Opinions

Onsamenhangend verhaal, hak-op-de-tak, een totaal overbodige seksscene op het nummer 7 Seconds van Youssou N'Dour & Neneh Cherry (ai ai), ik geef het toe: ik begreep er geen kont van.

Toch 1 ster. En dat voor de special effects (de wezens voornamelijk). Iets waar ik normaliter veel strafpunten aan geef. Zelfs met verstand op 0 is dit nog een ramp. En kan die Tara Reid niet beter uit de film-business gaan? Zeer slechte 'actrice'.

Ik durf mijn beide handen in het vuur te steken dat "Als je begrijpt wat ik bedoel" jaarlijks werd uitgezonden door Veronica (destijds in het publieke bestel) op Nieuwjaarsdag (niet met de Kerst).

Gisteravond had ik zin in 'Anijs, aaaaaaaaanijijijijs' en 'ik b-b-b-ben b-b-b-boos op je...Zwe-zwe-zwelgje'.

De film is eigenlijk pure nostalgie. Later heb ik nog veel Bommel/Tom Poes-verhalen gelezen van Toonder. Nu is de film naast herkenning w.b. jeugdherinneringen, ook een feest van herkenning w.b. traditionele uitspraken m.n. door Joost. 'Met uw welnemen', 'als ik zo vrij mag zijn', 'een eenvoudige maar voedzame maaltijd'. Het komt allemaal wel voorbij.

De minpunten zijn toch wel de hemeltergende slechte liedjes, de stem van jongeheer Tom Poes en hier en daar toch wel de animatie.

En nu is het nog wachten op het gehele Bommel-oeuvre van Toonder in een mooie box. Maar ja, plannen om de deuren van de boekhandel te barricaderen met een tentje en slaapzak staan nog steeds in de ijskast...

Treurnis troef, deze remake van Hoge Hakken, Echte Liefde. Frenkel Frank is wederom verantwoordelijk (?) voor het script. De typische 80's oubolligheden worden mondjesmaat vertaald naar een ietwat modernere setting, maar het werkt niet. De slechte dubbing, camerawerk en muziek blijven in tact (het kan ook een ode zijn...)! In 30 jaar tijd verandert ook de taal. Maar dat is niet het enige probleem. Die Bas Muijs (een soapie blijkbaar) heeft geen greintje acteertalent. Het is een beschamende vertoning, zeker als je de film moet dragen. Lourens is een pop met krullen (en ongekookte spaghetti in het haar, om de stijfheid van de film te symboliseren). Elle van Rijn schmiert er lustig op los, maar het staat in schril contrast met alles en iedereen.

De Surinaamse moeder van Fajah Lourens is het enige lichtpunt in de film, maar daarmee is de ondergang van een 0,5* niet te redden.

Zeer benieuwd naar de volgende Rob Houwer productie!!!

Slaapverwekkend "deze-film-moet-je-goed-vinden"-film.

Drie uur lang heb ik het gepresteerd om te blijven zitten. 3 uur lang heb ik gekeken naar mensen waar ik de allergrootste hekel aan heb: naïevelingen. 3 uur lang geneuzel over niets. Wellicht was dat ook de bedoeling van de film-maker, want in die tijd verveelden de opstandige studenten zich blijkbaar uitermate. Nou, daar hoef ik geen 3 uur naar zitten te kijken.

Het grootste nadeel was dat de rode draad van het verhaal, het liefdesverhaaltje, een rode draad was. Als de film zich had gespitst op de twee lovers, werd ons zeker anderhalf uur gespaard. Allerlei huisgenoten, vage bekenden, die domme discussies voeren of totaal niet en (20 scenes à 3 minuten lang) een hash/opium pijp bouwen, opsteken en oproken.

Het zwart-wit was wel effectief. De film moet blijkbaar gezien worden als een ode aan de nouvelle vague. Maar in de oude nouvelle vague films gebeurt tenminste nog iets, doorspekt met humor. In Les Amant Réguliers gebeurt niets, en is humor ver te zoeken. Naïeviteit en Verveling zijn de twee woorden (die voor mij een nachtmerrie-achtig samenvoegsel zijn).

