Opinions

Deze Actie / Misdaad film met actieheld Steven Seagal in de hoofdrol zag ik afgelopen donderdagavond voorbijkomen op RTL7 (daar was het min of meer de Steven Seagal week) en eindelijk maakte hij weer eens een succesvolle actiefilm (na "Under Siege (1992)"), met voldoende harde actie, explosies, humor, filosofietjes en ook nog eens een redelijk verhaaltje. Het zou zo ongeveer zijn laatste niet al te beroerde film blijken te zijn.

In "Exit Wounds" is Orin Boyd (Steven Seagal) een opvliegende maar goudeerlijke politieman uit Detroit, die geweld niet schuwt om de wet te handhaven. Maar enkele dagen nadat hij in zijn eentje een leger politieke moordenaars heeft verslagen die het voorzien hebben op de vicepresident (Christopher Lawford), wordt hij ten onrechte door zijn commandant Frank Daniels (Bruce McGill) gedegradeerd tot verkeersagent in district 15 onder leiding van Annette Mulcahy (Jill Hennessy), welke één van de slechtste wijken van Detroit is. Gaandeweg komt Orin erachter dat er meer speelt binnen het district waar hij gestationeerd is en krijgt hij te maken met corrupte collega’s en een omvangrijke drugshandel. Orin vindt een hoofdverdachte in de gedaante van crimineel Latrell Walker (hiphopartiest DMX), Orin verdenkt hem namelijk ervan ingebroken te hebben op de FBI opslagplaats waar ze drugs bewaren, maar al gauw blijkt dat de zaak niet zo zwart-wit is als hij lijkt...

In "Exit Wounds" zien we weliswaar een wat oudere en stramme Seagal, maar die tekortkomingen worden tenietgedaan door zijn grote inzet en de uitstekende actiescènes. De afzichtelijke paardenstaart is eraf en het Perzisch tapijtje om zijn schouders is verdwenen. Ditmaal geen boeddhistische flauwekul maar rauwe en bloederige actie. Zelfs de gemompelde oneliners van Seagal zijn grappig en trefzeker geplaatst. Gelukkig heeft men de dialogen van onze fluisterende actieheld tot een minimum proberen te beperken, waardoor de beste man mag doen waar hij bekend om staat, namelijk mensen een flink pak slaag verkopen. Hierbij komt wel de hogere leeftijd (hij was destijds bijna 50 jaar) van Poetin-adept Steven Seagal om de hoek kijken. Maar dat heeft men slim opgelost door gebruik te maken van flitsende montage, diverse filmtrucs en capabele stuntmannen. Hierdoor lijkt het toch alsof de trage Steven Seagal zonder moeite de vloer aanveegt met jongere en dus veel fittere vechtersbazen.

Het ietwat rommelige verhaal van de film, met een opstandige, gewelddadige, maar rechtvaardige agent in de hoofdrol, zal de meeste fans van het genre wel bekend voorkomen en op dit gebied doet "Exit Wounds" dan ook een beetje denken aan de eerste films uit Seagal's repertoire, zoals "Above the Law (1988)", "Hard to Kill (1990)" en "Out for Justice (1991)". "Exit Wounds" heeft best veel te bieden, zoals heel veel actie (vooral vechten en schieten, maar er is ook een stroomstootwapen gevecht en een zwaardengevecht te zien) die soms ook behoorlijk hard en over de top (zo schiet Orin Boyd met een pistool een helikopter uit de lucht) is, plotwendingen (al dan niet vergezocht), humor, een indrukwekkende cast en zelfs naaktheid (borsten). Dat laatste zie je in een uitgaansgelegenheid en in een stripteasetent.

Qua humor is het leuk om Steven Seagal als verkeersregelaar te zien op een heel druk kruispunt in Detroit, waar hij er een zooitje van maakt en als hij naar een "omgaan met woede-aanvallen" bijeenkomst wordt gestuurd (waar hij geen zin in heeft) en hij dan wilt opstaan (hij moet namelijk van de therapeut gaan staan en over hemzelf vertellen) en klim zit tussen het tafeltje met stoeltje, breekt hij gewoon het tafeltje van het stoeltje af en zegt hij:

"l'd like to make this clear: l don't have rage. l'm a happy guy. You see this face? This is a happy face. You all would be lucky to be as happy as l am."

Als hij daarna naar buiten loopt en een zwarte bende ziet die bezig is om te proberen in te breken in zijn auto (een pick-up), zegt hij:

"What am l, a shit magnet?"

Wat betreft de cast zien we buiten Steven Seagal verder nog een aantal bekende personen zoals hiphopartiest DMX (als crimineel Latrell Walker, die de corrupte agenten wil aanpakken en die zijn broertje Shaun uit de gevangenis wilt krijgen), Anthony Anderson (als T.K. Johnson die de kompaan is van Latrell Walker) die voor de nodige humor zorgt, Michael Jai White (als Lewis Strutt die bij de politie werkt en corrupt is en handelt in heroïne), Bill Duke (als politiecommandant Chief Hinges die tegen corruptie is), Tom Arnold (als Henry Wayne die een televisieshow heeft en die ook aanwezig is bij de bijeenkomsten m.b.t. "omgaan met woede-aanvallen" en die Orin Boyd ook helpt), Bruce McGill (als politiecommandant Frank Daniels, die bevriend is met Orin Boyd, maar die ook corrupt blijkt te zijn) en Eva Mendes (als Trish, die techniekspecialist is van Latrell Walker en die goed kan omgaan met camera's).

De mooie Eva Mendes was overigens achteraf niet te spreken over "Exit Wounds" en ze noemde het een "verschrikkelijke film". Ook zijn al haar dialogen opnieuw ingesproken door iemand anders en daar kwam ze pas achter toen ze naar de feestelijke première ging. Hoewel ze me niet bekend voorkwamen, vond ik Jill Hennessy (als politiecommandant Annette Mulcahy, die Orin Boyd helpt en een oogje op hem heeft en die tijdens een actievolle achtervolging met auto's om het leven komt tijdens een harde botsing) en Jennifer Irwin (als de Linda de therapeut bij de "omgaan met woede-aanvallen" bijeenkomsten) leuke en mooie vrouwen om naar te kijken.

Al met al is "Exit Wounds" nog eens een lekkere ouderwetse “Verstand Op Nul” actiefilm van Steven Seagal, die zich van de eerste tot de laatste minuut lekker wegkijkt.

Visueel mocht deze film er zeker wezen en ook de special effecten (o.a. natuurlijk de 7 plagen en de Rode Zee) zijn fraai en indrukwekkend, maar het verhaal en de sfeerloze uitvoering van deze moderne Bijbelse verfilming stellen helaas teleur.

Het hele verhaal wist me eigenlijk ook niet te boeien en ik vond het zelfs geregeld saai en langdradig (ik heb het ook over twee dagen bekeken, waarbij ik op de eerste dag zelfs inslaap ben gevallen). Zeker het eerste uur had men makkelijk kunnen inkorten met circa 30 minuten. Het verhaal draait uiteraard om Christian Bale in de rol van Mozes en Joel Edgerton in de rol van Ramses, waarbij ik de laatste een aanfluiting vond en ook totaal niet overtuigend vond spelen. Ik vond hem eigenlijk maar de hele film irritant. Het kindverschijnsel in de persoon van God, vond ik eerlijk gezegd lachwekkend slecht en belachelijk. De rest van de cast heeft eigenlijk maar een minimale rol zoals o.a. Ben Kingsley en is eigenlijk het vernomen niet waard. Ondanks dat het einde (de Tien Geboden worden er ook nog snel even tussen gefrommeld) van het Bijbelse verhaal natuurlijk bekend is, werd dat gedeelte wel fraai en indrukwekkend in beeld gebracht en was het ook wel mooi.

