden op een ziekelijke manier heel mooi vindt.

Ondanks dat Chip gered is geworden door Liza (waarbij Chip gevlucht is) en Dwayne (waar Chip op geschoten heeft) en Liza ook tegen hem zegt dat ze van hem houdt, wilt Chip toch niet bij Liza blijven omdat ze hem behandelt als een hond. Op het moment dat Chip wegloopt bij haar, geeft Liza hem nog een keuze en als Liza hem daarbij onder schoot houdt, schiet Chip juist Liza dood, waarna hij ook nog Dwayne (die zonet Amy heeft afgeslacht in bed en op het punt staat om Monica af te slachten) en Monica (die dus in eerste instantie wordt gered door Chip en hem daar zeer dankbaar voor is) doodschiet. En de laatste vooral vanwege het doden van zijn nieuwe vriendin Violet, wiens keel werd doorgesneden in een motel. Daarna vertrekt Chip met het geld en de auto.

De cast deed het eigenlijk best leuk en verdienstelijk en vooral de vier hoofdrolspelers in het verhaal te weten Matthew Gray Gubler, AnnaLynne McCord, Alisha Boe en Sheila Vand, waarbij de laatste drie zoals eerder gezegd er ook best mochten wezen. Hoewel de rol van Sam Eidson (als Dwayne) eigenlijk beperkt is, zou men over hem best een eigen Horror film kunnen maken in de trant van de zieke Horror films "Gurotesuku (2009)" en "The Human Centipede II (2011)".

Al met al best een leuke, vermakelijke, harde en komische Komedie / Misdaad film om eens gezien te hebben als tussendoortje en met circa 90 minuten duurt het ook allemaal niet te lang en kijkt het ook lekker weg.

Film deed me denken aan Total Recall. Dit is een typische Arnold Schwarzenegger film met een dun verhaal maar met veel actie. Arnold Schwarzenegger deed waar hij het best in is en dat is knokken. Ik vond de bijrol van Michael Rooker ook best goed. Net zoals zijn mooie assistente Sarah Wynter. Zeker geen slechte actie film.

Opzicht best een aardige Franse wraak film, maar wel een beetje langdradig en soms ook wat saai. Het had voor mij ook wel wat grover (zeker ook omdat Bruno een chirurg was) gemogen want de martelingen (had meer iets weg van "martelen voor dummies") vond ik wel erg mild. Waarom niet iets met zijn genitale gedaan (hij was immers een verkrachter) of lichaamsdelen geamputeerd Maar slecht was de film zeker niet en ook de cast deed het wel aardig.

Dit is inderdaad niet meer dan een flauwe clichématige totaal niet originele dertien in een dozijn Misdaad / Drama film.

Het flauwe verhaal, wat draait om een overval welke maar 7 minuten zou moeten duren (vandaar dus de filmtitel), weet nauwelijks te boeien en spannend wordt het ook nergens. Het laatste gedeelte van de film was nog wel aardig (en zelfs een beetje hard) maar het einde daarentegen was weer tenenkromend slecht en het was eigenlijk ook geen einde want je weet nu niet wat er met ze (Sam en Kate) gaat gebeuren. Ook de uitvoering van het verhaal stelt weinig voor (geen leuke wendingen, verassingen of leuke karakters) en door de vele flashbacks in het eerste uur, gedurende de overval, kijkt de film zich niet echt prettig weg en springt het verhaal ook steeds van de hak op de tak. Door deze flashbacks wordt wel iedere persoon uitgediept en wat hun rol is in het verhaal.

Visueel is deze film niet bijzonder m.u.v. een paar aardige vrouwen zoals Mariel Neto (in de rol van Brandi, die ook zelfs eventjes topless, wel alleen haar linker borst, is te bewonderen) en Leven Rambin (in de rol van Kate). De cast opzicht doet het zeer povertjes en weet ook nergens te overtuigen. Met name hoofdrolspeler Luke Mitchell (in de rol van Sam) was een aanfluiting van jewelste om te zien acteren. De enige echte bekende acteur in deze film was voor mij Kris Kristofferson, maar zijn rol is maar heel kort en stelt ook weinig voor.

Gelukkig duurt deze film met nog niet eens 80 minuten vrij kort, waardoor je gelukkig snel uit je lijden verlost wordt, want deze film is het kijken eigenlijk niet waard.

Opzicht wel een aardige film, ik wist alleen al direct wie er achter zat. Al Pacino deed het best aardig.

Stiekeme remake van "Hardcore (1979)" waarin acteur Nicolas Cage de stadia verbeeldt tussen gezapige huisman en wraakzuchtige hellehond. De titel 8MM is ontleend aan het ooit gangbare smalfilmformaat.

In dit verhaal krijgt privédetective Tom Welles (Nicolas Cage) een eigenaardig verzoek, in een kluis van een zojuist overleden Multimiljonair is een 8 mm filmpje aangetroffen, waarop te zien is hoe een jonge vrouw op gruwelijke wijze om het leven wordt gebracht. De weduwe, te weten mevrouw Christia (Myra Carter) van de overledene vraagt aan Tom of hij de echtheid van het filmpje wil onderzoeken. Tom komt achter de identiteit van het meisje, en ontdekt dat zij, zoals veel anderen, op goed geluk naar Californië is afgereisd, in de hoop carrière te maken in Hollywood. Via de zekere Max California (Joaquin Phoenix), een verkoper van seksartikelen, komt Tom op het spoor van de mensen die het bewuste filmpje gemaakt hebben.

"Snuff movies", oftewel filmpjes waarin de getoonde martelpraktijken niet in scène zijn gezet maar echt worden uitgevoerd, heten officieel een urban legend te zijn, dat wil zeggen dat ieder bewijs ontbreekt dat ze werkelijk bestaan. In "8MM" draagt regisseur Joel Schumacher duidelijk een andere boodschap uit. Hij leidt ons aan de hand van Tom Welles langs de donkerste uithoeken van de seksindustrie en laat niet na ons deelgenoot te maken van zijn walging. Uiteindelijk wordt het Welles te veel en als hij ontdekt dat de schuldigen door de mazen van de wet zullen glippen, neemt hij het recht in eigen hand.

Tom Welles is een brave huisvader (die alleen een beetje vaak op pad is) en zijn burgermansmoraal wordt afgezet tegen de totale verdorvenheid van gevoelloosheid van de wereld van de pornografie. De boodschap lijkt wel dat iedereen die weleens een pornofilmpje opzet stiekem van "snuff movies" houdt. In het eerste uur werkt "8MM" nog redelijk omdat Schumacher het tempo er goed inhoudt en je als kijker niet te veel tijd krijgt om na te denken over datgene wat je krijgt voorgeschoteld. Daarna zakt echter het tempo in en wordt de sentimentaliteit en het opgeheven vingertje steeds vervelender. Welles voert om de haverklap telefoongesprekken met zijn vrouw Amy (Catherine Keener) die thuis op hem zit te wachten (met de baby op schoot), en je vraagt je ook af waarom hij dat filmpje niet gewoon in het laboratorium laat onderzoeken op echtheid.