Het camera-werk. Ik heb slechts een handjevol prachtige scenes gezien. Maar vaak bleef de camera gewoon stilstaan. Geen probleem (zie bijv. een Bela Tarr), maar in deze stilstaande scenes gebeurde gewoon niks, was niet mooi, en daardoor ineffectief.

Onbegrijpelijk dat deze film door de pers en critici overladen wordt door positieve geluiden. Blijkbaar is men blij dat de nouvelle vague nieuw leven wordt ingeblazen. Maar Les Amants Réguliers staat ver in de schaduw van de films uit de jaren 60.

1,5* (mede door de Bertolucci verwijzing, ik leefde op voor een paar minuten)

Het zijn de kleine dingen die het doen. De kijker weet door de kleine hints wel hoe het verhaal zal aflopen, hints die ook voor Filip Mosz merkbaar zijn, maar die hij met een soort van veerkrachtigheid wegwuift of niet wil zien. Het is die veerkrachtigheid, die 'kans van zijn leven om echt iets van zijn leven te maken', die niet door iedereen geapprecieerd wordt.

Het script wordt versterkt door het naturel spel van de gehele cast. Wordt er eigenlijk wel geacteerd? Of zien we hier gewone mensen, 'het leven van gewone mensen is juist interessant voor een documentaire', aldus de strekking van het advies dat Mosz meekrijgt voor zijn 'camera-werk'. Het uitermate sterke einde zegt daarover genoeg.

Intrigerende film. Ben ook benieuwd naar het vroege(re) werk van Kieslowski. Dikke 4 sterren voor Amator.

Grappig dat hoofdrolspeler Stuhr ook regisseur is geworden en (wat kappeuter al zei) ook een script van Kieslowski himself heeft mogen verfilmen.

Opmerkelijk dat Chris Cornell (Soundgarden) en Sebastian Bach (Skid Row) veelvuldig aan het woord kwamen. Zij waren niet de enige vreemde eenden in de bijt. Wat te denken van een Franse choreografe die een stuk heeft gechoreografeerd naar aanleiding van Buckleys dood, een vage kunstenaar die zich door Buckley laat inspireren en een klassiek componiste die een soort van requiem wist te creeren. De een z'n dood is een ander z'n brood. Het toont wel aan dat Buckley een breed publiek weet te bereiken.

Iets te veel kontlikkerige documentaire die de mythe rondom perfectionist Jeff Buckley nogmaals inpepert (zelfs met te veel wijn op wist hij nog de hoge noten loepzuiver te zingen....jaja).

De documentaire moet het dan ook voornamelijk hebben van prachtig live footage materiaal waar de documentaire bol van staat. Daardoor voor de Buckley fan een must. Een langere speelduur met langdurigere interviews met de mensen rondom Buckley prive is een gemis.

Ik sluit me met veel plezier aan bij hen die uitermate positief zijn over deze film. Intrigerende en ijzingwekkende psycho-horror vol giallo-verwijzingen (of odes als we de muziekkeuze mogen geloven) en artistieke fijnzinnigheden. Het zal wel niet iedereens spreekwoordelijke engelstalige kopje thee zijn, maar het biertje in mijn hand werd langzaam maar zeker lauw, warm, ondrinkbaar. Hmmmm, dit klinkt overigens wel heel fout, als de thematiek 'seks' is, of liever gezegd, en daarmee sluit ik me aan bij sinterklaas, 'seksueel misbruik en de psychologische gevolgen daarvan'. Ik had wel degelijk een glas bier in mijn hand ...

En toch moet ik de critici ook gelijk geven. Want Amer is in feite geen giallo, zoals het in de markt is gezet en waarmee flink gedweept wordt. De elementen zijn aanwezig, maar Amer is veel meer een psychologische horrorfilm à la (vreemd dat niemand 'm nog heeft genoemd, of ik heb niet goed gelezen) Polanski's Repulsion. De giallo-ode lijkt haast een onbedoelde gimmick.

Aanrader van jewelste, zeker voor liefhebbers dus van Polanski's Repulsion.

Beter goed gejat dan slecht verzonnen... Knappe produktie!

Maar liefst 6 oscars won deze film (incl. beste film en beste script). Het verhaaltje was behoorlijk leeg, maar de vele oogstrelende dansscenes maakten veel goed. Oscar Levant (de pianist)speelt de sterren van de hemel.

