Opinions

Ik vond het een mooie film. Rustig, subtiel, maar toch een mooi beeld van een ouder wordende man die het contact met zijn kinderen wil oppakken, maar dat gaat helaas niet zonder slag of stoot.

De Niro zet een heel aandoenlijk oud mannetje neer waar je meteen sympathie voor hebt. Alles aan hem is precies zoals mijn opa was: de schoenen, de jas, de analoge camera, het vasthouden aan oude technologie (hij belt ook alleen maar via vaste lijnen, terwijl zijn kinderen enkel mobiel bellen). Heel herkenbaar.

De film is niet spectaculair maar mixt een paar leuke ideeën uit andere films tot een aardig geheel.

3,5 sterren

Die kerel die hem die BBQ verkoopt:

"It's 635 dollars. I really can't go any lower than that."

- "How about 600."

"Done."

Haha

Ik zou deze film ook wel hebben voorgesteld aan mijn vrouw als die niet 7 Oscars (?!) had gewonnen. Maar nu dat wel het geval is, was het mooi om me achter te verschuilen toen mijn vrouw compleet afhaakte.

"Sorry schat, tsja 7 Oscars, ik dacht dat dit beter zou zijn".

Het springen tussen universums is op zich niets nieuws en is ons al vaak voorgeschoteld in makkelijk verteerbare films als Dr. Strange of de nieuwste Spider-Man film. Hier is het alleen geen superheld, maar een alledaagse vrouw. Tot zover oké.

Maar dan wordt er allerlei nonsens aan toegevoegd: je kunt pas naar een ander universum als je iets totaal debiels doet zoals in je broek zeiken. Voeg daar een slechterik aan toe die totaal net eng is maar enkel zwaaiend met dildo's quasi-filosofisch loopt te ouwehoeren over een zwevende donut en daar heb je het: de laatste nagel aan de kist van de geloofwaardigheid van de Oscars.

Want volgens mij ging het er vooral om dat hier minorities de hoofdrol spelen. Oscars zijn bedoeld voor een flim die vermaakt en verwondert in plaats van irriteert en vervreemdt.

2,5 sterren omdat het casual friday is.

Everything Is Illuminated gaat over een joodse Amerikaan die naar de roots van zijn grootvader zoekt in Oekraïne, die destijds tenauwernood kon ontsnappen aan de nazi's. Het vormt tevens het regiedebuut van acteur (en jood) Liev Schreiber. Al snel ontpopt de film zich als een roadtrip vol met ietwat obligatoire cultuur-botsingen, maar het geheel is best genietbaar.

De film is gebaseerd op een boek en dat is hier en daar wel te merken. Niet alleen in positieve zin in de dialogen, maar ook in negatieve zin in het feit dat sommige scènes niet of nauwelijks uitgelegd worden. Er wordt nogal wat aan de interpretatie van de kijker overgelaten en dat is tot op zekere hoogte niet erg, maar hier wordt een grens gepasseerd.

Het is een film die qua humor doet denken aan de roadmovies Little Miss Sunshine en Sideways. Geen dijenkletsers maar licht absurde situaties met subtiele grapjes. Een voorbeeld hiervan is wanneer Jonathan door de Oekraïense Alex wordt opgepikt op het station en Alex een blaaskapel instrueert de Star Spangled Banner te spelen voor de Amerikaanse gast. Echt zo'n gniffelmomentje. De grapjes zijn een beetje van dat niveau. De andere humor komt van de vertaalfouten en bizarre woordkeuzes van Alex. Een soort Borat avant-la-lettre. Vanzelfsprekend is Alex een soort 'wigger' die houdt van de Amerikaanse culcuur zoals Michael Jackson, basketbal en breakdancing. Dat voelt nogal obligatoir aan.

Als compensatie is daar zijn opa, een norse oude man die geen Engels spreekt maar sowieso niet veel spreekt. Althans, niet over zijn gevoelens. Veel moeten we dan ook aflezen uit zijn blik en/of vochtige oogjes en dat wordt op een gegeven moment irritant. Ik houd niet van films waarbij mensen dingen lang voor zich houden. Informatie moet je delen. Het houdt het verhaal alleen maar op.