Net zoals in veel jaren 90 films van regisseur Joel Schumacher, is nu ook weer de cast indrukwekkend met namen zoals Nicolas Cage, Joaquin Phoenix, James Gandolfini, Peter Stormare en Catherine Keener.

Al met al is "8MM" een onwaarschijnlijke, bij vlagen vrij onaangename Thriller / Mystery film. Het acteerwerk helpt een beetje. Nicolas Cage is even expressieloos als anders, maar James Gandolfini en Peter Stormare zetten geroutineerd een paar geflipte geesten neer en Joaquin Phoenix is vermakelijk als verkoper in een seksshop.

Animatie films zijn niet echt mijn ding. Zo ook deze niet. Het is gelukkig geen kinderachtige animatie film want daar hou ik al helemaal niet van. Het verhaal vond ik erg lijken op die van de Terminator. De film duurt maar iets van 70 minuten waardoor hij wel goed te bekijken is, maar boeiend of spannend wordt het in deze film echter nooit.

De Russische versie van "Full metal Jacket" in Afghanistan. Prima gemaakt en zeer realistische gespeeld door de Russische acteurs. Deze film wist me van de eerste tot de laatste minuut te boeien. In het eerste gedeelte van de film worden de jonge recruten getraind en opgeleid en in het 2e gedeelte belanden ze in Afghanistan. In het laatste gedeelte zit uiteraard ook de meeste actie.

Sneeuwwitje

Deze korte film bevat letterlijk en figuurlijk veel muziek, bloot en porno (o.a. beffen, neuken en pijpen). Het verhaal welke puur en alleen draait om Lisa (gespeeld door Margo Stilley die er best mocht wezen met haar fraaie lichaam) en Matt (gespeeld door Kieran O'Brien, die best redelijk geschapen is en ook behoorlijk harig in de schaamstreek), die een relatie met elkaar hebben, stelt eerlijk gezegd weinig voor.

De uitvoering van het verhaal bestaat met name uit flarden uit live binnenhuis concerten (steeds één liedje, waardoor je uiteindelijk uitkomt op 9 liedjes. Vandaar ook de filmtitel "9 Songs") van de pop en rockbands B.R.M.C (uitzondering met twee liedjes), The Von Bondies (mooi liedje overigens), Elbow, Primal Scream, The Dandy Warhols, Goldfrapp (niet live, maar de scene wordt wel fraai in beeld gebracht als Lisa en Matt naar de seksclub "Venus" gaan en Lisa opgewonden raakt van de vrouwelijke stripster), Super Furry Animals, Franz Ferdinand en Michael Nyman achter de piano (het wordt ook afgespeeld in die volgorde) en de vooral seksuele relatie tussen Lisa en Matt die behoorlijk expliciet in beeld werd gebracht.

Zo zie je niet Margo Stilley vrijwel continue bloot, maar zie je ook hoe ze regelmatig wordt gebeft (waarbij de vagina duidelijk zichtbaar is), aan haar borstjes wordt gezogen, wordt geneukt (met condoom en op het einde zie je ook hoe Margo Stilley de penis van Kieran O'Brien inbrengt in haar als ze op hem zit) en zichzelf masturbeert. Dat wordt overigens visueel (met licht en kleur effecten en decors) allemaal mooi in beeld gebracht. Uiteraard krijgt Kieran O'Brien ook de nodige aandacht van Margo Stilley. De bad scene waarbij Margo Stilley met haar voeten de half stijve penis van Kieran O'Brien aanraakt en zelfs masturbeert, was misschien wel één van de mooiste visuele scenes in deze film en hetzelfde geldt in iets mindere maten voor de SM-achtige lange bef scene waarbij ook hitsig wordt gepraat door Margo Stilley. De pijp scene waarbij Kieran O'Brien zelfs rijkelijk klaarkomt, vond ik zeer gewaagd (ook de neuk scene op het einde). Zowel Margo Stilley als Kieran O'Brien deden het verdienstelijk en ze hadden er zichtbaar ook veel plezier in (wat ik me bij Kieran O'Brien zeker goed kan voorstellen ).

Daar de film draait om muziek en seks moet je de rest (o.a. het gedoe op de Antarctica, wel mooi in beeld gebracht) met een korreltje zout nemen. Al met al vond ik dit best een leuk probeersel voor een film, welke zich lekker wegkijkt (vanwege het bloot en de seks) en ook lekker in het gehoor ligt (vanwege de muziek). Omdat de film ook maar iets van 65 minuten duurt wordt het ook nergens echt saai of langdradig.

Inderdaad een zeer aangrijpende film met veel unieke filmbeelden. Vooral de beelden van binnen waren zeer indrukwekkend toen de eerste toren neerging.

Ondanks dat je regelmatig echte beelden ziet van de aanslagen op 11 september 2001, is dit volgens mij toch de eerste fictieve Drama film (een B-film overigens) m.b.t. deze ramp, waarbij raken vijf personen (worden allemaal tijdens de opening van het verhaal in het kort geïntroduceerd) gevangen raken in een lift tussen de 37e en 38e verdieping van de noordelijke World Trade Center-toren, als deze wordt getroffen door een vliegtuig.

Echt hoogstaand is het allemaal niet (weet wel nog net te vermaken) en misschien is deze film ook niet echt respectvol t.o.v. van de slachtoffers van deze tragische gebeurtenis. Na het einde wordt wel vermeld dat deze film is opgedragen aan de hulpverleners en slachtoffers van de terroristische aanslapen van 11 september 2001.

Dat dit een B-film is, is overal aan te zien, want het oogt allemaal goedkoop en het verhaal speelt zich ook grotendeels af in de lift (dat is natuurlijk ook lekker goedkoop). Het einde is best tragisch voor één van de vijf personen, maar buiten het einde wordt het eigenlijk nergens echt ontroerend, emotioneel, aangrijpend (dat zijn eigenlijk alleen de echte beelden van de aanslagen welke te zien zijn), boeiend of spannend en dat ligt vooral aan het matige script en de vijf oninteressante personen die gevangen raken in de lift en die allemaal zo hun problemen hebben, waaronder het koppel Jeffrey Cage (Charlie Sheen), die een miljardair is, en Eve (Gina Gershon) dat verwikkeld is in een scheiding. Ze proberen overigens uit de lift te komen en dat o.a. via de liftdeur, het noodluik en middels schreeuwen.

Ondanks dat dit een Drama film is, zit er zelfs een beetje humor (eigenlijk niet gepast) in en met name als Charlie Sheen een mop gaat vertellen om de stemming wat op te krikken in de lift en hij dan zegt:

"Ik ben vanmorgen bij de dokter geweest. Hij wilde een urinemonster, een bloedmonster en een ontlastingsmonster. En ik zei: Pak mijn onderbroek maar."