Puberale kolderfilms hebben sinds Porky's zich niet geevolueerd blijkt maar weer. Meisjes bespieden terwijl ze douchen en zo, hahaha, wat een humor. Echt lachen, gieren, brullen was het met meerdere scenes waarin irritante Hilgenbrinck voor de zoveelste keer betrapt werd met z'n blote kont, sperma als zonnebrandsmeerseltje en neuken met een hobo (of was het een fag[g]ot?).

Alweer een grijze haar rijker zag ik vanochtend in de spiegel. 0,5*

Mooie animatie-film uit de hoogtij-dagen van Don Bluth (deze dus en The Secret of Nimh), mede ook doordat zijn vorige werkgever - Disney - het in die periode flink liet afweten. Don Bluth was ook de animation director van een aantal Disney films, met als grootste verdienste die andere muizenfilm - The Rescuers.

An American Tail blinkt ook voornamelijk uit in animatie-stijl (de woeste zee is overweldigend!) en prachtige, kleurrijke karakters. Jammer dat het scenario behoorlijk van de hak op de tak gaat. Dikke 3,5 sterren.

De dvd gewoon gevonden in de kinder-dvd-grabbelkisten van de Bart Smit (4 euro, geen ondertiteling, wel Engels- en Nederlands-talig). Grabbel ze, Flipman!

Teleurstellend vervolg op An American Tail van Don Bluth, die deze keer niet aan het roer staat. Zijn Disney-stijl is terug te vinden in de reeds bestaande figuren, maar qua uitwerking + grappen is de invloed van 'oude cartoons' zeer aanwezig. De meeste liedjes zijn ook nog eens vreselijk. Je zou bijna denken dat dit vervolg 10 jaar ouder is dan de voorganger.

Gelukkig valt er veel te genieten met de vele verwijzingen naar klassieke films, vooral westerns, ja, ook die met James Stewart, wiens stem (en laatste filmrol) opgevat kan worden als een hommage.

John Cleese is overigens ook de enige stemrol met bovengemiddelde kwaliteit.

Zonder ook maar ooit enige voorstukjes e.d. te hebben gezien, begon ik gisteren aan deze film. De jaren 70 verfilming wist ik me nog wel iets van te herinneren, dus gaf ik het maar een kans.

Er zijn van die acteurs wiens naam je maar niet kunt (of wilt) onthouden. Ryan Reynolds is daar één van. Inderdaad, die jongeman die de laatste tijd in al zijn films de helft van de tijd rondloopt in zijn gespierde blote bast. Behoorlijk creepy, want dat gebeurt ook in deze film! Ook creepy is dat Reynolds in de film een (stief)zoon heeft van 12 jaar. En dat zijn vrouw er ook wel erg Hollywood sexy uitziet voor een moeder van 3 kinderen.

Ook creepy was het acteerwerk van de jongste telg van de familie. Verschrikkelijk irritant en abominabel slecht.

De film zelf bevat vele creepy momenten, maar al te vaak zijn die gezocht of binnen het cliché-stramien. De film is hier en daar sfeervol, maar al te vaak is er helaas sprake van onweer, bliksem (stroboscoop-effect) en regen. De film gaat de mist in op het moment dat mevrouw in de bibliotheek leest wat er zich allemaal heeft afgespeeld in hun huis, inclusief de indianen-martelingen en -moorden...tegelijkertijd vindt manlief in de kelder de resten + martelkamers en komt in aanraking met de demonen... hahaha, ik had het niet meer!

Ach, de film heeft goede, spannende (te vaak goedkope en onzinnige) momenten en weet te amuseren. 2 Sterren is het resultaat, creepy hè.

Wat écht creepy was, was wat er gebeurde in huize Mug na de film. Ik stond voor mijn cd-kast en een stem vertelde me: "Alanis Morissette, Alanis Morissette, dat is lang geleden, Alanis, Alanis!!!" Het leek even alsof iemand mijn lichaam binnentrad, en Jagged Little Pill in de cd-speler deponeerde. Zojuist kom ik er achter dat Alanis de verloofde is van Ryan Reynolds....creepy. Als ik over 27 dagen deze film opwaardeer naar 5 sterren en hem op 1 zet in mijn top10, wil iemand dan 112 bellen alsjeblieft? It's all about communication. Eén troost...ik heb geen kelder in mijn huisje... [een bijl ook niet, maar de Gamma ligt hier om de hoek....]