De film opent heerlijk met enkele grappige scènes die door Schreiber leuk gefilmd en gemonteerd zijn (bijvoorbeeld de vuistslag die Alex van zijn vader incasseert). Maar gaandeweg slaat de toon van de film om: uiteraard komt Jonathan, die onderzoek doet naar joden en nazi's een aantal nare dingen aan de weet. En dan komt toch een beetje de moraal om de hoek zetten. Het was allemaal heel erg toen en daarom moeten onze traanbuizen maar weer eens open. Dat is niet een ontkenning van het feit dat WO2 verschrikkelijk was, maar wel een stuk kritiek aan het adres van de schrijver van deze film. Het voelt allemaal zo gekunsteld aan.

Meer te spreken ben ik dus over het regiedebuut van Schreiber: de film zit vol met originele camerastandpunten en andere visuele vondsten waardoor het heerlijk wegkijkt. Ik vind het altijd prachtig wanneer regisseurs méér doen dan een verhaal vertellen.

Elijah Wood, die wel nooit helemaal los zal komen van zijn Frodo imago, kan ik ondertussen beter verdragen omdat de Lord of de Rings films alweer wat dieper in het geheugen liggen. Hij doet wat hij moet doen: moeilijk kijken door een enorme jampotbril. Eugene Hutz kende ik niet maar hij doet het redelijk (zij het een wat makkelijke rol). Ster van de show is echter de karakterkop van de opa gespeeld door Boris Leskin. Hoewel ik het gesloten karakter van zijn personage zeer vervelend vond, valt niet te ontkennen dat hij zijn rol mooi neerzet.

Verder nog een eervolle vermelding voor de goed passende soundtrack - van typische oosteuropese vioolmuziek tot en met foute, drukke Oekraïense popmuziek.

3 sterren

Groovy.

Ook ik vind dit deel beter dan deel 1. Dat komt met name doordat de special effects nog steed gedateerd aandoen, maar doordat de film zichzelf totaal niet meer serieus neemt (in tegenstelling tot deel 1) stoort het hier totaal niet.

De film is bij vlagen zo over the top dat je je bescheurt van het lachen (iemand boven mij noemde het "moddervette splattergore", en dat is goed uitgedrukt). Ash is, in tegenstelling tot deel 1, ineens een veel cooler personage (best vreemd aangezien de film precies verdergaat waar deel 1 ophield).

Het minst vond ik het feit dat deel 1 in vijf minuten tijd nog eens dunnetjes wordt overgedaan (niet onlogisch, er zit 6 jaar tussen), en dat daarbij zonder verdere uitleg drie personages worden weggelaten. Maar de film biedt meer dan genoeg prachtige scènes om dit goed te maken. De oneliners zijn ook erg gaaf.

Gauw deel 3 kijken, heb er nu al zin in.

3.5 sterren

Lastig te beoordelen als je weet dat de serie vanaf deel II helemaal ontspoort als horrorkomedie. Deze film neemt zichzelf nog erg serieus, maar sommige dingen zijn zo hilarisch slecht dat je echt niet weet wat jer er mee aan moet.

Het begin alleen al. De slechte beeldkwaliteit, slecht acteerwerk en slecht geschreven dialogen doen vermoeden dat je naar zo'n oude Duitse pornofilm uit de jaren 70 aan het kijken bent, en dat ze in een huisje in het bos een orgie gaan houden waarbij iedereen zijn sokken aanhoudt. Echt zo'n kokosmatten film waarbij, als er van standje wordt gewisseld, je per ongeluk ziet dat de mannelijke acteurs gewoon de hele tijd een slappe klabanus hebben.