De cast (vrijwel allemaal ouder dan 50 jaar) maakt deze film eigenlijk nog wel de moeite waard om te kijken (niet dat ze goed acteren), want die bestaat vooral uit acteurs en actrices die in de jaren 80 en 90 succesvol waren zoals Charlie Sheen, Gina Gershon en Whoopi Goldberg (zit overigens niet gevangen in de lift, maar is een lift operator en probeert de vijf personen te helpen en te voorzien van informatie en feiten via de lift intercom). De laatste vond ik vroeger altijd een vreselijke actrice.

Verder zien we ook nog de vrij bekende Luis Guzmán (als conciërge Eddie) en Jacqueline Bisset (weliswaar in een kleine rol als de moeder van Eve). Ze mag dan wel niet heel bekend zijn, maar Olga Fonda (eigenlijk de enige die jonger is dan 50 jaar) vond ik best een mooie vrouw om naar te kijken, maar haar personage (als Tina die vindt dat ze gebruikt wordt) was wel oninteressant en dat geldt eigenlijk ook voor Wood Harris (als fietskoerier Michael).

Al met al een matige Drama film (duurt circa 80 minuten) over een fictieve gebeurtenis tijdens de aanslagen op 11 september 2001.

Deze Drama film heb ik dit weekend gezien op televisiezender "Film 1" en hoewel het verhaal zeker weet te boeien en soms ook best pijnlijk is om te zien (m.b.t. de gezinnen die uit hun huis worden gezet en dan letterlijk en figuurlijk op straat komen te staan), vond ik het ook allemaal wat clichématig en voorspelbaar.

In dit verhaal draait het om de werkloze bouwvakker Dennis Nash (gespeeld door Andrew Garfield), die samen met zijn moeder Lynn Nash (gespeeld door Laura Dern) en zijn 9-jarig zoontje Connor Nash (gespeeld door Noah Lomax), vanwege financiële problemen uit hun huis worden gezet, wat al lang in het bezit is van de familie Nash en waar ze zeer aangehecht zijn. Om het huis weer terug te krijgen, gaat Dennis noodgedwongen werken voor de machtige en hebzuchtige vastgoedmakelaar Rick Carver (gespeeld door Michael Shannon), die hem en zijn familie uit het huis heeft gezet. Het werk houdt in dat Dennis de vuile zaakjes (andere gezinnen uit hun huis zetten) voor deze vastgoedmakelaar moet opknappen, maar dat zorgt bij hem voor een moreel dilemma, waarbij hij moet kiezen om zijn normen en waarden op te geven of het opnieuw bezitten van hun huis.

Hoewel het verhaal best realistisch (m.b.t. de economische crisis in de afgelopen jaren en dan m.b.t. de huizenmarkt) overkomt en zeker ook weet te boeien, vond ik het wel allemaal vrij voorspelbaar en ook redelijk clichématig. Dat laatste geldt zeker voor de twee hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Dennis Nash en Rick Carver, en dan met betrekking tot goed en slecht. Hier en daar is de film best hard (als er weer iemand met zijn gezin uit zijn huis werd gezet en dat op een zeer vernederende manier, waarbij gelijk alle bezittingen van hun op straat komen te staan), maar ook geregeld wat langdradig, waardoor ik niet altijd mijn hoofd bij het verhaal kan houden en ik andere dingen erbij ging doen. De cast doet het opzicht best verdienstelijk en vooral Michael Shannon speelde overtuigend. Andrew Garfield in de rol van Dennis Nash kon me eigenlijk niet echt overtuigen en ik ben ook niet bepaald gecharmeerd van hem (ik vind hem vaak te geforceerd en niet natuurlijk spelen). Het einde van het verhaal vond ik best aardig, maar was wel natuurlijk vrij voorspelbaar.

Al met al een aardige Drama film om eens gezien te hebben, maar meer ook niet, want daarvoor vond ik het net allemaal te voorspelbaar en te clichématig.

De voorloper van de Ilsa films en waarschijnlijk is Jesus Franco hierdoor geobsedeerd geraakt om nog meer vrouwen gevangenisfilms te maken (de latere Ilsa films). De opening van de film is best spontaan te noemen want er was eigenlijk nul inleiding. Het verhaal is natuurlijk niet geweldig maar zat eigenlijk best nog redelijk in elkaar en wist me ook wel te boeien (kwam natuurlijk vooral door de vrouwen). Ook de muziek is best mooi. De cast bestaat hoofdzakelijk uit vrouwen en ook nog best fraaie (zeker Rosalba Neri vond ik er zeer fraai uitzien met haar mooie ogen en fraai lichaam). Zoals gebruikelijk bij een Franco film gaan een aantal vrouwen uiteraard ook wat uit de kleren maar het bloot gehalte is eigenlijk best zeer laag (heel af en toe een borst of bil). Ook de onderdanigheden die de vrouwen moeten ondergaan stellen niet veel voor t.o.v. de latere gevangenisfilms van Franco. Wat de laatste twee (bloot en geweld) betreft valt deze film eigenlijk best wel tegen. Wat dat betreft ben ik het wel eens met "DonLeone" dat de "Ilsa, She-Wolf of the SS" stukken beter is.

P.S. ik heb wel de gewone versie (90 minuten) gezien en niet de langere versie (99 minuten).

Prima korte Franse thriller. Het duurt effen voordat de film opgang komt maar na ongeveer 15 tot 20 minuten wordt het allemaal zeer boeiend en zeker ook spannend. Het verhaal is vrij eenvoudig maar zit wel goed in elkaar. Hoewel ik dit eigenlijk een thriller vindt neigt het vanwege het explicite en veelvuldige toegepaste geweld wel naar Horror. Het einde was overigens best goed (eveneens keihard en extreem grof) en ook wel verrassend en dat geldt zeker ook voor de cast. Vooral de gestoorde vrouw gespeeld door Béatrice Dalle was heerlijk meedogenloos en keihard opdreef. Maar ook de zwangere Sarah gespeeld door Alysson Paradis beet prima van zich af en liet niet met haar sollen. Al met al een verrassend sterke Franse thriller. De muziek in de film maakt het overigens nog allemaal net wat spannender.

P.S. Leuk detail dat het huisnummer van Sarah 666 was.

Deze film werd zeer bekritiseerd en ik had dan ook mijn bedenkingen toen ik hem ging kijken. Maar achteraf viel hij me reuzen mee. Ik vond het een zeer onderhoudende film die me ook nog eens wist te boeien. Hij was soms zelfs spannend. Prima rol trouwens van Charlize Theron.

Normaal gesproken zijn oorlogsfilm vaak aangrijpend en vind ik ze ook meestal wel boeiend. Maar met deze film had ik eigenlijk weinig (van de slag heb ik ook nooit van gehoord) op en is vooral ook geschikt voor Turken. Qua verhaal vond ik het weinig voorstellen en had het ook wel wat weg van een Turkse propaganda film.

