Opinions

De wansmaak-avond werd afgesloten met Nacht vd Wansmaak klassieker 'Ape'. Het is echter jammer dat de meest spectaculaire scenes reeds aldaar te zien waren, zodat de resterende 70 aaploze minuten een ware hel waren.

De scenes met Ape (jaja, met plastic koeien, barbiepoppen, piepschuim rotsblokken, een dode haai en een spectaculair gevecht met een boa constrictor) zijn de hoogtepunten. De rest is mogelijk nog slechter. Lang uitgesponnen scenes van een kwartier van een oprukkend leger incl. dezelfde shots.

Daarnaast was Ape ook nog eens bedoeld om uitgebracht te worden in 3-D. De makers doen er alles aan zoveel mogelijk kogels op het publiek (ipv de aap) af te vuren.

Verbazingwekkend produkt, dat slechts bij vlagen 'leuk' is. Tegenhanger The Mighty Peking Man is tig keer beter.

Sfeervol, humoristisch en bevreemdend lekker. Zo kun je natuurlijk de muziek en de verschillende theatrale projecten van De Kift omschrijven. Niet zo gek dus dat ze ook het medium 'film' hebben gebruikt 10 jaar geleden. Inderdaad, deze 'De Arm van Jezus', een object overigens besmuikt met vele metaforen.

Doordrenkt met oud beeldmateriaal van de Limburgse mijnen en de Rotterdamse haven, en daar omheengebouwd een familiehistorie die ondanks in herhaling vallende poëzie toch weet te beklijven en amuseren.

Deed me vooral denken aan het werk van Kaurismäki. Aangezien De Kift buitenlandse samenwerkingen niet schuwt, is het te hopen dat ze - als ze weer het medium cinema willen gebruiken - Aki contacteren. Een meesterwerk zal wel eens geschapen kunnen worden... 'De Arm van Jezus' is dat net niet...

Een man is zo nu en dan toe aan een no-brain actiefilm. Gisteren was het weer eens zo ver, en zapte ik naar ActionNow, de zender die beter bekend staat als 'poel des verderfs', waar veelal low-budget direct-to-video troep wordt uitgezonden. Armstrong is geen uitzondering.

Slecht acteerwerk (of montage, het is weer duidelijk dat de klappen niet aankomen), en grappig bedoelde side-kicks maar het niet zijn, en natuurlijk een schaars geklede vrouw (net onder de douche vandaan, als de bel gaat snel een sexy bloesje + rokje aantrekken) die meer dan 20 minuten wordt achtervolgd door 15 boze mannen met grote geweren, die maar niet genoeg krijgen om onder haar rokje te kijken als ze weer omhoog klimt. Oh ja, het ging over kernwapens, laten we daar dan maar iets mee doen in de finale.

Goed voor je relativeringsvermogen dit soort onzin: 0,5*. Om van te huilen.

Waren Evil Dead 1 +2 doorspekt met links naar klassieke horrorfilms, Army of Darkness is vooral doorspekt met links naar klassieke sf-films en 'King Arthur' films.

Meest voor de hand liggende voorbeeld is de magische versregel klaatu barada nikto die regelrecht komt uit The Day the Earth Stood Still. Sowieso de harkerige stop motion effecten in de film verwijzen al naar de vele jaren 50 sf-films die bekend waren door die harkerige stop motion effecten.

De herziening van Army of Darkness na zo'n 14 jaar was minder hilarisch dan ik had gehoopt. Genoeg fantastische quotes, Raimi's herkenbare visuele (camera-)stijl, en prachtige skeletten. Helaas kwam de film nu wel zeer verouderd over op een of andere manier. Evil Dead 1 + 2 hebben de tand des tijds beter doorstaan.

Prima vermaak uit mijn video-hoogtijdagen.

Interessante stijl hanteert Dovzhenko....oké, oké, stijlen. Een mengelmoes van jewelste zeg.

Eerst denk je naar een voorvader van Tarkovsky te kijken, vol stilstaande angstaanjagende (spook)figuren. Daarna waan je je in de Eerste Wereldoorlog waar veel shots lijken op politieke (spot)prenten [Tardi kwam zelfs nog naar boven waaien in mijn associatieve brein]. Dan pure Sovjet-cinema [snelle montage, schaduwen, etc.] die we kennen van o.a. Eisenstein. Vervolgens een tergend doodsaaie 'vergadering' die de film niet ten goede komt. Gelukkig word je wakkergeschud door alle bovenstaande stijlen gewoon lekker door elkaar heen te mixen met nog meer excentrieke koppen en karakters. En dan die opzwepende muziek die maar doordendert! Vermurwd en verslagen staat er opeens 'einde' in het beeld.

Bijzondere uitputtingsslag!

Synchronfassung. Net als de overige Malle-films deze maand op ARTE. Spijtig.