Hoe mooi en briljant etcetera het wel niet in en bij elkaar paste, maakte Amores Perros in mijn ogen totaal geen meesterwerk.

Ik raakte behoorlijk geïrriteerd door het tweede verhaal. Als je die hond zo graag terug wilt hebben, en er alles aan doet om te proberen om die hond onder de vloer vandaan te halen, waarom haal je in godsnaam dan niet de vloer helemaal open. Dat gebeurde niet, dat resulteerde in over-acting door het model-personage, en Mug die veel moeite had niet door de filmzaal te schreeuwen: "Breek godverdomme die vloer open, sukkels!!!" En zo ging dat 30 minuten door. Verschrikkelijk.
De andere "hoofdstukken" waren subliem. 2/3 is 3,5*.

De film staat te boek als de eerste (?) film die als onderwerp heeft de vervolging en opsluiting in straf- dan wel vernietigingskampen van homoseksuelen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Des te opmerkelijker dat dit dan mondjesmaat aan bod komt.

De film, hoofdzakelijk gemaakt voor het Franse tv-publiek, blijft keurig binnen de lijntjes van het drama dat zich voltrekt op het beeldscherm. Slechts her en der schiet het buiten de lijntjes door enige martelpraktijken in beeld te brengen danwel te verwijzen naar de status van homoseksuelen in de kampen. Van complete vernederingen tot lobotomie (een hersenziekte die waarschijnlijk zo genezen kan worden). En dan blijft het vaak nog bij een woordelijke verwijzing.

Blijkbaar was het publiek er nog niet klaar voor? Het systematisch 'oppakken' van homoseksuelen tijdens WWII is pas sinds 2001 in Frankrijk erkend. Twee jaar later dan in Duitsland overigens.

Een onderwerp dat door deze film dan wel aandacht krijgt, maar dan wel braafjes. En dat is jammer, want zo braaf was het allemaal niet. Voor het verhaal is het personage Sarah uitermate belangrijk, maar voor het onderwerp nogal dodelijk.

Desalniettemin een sterk verhaal ondanks weinig grote verrassingen en een onderwerp dat op de kaart werd gezet voor een groter publiek.

Nog geen projekt bekend voor de vervolging van de Sinti/Roma die nog lager op de rangorde stonden? Blijkbaar is dat nog te taboe (en nog niet officieel erkend, of toch wel?).

De terugblikken - in overvloed, en vaak ook langdurig - kunnen opgevat worden als een debet aan de film. In het begin van de film ergerde het mij, maar toch werd het meeslepend. De flashbacks worden toch veelal op een opmerkelijke en fascinerende manier in de film opgenomen (iets wat de compilatie afleveringen van sitcoms niet lukt).

Erg leuk zijn de ontmoetingen met personages uit de vorige films. Hierdoor krijg je een beter inzicht in het personage Antoine Doinel, aangezien het verhaal ook uit hun perspectieven wordt verteld. Het blijkt dan toch wel dat er zeer goed is nagedacht over de Doinel-reeks, zeker met de flashbacks naar het psychologisch onderzoek uit Les Quatre Cents Coups.

Goede afsluiting. Jammer van sommige flashbacks die te lang waren, maar wel de smakelijke kers waar fractalis al over sprak. Als zelfstandige film komt het wel wat te kort. Drie sterren.

Ik ben een groot voorstander als het gaat om het vasthouden van de ware tekst en intentie van literatuur dat overgeheveld wordt naar het witte doek.

Rohmer blijft de dialogen van L'Astrée trouw, maar cinema is toch heel wat anders dan literatuur of zelfs theater. Want Les Amours d'Astrée et de Céladon voelt aan als een theaterstuk opgevoerd in de buitenlucht en een oud kasteel. Om nog maar te zwijgen van de kostuums die afkomstig zijn uit de lappenmand van een tweederangs theatergezelschap. Voor het oog teleurstellend, voor het oor wel degelijk te pruimen, incl. de zangverzen (niet glashelder gezongen en getokkeld) die veel voorkomen in de klassieke literatuur.