Ook qua uitvoering stelt het weinig voor want het zag er allemaal erg computerachtig uit (sowieso de slagschepen) en goedkoop uit. Soms had ik het idee dat ik zat te kijken naar een toneelstukken (zeker de stukjes bij de Engelse commandanten). Er zat overigens wel veel actie in.

Nee deze oorlogsfilm was helaas niet besteedt aan mij, terwijl het toch één van mijn favoriete genres is.

L’Été meurtrier (Oftewel "Een dodelijke zomer") is een psychologische thriller van de hand van regisseur Jean Becker en op deze film ben ik gekomen dankzij "Boenga" tijdens de "Summertime challenge". Vanwege de zeer mooie Isabelle Adjani wilde ik deze film vooral zien en dat heb ik gisteravond dan ook gedaan.

In "L’Été meurtrier" draait het om Eliane Wieck (Isabelle Adjani), een jong, adembenemend, sensueel maar vrij arrogant meisje dat met haar ouders, te weten vader Gabriel Devigne (Michel Galabru) die in een rolstoel zit en de Duitse moeder Paula Wieck Devigne (Jenny Clève) die ook wel Eva Braun wordt genoemd , in de lente van 1976 verhuist naar een klein dorpje in de Franse Alpen en daar de hoofden van vele mannen op hol brengt. Brandweerman Florimond (Alain Souchon), bijgenaamd Pin-Pon, kijkt iets verder dan haar uiterlijk en is eveneens ongevoelig voor de vele seksueel getinte roddels die in het dorp over haar de ronde doen. Hij valt voor haar, maar is niet op de hoogte van haar verborgen plannen. Jaren geleden werd namelijk de moeder van Eliane bruut verkracht door drie mannen en nu is Eliane vastbesloten wraak te nemen op deze mannen die indirect zo grote invloed op haar leven hebben uitgeoefend. Eliane weet zich een plek te verwerven in de familie van Florimond en dat brengt haar steeds dichter bij haar doel. Alles lijkt toe werken naar een ultieme wraakpoging, maar kan Eliane het uiteindelijk wel aan en is ze werkelijk op de hoogte van wat zich precies heeft afgespeeld? En wat was de rol van haar vader na de verkrachting?

De eerste circa twintig minuten of zo heeft de veel veel weg van een vrolijke Franse plattelandskomedie tijdens de zomer. Eliane arriveert met haar ouders in een klein Frans dorpje en steekt de lokale mannelijke bevolking in vuur en vlam met lust en geruchten. Zoals zoveel mooie vrouwen, weet Eliane heel goed dat ze aantrekkelijk is en wat voor effect ze op het andere (en hetzelfde) geslacht heeft. En waar mogelijk maakt ze hier gebruik van. Dus draagt ze sexy, korte en doorschijnende jurkjes, lingerie, bikini of sexy hotpants die haar achterwerk nog eens extra goed doen uitkomen. Over haar achterwerk wordt ook gezegd:

"Ze heeft me toch een kont", "Allemachtig wat een kont", "Zeg haar ergens anders d'r kont
te gaan showen" en "Haar leven is niet leuk geweest, maar dat laat ze minder snel zien dan d'r kont".

En ook loopt ze vrijwel continue rond in sexy open schoenen en slippers waarbij haar mooie voeten (tenen uiteraard gelakt) regelmatig te zien zijn in close-up. Verder is ze zeker niet op haar mondje gevallen, houdt ze nooit meer op als ze eenmaal begint te huilen, heeft ze slechte ogen en is ze een rekenwonder. Als ze samen met Florimond in een restaurant aan het eten zijn (ze besteld dan "Meloen zonder port en aardbeien zonder suiker"), wordt over dat laatste ook gezegd:

Florimond: U kunt goed hoofdrekenen.
Eliane: Dat is alles wat ik heb, en m'n kont

In eerste instantie lijkt ze gewoon op de mannelijke aandacht te kicken, en op de macht die zie met haar uiterlijk op anderen kan uitoefenen, maar er blijkt meer achter te zitten. Of in ieder geval blijkt haar uitdagende uiterlijk meerdere functies te hebben.

Dan verandert opeens de toon van het verhaal en ontdekken we dat ze uit is op wraak voor een gebeurtenis in het verleden die betrekking heeft op haar moeder, haar vader en haar jeugd. Dingen zien er nog steeds voorspelbaar uit, maar naarmate de film vordert, wordt het steeds complexer en gebeurtenissen worden op verschillende manieren met elkaar in verband gebracht door de verschillende personages.

De film volgt minutieus het gedachtepatroon van Eliane met daarbij ook de aandacht leggend op haar complexe karakter die steeds verandert. Een goed voorbeeld daarvan is als ze op een gegeven moment samen met Florimond naar een restaurant rijden en ze dan onderweg met elkaar praten over op reis gaan en Eliane dan opeens zegt:

"Goed. Naar Nice? Of misschien naar Parijs? Naar een kot waar je me kunt naaien, want dat wil je toch? Zeg dan dat je me alleen wil neuken."

Waarop Florimond de auto stopt en zegt:

"Maar dit kan toch niet? Wat heb ik gezegd?"

Duidelijk wordt dat ze mede slachtoffer is van de vreselijke gebeurtenis die haar moeder meemaakte. Met behulp van flashbacks wordt in beeld gebracht hoe Eliane het verleden ziet en wat voor bepalende dingen er in haar leven zijn gebeurd. Af en toe horen we ook haar gedachten en met name als ze vertwijfeld uitspreekt hoe ze tegen haar relatie met Florimond aankijkt. Ze heeft in haar leven nooit echte liefde gekend en Florimond laat toch blijken dat hij haar die wel kan geven. Ook de kant van Florimond wordt nauwkeurig belicht. Eerst is hij vooral geraakt door haar uiterlijk, maar allengs worden de emoties dieper en de liefde groter.

Dan is er ook nog de kant van Florimond's moeder Madame Montecciari (Jenny Clève) die het niet heeft op Eliane omdat ze haar niet eerlijk en brutaal vindt (Florimond zegt op een gegeven moment ook tegen Eliane "M'n moeder heeft een hekel aan alles in een rok. Zelfs aan een Schot "), diens broers Mickey (François Cluzet) die een wielrenner is en zijn slechthorende tante Nine (Suzanne Flon), die Eliane liefkozend “Kapotte Muziekinstallatie” of "Aapje" noemt noemt. Dat laatste zegt ze met name als ze met haar aan het kaarten is en Nine daarbij aan het eten is. Ze zegt dan namelijk tegen haar:

"Je lijkt op een aapje als je eet."

Vooral met de laatste blijkt Eliane goed op te kunnen schieten en ze is ook de enige die echt door krijgt wat er met Eliane aan de hand is en met wat voor problemen ze worstelt. Enkele zijpaadjes in de film, zoals Mickey die zijn fietswedstrijden maar niet weet te winnen en de auto van Florimond die hoogstens een paar meter blijft rijden, maken de film afwisselend en bij vlagen komisch, maar ook wat langdradig.