Vanwege het visuele spektakel (zeker in een Bioscoop, waar ik hem overigens niet gezien heb) is deze film nog wel te doen en krijgt hij van mij nog een nipte voldoende. Maar al met al is dit toch wel een matige verfilming van het Bijbelse verhaal omtrent Mozes die de Israëlitische slaven bevrijdt van de Egyptische slavernij.

P.S. het splitsen (was in deze film wel niet het geval) van de Rode Zee door Mozes en het weer in elkaar vallen ervan, had wel iets weg van deze Exodus uitvoering

Mooie en vooral spannende film. De special effects zagen er ook goed uit. Film die me positief verraste.

Ik ben een horrorfilm liefhebber, maar horrorfilms m.b.t. het thema "Exorcisme" vallen me vaak tegen en vind ik meestal ook wat saai en flauw en dat geldt zeker voor deze slechte en weinig originele Horror film, welke ik gezien heb via "Film 1 On Demand" en dat omdat ik geen andere alternatieven (oftewel andere films) meer achter de hand had.

Het verhaal (draait om een exorcisme welke uitgevoerd wordt op Molly Hartley door priester John Barrow, die door een fout eigenlijk geen priester meer is) stelt weinig voor en weet ook nauwelijks te boeien of te vermaken en is vooral juist saai, flauw en langdradig en dat zeker in de eerste 75 minuten van het verhaal. Ook de uitvoering van het verhaal valt tegen, want het oogt allemaal vrij goedkoop. Wel zat er nog wel een aardige wending (die weliswaar voorspelbaar is) in het verhaal, waardoor de laatste 15 minuten van het verhaal nog enigszins aardig zijn.

Daarin gebeurt dan ook het meeste en gaat het er soms ook hard aan toe (o.a. iemand die een schaar in zijn hoofd gestoken krijgt) en zeker als men afrekent met kapelaan Henry Davies (gespeeld door Peter MacNeill), die de duivel weer tot leven wilt laten brengen, die in eerste instantie een paal door zijn lichaam gestoken krijgt en waarna er nog een mes in zijn lichaam gestoken wordt. Omdat de film eindigt met een open einde (bij een kind in een schoolbus kruipt dan een insect, soort van wesp, in het oor, waardoor die natuurlijk ook bezeten gaat worden), kan er eventueel nog een vervolg komen, wat ik eerlijk gezegd niet hoop.

Omdat alles er eigenlijk best goedkoop uitzag, moet je ook niet veel voorstellen van de horror. Wel zit er een leuke scene in waarbij Dr. Laurie Hawthorne (gespeeld door Gina Holden) ondergekotst wordt door Molly Hartley (gespeeld door Sarah Lind), maar zo'n scene zit meestal in een film m.b.t. "Exorcisme". Visueel gezien was voor mij de fraaie Lydia (gespeeld door Kate Yacula) het hoogtepunt in het verhaal, want zij is tijdens de opening van het verhaal van top tot teen bloot te bewonderen (daarbij zie je dan haar borsten en billen) en dat tijdens de scene waar ze een trio gaat doen met Daryl (gespeeld door Jon Cor) en Molly Hartley (daarbij is Sarah Lind ook een beetje bloot te bewonderen). Het was voor haar en Daryl gelijk ook het hoogtepunt (zowel letterlijk als figuurlijk), want vrij snel daarna worden ze door de politie vermoord teruggevonden in de badkamer van een hotel.

Van de cast had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord en ze konden me ook totaal niet overtuigen, maar de vrouwen die erin meespeelden, zagen er vrijwel allemaal mooi uit en degene die er niet mooi uitzag, te weten baliemedewerkster Janet Jones (gespeeld door Daina Leitold), pleegt uiteindelijk zelfmoord door van een gebouw af te springen Omdat de cast me totaal niet kon overtuigen, zijn ze het benoemen verder ook niet waard.

Al met al met een slechte Horror film (duurt iets van circa 90 minuten) die het bekijken eigenlijk ook niet waard is. Deze film zal ik waarschijnlijk ook weer snel vergeten zijn en dat is zeker niet erg.

Stukken minder boeiend en al zeker niet spannend dan het eerste deel. Er zitten een paar aardige scènes in maar dan heb je het ook wel gehad.

In ieder geval stukken beter dan deel II. Deze film is best aardig en er zitten ook een aantal spannende momenten in (de zuster met het mes was geweldig).

Deze inmiddels al bijna 45 jarige (wel nog jonger dan mij ) Horror / Drama film, is natuurlijk een klassieker onder de horrorfilms en vond ik destijds als tiener zijnde in de leeftijd van circa 14 jaar (toen kocht ik van mijn spaargeld een VHS videorecorder, eerste in ons huis, en huurde ik in de videotheek als snel horrorfilms zoals deze) een enge en spannende film.

Het verhaal over de jonge Regan (Linda Blair) die bezeten raakt door een kwaadaardige demon, wist mij in ieder geval van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 120 minuten) te boeien en te vermaken en vond ik ook regelmatig spannend en op bepaalde momenten zelfs eng. Het verhaal zit ook gewoon goed in elkaar en bevat ook de nodige creepy sfeer (mede door de imponerende en onheilspellende soundtrack "Tubular Bells" van muziekvirtuoos Mike Oldfield, maar ook door de paranormale verschijnselen) en zelfs de special effecten (inclusief goor), vooral natuurlijk de make-up effecten, mochten er wezen (zeker voor die tijd), die o.a. bestaat uit liters erwtensoep (oftewel de groene kots) en spaghettisaus.

De scène waarbij de bezeten Regan omgekeerd met handen en voeten (als een spin) over de trap rent (daarvoor moet je wel de "director's cut" versie zien) vond ik geweldig en hetzelfde geldt voor de scène waarbij Regan een kruisbeeld tussen haar benen ramt (daarbij krijgt Jezus er behalve vaginaal ook verbaal flink van langs ) en vlak daarna haar hoofd 180 graden draait. Wat dat betreft zitten er best wel een aantal smerige en bloedige scènes in deze film en eveneens veel grof en vulgair taalgebruik.

De eerder genoemde make-up effecten zijn gewoon briljant gedaan op Linda Blair en de destijds zeer jonge Linda Blair, die in de huid kruipt van een bezeten meisje (geweldige stem overigens) en daarbij transformeert naar een het afzichtelijke wezen, speelt haar rol voortreffelijk en groeide daardoor uit tot een iconisch horrorfiguur. Buiten Linda Blair, spelen verder Ellen Burstyn (als de bezorgde moeder van Regan), Max von Sydow (als de ervaren priester Merrin, die uiteindelijk de exorcisme uitvoert op Regan) en Jason Miller (als de jonge zondige, roken en drinken, priester Karras, die twijfelt tussen zijn werk als dienaar van God en de zorg voor zijn moeder) ook gewoon overtuigend en goed.

Al met al staat deze Horror / Drama film garant voor een zeer geslaagde griezelavond (morgen is Helloween !) en is het ook een film die je niet snel zal vergeten en dat ondanks dat deze film al bijna 45 jaar oud is.

Het is dat ik de streamingdienst "SkyShowtime" gratis heb bij mijn "Ziggo" televisieabonnement, want anders had ik deze "The Exorcist: Believer" nooit gekeken, want man man man, wat was dit slecht. Ik had er van te voren al geen hoge verwachtingen van, maar dat het zo slecht zou zijn had ik niet verwacht. Komt daarbij dat ik het bekeken heb via een streamingdienst en dan zijn de mogelijkheden m.b.t. vooruitspoelen niet zo handig. Want als ik een film pindakaas, kan ik tenminste handig en snel steeds 30 seconden vooruit springen met één druk op de knop van de afstandsbediening en dat kan dus bij "SkyShowtime" niet. Als je daar gaat vooruitspoelen, dan gaat het eigenlijk veel te snel en dus heb ik dat helaas niet kunnen doen en heb ik de volle 103 minuten moeten uitzitten.