Ascenseur pour l'Échafaud is een heerlijke mix van 'dommigheidjes', prachtig camera-werk, een make-up-loze Jeanne Moreau, muzikale noten van Miles Davis, afgewisseld met heerlijke stiltes. Simpel, naturel, apart, meeslepend. Aanrader (maar niet in de Synchronfassung lijkt mij).

Vakwerk: de Italiaanse vlag was de Franse vlag. Pijnlijk. Afgezien van deze fout en het geheel overbodige romantische sub-verhaaltje was deze film toch het bekijken waard met prachtig beeldmateriaal van Mount Kenya.

Mooi geschoten (alhoewel er plotseling een keer een microfoon boven in het beeld zweefde) documentaire van Stokman. Dit keer niet een gemakkelijk onderwerp, integendeel. Ik vind het daarom zelfs moeilijk een waarde-oordeel te geven.

De verhalen danwel beweegredenen zijn niet echt verrassend. Het verhaal van de predikersvrouw lijkt zelfs een blauwdruk van de situatie waar een vriendin van m'n zus zich in bevindt. Inclusief de reacties van de buitenwereld, in casu 'hoe kun je in godsnaam je jonge kinderen zo achterlaten als je zelfmoord pleegt'? Onbegrip dus en daardoor begrijpelijk dat de potentiele zelfmoordenaars anonieme hulp zoeken op het internet.

Daardoor is het juist ook knap dat de 4 geinterviewden zo openhartig spreken over hun ideeen. Alhoewel ze wel aan Stokman de eis hadden gesteld dat de documentaire niet verkocht mocht worden aan de VS (waar ze allevier wonen). Tja, met de pindakaas-mogelijkheden is het ook niet mis denk ik dan (en dat nog wel dat 2 van de geinterviewden computertechnici/webbouwers zijn). Nogal tegenstrijdig, net als de nieuwsgroep zelf. Het weerhoudt hen ervan zelfmoord te plegen, alhoewel ze tips opdoen hoe zelfmoord te plegen.

Deze week nog te zien op de digitale zender HollandDoc, waar Walter Stokman te gast is. Zijn stukken luchtigere Beautiful in Beaufort-Wes is ook nog aldaar te bewonderen.

Mijn kennismaking met de alomgeprezen regisseur Parajanov resulteerde in een grote teleurstelling.

Een filmpje met zeer slecht acteerwerk, the bad guy leek wel weggelopen uit een jaren 70 Bollywood film, (nee Mug, het zijn vooral de beelden), met zo nu en dan aardige beelden maar geheel niet bijzonder, irritant camerawerk, zeer slechte montage, (maar het gaat om de mystiek etcetera), metaforen die ontzettend voor de hand liggen voortgesproten uit een gedichtje van een basisschool-leerling, (maar het is Kunst, met de hoofdletter K), met de hoofdletter K ben ik het eens, Kitsch.

Mijn grote wens om Sayat Nova eens te mogen aanschouwen is verpulverd door dit produkt.

1,5* (er zitten een aantal mooie scenes in, en de muziek was fantastisch)

edit: op de dvd stond een aardig portret van de regisseur. Inclusief beelden van zijn vorige films. Laten die beelden nu echt prachtig zijn...jammer dus dat ik deze film als eerste tegenkwam. Er is hoop.

Genoeg giallo-kenmerken aanwezig in deze Turkse film, en niet geheel verrassend is het ook nog eens een remake van een giallo-film. Jawel, een moordenaar gewapend met een scheermes gekleed gaande in het zwart (handschoenen, jas, hoed, zonnebril) het liefst schaars of niet-geklede jongedames om het leven brengt.

De uitwerking is echter belabberd. Soundtrack (getaped ongetwijfeld van allerlei giallo-films) wordt te pas en te onpas aan- en uitgezet. Alles gaat van de hak op de tak, en logica is echt helemaal nergens te bekennen. De spanningsboog staat ook slap gespannen; gelukkig weet het onfunctionele naakt (in een Turkse film nog wel) nog enigszins de aandacht er bij te houden, en via wat slechte dialogen en een crappy finale kan er zelfs geglimlacht worden.

Curieuze troep.

Goede, sfeervolle film die voor zo'n 90% steunt op de rol van Sean Penn. De rest van de cast heeft eigenlijk weinig toe te voegen, alleen Jack Thompson als de baas van Bicke weet nog iets extra's aan het geheel mee te geven.

Sean Penn speelt fantastisch tot de scene waar hij wacht op het vliegveld en zenuwachtig wordt en door een soort van epilepsie-aanval (???, ik weet niet hoe ik het beter moet verwoorden) inclusief trillende ogen kijkende in tl-buizen doordraait. Daar ging het geheel mis gevoelsmatig.