Maar goed, dat blijkt dan anders te lopen, er ontspint zich al redelijk snel een horrorfilm met de meest tenenkrommende "doe dat nou niet" momenten die je ooit in het genre hebt gezien. Mensen die alleen weglopen, als ergens vanzelf een deur opengaat heel geïnteresseerd gaan kijken, enz.. Ook is het opmerkelijk dat, terwijl in de ene kamer geknokt wordt met zombies, een kamer verderop een vrouw rustig ligt te slapen. Hoogtepunt is de scène waarin die ene chick wordt verkracht door een boom. Echt heel apart.

De gedateerde stopmotion effecten doen de film ook geen goed.

Valt er dan alleen te zuurpruimen over de film? Nee, zeker niet. Hij is bij vlagen best spannend, maar vooral hilarisch (soms bedoeld, vaker onbedoeld), de spanning en effecten zijn erg goed voor die tijd en het belangrijkste: de film is een opmaat naar het betere en grappige tweede deel en legt de basis voor het derde deel (die ik nog moet zien, maar dat wordt geheid feest).

3 sterren

De Expendables serie begon als hommage aan actiehelden van decennia geleden: stoere, cisgender, zich als man identificerende personen die destijds met glimmend ontbloot bovenlijf het kwaad te lijf gingen, op onze met houtfineer afgewerkte kleurentelevisies.

Reeds als scholier in de jaren 90 vroeg ik mij met vrienden af waarom onze idolen niet een keer voor de grap samen een film zouden maken met voor iedereen een kleine rol, maar een grote service aan hun fans. Vele jaren later werd door Stallone ineens onze stille wens vervuld. En het was geweldig.

De filmreeks had tot nu toe Expendables 2 als apotheose: Stallone, Arnold, Willis, Norris èn Van Damme. Wát een combinatie. Iedere oudere jongere beleefde toen een cinematisch meervoudig orgasme en een sigaretje toe. Want ook Li, Statham en Lundgren zaten er nog in. Prachtig! Was het goed qua verhaal of acteerwerk? Niet per se. Wat het een heerlijke trip down testosteron-memory-lane? Een cadeautje dat je nooit had verwacht te krijgen? Absoluut! Door mij destijds dan ook gewaardeerd met 4,5 sterren, een krul en een stickertje van de juf.

Daarna ging het bergafwaarts. In dit meest recente deel worden meer en meer vage castleden toegevoegd. De aanwezigheid van Randy Couture heb ik al nooit begrepen, maar Megan Fox? Zeker tweederde van het special effects budget ging naar haar make-up: haar lippen zijn meer opgeblazen dan alle explosies in de film bij elkaar. En dat andere nietszeggende grietje? En Twee Kwartjes die zelfs nog een momentje pakt met nota bene zijn eigen liedje "P.I.M.P." als achtergrondmuziek?

Het laat het geniale uitgangspunt van de eerste paar delen geheel los en wordt met elke explosie generieker en nietszeggender.

En hand in hand met de nostalgie holt de kwaliteit ook rap achteruit. Want alle actiescènes waarbij een kapsel uit model zou kunnen raken, worden geschoten met greenscreen. Van Statham in een gepantserde buggy tot een schip op volle zee, de achtergrond is er achter geplakt. Is dat erg? Niet per se. Maar het is lelijk gedaan en dat is wèl erg.

En de film heeft al zo weinig mee.

Expend4bles is geschreven door niet minder dan 3 schrijvers (Kurt Wimmer, Tad Daggerhart, Max Adams) maar desondanks lopen dialogen totaal niet, de film levert oneliners die niet landen en onderlinge kwinkslagen hebben een erbarmelijk Schippers-van-de-Kameleon niveau.

Op talloze momenten verliezen onze helden zich in hand to hand combat terwijl er ook gewoon vuurwapens voorhanden zijn. Dat laatste is natuurlijk om martial arts legendes Uwais (The Raid) en Tony Jaa (Ong-Bak) de gelegenheid te geven hun trucje te doen. Kort, maar aardig. Eigenlijk zijn dat ook de enige momenten dat vecht- en schietchoreografie een beetje okay is, want de ongeorganiseerde bende gemaskerde slechteriken stort zich werkelijk massaal als een doofblinde Jostiband in het spervuur. Zo slecht.