"The Exorcist" uit 1973 van regisseur William Friedkin is een klassieke horrorfilm en was absoluut baanbrekend voor zijn tijd. Die film was niet alleen spannend en eng (o.a. met een hoofd dat 360 graden draait, groene derrie die met de kracht van een hogedrukspuit wordt uitgekotst en grommende geluiden), maar ook behoorlijk vulgair (zeker voor die tijd) met teksten als:

"Your mother sucks cocks in Hell", "Stick your cock up her ass" en "Let Jesus fuck you, let Jesus fuck you. Let him fuck you"

De laatste tekst is natuurlijk van de beruchte scène waar een bezeten Regan zich op bed aan het masturberen is met een kruisbeeld Dit werd circa 40 jaar later nog eens dunnetjes overgedaan door Hope Likens in de horrorfilm "Slow Torture Puke Chamber (2010)", wat eveneens een klassieker is

Tegenwoordig is dat echter anders en zeker m.b.t. tot horrorfilms afkomstig uit Hollywood, die vaak veel te braaf en te "clean" zijn. Daarbij komt dat we overspoeld worden met films over exorcisme (vorig jaar nog met "The Pope's Exorcist"), demonen en mensen die bezeten zijn. Het produceren van een direct vervolg op een klassieker exact vijftig jaar later is natuurlijk leuk, maar werkt alleen als je echt iets unieks levert. En dat is bij "The Exorcist: Believer" zeker niet geval, ondanks het terughalen van de inmiddels 91-jarige Ellen Burstyn en de 65-jarige Linda Blair, die destijds twee van hoofdrolspelers waren in "The Exorcist" als moeder Chris MacNeil en tienerdochter Regan. Maar zij kunnen deze film ook niet redden en hun aanwezigheid is ook maar zeer beperkt. Zo zie je Linda Blair pas in de laatste seconden van de film (van te voren moet je het doen met oude foto's van haar).

In Haïti zijn fotograaf Victor Fielding (Leslie Odom Jr.) en zijn zwangere vrouw Sorenne (Tracey Graves) op huwelijksreis. Hun geluk wordt verstoord als er een enorme aardbeving plaatsvindt. Sorenna raakt ernstig gewond en de artsen vertellen Victor dat hij de keuze moet maken om of zijn vrouw of zijn kind te redden. Dertien jaar later voedt Victor hun dochter Angela (Lidya Jewett) alleen op in Georgië. Op een dag na schooltijd waagt Angela zich met haar vriendin Katherine (Olivia O’Neill) in het bos om een seance te houden, in een poging om contact te krijgen met Angela’s overleden moeder. De meisjes raken echter vermist en er volgt een driedaagse klopjacht.

Als de meisjes worden gevonden zijn de meisjes getraumatiseerd, maar verder redelijk in orde al hebben ze geen idee wat er met hen is gebeurd en denken ze dat ze pas een paar uren zijn weggeweest i.p.v. drie dagen. De volgende dag gebeurt er echter een reeks gebeurtenissen waarbij Victor al snel vermoed dat de twee bezeten zijn en hij de confrontatie met het kwaad aan moet gaan. Hij zoekt daarbij hulp van de enige nog levende persoon die ooit iets dergelijks heeft meegemaakt, namelijk Chris MacNeil (Ellen Burstyn), wiens vermiste dochter Regan (Linda Blair) in 1973 bezeten was door een demon.

De film begint opzicht nog best aardig met de aardbeving Haïti, maar daarna komt het verhaal traag op gang. Zo neemt regisseur David Gordon Green veel teveel tijd om de personages van Victor Fielding en zijn dochter Angela uit te diepen. Het maakt mede dat de spanning uitblijft en dat is natuurlijk een kwalijke zaak voor een horrorfilm. Het is werkelijk lang wachten tot er iets gebeurt dat je doet opveren, maar dat blijft eigenlijk uit. Alleen de scène na circa 45 minuten met Katherine in een kerk was vanwege haar gedrag nog een heel klein beetje verontrustend in het eerste gedeelte van de film, maar ook niet meer dan dat.

Dan is het nog hopen dat het tweede gedeelte van de film nog wat goedmaakt met de introductie van Ellen Burstyn na circa 60 minuten en dan krijgen we ook nog een verneukte versie te horen van de iconische muziek "Tubular Bells" van de Brits popmusicus Mike Oldfield en dat was natuurlijk de spannende soundtrack van de film "The Exorcist".

Maar het houdt allemaal niet over en Ellen Burstyn doet eigenlijk niet meer dan opdraven (ze is eerst even te zien in een televisieprogramma) en wat advies geven, waarna ze na enkele minuten alweer letterlijk mag afdruipen nadat ze blind is gemaakt door Katherine met een kruisbeeld. Het is eigenlijk een belediging en dat ze meedoet lijkt vooral gedaan te zijn voor marketingdoeleinden, want inhoudelijk heeft ze geen meerwaarde. Ze is daarna overigens wel nog een paar keren eventjes te zien in ziekenhuis / verzorgingshuis en daar zien we dan na circa 103 minuten (oftewel de laatste seconden van de film) ook nog eventjes Linda Blair die haar opzoekt en waarbij er dan gezegd wordt:

Chris: Victor, is that you?
Regan: No, Mom.
Regan: It's me.
Regan: Regan.

Daarvoor krijgen we nog een flauwe duivelsuitdrijving te zien op Angela en Katherine, die samen in een ruimte op een stoel zijn vastgebonden en daarbij zien we o.a. zweven en kotsen (wat overigens niet veel voorstelt), maar het is verder veel te braaf en niet spannend of eng. Het enige leuke daarbij was dat de nek van een priester, te weten Maddox (E.J. Bonilla), 360 graden werd omgedraaid en hij dat natuurlijk niet overleeft. Net zoals op Haïti moet er nu ook weer een keuze gemaakt worden, namelijk wie van de twee meisjes mag blijven leven. En wie dat is laat zich natuurlijk makkelijk raden en was ook zeer clichématig. Het enige niet clichématige in deze film is de werkelijke keuze van Victor op Haïti die je dan ook te horen krijgt (dus Victor koos voor zijn vrouw Sorenne i.p.v. voor zijn ongeboren dochter Angela).

Verder volgt er op het einde nog een banale monoloog van verpleegster / zuster Ann Brooks (Ann Dowd) over de helende krachten van het geloof en dat was wat mij betreft het dieptepunt van de film. "The Exorcist: Believer" is gewoon een dertien in een dozijn doorsnee horrorfilm die de titel "The Exorcist" onwaardig is en waar simpelweg de titel "The Exorcist" op is geplakt om mee te liften (en dus geld te verdienen) op het succes van deze bekende naam.

De twee meisjes, te weten Lidya Jewett (als Angela) en Olivia O'Neill (Katherine), die bezeten zijn acteren opzicht niet slecht, zeker in de onderlinge connectie, maar ze kunnen beiden absoluut niet tippen aan een jonge Linda Blair in "The Exorcist" uit 1973. Dat ze het een goed idee vinden om in een bos geesten op te roepen zodat Angela in contact kan komen met haar overleden moeder, is natuurlijk nooit een goed idee en was ook behoorlijk clichématig. De meisjes vragen er dus zelf om wat er daarna met hen gebeurt.