Verwachting:

Een sterke drama-film over een vastgeroeste Turkse vrouw in Duitsland die probeert uit de traditionele wereld en opvattingen te groeien.

Resultaat:

Een slappe huisvrouwen-film vol karikaturale personages en flauwe, ongrappige humor. Uitwerking van 'het drama' vervalt ook in torenhoge clichés.

Waardering:

1 ster, voor het sterke einde.

p.s.:

De film won nogal wat publieksprijzen en prijzen voor het script. Onbegrijpelijk.

Zeer waardige BBC-productie van de beste whodunnit van Agatha Christie. Eindelijk ook een versie die zich met een twist nogwel houdt aan het ingenieuze einde van het boek, waar andere (Engelstalige) verfilmingen juist de mist in gingen. Ach ja, Christie zelf maakte voor het theater ook een lieflijker einde...ach.

Heerlijke sfeer, dat eiland met een diep, diep, diep gat, het onweer, de regen, de visioenen en angstbeelden, de flashbacks, het acteerwerk. Toch was het ook te veel van het goede, het tempo wordt er veelvuldig uitgehaald. Het wordt een beetje loom, misschien daardoor ook (oei) een drietal gezellige avondjes op de bank met de welbekende personages. En dat nekt de miniserie mijns inziens. Twee uurtjes waren meer dan genoeg geweest. Dan was het hoogstwaarschijnlijk 'spannender' geweest, nou ja, 'intenser' is wellicht het betere woord. Christie leest als een sneltrein, niet als een stoptrein.

Het grootste probleem voor mij was dat ik die schilderijen nu ook niet kan bestempelen als fantastisch. Mooi schouwspel, alhoewel de meeste scenes binnenshuis waren, en het Kammerspiel stijfjes werd gepresenteerd. De digitale visualisering vond ik ook lelijk. Theater op het celluloid, ik kan er meestal goed mee uit de voeten. Maar L'Anglaise et le Duc wil maar niet op gang komen en schrijdt voort richting mijn guillotine: slechts 2 sterren.

Veel mensen die struikelen over het (flinter)dunne verhaaltje, zie ik. Begrijpelijk is het wel. Toch schaar ik me bij bovenstaande quote van cinema.nl: "sober en onderkoeld, en als kijker raak je emotioneel amper betrokken". Er gebeurt weinig, en het 'sadistische spel' in het huis is over voordat je erg in hebt. We zijn amper halverwege als dit gegeven reeds achter de rug is. In een soort van 'real time' techniek is de day after de leidraad voor de bezonnen actie om de perfectere moord uit te gaan voeren. De voorbereiding bevat meer tijd dan de daadwerkelijke uitvoering, die altijd maar als imperfect uitpakt.

'Dun' is het verhaal zeker niet, wel voor degenen die daadwerkelijk een urenlange marteling verwachten of een overduidelijke beweegreden die door een haast onoverzichtelijke monoloog te kennis wordt gegeven. De monoloog komt ook puur voort uit de politie-verhoren en rechtbankverslagen van een tweetal 'real life' serial killers. Als men meer verwacht, wordt het fantasy als het ware. De monoloog is overigens uitermate fascinerend.

Ik kan natuurlijk ook als de voorgangers gaan uitweiden over de fantastische cameravoeringen, maar laat ik het eens over een andere boeg gooien.

Waarom dit geen meesterwerk is volgens mijn opinie? De overdaad aan humor. Ten eerste door de personages. Ik schoot al in de lach door de jaren '80 meiden-look in het tankstation-cafeetje, incl. de inzoom op de imperfecte bloedrode lippenstift. Maar al helemaal de uitstraling van de slachtoffers in het afgelegen huis. De broer (met foute snor) in z'n rolstoel, en de volgepoederde moeder des huizes (die verdacht veel leek op een man). En dan, als tweede en tenslotte, de tekkel. Als een soort van side-kick weet deze de lachers op de hand te krijgen.