De doelgroep is ook geheel uit beeld. Voor veertigers die zijn opgegroeid met 80s muscles is dit veel te stupide. Voor jeugd zijn al die opgepompte opa's veel te oud. Voor nog jongere jeugd is het te bloederig. Voor wie doe je dit nog?
Stallone verkocht deze film op zijn social media kanalen als "het doorgeven van het stokje aan een volgende generatie." Maar dit soort simplistische jaren 80 pulp werkt juist alleen maar met de oude generatie. En als die te oud zijn moet je er gewoon mee stoppen.

Doordat er steeds minder actiehelden van weleer meedoen en steeds meer nobody's aan de cast worden toegevoegd (die praatgrage Spanjool met een pijnlijk ongrappige monoloog over goldenshowers ken ik helemáál niet), is de ziel uit de franchise en houd je gewoon een stompzinnige film over.

Het plot is ook te gaar voor woorden. En dan doel ik niet eens op de plottwist rond Barney, maar op de endgame rond dat schip dat vermomd zou zijn als vliegdekschip. De vermomming bestond naast een Amerikaanse vlag uit een geschilderde landingsbaan met ski-jump voorop, iets wat geen enkel Amerikaanse vliegdekschip in de voorbije 80 jaar ooit heeft gehad. En die zou dan moeten ontploffen in Rusland? Om een oorlog uit te lokken? Hè?

In het epiloog volgt zelfs nog een vrij misselijke grap: Barney heeft die ene kerel die met hem dwars zat in de kroeg dus meegesmokkeld naar Libië en daar een kutdood laten sterven. Dat had die gast helemaal niet verdiend en zoiets macabers past ook helemaal niet bij Barney. Heel erg vreemd.

2 sterren, met name dankzij Tony Jaa (zijn vechtkunsten, niet zijn bizar slechte Engels).

Deze film is echt 4x beter dan deel 1.

Er zit tenminste een klein beetje verhaal in. Meer screentime voor personages die in de vorige film zwaar onderbelicht waren. Betere actie, erg bloederig. De talloze verwijzingen naar andere films van de diverse acteurs waren erg leuk, net als het feit dat Dolph Lundgren dus echt een degree in chemie heeft

Sommige oneliners waren wel wat slecht geschreven, met name de "conversatie in oneliners" tussen Arnold en Bruce op het laatst. Dat had wel wat creatiever gekund.

Verder een hele leuke rol voor Norris (die er met zijn 72 jaar nog aardig strak uitziet) en een glansrol voor Van Damme, wat een geweldige slechterik. En natuurlijk Arnie in actie

4,5 sterren

I am The Hague.

Na het gezapige deel 1 en het geniale deel 2 is hier het derde deel van The Expendables. Je moet toegeven dat het een briljant concept is: prop iedere denkbare actieheld, in zijn prime of zijn has-been jaren, in 1 film en spring met een grote boog om allergrootste valkuil heen: jezelf serieus nemen. Deel 1 was even wennen maar deel 2 was een schitterend actiefeest dat alles had: foute humor, foute oneliners en heel veel foute actiehelden.

Aan Mel Gibson de eer om te proberen de fenomenale prestatie van Jean Claude van Damme als bad guy te overtreffen. Van Damme's rol was perfect geschreven en prachtig uitgevoerd door het emotieloze, doorgroefde gezicht van een zichtbaar ouder wordende 'Muscles from Brussels'.

Qua groeven en ouderdom doet Gibson het natuurlijk niet onder, maar zijn rol is minder vermakelijk dan de intens slechte 'Vilain' van Van Damme.