De belangrijkste rol in de film is overigens voor Leslie Odom Jr. als de alleenstaande vader Victor Fielding, die zijn horizon als acteur duidelijk wat verder probeert te verbreden. Toch ontstijgt het de degelijkheid amper. De overige cast stelt niet veel voor, maar wel vond ik Jennifer Nettles (als de moeder van Katherine) een mooie vrouw om naar te kijken. De meest tenenkrommende rol is overigens weggelegd voor Norbert Leo Butz als Tony, die de vader is van Katherine. En verder was het natuurlijk leuk om Ellen Burstyn en Linda Blair weer eens te zien, maar zoals eerder gezegd stellen hun rollen weinig tot niets voor. Dat Linda Blair alleen op het einde heel even is te zien, kan misschien wel betekenen dat er nog een vervolg zal komen, maar hopelijk haalt men dat uit hun hoofd.

In de film worden ook de gebruikelijke horrorclichés uit de kast getrokken, met valse jump scares, het vervormen van stemmen en een snelle montage om verontrustende beelden in rap tempo af te wisselen. Als je de filmtitel "The Exorcist" gebruikt, verwacht ik meer angstaanjagende kippenvelmomenten of unieke wendingen binnen het verhaal. Daar wordt hierin onvoldoende gebruik van gemaakt en daarom is "The Exorcist: Believer" niet meer dan een overbodige film, die niet eigen, anders, bijzonder of memorabel is.

Niet spannend, niet boeiend, matig verhaal, slechte acteurs en maar zeer matige special effects (vooral de hyena's zagen er erg nep uit). Van deze film had ik veel meer verwacht.

Het enige mooie in deze film was "Izabella Scorupco".

Na drie films is de nieuwigheid in "Expend4bles" er wel een beetje vanaf en het is opzicht jammer dat er nog maar weinig ouwe rotten (de actiehelden uit de jaren 80 en 90 films) in te zien zijn. Maar desalniettemin is dit nog best een vermakelijke Actie / Avontuur film en zeker voor de fans van Jason Statham, die dit keer nadrukkelijk in de picture staat. En ook heeft men dit keer wat "Girlpower" toegevoegd.

Een samenzwering, onder leiding van de mysterieuze terrorist Ocelot, probeert een nucleair conflict te veroorzaken waardoor een Derde Wereldoorlog onvermijdbaar wordt. De "Expendables" worden op missie gestuurd, maar de missie faalt en Christmas (Jason Statham) is woedend. Hij wil wraak, maar wordt uit de taskforce gehaald. Zijn vriendin Gina (Megan Fox) wordt de nieuwe leider van de missie en moet samen met de rest van de "Expendables" de wereld redden van de Derde Wereldoorlog.

"Expend4bles" gaat van Libië, waar de voormalige chemische fabriek van Gaddafi staat, naar Thailand in sets die overduidelijk vooral in de grote filmstudios zijn opgenomen. Zoals we gewend zijn van deze films is er weer veel actie (de actie is op zich wel oké maar zeker niets baanbrekends), vechtscènes en stunts. Helaas zijn de computereffecten, welke al gelijk zijn te zien tijdens het openingsshot van de film in Libië, zeer matig en het hetzelfde geldt voor het dertien in een dozijn verhaal, maar dat is altijd al het geval geweest.

Een "Expendable" film kijk je gewoon vanwege de actie en de ouwe rotten en niet vanwege het verhaal en m.b.t. de echte ouwe rotten, moet je het nu alleen doen met de bijna 80-jarige Sylvester Stallone (als Barney), die ook nog eens amper te zien is, en Dolph Lundgren (als Gunner). Doordat zij al behoorlijk op leeftijd zijn (en zeker Sylvester Stallone), moet je van hen natuurlijk niet al te veel actie verwachten en daarom wordt in dit vierde deel nadrukkelijk Jason Statham naar voren geschoven en dat vond ik opzicht prima (ik zie hem namelijk graag in films).

De Britse actieheld is ook één van de weinige acteurs die nog echt kan vechten. Bovendien doet hij ook z’n best om er wat van te maken, terwijl zijn eenheid een vliegdekschip infiltreert die een kernbom verbergt. Dat kan niet gezegd worden van nieuwkomers 50 Cent (ook krijgen we zijn bekendste hit "P.I.M.P." te horen), als een nieuw lid van de "Expendables", en botox Megan Fox als lid van de "Expendables" en ze is evenals de voormalige vriendin van Christmas. Beide acteren voor geen meter, en Megan Fox vond ik eigenlijk alleen maar irritant (gelijk al bij haar eerste vertoning na circa vijf minuten), al hebben ze wel zichtbaar plezier in "Expend4bles".

Megan Fox zorgt samen met Levy Tran ook voor wat "Girlpower", maar dat komt toch vooral op conto van Levy Tran, een nieuw lid van de "Expendables", want Megan Fox moet het vooral weer hebben van haar looks en sexy uitstraling. Behalve "Girlpower" bevat de film ook "Asianpower" in de vorm van "Ong-Bak"-ster Tony Jaa als een voormalig lid van de "Expendables" en "The Raid"-ster Iko Uwais als een huursoldaat die voor Ocelot werkt.

En ook bevat de film wat leuke humor over hoe oud iedereen is. Zoals Dolph Lundgren die een leesbril opzet tijdens het schieten met een vizier, nieuwkomer Andy Garcia die vertelt hoe laag zijn ballen tegenwoordig hangen en Jason Statham en Sylvester Stallone die vol afgrijzen in het "Expendable"-vliegtuig luisteren naar wat een "Golden Shower" is. Dat laatste wordt dan verteld door nieuwkomer Jacob Scipio.

"You know what a golden shower is? It‘s when the woman squats down on top of you and releases her bladder."

En hoewel het verhaal een vrij voorspelbaar verloop heeft, zitten er toch wat leuke wendingen in de film en vooral als je de film zonder enige voorkennis gaat bekijken zoals ik. Zo dacht ik namelijk dat Sylvester Stallone was omgekomen tijdens het neerschieten van het vliegtuig na circa 30 minuten in Libië, maar uiteindelijk blijkt hij toch nog te leven. De rol van topacteur Andy Garcia als CIA-agent is eigenlijk een lichte schande, maar ook hij zorgt voor een ietwat verrassende wending als hij uiteindelijk de mysterieuze terrorist Ocelot blijkt te zijn.

"Expend4bles" gaat dus van Libië naar Thailand en vanaf circa de 50e minuut t/m circa de 90e speelt het verhaal zich alleen nog af op het vliegdekschip op zee. En de laatste drie minuten van de film spelen zich af in een bar en daar krijg je ook te weten hoe Sylvester Stallone de vliegtuigcrash heeft weet te overleven. Daarna is de film ook na 93 minuten afgelopen en krijg je nog een lange aftiteling te zien van circa 11 minuten zonder extra scènes. Dus "Expend4bles" duurt effectief maar 93 minuten i.p.v. 103 minuten en dat is prima. En gedurende die 93 minuten krijg je vooral heel veel actie (inclusief overdreven actie) te zien en dat is ook prima als je alleen een actiefilm wilt zien.

Hoewel ik me nog redelijk vermaakt heb met dit vierde deel (vooral vanwege Jason Statham en de actie) in de reeks, vind ik het wel één van de minste delen (ik vond ze sowieso nooit echt geweldig). Ouwe rotten die je normaal met dit soort films zou associëren zijn grotendeels afwezig en zijn nu vervangen geworden door namen als Megan Fox en 50 Cent.