De indrukwekkende en boeiende manier waarop de in het verleden begane misdaad uit de doeken wordt gedaan is misschien wel de sleutel voor het succes van deze film. "L’Été meurtrier" is een vermakelijke, boeiende en beklemmende psychologische thriller, dat wordt gedragen door het soms wat afstandelijke en ondoorgrondelijke spel van Isabelle Adjani. De complexe femme fatale Eliane, een lust voor het oog, maar met een desastreus effect op de mensen met wie ze omgaat. Ze is getekend door haar verleden en getroebleerd door de slechte relatie die ze met haar ouders heeft. Isabelle Adjani houdt in ieder geval de film altijd wel de moeite waard. Tenminste, wanneer ze in beeld is of als het expliciet over haar gaat. Haar personage deed me overigens een beetje denken aan Monica Belucci in de Drama / Romantiek film "Malèna (2000)".

Isabelle Adjani is ook regelmatig naakt te bewonderen (soms ook van top tot teen) en dat levert ook veel mooie beelden op zoals de scène waarbij ze schaamteloos vanachter haar slaapkamerraam verschillende jurken aantrekt voor Florimond om uit te kiezen en waarbij hij haar naakte bovenlijf vrijelijk kan bewonderen (dat is ook de scène waarbij we voor het eerst wat naaktheid van Isabelle Adjani zien), of zoals de scène waarbij ze poedelnaakt uit de schuur (waar ze geneukt heeft met Florimond) komt gelopen en dan op haar hurken gaat zitten om te plassen en waarbij de moeder van Florimond afkeurend toekijkt. Of de scène waarbij ze haar badkuip in Florimond's ouderlijk huis naar beneden sleept en dan rustig in de keuken een bad gaat nemen, terwijl de moeder en tante van Florimond erbij zitten. Ze houdt duidelijk van choqueren en bij die laatste scène kijkt de moeder van Florimond ook naar haar fraaie achterwerk en zegt ze:

"Je kunt veel zeggen, maar..."

De meeste bijzondere scène van Isabelle Adjani is overigens als ze aan één van de borsten van haar moeder begint te zuigen als een klein kind. Hoewel we Isabelle Adjani veruit het meest naakt zien, zien we ook wat naaktheid van andere vrouwen zoals van Virginie Vignon (als de kassière van een bioscoop waar Florimond seks mee heeft), Maria Machado (met name tijdens haar verkrachtingsscène, die best heftig in beeld werd gebracht) en Evelyne Didi (als een schooljuffrouw van Eliane waarmee ze bevriend is en waarvoor ze zegt "Juf Dieu was gek op me. Als ik had gewild, had ze voor me gekropen.").

Buiten Isabelle Adjani zien we natuurlijk ook Alain Souchon regelmatig in beeld, maar hij zorgt voor weinig meerwaarde en dit geldt helaas ook voor de momenten dat de gedachten van Florimond worden gevolgd. Hij is een personage dat essentieel is voor het verhaal, Eliane trouwt ook met hem, en waarmee je je zou moeten identificeren. Maar Florimond is een, tot de laatste acte van de film waar hij met een geweer wraak (overigens onterecht) gaat nemen op twee mannen als Eliane in een instelling terecht komt (vanwege Neurose), tamelijk kleurloos personage waar acteur Alain Souchon ook niets prikkelends mee weet te doen.

Al met al is "L’Été meurtrier" sensueel, dramatisch, gecompliceerd, boeiend, provocerend, psychologisch, humoristisch, iets te langdradig en heeft het een verrassend einde. Een dodelijke zomer, dat is het zeker, de grote vragen die de titel oproept, namelijk waarom, voor wie en hoe, worden op een originele en onverwachte manier beantwoord. De grootste troef in "L’Été meurtrier" is natuurlijk Isabelle Adjani en net zoals ze zo’n beetje de gehele bevolking van het Franse dorpje in de film om haar vinger windt, zo blijf je als kijker voortdurend in de ban van haar. Haar portrettering van Eliane is zonder twijfel reden genoeg om de film te bekijken.

Deze Thriller / Horror film (waarbij de Horror wordt gecombineerd met goedkope seks) draait vooral om moorden, seks (o.a. lesbische en sadomasochisme), orgies en perversiteiten en dat is natuurlijk een kolfje naar de hand van regisseur Jesús Franco. De erotiek krijgt een onbedoeld grappig karakter door het amateuristische karakter ervan en vreemde poses (o.a. vastgebonden vrouwen en dat ook ondersteboven) en vooral veel haar op de schaamstreken domineren de film. Daarbij zorgt de synthesizermuziek voor een goedkoop en smoezelig sfeertje. De smerige ambiance wordt versterkt door enkele vreemde horrorscènes, waarbij Vogel (Jesús Franco) zijn slachtoffers bewerkt met een mes en soms is er ook wat goor (o.a. als hij het hart verwijdert bij een vrouw) te zien.

Kort door de bocht draait het in de verhaal om een voormalig seminarist, te weten Mathis Vogel (Jesús Franco), die tegenwoordig een auteur is voor ranzige tijdschriften (waarin hij sadomasochistische verhalen schrijft) en die zijn tijd doodt met het vermoorden van onkuise vrouwen en dat op rituele wijze, waarbij hij de duivel bij hun probeert uit te drijven. Hij heeft vooral zijn oog laten vallen op de secretaresse van een SM-tijdschrift, te weten Anne (Lina Romay), die tevens een performer is in SM-acts, die het tijdschrift als nevenactiviteit heeft.

Het verhaal stelt weinig voor, het tempo is tergend traag en het acteerwerk is erbarmelijk slecht. Jesús Franco heeft ook geen oog voor karakterontwikkeling en spanningsopbouw, maar ziet liever kronkelende lichamen en sidderende dames. Ruim de helft van de speelduur bestaat ook uit seksscènes (weliswaar gedateerd) waarin gezellige bossen schaamhaar (in verschillende kleuren) de hoofdrol spelen. Jesús Franco is zelf ook één van de hoofdrolspelers in het verhaal en dat komt eigenlijk zelden voor, omdat hij meestal maar een kleine rol heeft in zijn films.

De spanning wordt ook volledig ondergesneeuwd door de overdadige seks en slechts mondjesmaat betrekt Jesús Franco het thriller plotje bij zijn verhaal. Het gevolg is dat de spanning ver te zoeken is en het verhaal komt ook fragmentarisch over, omdat geen enkel personage echt wordt uitgediept en de scènes als los zand aan elkaar lijken te zijn geplakt. Jesús Franco gooit er lukraak ook veel wazige karakters tegenaan, die het verhaal eigenlijk niet goed doen, maar waardoor er wel veel verschillende naaktheid (schaamstreken) is te zien.