Dat zit zo. Deel 1 was natuurlijk geweldig door de schier eindeloze rij bekende actiehelden. Deel 2 was meer van hetzelfde maar op alle fronten beter. In dit soort filmcycli komt het onvermijdelijke punt dat het gaat over het verleden. Iets persoonlijks. Het plotelement waar de hoofdpersoon liever niet over praat. Mel Gibson's "Conrad Stonebanks" is dat plotelement. Hij is een oude bekende van Barney en zijn entree stuurt de film op een quasi-emotioneel "ik stop ermee" zijspoor. Het grote probleem is alleen, dat aan de hele ruzie die tussen Stonebanks en Barney Ross speelt, niet meer dan drie zinnen worden gewijd. Het is evident dat ze een hekel aan elkaar hebben maar dit wordt niet duidelijk genoeg met redenen omkleed.

Desondanks accepteer je Gibson meteen als badguy en hij is - net as in Machete Kills - zeer te pruimen als maniakale slechterik. Maar in deel 2 werd je als kijker aan een soort haat-infuus gelegd: stukje bij beetje kreeg je kleine doses haat jegens antagonist Vilain gevoed. Als je al dacht dat hij intens slecht was - dan kreeg je te zien hoe hij opdracht gaf om behalve mannen, ook vrouwen en kinderen te ontvoeren en in de mijn te laten werken. De showdown tussen Barney en Vilain voelde dan ook als een heerlijke ontlading. De onvermijdelijke confrontatie tussen Barney en Stonebanks liet me daarentegen helemaal koud.

Hoewel de eindbestemming van de film dus te wensen overlaat, is de reis er naartoe wederom geweldig. De zelfspot van alle betrokken acteurs is fenomenaal en bewonderenswaardig. Het hoogtepunt vind ik het antwoord van Snipes als hem gevraagd wordt waarvoor hij in de gevangenis zat en hij naar waarheid antwoord: "belastingontduiking". Zijn redding - en vooral van zijn carrière - door Stallone cum suis mag dan ook gerust zeer symbolisch genoemd worden.

De rol van mijn grote held Arnold Schwarzenegger is kleiner dan in deel 2, maar in de screentime die hij krijgt weet hij nog wat heerlijke verwijzingen naar zijn oude werk erin te proppen.

Ook leuk hoe over het personage Church gesproken wordt: Stallone raakte gebrouilleerd met Bruce Willis en vond dat deze niet meer mee hoefde te doen. "Church", zo horen we van Harrison Ford, "is out of the picture."

De Expendables formule werkt nog steeds maar de injectie met nieuwe verhaallijnen en thema's is niet goed uitgewerkt en voelt halfslachtig. De rol van Jet Li is net als in het vorige deel een lachertje. Wesley Snipes als "Doc" is een mooie aanvulling, maar het personage Galgo van Antonio Banderas balanceert continu op de irritatiegrens. Harrison Ford doet wat hij het beste kan: boos kijken. De rest van de nieuwelingen is pure opvulling.

Visueel is de film bij vlagen erg goed maar zo nu en dan waren explosies en CGI tenenkrommend slecht. Maar de film komt daarmee weg.

Voor deel 4 hoop ik dat ze een beter verhaal schrijven. Het gaat om de actie, maar actie is zoveel fijner wanneer het voelt als een climax. Een lekkere payoff. Dat ontbrak hier.

3 sterren

Volkomen onmogelijk te boordelen.

Dit is enerzijds de film waar je al 20 jaar op zit te wachten. Alle gave acteurs uit de 80's zitten erin. Anderzijds is het een kruising tussen Tango & Cash en de Ocean's trilogie: een komische actiefilm maar dan nóg losser, met een cast die lekker loopt aan te kloten en te geinen met elkaar. Ik houd daar niet van.

Wat mij betreft mocht het allemaal veel serieuzer. Dat waren de films waar The Expendables naar knipoogt ook. Het gaat ten koste van het verhaal. Niet alleen is het flinterdun, maar het verhaaltje dát er in zit, is zo slecht dat het geschreven is door een kleuter.