De opening was best aardig en in de film zit best veel en soms ook wel spectaculaire actie in maar als geheel is dit toch een matige film. De dialogen zijn tenenkromend slecht, de film zit vol met clichés en de humor (zeer kinderachtig) is om over van je nek te gaan. Veel (zogenaamde) humor komt ook nog van Dolph Lundgren en dat is juist een persoon die daar totaal niet voor geschikt is want hij heeft nul procent komisch talent. Er was een scene die wel grappig was en dat was de scene op het vliegveld met Arnold Schwarzenegger, Bruce Willis en opa Chuck Norris. Dat waren eigenlijk ook de beste en leukste twee minuten van de hele film. Dat ik het verhaal met een korreltje zout moest nemen wist ik al van de eerste film maar ook dit verhaal is weer te achterlijk voor woorden. Zowel Arnold Schwarzenegger, Bruce Willis en Chuck Norris hebben maar een minimaal aandeel in deze film maar van hun heb ik tenminste nog kunnen genieten. De rest van de cast vond ik maar povertjes en slecht en dat laatste heeft vooral betrekking op Dolph Lundgren.

Omdat ik de vorige twee delen van "The Expendables" niet meer dan redelijk vond, verwachte ik eigenlijk weinig van dit derde deel en was ik ook enigszins bang voor de lange zit, want deze film duurt circa twee uren en dat is voor een actiefilm normaal gesproken te lang. Maar deze film is me juist reuze meegevallen en ik vind hem persoonlijk juist de beste film uit de "The Expendables" reeks. Zelfs de duur heeft me niet tegengestaan en de film heeft me eigenlijk vrijwel vanaf het begin (toegegeven het eerste gedeelte met de bevrijding van Wesley Snipes vond ik maar matig en flauw) tot het einde weten te boeien.

Het verhaal is wederom niet hoogstaand, maar het is minder flauw en achterlijk dan de vorige twee delen en opzicht zit het wel aardig in elkaar met ook leuke wendingen (wel natuurlijk cliché). Wat ik aan deze film vooral goed vond was de uitvoering, want de combinatie met de oude Expendables en de nieuwe Expendables was gewoon leuk en verfrissend gedaan. Ook is het verhaal niet meer puur en alleen actie en heeft het soms wel wat weg van de "Mission: Impossible" films en misschien ook wel de "James Bond" films. De actie blijft wel de boventoon voeren en is ook nog steeds volop aanwezig. Dit keer is het minder grof maar wel spectaculairder en met name de laatste 20 minuten qua actie was puur genieten. Zelfs om de humor in deze film heb ik geregeld moeten (glim)lachen. Visueel ziet het er overigens allemaal fraai uit maar hier en daar zijn de effecten soms iets te computerachtig.

De oude bekende Expendables doen het goed en leuk in deze film, maar zeker ook de nieuwe Expendables (oud en jong) doen het zeer verdienstelijk en ook de slechterik "Stonebanks" (gespeeld door Mel Gibson) doet het dit keer goed en overtuigend. Met name Antonio Banderas in de rol van "Galgo" vond ik een leuke toevoeging van persoonlijkheid. In het begin was hij best wel irritant, overdreven en ook flauw (was wel allemaal bewust gedaan voor zijn rol), maar op het einde stond hij wel gewoon zijn mannetje en kon ik zijn humor zelfs waarderen. Zeker de scene met hem en de nieuwe vrouwelijke (ook trouwens een leuke toevoeging) Expendable "Luna" (goed gespeeld door Ronda Rousey) was leuk "wil je mijn wapen vasthouden ? "

Al met al heb ik me gewoon goed vermaakt met dit leuke en goede derde deel van The Expendables en wat mij betreft mag er gerust nog een vierde deel komen als men dit concept (jonge, oude en vrouwelijke Expendables) hanteert.

Vervang Sylvester Stallone en Jason Statham door 2 onbekende acteurs en je hebt een typische B-film die vrijwel iedereen zou hebben afgezeikt. Het verhaal is belachelijk slecht (één en al clichés en totaal niets origineels), de dialogen (een Mickey Rourke die sentimenteel gaat doen slaat nergens op) slaan vaak nergens op, de meeste acteurs (eigenlijk allemaal) weten ook niet te overtuigen, de humor is flauw maar de actie was dik in orde.

Net zoals Sylvester Stallone eigenlijk een matig acteur is, is hij dat als regisseur eigenlijk ook. Van mij mag hij definitief met pensioen gaan. Ik hoef geen film meer met hem en zeker niet door hem geregisseerd te zien. Dit was leuk voor één keer maar niet voor vaker.

De cast voor deze film is best indrukwekkend als je alle namen bekijkt maar een groot aantal zeer bekende acteurs speelt nauwelijks een rol in deze film en dan heb ik over Mickey Rourke, Arnold Schwarzenegger en Bruce Willis. De twee minuten die de laatste twee genoemde acteurs meespelen in deze film had je net zo goed eruit kunnen knippen want ze voegen niets toe.

Vanwege de indrukwekkende cast (leuk om nog eens Dolph Lundgren te zien maar wat speelde hij verschrikkelijk slecht net zoals Jet Li trouwens) en de actie (vaak best grof) blijft de film net overeind, maar dan ook net. Ik ben in ieder geval blij dat ik deze film niet in de bioscoop heb gezien.

Knap dat ik deze boeiende film nog geen punt heb gegeven. Verhaal vond ik best origineel en ook boeiend. Vooral als de gevangenen de macht grijpen (de scene waar een gevangene de vrouwelijke doctor tot uitkleden dwingt en toen iets zei van "ah sie rasieren sich" vond ik geweldig ). Er wordt verder ook gewoon goed in gespeeld door de diverse Duitse acteurs, vooral door Moritz Bleibtreu.

Zeer matige Amerikaanse verfilming van het veel betere Duitse "Das Experiment". Alles in deze verfilming is zo geforceerd dat het niet realistisch overkomt en ook niet weet te boeien. Met een cast van Adrien Brody en Forest Whitaker verwacht je eigenlijk een degelijke film maar beide heren vond ik maar matigjes acteren vooral Forest Whitaker (die was zeer irritant). Dat er geen vrouwelijke speelster betrokken is bij deze film (was wel zo bij de Duitse versie) is ook een gemiste kans.

Deze Drama / Biografie film omtrent sociaal pyscholoog Stanley Milgram, die in 1961 gedragsexperimenten uitvoerde met behulp van elektrische schokken, heb ik gezien op de televisiezender "Film 1" en hoewel het verhaal me aansprak en zeker ook interessant is, vond ik de verfilming wel wat saai en langdradig.

In dit verhaal draait het dus om sociaal pyscholoog Stanley Milgram (gespeeld door Peter Sarsgaard) die vanuit zijn eigen drang om de Holocaust te verwerken, op de universiteit van Yale een controversieel psychologisch experiment bedenkt, namelijk proefpersonen laten geloven dat ze elektrische schokken (tot 450 Volt) toedienen aan een iemand in een andere kamer. Hiermee test hij gehoorzaamheid, geweten en vrije wil. Het resultaat van dit experimenten is schokkend, want 65 procent van de proefpersonen dient hun ondervraagde een dodelijke dosis schokken toe, omdat een gezagsdrager in een grijze jas hun daar beleefd om vraagt. Maar Stanley Milgrams onderzoek keert zich tegen hem en in de media en een tv-film wordt hij afgeschilderd als een manipulatief monster.