Tijdens de opening van het verhaal is er gelijk al naaktheid te zien van Lina Romay, die volledig naakt (op zwarte laarzen na dan) tijdens een SM-act is vastgebonden aan een houten stellage (daarbij staan haar benen wat elkaar, waardoor haar behaarde schaamstreek goed te zien is), waarbij ze dan gedurende 9 minuten lang gemarteld wordt door haar partner Rose (Lynn Monteil), die haar o.a. slaat met een zweep en insmeert met bloed (welke ook door beiden wordt gedronken) van een duif die tijdens de act wordt gedood. Het publiek is daarbij razend enthousiast (applaudisseert ook) en bij een latere SM-act vrijt het publiek ook met elkaar (waardoor er hier en daar wat borsten te zien zijn) en volgt na de SM-act ook een 4 minuten durende orgie met o.a. Anne en Rose.

Omdat Lina Romay ook een hoofdrolspeelster (beter gezegd uiteraard, omdat het een Jesús Franco film is en zij destijds zijn minnares was waarmee hij later trouwde) is in het verhaal, komt zij nogal pontificaal in beeld en vooral haar schaamstreek en ze draaft ook continu op in de meest spannende pakjes en niets verhullende poses. Opzicht is het ook wel komisch om te zien als ze ontvoerd wordt door Mathis Vogel, die haar dan letterlijk via de trap van zijn huis omhoog trekt (naar zijn slaapkamer) aan haar armen en waarbij haar schaamstreek dan ook te zien is.

Ze is echter niet de enige vrouw waarvan de behaarde schaamstreek te zien is, want die is ook te zien van Lynn Monteil (na circa 21 minuten voor het eerst als ze zich helemaal uitkleedt en daarna gaat oefenen met Lina Romay en waarbij Mathis Vogel op afstand stiekem toekijkt en erop geilt), Caroline Rivière (in de rol van nachtclubdanseres Gina, die als eerste wordt vermoordt door Mathis Vogel en die o.a. een Jezus kruis op haar schaamstreek duwt), de mooie Catherine Lafferière (als Martine, die meedoet bij de tweede SM-act en die daarbij volledig naakt onderste boven wordt opgehangen aan de houten stellage, waarbij haar schaamstreek goed te zien is), de mooie France Nicolas (als "The Countess" die ook meedoet bij de tweede SM-act, wel niet naakt te zien dan, en die samen met haar man deze SM-act organiseren en die uiteindelijk beiden vermoord worden door Mathis Vogel als ze beiden liggen te slapen, France Nicolas slaapt dan natuurlijk volledig naakt zonder lakens en dekens, en bij haar wordt dan op brute wijze het hart uitgesneden), Monica Swinn (als Maria, die samen met een oudere man de SM-act "Meesteres versus Slaaf" spelen) en Nadine Pascal (als de vrouw die tijdens de laatste SM-act is vastgebonden aan de houten stellage).

De SM-act die Monica Swinn bij de oudere man uitvoert na circa 64 minuten was best hilarisch en daarbij zegt ze o.a. tegen hem:

You're nothing but an imbecile.
An old idiot
You're a degenerate.
Leave me alone, you freak !
Come here and get down on your knees.
Stop, you creep !
Crawl, you worm !
You're nothing but a filthy leech.
Get up, you miserable old slug !
You disgust me.

Op Anne, Martine en de vrouw tijdens de laatste SM-act na, worden alle vrouwen vermoord door Mathis Vogel (die o.a. tegen ze zegt "I'm going to free you from your sins") en als laatste Rose (haar keel wordt dan doorgesneden met een mes) tijdens de laatste SM-act (die gek genoeg gewoon wordt gehouden, ondanks dat Anne dan vermist is). De politie zet dan de achtervolging in met een auto en dat was best komisch, want op een gegeven moment schiet de politie Mathis Vogel dood (in zijn rug) en daarna rijden ze gewoon weer weg en laten ze Anne achter

Al met al is dit een onsamenhangende en slecht gemaakte film, die toch wel vermakelijk is vanwege de parodie-achtige opzet en door de manier waarop Jesús Franco (regisseur en hoofdrolspeler) zijn imago als een bezetene van seks belachelijk maakt en seks wordt in deze film meestal gecombineerd met pijn, dood en bloed.

Dit vind ik toch één van de betere films van Jesús Franco en zeker qua verhaal. Het verhaal bevat veel verschillende personages, actie, wendingen en is ook op verschillende mooie locaties gefilmd. Dus wat dat betreft moet dit een dure productie zijn geweest voor Jesús Franco.

Kort door de bocht draait het in deze film om twee gevangenen die strippers zijn, te weten Cecile (Lina Romay) en Brigitte (Nadine Pascal), welke worden ingehuurd door de politie om een ​​groep sekshandelaars te bespioneren in Las Palmas op de Canarische Eilanden.

Technisch gezien wordt slechts één van hen een echte spion, te weten Cecile, en draagt deze ook geen "Flowered Panties", dus wat dat betreft is de alternatieve filmtitel "Two Female Spies with Flowered Panties" ietwat vreemd. De film staat echter ook bekend als "Opal of Fire", wat logischer is omdat het betrekking heeft op de magische ring van opaal, die sekshandelaar Irina Forbes (Joëlle Le Quément) gebruikt om prachtige naakte vrouwen te hypnotiseren voor vermogende mannen.

Cecile is dus de spion en Brigitte is degene die seks heeft met iedereen die één of twee of helemaal geen benen heeft (ze hebben overigens allemaal twee benen). Het maakt niets uit, Brigitte wilt namelijk met iedereen seks hebben en zelfs met een homo, te weten Milton (Mel Rodrigo), die op een gegeven moment zelfs roept:

"Help ! She's raping me !"

Naarmate Cecile dichter bij de waarheid komt, krijgt ze o.a. te maken met ontvoering, hypnose, hippies (die in grotten wonen en die worden geleid door een Bob Ross-lookalike), mishandeling en corruptie.

Hoewel deze film geen heel gewelddadige film is, zitten er wel een paar leuke scènes in en bij eentje (na circa 56 minuten) wordt Lina Romay achtervolgd en beschoten door een helikopter, waarbij ze dan rent in een zilverkleurige bikini en gele badmuts en daarbij floepen dan haar borsten uit de bikini. Naderhand wordt Lina Romay ook nog gemarteld met een brandende sigaret, waarbij de brandmerken goed te zien zijn (was natuurlijk wel make-up). En natuurlijk vallen er ook een aantal doden die met name worden doodgeschoten of uit de lucht worden geschoten.

Het verhaal wist mij in ieder geval van de eerste tot de laatste minuut te vermaken en het zit ook best leuk in elkaar en uiteraard valt er ook heel veel naaktheid te zien en dat van heel veel mooie vrouwen. Zo is er natuurlijk veel naaktheid te zien van Lina Romay en Nadine Pascal en beiden zijn al na circa 4 minuten volledig naakt te zien als ze een stripact moeten uitvoeren voor de politie, waarbij er o.a. wordt gezegd:

"You call this piece of shit a striptease ?"