Zonder veel van het plot weg te geven: Sly krijgt een missie, gaat samen met Statham incognito scouten, ontmoet een chick en gaat terug naar huis. Vervolgens wordt met veel goedkoop sentiment en een compleet belachelijke Mickey Rourke scène een persoonlijke motivatie gecreëerd om alles wat los en vast zit kapot te schieten op het eiland: van de 5 minuten durende ontmoeting met een chick, wordt een morele drijfveer gemaakt alsof zijn hele familie is uitgemoord. De film bevat veel overdreven elementen, maar ik vond dat juist het meest over the top.

Ben je die scène voorbij ontvouwt zich een vermakelijke aaneenrijging van actiescènes. Prima.

Ik kwam met een glimlach uit de bios, maar ik heb niet het gevoel dat de aanwezigheid van zoveel topacteurs echt goed is benut. De zes dialoogregels van Jet Li zijn hier een voorbeeld vann (Kan hij eigenlijk wel Engels? Het lijkt alsof hij alles fonetisch uitspreekt). Iedereeen mag even een kunstje komen doen, maar niemand komt echt uit de verf, ook het personage van Stallone zelf niet.

Vermakelijk, geniaal idee van Stallone en fantastisch dat hij iedereen bij elkaar wist te brengen, maar er zat zoveel meer in.

3 sterren

Wat mij betreft niet alleen dè verrassing van 2020 maar ook de eerste Netflix-productie die ik echt goed vind. Nee, het is geen Schindler's List, maar de film slaagt 120% in wat het poogt te doen. Dus leg het langs de juiste meetlat en je hebt een topfilm.

Natuurlijk zit er veel actie in, met genoeg creatieve choreografie in de gevechten zodat het pas op het allerlaatst enigszins repetitief wordt. We hebben een plotwending hier en daar, een gekwelde held met een verleden - wat me best wist te raken - en een decor van een heel erg smerige stad in Azië.

Nee, niet alles is verrassend, sommige dingen zie je van verre aankomen. Maar geen enkel ingrediënt in deze film is zwak. De Indiase jongen is ook een prima acteur, net als die Indiër met dat New Kids matje in de nek.

Waarom vind ik deze film een verrassing? Op papier heeft Extraction namelijk alle schijn tegen. Een film met maar één bekende acteur, opgenomen in wat Trump noemt een shithole country, dat doet vooral denken aan Steven Seagal die voor een appel en een ei een film opneemt in Servië of Noord-Macedonië (en dan alles laat doen door een stuntman, behalve fluisteren en moeilijk kijken).

Maar Chris Hemsworth is geen Seagal, hij levert hier een prima film af. Voor de gein mag hij een keer gewoon een Australiër spelen, dus met zijn eigen accent.

Het enige wat ik op de film aan te merken heb is dat op een gegeven moment behoorlijk wat militairen en SWAT agenten in het stof bijten, gewoon jonge jongens die anoniem door onze held overhoop worden geschoten. Allemaal kerels die ook maar gestuurd worden door hun baas.

De makers doen geen enkele poging om dit moreel te verkopen aan de kijker. Dat geeft het een beetje een computerspel-vibe en je leest dat de gemiddelde recensent juist dat aspect zeer matig trekt.

In John Wick lag de bodycount ook zo hoog, maar daar lag nog een stripverhaal-saus over de film en bestond het kanonnenvoer louter uit mafiosi en andere schurken. Hier is dat anders en dat maakt de film, zeker richting het einde, nodeloos gewelddadig. Zou het een leger huurlingen geweest zijn, dan was het daarmee al opgelost.

Anyway, je kunt deze film niet bespreken zonder de weergaloze actiescène te benoemen die je na zo'n drie kwartier voorgeschoteld krijgt. Een scène van bijna een kwartier die -ogenschijnlijk - aan één stuk is opgenomen. Toch wel dé highlight en selling point van deze film. Geweldig gedaan.

Het einde lijkt te hinten naar meer en dat is ook wat makers laten doorschemeren in interviews.

Kom maar door.

4 sterren.