Het verhaal is zeker interessant, leerzaam en herkenbaar en dat laatste had ik vooral m.b.t. foto's (zeker nadat ik in de afgelopen dagen mijn vakantiefoto's had bekeken) waarbij Stanley Milgrams zegt "Mannen en vrouwen zijn vaak zeer kritisch op foto's van zichzelf. De mens is zeer ijdel als hij zijn eigen beeltenis beoordeelt" Ook was het wel interessant dat Stanley Milgrams onderzoek werd werd beïnvloed door de rechtszaken in Jeruzalem rondom Adolf Eichmann, Duits SS-functionaris in het Derde Rijk en een van de hoofdverantwoordelijken voor de massamoord op de Joden tijdens WOII. Adolf Eichmann verklaarde tijdens de rechtszaken onschuldig te zijn en enkel orders te hebben gevolgd. Vier dagen na de laatste twee testdagen (26 en 27 mei 1962) van Stanley Milgrams onderzoek, werd Adolf Eichmann geëxecuteerd.

De experimenten van o.a. Stanley Milgrams die in dit verhaal worden vertoond zijn zeker interessant en zijn o.a. het "elektrische schokken" experiment (waarbij het wel geinig was dat een Nederlandse elektricien één van de weinig was die stopte met het experiment), het "lijnen" experiment (uitgevoerd Solomon Asch, een bekende Amerikaanse gestaltpsycholoog en een pionier in de sociale psychologie) oftewel overeenstemmingsexperiment, het "lift" experiment (weliswaar opgenomen voor Candid camera), het "per ongeluk verloren brieven" experiment en het "naar de lucht staren" experiment.

Maar buiten de interessante experimenten, vond ik het verhaal ook best saai en langdradig en had de verfilming ervan zeker boeiender mogen zijn. De cast is best indrukwekkend met Peter Sarsgaard (in de rol van Stanley Milgram, die o.a. in de camera praat en op een gegeven moment een baard had) en Winona Ryder (in de rol van Alexandra 'Sasha' Milgram, oftewel de vrouw van Stanley Milgram) en ze speelden ook best goed. Verder was het leuk dat de redelijk bekende acteurs John Leguizamo en Anthony Edwards, ook een klein rolletje (als deelnemers van het "elektrische schokken" experiment) hebben in het verhaal.

Het einde is misschien nog een beetje ontroerend als door Stanley Milgram zelf wordt aangeven, als hij in de camera praat, dat hij pas op 51 jarige leeftijd in 1984 is overleden door een hartaanval. Zijn vrouw Alexandra 'Sasha' Milgram leeft nog en is niet hertrouwd en samen hadden ze twee kinderen, te weten Michele (gespeeld door Lucy Fava) en Marc (gespeeld door Jude Patrick White). De experimenten van Stanley Milgram zijn naderhand nog verschillende keren uitgevoerd (zelfs recent in 2010) en steeds met hetzelfde resultaat.

Al met zeker een interessante waargebeurde Drama / Biografie film omtrent sociaal pyscholoog Stanley Milgram, maar wel eentje die een betere verfilming verdient, want deze verfilming is best saai en langdradig en dat ondanks dat deze film maar iets van 90 minuten duurt.

Mooi typisch Amerikaans drama (op sport helden geilen de Amerikanen) over een jonge tallentvolle zwarte football speler die helaas te vroeg gestorven is. Dit waargebeurde verhaal is mooi verfilmd (uiteraard in de typische Amerikaanse drama stijl) en Rob Brown en Dennis Quaid acteren goed in deze film.

Na gisteren het verdienstelijke eerste deel te hebben gezien van de Exterminator, was het vandaag natuurlijk de buurt aan dit tweede deel want ik was natuurlijk zeer benieuwd wat John Eastland, alias "de verdelger", nu weer voor een wraakacties ging uitvoeren op de corrupte en criminele maatschappij En in dit vervolg komt het tot veel wraakacties, o.a. door wat men met zijn vriendin heeft gedaan (wordt in elkaar geslagen/geschopt waardoor ze in een rolstoel belandt) en zijn zwarte vuilnisman vriend.

Qua verhaal stelt het allemaal weinig voor en het draait ook nog maar alleen om John Eastland (wel weer verdienstelijk gespeeld door Robert Ginty) en een keiharde tot de tanden bewapende criminele bende onder leiding van een persoon met de naam "X" (ook verdienstelijk gespeeld door de bekende B-acteur Mario Van Peebles, die er wel apart bijliep met zijn soort van "Mad Max" carnavalspakje). Ook visueel valt er eigenlijk weinig te genieten (wel één keer was Deborah Geffner topless te bewonderen, die de dansende vriendin Caroline is van John Eastland) ondanks dat het verhaal zich weer afspeelt in New York, maar de beginjaren 80 spat wel van het scherm met o.a. de breakdance scene in Central Park.

Ook de uitvoering van het verhaal stelt eigenlijk weinig voor, maar is wel behoorlijk hard (direct al in het begin van de film) en dat maakt het kijken van deze film wel nog waard. Zo neemt "de verdelger" regelmatig de bende onderhanden met een vlammenwerper zoals ook letterlijk op de poster is te zien en bouwt hij ook een vuilniswagen om tot een soort van pantserwagen (o.a. voorzien van machinegeweren en een ram). Ook de criminele bende gaat hardhandig te keer. Zo overvallen ze een drankenwinkel en vermoorden ze de oude eigenaren ervan, schieten ze een politiehelikopter uit de lucht (de personen erin verbranden dan letterlijk), binden ze een geldkoerier die ze hebben overvallen vast op het metrospoor en wordt een vrouw op straat ontvoerd door een rolschaatsend (typisch jaren 80 ) bendelid waar daarna een drugstest op wordt uitgevoerd (het verbaasde me eigenlijk dat de vrouw niet werd verkracht door de bende ).

De film eindigt natuurlijk met een duel tussen "de verdelger" (gewapend met zijn vlammenwerper) en de bendeleider "X" (gewapend met een machinegeweer). Wie dat duel gaat winnen is natuurlijk zeer voorspelbaar, maar was toch wel geinig. Zeg maar gerust dat het duel eindigt met een explosie Gedurende het hele verhaal is regelmatig vreselijk goedkope synthesizer (typisch jaren 80 ) muziek te horen en ook andere goedkope muziek. "Goedkoop" is misschien ook wel de juiste benaming voor deze film, want alles (verhaal en uitvoering) is gewoon goedkoop in deze film. Dit mag je dan ook gerust een echte B-film noemen.

Omdat de film maar iets van 85 minuten duurt en er best veel grof geweld inzit, vond ik de film persoonlijk wel nog enigszins lekker wegkijken. Hier en daar is de film wel wat saai (o.a. bijna alle scenes met zijn dansende vriendin) en flauw en die gedeeltes heb ik ook meestal iets vooruit gespoeld. Ach gewoon leuk om eens gezien te hebben dit vervolg en meer ook niet.

Hoewel dit zeker geen geweldige Actie / Thriller film is, was hij wel vermakelijk om naar te kijken en had hij ook wel iets weg van de vroegere "Death Wish" films met Charles Bronson.