En verder valt er nog veel naaktheid te zien van andere mooie vrouwen, zoals Susan Hemingway (die er zeer jong uitzag en die na circa 10 minuten wordt ontvoerd en verkracht en gehypnotiseerd wordt voor een rijke klant), Joëlle Le Quément (die op het einde volledig naakt op een bed ligt en zichzelf dan woelend en rollend tot extase brengt met haar handen en dat circa 4 minuten lang), Muriel Montossé (die het hulpje is van de kidnappers) en Maria Teresa Pires (serveerster en tevens een hulpje van de kidnappers).

Als ik alle naaktheid in deze film zou noemen, dan zou mijn persoonlijke mening een paar pagina's in beslag nemen. Er is in ieder geval een overvloed aan borsten en schaamstreken te zien en verder lesbiennes, verkrachting, een vrouw (Nadine Pascal) die een homo verkracht en sexy dansnummers die worden opgevoerd door Lina Romay en Nadine Pascal in een club, te weten "The Flamingo", waar ze undercover werken.

Op het einde wordt er natuurlijk afgerekend (waarbij de hippies komen helpen) met corrupte personen en de sekshandelaren, waarbij Mr. Forbes (Claude Boisson) wordt doodgeschoten door Milton als hij wilt ontsnappen met een auto en Irina Forbes wordt uit de lucht geschoten door de Bob Ross-lookalike als ze wilt ontsnappen met een helikopter. De sekshandelaren hebben van te voren helaas ook Brigitte vermoord (wordt opgepakt en ondervraagt, waarbij Irina dan met haar borsten en schaamstreek speelt, en daarna wordt ze vermoord). En over deze Brigitte wordt ook nog de onderstaande onzin vertelt tegen Senator Connolly (Olivier Mathot), die een verhouding heeft met Brigitte en die uiteindelijk wordt vermoordt.

"The girl you spent a couple of nights with is in fact a transvestite, or should I say, a man who got an operation to change sex, you know ?"

Uiteindelijk rijdt Cecile weg met Milton (die dus een homo is) en wordt er nog gezegd:

Milton: I'm tired of men. I want to try something new for a change.
Cecile: Like marriage ?
Milton: Too right.

Al met al heb ik me van de eerste tot de laatste minuut goed vermaakt met deze Thriller / Erotiek film en dit is zeker één van de leukere Jesús Franco films.

Deze tweedelige Duitse Drama / Oorlog televisieserie met een met vleugje romantiek is op de televisie te zien a.s. vrijdag. Maar omdat ik daar niet op wil wachten en het tweede deel ook pas een week later wordt uitgezonden, heb ik de serie maar alvast gepindakaasd.

De televisieserie begint in de zomer van 1944. Walter Proska (Jannis Niewöhner), een jonge Wehrmachtsoldaat, keert na zijn verlof terug naar het drukbevochte oostfront. Door een ontmoeting met de Poolse Wanda (Malgorzata Mikolajczak) en zijn vriendschap met lotgenoot Wolfgang Kürschner (Sebastian Urzendowsky) begint hij te twijfelen over de zin van de hele oorlog. Ondertussen rukt het Rode Leger steeds verder op en lijkt de positie van Walter en zijn eenheid onder leiding van de barse onderofficier Willi Stehauf (Rainer Bock) onhoudbaar te worden.

Deze televisieserie is gebaseerd op het boek "Der Überläufer" en de televisieverfilming ervan is dus opgedeeld in twee delen die circa 90 minuten duren. Het eerste deel speelt zich af in en rondom een bunker, te weten "Post 25" aan het Oostfront in Polen. Nadat Walter zijn zus Maria (Katharina Schüttler) en zwager Kurt (Shenja Lacher) heeft achtergelaten op hun boerderij, stapt hij op de trein om naar zijn standplaats Grajewo in Polen te te gaan. Tijdens die treinreis ontmoet Walter de Poolse Wanda op een perron en neemt hij haar stiekem mee in de trein. Hij weet alleen nog niet dat ze een partizaan is en noemt haar "Eekhoorntje". Wanneer Wanda de trein verlaat tijdens een doorzoeking en de trein met een mijn tot stilstand wordt gebracht, moet Walter onverhoopt zijn dienst nemen bij de Duitse "Post 25" in de Poolse moerassen, waarvan de eenheid bestaat uit zeven personen

Daar maakt hij kennis met de barse onderofficier Willi Stehauf (die o.a. een priester in de rug doodschiet) die de leiding heeft en ook wordt hij vrienden met mede soldaat Wolfgang Kürschner. Beiden zijn de willekeurigheid en wreedheden van de oorlog zat, maar Wolfgang iets meer dan Walter en daarom wil hij hem overhalen om zich samen met hem bij de Russen aan te sluiten. Walter wil dit niet, ondanks dat hij zich steeds meer af begint te vragen wat het nut van deze oorlog is. Tijdens een patrouille komt hij ook Wanda weer tegen en ziet hij dat ze een partizaan is.

Ze worden ook verliefd en door hun intieme relatie (daarbij is dan ook Malgorzata Mikolajczak naakt te bewonderen en voor "Fransman" is dat misschien interessant om te weten, omdat je dan het okselhaar van haar zeer goed te zien krijgt) vindt hij zichzelf steeds meer in een strijd met zijn idealen, integriteit en plichtsgevoel: is de strijd dit allemaal waard ? Walter schiet ook iemand dood, die achteraf het broertje van Wanda blijkt te zijn en ook wordt hij en de rest van de Duitse eenheid gevangen genomen door de Partizanen als de Duitsers vluchten voor de naderende Russen. Walter wordt dan onder schot gehouden door Wanda en de rest van de Duitse eenheid wordt afgevoerd door de partizanen. Wanda schiet hem echter niet dood en laat hem vertrekken, waarna hij opgepakt wordt door de Russen en dan is ook het eerste deel afgelopen.

Het tweede deel begint in het krijgsgevangenkamp Silezie in Maart 1945, waarbij Walter korte tijd krijgsgevangene is van de Russen. Maar zijn inmiddels overgelopen vriend Wolfgang herkent hem en zegt garant voor hem te staan. Walter gaat ook voor de Russen werken en gaat Duitsers overhalen om zich over te geven. Tijdens een feest komt hij Wanda weer tegen die daar als zangeres optreedt voor de Russen en na wederom een intiem samen zijn (dan is er wederom wat naaktheid te zien van Malgorzata Mikolajczak), wilt Walter er met haar vandoor gaan. Maar Wolfgang steekt daar een stokje voor, zodat Walter en Wanda van elkaar gescheiden worden.. De Oorlog is dan inmiddels afgelopen en we bevinden ons dan in Berlijn in Oktober 1945. Wolfgang bekleedt inmiddels een machtspositie in Berlijn en hij geeft Walter een baan om mensen die een vrijgeleide willen aanvragen te interviewen, zoals Willi Stehauf, en daar maakt hij ook kennis met secretaresse Hildegard Roth (Leonie Benesch), die het wel in hem ziet zitten.