Ook de humor zorgde voor de reeds genoemde 'emotionele onbetrokkenheid', maar dan in negatieve zin. De gruwelijkheden krijgen dan een andere dimensie, terwijl dat juist niet de bedoeling geweest is van de film. Een oubollige zweem ligt over de film.

Desalniettemin een feest voor het oog en het oor. Maar zeker niet 'everyone's cup of tea'. En duizendmaal beter dan Buttgereit's Schramm.

De dvd is trouwens een ingekorte versie. Wees niet getreurd, de originele versie bevat de overbodige 'intro' waar we te zien krijgen hoe onze hoofdrolspeler in het gevang kwam. Wellicht alleen interessant voor de gore-liefhebbers, maar de psychologische aspecten komen gewoon aan bod in de monoloog.

Tour de force van Margit Carstensen. Wat een sublieme rol! Fassbinder schotelt een fascinerend verhaal voor over een vrouw die worstelt met een post-natale depressie en daaruit voortvloeiende mensen die haar totaal niet begrijpen of juist misbruiken.

De film kan ook gezien worden als grote aanklacht jegens de kleinburgerlijkheid. Fassbinder houdt de kijker zowel letterlijk (spiegels spelen een zeer grote rol) als figuurlijk de spiegel voor. Zou jij niet gek worden van zo'n normaal leven?

The Afro-American American History X, zo kun je deze film enigszins omschrijven. Ook hier wordt de boodschap op een ongeloofwaardige manier uitgewerkt.

Eerst veel geweld, waarna de bad guy in de gevangenis belandt en in een mum van tijd wordt getransformeerd naar een 'I've seen the light!' gozer.

Lachwekkende drama-momenten met een om mama roepende huilende Ving Rhames en een snotterende naar papa roepende Terrence Howard maken het drama compleet. De verhaallijn rondom 'godfather' Chazz Palminteri biedt genoeg kwaliteit om de prent meer dan de befaamde halve ster toe te kennen.

Uitermate sterke film. Wat is de waarheid achter het drama? Langzaam wordt de film opgebouwd naar een nagelbijtende climax die haar weerga niet kent.

Acteerwerk is uitstekend, camera-registratie is uitermate effectief (vele close-ups naar zaken die afleiden van het gesprokene, dat de gemoedstoestand van een geteisterde Troels Lyby [de vader] extra onderstreept) en heeft totaal niks te maken met 'dogme-achtig' wat een aantal gebruikers alhier opperden [een euvel wat Deense cinema en acteurs nu eenmaal met zich meebrengen lijkt wel].

Een van de betere moderne Europese films. Uitermate verrassend, spannend en hevig emotioneel. Het einde 'moest' van mij, maar ik kan me zeer goed voorstellen dat anderen er strafpunten voor geven.

Vreselijke cliche-film met boksgevechten gefilmd met het zogenaamde stroboscoop-effect, oftewel dikke gruwel. Alleen al de muziek tijdens het eindgevecht is te erg voor woorden, uitermate pijnlijk.

Jordana Brewster (soapsterretje) moet inderdaad de lekkere meid spelen, maar de makers van de film waren vergeten dat ze ook de uitstraling van een superior moest hebben. Ze was meer eerstejaars dan de rest van de cast. James Franco redt het in de hoofdrol, hij moet nog wel leren smeriger te kijken. De aardige momenten zijn op je vingers na te tellen: 1,5*.

Resnais op de top van z'n kunnen, na een handvol korte documentaire meesterwerkjes en natuurlijk het sublieme Hiroshima Mon Amour. Hij flikt het om nog iets intrigerenders en mooiers uit de hoge hoed te toveren dan wat ik al reeds heb mogen aanschouwen.

Ik kan weer allerlei standpunten gaan herhalen over de strakke cameravoering (en strakke gezichten en een strakke tuin). Over emoties. Over filosofie. Over een mysterie. Over de editing. Over de tijdsprongen (incl. andere jurkjes van Seyrig). Over het verhaal (of juist het gebrek daar aan?).

In ieder geval werd ik anderhalf uur compleet meegezogen door de beeldenpracht, de lokatie, het mysterie, de verschijning van de drie protagonisten [m.n. Pitoeff die wel uit een horrorfilm lijkt te zijn weggelopen], en natuurlijk die heerlijke orgelherrie (die na een uur opeens overgaat in een halve minuut van een kakofonie van strijkers).