Het verhaal welke draait om Vietnam veteraan John Eastland (verdienstelijk gespeeld door Robert Ginty), met de bijnaam "de verdelger", die wraak neemt op de corrupte en criminele maatschappij (mede ook omdat zijn goede zwarte vriend Michael Jefferson zwaar mishandeld is geworden door een bende met de naam "Ghette Gouls"), is natuurlijk behoorlijk flauw en cliché. Maar toch was de uitvoering van het verhaal nog wel verdienstelijk en dat kwam voornamelijk omdat het er soms wel lekker grof aan toe ging zoals de scene met maffiabaas Gino Pontivini waar letterlijk en figuurlijk gehakt (via een grote gehaktmolen) van werd gemaakt Ook de scene met het jonge hoertje (ook even topless te bewonderen) die werd mishandeld met een soldeerbout door een senator uit New Jersey, was best grof. Met dit soort figuren (ook trouwens een pedofiel en de eerder genoemde bende) rekent "de verdelger" dus dodelijk af. Hij beschikt zelf nog over een beetje humor zoals in de scene (waarbij hij euthanasie pleegt op zijn vriend in het ziekenhuis) waarbij hij tegen iemand zegt "je gulp staat open" terwijl die persoon net gevreeën had met een vrouw

Die persoon waarbij hij dat overigens tegen zegt is rechercheur James Dalton (gespeeld door Christopher George), die "de verdelger" wilt oppakken. Dat lukt min of meer niet ("de verdelger" geeft zich namelijk eigenhandig over aan James Dalton) en de film eindigt dan ook ietwat verrassend. Door het einde heeft men een mogelijkheid gecreëerd voor een vervolg, en dat is er ook gekomen in de vorm van "Exterminator 2 (1984)". De film speelt zich af in New York en dat levert regelmatig fraaie beelden op (o.a. van de Twin Towers). De cast deed het dus verdienstelijk en dan vooral Robert Ginty en Christopher George.

Gewoon een vermakelijke ouderwetse Actie / Thriller film, die leuk is om eens gezien te hebben. Omdat het tempo best hoog is en er veel in gebeurt, kijkt de film zich ook lekker weg.

Film begon best leuk maar na ongeveer de helft wordt het allemaal wel wat flauw. Er zitten best leuke scenes in en de 3 dames (naar Heather Graham kijk ik graag, vind haar een leuke actrice) doen het ook best leuk maar er had meer ingezeten.

Dit soort Sciencefiction / Thriller films, waarbij onze planeet wordt aangevallen door een buitenaards leger, vind ik altijd wel leuk om te zien en deze film was zeker ook leuk om te zien. Want ondanks dat er al best veel van dit soort films zijn gemaakt, was deze best nog origineel en zeker wat betreft de verrassende wending in het verhaal.

De eerste 15 a 20 minuten zijn misschien wat vlak, maar zodra de aanval begint wordt het toch best vermakelijk en boeiend en vond ik het op bepaalde momenten zelfs wat spannend. Verder vond ik het er visueel gezien allemaal best aardig uitzien (inclusief de effecten), zit er voldoende actie in en doet de cast (de kinderen zijn hier en daar wel wat irritant, maar dat is meestal met kinderen in dit soort films, want de film "War of the Worlds (2005)" had dit ook) het ook best verdienstelijk, waarbij ik Lizzy Caplan ook nog eens een mooie vrouw vind om naar te kijken.

De film duurt met circa 90 ook niet lang (kijkt dus lekker weg) en gezien het einde kan er eventueel nog een vervolg op komen. Al met al gewoon een vermakelijke Sciencefiction / Thriller film om naar te kijken.

Grote pluspunt aan deze film is de cast in de vorm van Kevin Kline en Paul Dano, beiden speelden goed en leuk. De rest van de film stelt helaas niet zoveel voor maar het keek zich wel nog redelijk weg. Er zitten een paar leuke scènes bij en dan heb je het ook wel gehad. Een echte komedie vond ik het zeker niet (ik heb ook eigenlijk nergens om moeten lachen) en ik vond het meer weghebben van een drama. De rol van John C. Reilly was overigens belachelijk met zijn idiote geforceerde stem.

Ik had trouwens Katie Holmes helemaal niet herkent in deze film, ik zie nu pas dat ze ook meespeelde in deze film. Ik moet zeggen dat ze er vroeger wel eens beter uitgezien heeft.

Best wel slappe hap deze film en dat ondanks de best aardige cast. Er zit nauwelijks humor in deze film en het verhaal stelt weinig voor. De rol van Ben Affleck (met baard) was belachelijk en sloeg nergens op en hij was ook totaal niet humoristisch. Dankzij Mila Kunis en Kristen Wiig (leuke actrice) is deze film nog te kijken maar echt veel stelt het niet voor.

Inderdaad niet meer dan een dertien in een dozijn thriller, waarbij het draait om wie toch de moord heeft begaan op Ann. De moordenaar draagt namelijk een soort van Frankenstein masker, terwijl hij Ann (die denkt dat het iemand anders is waarmee ze eerder seks heeft gehad, mooie scene overigens) neersteekt.

Het flauwe verhaal weet nauwelijks te boeien, laat staan dat het ergens echt spannend wordt. Eerlijk gezegd heb ik deze film puur en alleen gekeken vanwege het meespelen van ex-pornoster Traci Lords, die in deze film ook de hoofdrol speelt als journaliste Elizabeth. Geweldig acteert ze natuurlijk niet, maar ze liep er wel regelmatig sexy bij en ze is na 60 minuten ook wat bloot (mooie benen en schoenen overigens in die scene) te bewonderen. Maar eigenlijk valt er weinig tot niets te zien omdat haar borsten steeds bedekt worden met handen (van haarzelf en van Brian Bloom) en ook een donkere schaduw haar borsten afschermt. Qua schoonheid wordt ze eigenlijk afgetroefd door de exotische rondborstige María Díaz (in de rol van Ann), die ook topless is te bewonderen. Ze loopt er ook heerlijk bij, waaronder in een sexy rode jurk waar haar borsten gedeeltelijk in te zien zijn Ondanks dat het verhaal ook om haar draait, heeft ze helaas maar een beperkte rol omdat ze natuurlijk vermoord wordt (na circa 30 minuten). Op het einde wordt eindelijk (niet dat het je eigenlijk interesseert) ontmaskert wie de moordenaar is en dat blijkt allerminst verrassend Jeff Fahey (in de rol Griffin) te zijn. De film eindigt min of meer met een open einde op de boekpresentatie, het gaat om het boek "Extramarital", van Traci Lords.

Behalve dat het een dertien in een dozijn thriller is, is het verhaal ook behoorlijk langdradig en saai. Dus aan soms wat vooruit te spoelen, ontkom je eigenlijk niet. Al met al leuk om eens gezien te hebben vanwege het meespelen van Traci Lords en natuurlijk ook vanwege de fraaie María Díaz. Ze speelt overigens ook in de leuke film "From Dusk till Dawn (1996)", en daar heeft ze een kort rolletje als bar danseres. Maar ook in de film "Showgirls (1995)" en daar ook als danseres, waarbij ze ook nog topless is te bewonderen.

Vanwege het meespelen van actrice Brittany Allen, die ik recent ook zag in de Drama / Horror film "It Stains the Sands Red (2016)", heb ik deze Horror / Sciencefiction film eens gekeken. Hoewel het zeker geen hoogstaande of super spannende film is, heb ik me er wel mee vermaakt en wist het verhaal me ook redelijk te boeien. Het tempo is daarbij ook best hoog en er gebeurt meer dan voldoende en ook zit er redelijk wat actie (soms zelfs wat hard en grof, o.a. met de anale probe ) in. Het einde vond ik best aardig en het is zeker geen happy end, hoewel !

Inderdaad een erg flauwe en melige Komedie film (toevallig gezien op de televisiezender "AMC"), die veel lijkt op een parodie van de bekende Amerikaanse stuntman Evel Knievel, maar dan met de klunzige (waar altijd iets ongelukkigs en pijnlijks mee gebeurt) stuntman Super Dave Osborne (gespeeld door Bob Einstein) voorzien van een hese irritante stem in de hoofdrol.