Zijn mantra dat alles op een dag goed komt voelt meer betekenisloos in plaats van hoopvol, omdat het ene vreselijke gezag overgenomen lijkt te zijn door een ander. Dit wordt vooral pijnlijk duidelijk wanneer Walter in het trappenhuis van waar hij woont een meisje een bruut, maar veelvoorkomend, gruwelijk tafereel ziet naspelen met haar pop. Ook is hij nog altijd op zoek naar Wanda. Zal hij haar ooit nog tegenkomen ? De serie eindigt uiteindelijk in Hamburg in mei 1956 en Walter is dan inmiddels getrouwd met Hildegard Roth en heeft ook twee kinderen. Op de televisie wordt er dan een show uitgezonden waarin gezongen wordt en Walter ziet dan iets wat hem raakt en ontroerd, waarna hij vertrekt met de auto en dan is ook het tweede deel afgelopen. Het was in ieder geval niet het einde wat ik verwacht had.

Het verhaal is op papier best interessant en de televisieserie kijkt opzicht ook lekker weg, maar de uitwerking laat steken vallen. Het grootste probleem van "Der Überläufer" is dat er onvoldoende aandacht is voor de diepere gedachten achter de hoofdrolspelers. Het verhaal wordt verteld in slechts twee delen, terwijl het gaat om een intensieve en langere periode. Daardoor worden sleutelmomenten regelmatig slecht uitgewerkt. Het lijken vluchtige passages terwijl de keuzes die gemaakt worden grote gevolgen hebben. Als er meer ruimte was geweest voor de psyche achter de keuzes, dan had dit deze televisieserie beter gemaakt. Bovendien ontbreekt het "Der Überläufer" aan dat neerslachtige en hopeloze gevoel dat bijvoorbeeld "Der Untergang (2004)" wel bezit.

De liefdesrelatie tussen Wanda en Walter komt door de haast in het verhaal ongeloofwaardig over. Als kijker wil ik best geloven in liefde op het eerste gezicht en ook wil ik best meegaan in het verhaal dat je elkaar regelmatig tegenkomt, hoe ongewoon ook de situatie om je heen is (net zoals dat het geval was in een andere Duitse Oorlog / Drama televisieserie, namelijk "Unsere Mütter, Unsere Väter ( 2013)"). Wat ik wel mis in deze televisieserie is het gevoel van wanhoop en de gruwelijke misdaden die niet alleen door de Duitsers, maar ook door de Russen begaan zijn. Het "waarom" blijft onderbelicht.

Al met al is "Der Überläufer", ondanks de genoemde kritiek, best een aardige televisieserie. Het ziet er wat betreft beeldvoering en bijvoorbeeld kleding goed uit. Actie is er wel nauwelijks in te zien, maar daar draait het in deze miniserie ook niet om, want het is vooral een oorlogsdrama met een vleugje romantiek. Het acteerwerk, waarin iedereen overigens de eigen taal spreekt, is redelijk tot goed en zeker dat van hoofdrolspeler Jannis Niewöhner en Rainer Bock en Malgorzata Mikolajczak vond ik gewoon een mooie vrouw om naar te kijken en dat ze dus ook naakt te bewonderen is, was zeker een pluspunt.

Jezus wat een tragische film (wat een ellende allemaal) was dit die best wel indruk op mij maakte. Als ik lees dat het ook nog waar gebeurt is, is het des te tragischer. Aan de andere kant is het ook gewoon de bittere realiteit daar want er zijn genoeg personen als Sandro die aan de bodem van de maatschappij leven en door die ellende (ze maken ook alleen maar ellende mee) hun toevlucht zoeken tot de drugs en misdaad wat hun uiteindelijk het leven kost. Hoewel het einde best droevig en tragisch was, was het misschien wel het beste voor hem want een beter vooruitzicht in het leven had hij niet. Al die jongeren zoals Sandro worden natuurlijk nooit oud vanwege de drugs en misdaad en dat is gewoon de keiharde realiteit. Ben wel blij dat ik door niet woon en dat ik het bij de Pritt Stift houdt en niets sterkers gebruik. Sandro was overigens geen lekkere jongen want hij was niet bepaald zachtzinnig om aan geld te komen. Dat hij niemand vermoorde was misschien nog het meest sympathieke aan hem.

Er wordt overigens door de gehele cast prima en zeer realistisch in gespeeld. Vooral natuurlijk door Michel Gomes maar ook door Gabriela Luiz op wie hij verliefd was en met wie hij wilde trouwen maar zij hem dat niet geven kon (was ook wel tragisch).

Komen overigens best wel veel van dit soort films uit de afgelopen jaren en de meeste daarvan zijn ijzersterk.

Mooi ingetogen drama, zonder enige poespas. Het verhaal zit mooi in elkaar en bevat veel muzikaal entertainment door de vele Elvis performances van Elvis imitator Carlos Gutiérrez die perfect werd gespeeld door Griselda Siciliani en qua stem veel gelijkenis had met de echte Elvis. Hij zong wel meestal de droevige liedjes van Elvis. De bijrollen van Griselda Siciliani en de jonge Margarita Lopez waren verdienstelijk.

Het verhaal is behoorlijk sober verfilmd (wel fraai) en er gebeurt eerlijk gezegd niet veel. Het verhaal kabbelt op een vrij rustige manier naar het einde toe. Ook is de film regelmatig wat langdradig en saai, maar in het algemeen past dit wel goed bij het verhaal. Het einde in het echte huis van Elvis was fraai gedaan, maar wel heftig en ook onverwacht (wel begeleidt met passende Elvis muziek). We zullen maar zeggen Margarita Lopez leefde Elvis precies na tot en met het zijn trieste einde

Gewoon een aardig muzikaal drama, welke zich lekker wegkijkt en vooral lekker wegluistert.

Post-apocalyptische fictiefilms vind ik altijd wel leuk om te zien. Deze film is wel niet hoogstaand en spannend, maar onderhoudend was hij zeker en het verhaal was ook wel leuk en origineel gevonden. Verder keek de film zich wel lekker weg (mede dankzij de duur) en zat het met de uitvoering ook wel goed. Zelfs het visuele aspect zag er niet onaardig uit en het einde was ook wel aardig.

Wat betreft de cast konden me de beide mannelijke hoofdrolspelers niet echt bekoren en ik kon ook niet echt een band met ze krijgen. Het is jammer dat de fraaie Marta Etura, die best vaak te zien is in Spaanse films de laatste jaren, geen echte grote rol heeft (gezien het verhaal ook wel begrijpelijk), want het is een goede actrice die ik ook graag zie in films. Het was wel leuk om Leticia Dolera (bekend van "[REC]³ Génesis") weer eens terug te zien, weliswaar maar in een hele kleine rol.

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze Post-apocalyptische fictiefilm, maar meer ook eigenlijk niet.