Ik heb hier niet zoveel over te zeggen. Ik was onder de indruk van het eerste deel. In Extraction II probeert men de "side characters" een grotere rol te geven, maar ik heb als kijker totaal geen klik met die arabische huurling chick en haar vriend / broer / whatever, dus dat mislukt volledig. Ze zijn steenrijk en aalglad (Valentino shirt, Dubai penthouse) en tegelijk keiharde vechtmachines. Dat soort Grand Theft Auto personages zijn gewoon totaal niet geloofwaardig.

Hoofdpersoon Tyler Rake dan. In deel 1 moest hij een jongen redden, iets dat hem aan het hart ging gezien zijn eigen verleden. Dat kon ik voelen. Dat was prachtig. Dat was goed.

Maar hier worden ineens een schoonzus met kroost uit een hoge hoed getoverd. Het zal wel. Het mensje koos er zelf voor om met een gevaarlijke gangster te pokkeltjedoeken, dat je nu vast zit in shithole country Georgië is je eigen schuld. Mijn emotionele betrokkenheid was dus nul.

Maar goed, de achtbaanrit. Daar gaan we. Aan het begin herhalen ze met een lange "one shot" scène het trucje uit de vorige film en het was wederom genieten. Maar de rest van de film voelt aan als één groot level uit Call of Duty. Het voelt vreemd om passief naar zoiets te kijken zonder muis of gamepad in je hand. Op een enkel opzichtig computer-rookpluimpje na, is het allemaal wel heel knap gemaakt maar je raakt verbazingwekkend snel afgestompt.

Voorbeeld. Als de boeven opduiken in Wenen, had dit veel meer opgebouwd moeten worden. Een actiescène heeft veel meer impact als je de spanning zorgvuldig opbouwt. Het beste voorbeeld uit de geschiedenis is als na 8 seizoenen Game of Thrones de "white walkers" daadwerkelijk gaan aanvallen (Winterfell), voor wie dat wat zegt. Levensgevaarlijke zombies waar iedereen al vele seizoen lang angstig over praat. Ze komen uit het donker. Ze nemen het op tegen diverse sterke legers. "Unsullied", "Dothraki", enzovoorts. Wie zal winnen? En hoe? Zelden zo op het puntje van mijn stoel gezeten.

Nee, Extraction II doet die moeite niet. Een actiescène heeft volgens de makers van Extraction II geen opbouw nodig, maar gewoon meer actie ervoor en erna en tussendoor. Muil houden met je opbouw, hier is een explosie voor je.

Per ongeluk toch weer veel te veel gezegd over deze film die het eigenlijk niet waard is.

Ik ben nu 41 en geen 14 meer en ik merk dat bij dit soort films heel erg.

3 sterren en dan ben ik royaal.

P.S. als je met wat houthakken in 6 weken tijd van comapatiënt een fitte blonde Rambo kan worden, dan is er voor mijn uitgezakte dad bod ook nog wel hoop.

Een lange zit, maar nergens vervelend. Twee dingen blijven boeien: de mooie visuele stijl en de zinderende, nagelbijtende spanning die door de hele film sluimert.

De scène op het feest is natuurlijk het absolute hoogtepunt, maar ook daarna blijft het spannend (de man bij het hek, de achtervolger, etc). De film bedient zich nergens van goedkope schrikmomenten en toch is het middenstuk één van de spannendste dingen die ik in tijden heb gezien.

De film is met veel liefde voor het vak gemaakt en wordt ondersteund door een even simpele, als irritante, als doeltreffende, als geniale soundtrack. Echt fantastisch. Zowel Kidman als Cruise doen het goed, waarbij ik beide één van hun beste performances zie geven. Ik denk dat ik stiekum wel een beetje een fan ben van Cruise, vooral omdat hij net als Will Smith vrijwel nooit tekent voor een kutfilm. Ze zijn altijd op zijn minst goed, maar vaak uitstekend.

Ik begrijp dat het de bedoeling is om niet alles uit te leggen in de film en er blijven wat losse eindjes open. Ik zie wel in dat hier de kracht van de film ligt, maar toch vind ik het jammer. Ik ben gewoon een simpele ziel die het liefst alle plot-eindjes afgewikkeld ziet.

4 sterren