Het verhaal is tenenkrommend slecht en flauw en de meeste humor erin is behoorlijk kinderachtig (de doelgroep voor deze film is natuurlijk ook kinderen) en daarbij valt hooguit wat te glimlachen als er weer eens iets gebeurt (overigens zeer vaak) met Super Dave Osborne. Net zoals de film slecht is, geldt dat ook voor de volledige cast. Wel zitten er een paar rondborstige en mooie vrouwen in zoals Gia Carides (in de rol van Sandy die verliefd raakt op Super Dave Osborne), Pamela Paulshock en Meadow Williams, waarbij de laatste twee wel maar een piepkleine rol hebben.

Gelukkig duurt deze Komedie film met circa 80 minuten niet al te lang, waardoor hij wel nog goed te bekijken valt, tenminste als je je aan het vervelen bent of in een melige bui bent. Maar veel stelt het allemaal niet voor en het is zoals gezegd ook allemaal behoorlijk flauw, kinderachtig en melig.

Het niveau in deze film was geregeld van een bedenkelijk laag niveau (o.a. die onzin met Abraham Lincoln sloeg nergens op), maar er zaten ook best grappige scenes in. Vooral de scenes met de leraar Mr. Matthews (leuk gespeeld door John Farley) vond ik wel grappig en ook de opening met Ashley Schneider (o.a. verkleed als Hitler) was best leuk. De film heeft eigenlijk geen echt verhaal omdat het allemaal losse sketches zijn van 5 a 10 minuten met tussendoor wat komische reclames en interviews. De cast deed het best redelijk (zitten ook wat bekende acteurs in) en het vrouwelijk schoon is zeer rijkelijk aanwezig. Alleen het jammere is dat de hele film over seks gaat/draait en er nauwelijks iets te zien is. De film duurt met ongeveer 70 minuten niet lang waardoor het eigenlijk ook nooit echt vervelend wordt. Al met al heb ik me best geamuseerd met deze onzin.

Deze verfilming van de gelijknamige bestseller van Jonathan Safran Foer, over een hoogbegaafd jongetje die zijn vader verliest op "9/11", heeft een niet helemaal bevredigende verfilming gekregen, want boek en film zijn twee verschillende media en elk heeft zijn eigen regels.

In dit verhaal draait het om de 9-jarige Oskar Schell (Thomas Horn), die zijn vader Thomas Schell (Tom Hanks) verloor tijdens de aanslag op de Twin Towers op 11 september 2001. Zijn grootouders wisten te ontkomen aan het bombardement op Dresden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Na de dood van zijn vader vindt hij in een vaas een sleutel in een envelop met het opschrift "Black". Ervan uitgaande dat zijn vader hem een boodschap wilde nalaten, gaat hij in New York op zoek naar het slot waar de sleutel oppast.

Regisseur Stephen Daldry (bekend van de Drama / Romantiek film "The Reader (2008)") maakt er door zijn visuele stijl en muziekkeuze (dramatische muziek, die nooit ophoudt) een te realistisch drama van, dat niet overeenkomt met het verloop van het verhaal. Wat een film over een nationaal trauma moest zijn, is een aardig goed geacteerd (o.a. Tom Hanks, Sandra Bullock en de "Oscar" genomineerde Max von Sydow) drama geworden, waarbij de sprankelende humor van het boek is ingeruild voor moddervet sentiment en waarbij elke emotie wordt benoemd.

Al met al slaat deze "Oscar" genomineerde verfilming de plank finaal mis.

Beetje een standaard wraak film (met standaard eind) met best een sterke cast. Hoofdrolspeelster Sally Field vond ik echter niet geloofwaardig spelen (ze speelde ook vaak overdreven) en zij verpeste de film dan ook enigszins. Kiefer Sutherland vond ik echter wel lekker smerig en goed spelen. Hij werd wel neergezet als een stereotype van bad ass mother fucker zonder enige subtiliteit.

Verhaal is eenvoudig en er gebeurt niets verrassends. Na een paar minuten weet je precies waar het verhaal naartoe gaat en hoe het zal eindigen. Film is aardig om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

Goede Drama / Thriller film, die volledig draait om juiste en verantwoorde beslissingen te nemen m.b.t. een drone aanval op een groep zelfmoord terroristen in Kenia, waarbij de kans groot is dat ook een 9-jarig onschuldig Keniaans meisje wordt gedood, die zich namelijk in de "kill zone" van de drone bevindt. Wat dat betreft moest deze film me regelmatig denken aan de eveneens goede Drama film "Good Kill (2014)", die ook draait om drone aanvallen in combinatie met juiste beslissingen nemen.

Het verhaal zit opzicht goed in elkaar (zeker wat betreft de opbouw), weet zeker ook te boeien en is op bepaalde momenten zelfs wat spannend (zeker op het einde) en ook met de uitvoering (het toepassen van drones vermomd als dieren in de vorm van een vogel en een kever vond ik wel fraai) van het verhaal zit het wel goed en dat komt mede door de bekende cast die wel verdienstelijk speelt. Het draait in deze film vooral om de dialogen m.b.t. het nemen van beslissingen, dus relatief wordt er veel gepraat en gebeurt er weinig m.u.v. het observeren via drones (de beelden daarvan werden fraai in beeld gebracht) van de situatie welke soms wat spannend (zoals de kever drone die in het huis van de terroristen gaat en daarbij bijna wordt ontdekt via zijn schaduw) is en op het einde zijn er ook wat heftige beelden te zien als de drone aanval uiteindelijk wordt uitgevoerd.

Deze film laat ook wel goed het verschil zien tussen het handelen van Europa en Amerika m.b.t. beslissingen nemen waarbij onschuldige personen het slachtoffer kunnen worden. Zo hebben de leidinggevende personen van Amerika er weinig moeite mee dat er eventueel één onschuldig slachtoffer bij wordt gedood en durven de leidinggevende personen van Europa juist geen verantwoording te nemen en schuift men de beslissingen steeds door naar iemand anders. Nadat men uiteindelijk een beslissing neemt, eindigt de film best sterk en hard en zet je dat als kijker inderdaad ook aan het denken. Als men het resultaat live ziet van de genomen beslissing, volgt er een sterke en treffende dialoog (beter gezegd de les lezen) van generaal Generaal Frank Benson (gespeeld door Alan Rickman), die de drone aanval wilt laten uitvoeren, tegen Angela Northman (gespeeld door Monica Dolan), die zich in de briefingskamer bevindt en juist de drone aanval niet wilt laten uitvoeren, namelijk:

"Waar je vandaag getuige van was met je koffie en biscuitjes is vreselijk. Wat die mannen gedaan zouden hebben zou veel vreselijker geweest zijn. Zeg nooit tegen een soldaat dat hij neet weet wat de prijs van oorlogsvoering is."

De cast voor deze film is best indrukwekkend met Helen Mirren (in de rol van kolonel Katherine Powell, die aan het hoofd staat van de drone missie), Alan Rickman (in de rol van Generaal Frank Benson, die de beslissingen van kolonel Katherine Powell moet bespreken in de briefingskamer met andere personen, die dan moeten beslissen of de drone aanval wel of niet kan worden uitgevoerd. Het gedoe m.b.t. het kiezen van een Annabell-pop voor zijn dochter, was overigens wel geinig), Aaron Paul (in de rol van piloot Steve Watts die de drone bestuurt) en Barkhad Abdi (in de rol van Keniaan Jama Farah, die voor de Britten en Amerikanen spioneert in het veld en daarbij gebruikt maakt van kleine drones in de vorm van dieren). De laatste is natuurlijk vooral bekend van zijn rol in de Drama / Thriller film "Captain Phillips (2013)" en persoonlijk vond ik hem ook het beste spelen in deze film.

Al met al gewoon een goede Drama / Thriller film, waarvan het verhaal me in ieder geval van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 90 minuten) wist te boeien en te vermaken en de film laat je zeker ook nadenken.