Grappig dat de documentaire die als extra op de dvd staat (die er op los interpreteert) notie maakt van Kubrick's The Shining en Hitchcock's North by Northwest. Maar geen woord werd er gerept over horrorklassiekertje Carnival of Souls (te danken aan de orgelherrie en de waltz-scene), die een jaar later uitkwam. Het is natuurlijk beter te zwepen met grote namen dan zo'n one hit wonder.

L'Année Dernière à Marienbad is een bijzondere ervaring (pour moi) vol interessante lagen. Er valt genoeg te ontleden, maar daar zit ik ook niet op te wachten. Soms is het fijner om een mysterie een mysterie te laten zijn.

[mental note] En vanaf nu uit de buurt blijven van hugohei... [/mental note]

Fantastische tragi-komedie. Eindelijk weer eens ontzettend hard kunnen lachen, aangezien Allen hilarische dialogen, one-liners en gebeurtenissen stopte in Annie Hall, en dat allemaal in een behoorlijk rap tempo.

A nervous romance

Zeer benieuwd nu naar Manhattan, die ga ik maar eens opsporen. Annie Hall krijgt i.i.g. een dikke 4,5*

Het plot is afkomstig van Eric Garcia, die meerdere detective-verhalen heeft geschreven over deze dinosaurussen in mensenlichamen...en hij schreef tevens Matchstick Men.

Anonymous Rex is een uitermate leuk detective-verhaal met hier en daar een spanningsboog ["de vreselijke ontdekking"]. Jammer dat de special effects super lelijk zijn (het is niet voor niets een tv-produktie). Goed vermaak voor detective liefhebbers. 3 sterren voor dit werkje.

Deel 3 van The Thin Man cyclus. Uitbreiding: de baby. Het verjaardagsfeestje is wel erg grappig.

Maar de alcohol-grappen zijn veelal verdwenen en Asha krijgt te weinig airplay.

Meer oog voor het mystery deze keer, met een goede ontknoping.

Genoeg amusement, maar staat flink in de schaduw van de eerdere twee delen. Echt goede grappen zijn te schaars aanwezig. Jammer. 3 sterren.

Eerste kennismaking met Straub-Huillet. Eigenlijk ook wel precies gekregen wat ik mocht verwachten door wat eerder inleeswerk.

Theateracteurs die het toneelstuk Antigone van Sophocles (in een trouwe vertaling van Brecht) statig spelen én oreren. Het is duidelijk dat de tekst 'het belangrijkst' is, dat voelt ook zo aan. En daar kan ik me volledig in verdrinken: de kunstvorm staat voorop.

Hier tegenover staan vreselijke, opzichtige cuts gepaard met het geluid. Erbarmelijk en amateuristisch. Niet mijn kopje thee.

5* en 0,5* maken 2,5*.

Stiekem wel benieuwd naar ander werk van het duo, maar een kunstvorm vertalen naar film zou ik toch op een andere manier willen zien én ervaren.

Hell yeah, een documentaire over 50-jarige poedel-rockers die 'rocken', vechten en huilen. Ontroerende mockumentary-achtige (incl. hilarische verwijzingen naar 'de rock-mockumentary' This Is Spinal Tap) tragi-komische halve road-movie van hoog niveau.

Een haast ongelooflijk verhaal van een tweetal vrienden die zijn blijven hangen in de jaren '80 en de commerciële boot hebben gemist door foute beslissingen. Tja, je komt alleen ver in de business als je ook daadwerkelijk brains hebt. Maar dat levert gelukkig dan wel deze documentaire op.

De openhartigheid (en vele tranen) dragen bij aan een menselijk portret. Veelal te danken aan regisseur Sacha Gervasi, voorheen roadie bij Anvil, die echt bovenop de gebeurtenissen en prive-troubles zit.

Gervasi daarentegen heeft de boot niet gemist. Hij is vooral bekend geworden als de ex-man van ex-Spice Girl bitch Gerri Halliwell en script-schrijver van het Spielberg/Hanks vehikel The Terminal.

Heerlijke muziek-docu die veel meer te bieden heeft dan vreselijke muziek.