Zeker de moeite waard, maar het script geeft te weinig ruimte voor de bijrollen die er maar een beetje als zandzakken bij worden gesleept voor het dramatisch aspect. Hier had meer in kunnen zitten. Keurige 3,5 sterren.

Muziekheld Brel staat z'n mannetje in deze film, zeker met z'n speech in de prachtige finale. Voor dat is het toch anderhalf uur kijken naar vale beelden, weinig verrassende corruptie methoden zodat de mogelijke spanning ver te zoeken is, in een te klassieke setting en structuur. Te gewoontjes en zeker voor die tijd al beter en vaker gedaan; prop er dan ook echt een mei '68 rel in bijvoorbeeld.

Voor die tijd een opmerkelijk moderne (nu knullig ouderwetse) bliep bliep soundtrack met een giallo-sfeer, en geen Brel chansons.

De film kabbelt aangenaam door, maar het wordt pas echt goed tijdens die 2 minuten Brel aan het woord in de rechtszaal.

Typische low-budget film waarin de vecht-scenes uitermate slecht gechoreografeerd zijn (full body contact? eerder veel lucht tussen de vechters). En over de special effects over deze Die Hard in outer space zal ik maar zwijgen, veel legoblokjes en piepschuim (maar geen touwtjes bij de ruimtevliegtuigen!)

Een totale mislukking dus. Een 0,5*, ware het niet dat Bruce "Evil Dead" Campbell een opmerkelijke bad guy neer zet. Zijn tekst bestaat voornamelijk uit citaten van Shakespeare, Yeats en Julius Caesar. Toch maar 1* voor die 'kwalitatieve' grinnik-momenten.

edit: zelfs de aftiteling bevatte fouten. De vrouw van Morran heette Moran? pfffff

Wellicht dat 'verbazing' het beste woord is om deze film te omschrijven. Het is in feite een spuuglelijke film vol narigheid en rare, excentrieke kwibussen dat je niet meer weet of je nu moet lachen of huilen. Het werd lachen (bijgestaand door een baby in de zaal). Als Muratova op het laatst bepaalt dat het eigenlijk huilen moet zijn door een minutenlange scene op het scherm te toveren vol zielige, uitgemergelde hondjes, dan gaat het eigenlijk wel mis. Blijkbaar intellectueel gesnotter of zo.

Curieus. En zet stiekem toch aan meer van Muratova te zien. Want volgens mij is het wijsvingertje van haar niet in iedere film prominent aanwezig. Indien wel, verlicht mij en houd mij tegen.

Huiveringwekkende en extreem grappige footage-docu waar met verve allerlei filmpjes met elkaar worden verweven incl. meezing-liederen over die briljante atoombom en die slechte Jappen en communisten. En natuurlijk Burt the Turtle die de kinderen informeert wat ze moeten doen als ze 'the flash' zien: Duck and Cover! Veel propaganda-filmpjes behoren zeker tot wansmaak-cult-klassiekertjes.

Lachen met de atoombom, het kan!

Als groot liefhebber van het werk van auteur Ian McEwan moest ik deze film zien. Wellicht omdat Atonement zich ook leent voor een interessante verfilming. De makers hebben mijn stoutste verwachtingen meer dan goedgemaakt.

Na een uur fluisterde m'n filmpartner al in m'n oor dat ze na de film al een nabespreking verwachtte. Ik was al een uur bezig met verzuchtingen als 'briljant', 'oh oh oh, wat een goede interpretatie', of een diepe zucht als 'ja'. Ik zat er helemaal in, dat bleek wel.

Regisseur Wright strooit met aanwijzingen alsof het pepernoten zijn. Het is eigenlijk verwonderlijk (daarom ook briljant) dat zij die het boek niet hebben gelezen er geen een hebben gezien. De nabespreking zorgde dan ook voor 'goh, nu je het zegt' uitspraken. De aanwijzingen zijn ook briljant, tot in kleine details. De eigenlijke sterfscene van Robbie in het midden van de film. Zijn schotwond in de borst die verdwenen is als Briony hem later ziet bij haar zus. De soundtrack vol typmachine-geluiden (vol lof alhier). Maar het allermooiste (m'n eerste weggepinkte traan) is het moment dat de kleine Briony door het raam kijkt, een glas-in-lood-raam met daarin in volle glorie de figuur van de Heilige Maria: het moment dat voor mij duidelijk was dat de makers op het juiste spoor zaten.

Net als in het boek zijn sommige gedeeltes tijdens de oorlog-sequenties de zwakke schakel. Of sowieso het valse sentiment dat daar een beetje wordt onttrokken, zeker als we ook nog bestaande news-reels te zien krijgen. Ook de laatste 10 seconden zijn iets over the top, alhoewel het wel in de film hoort, de laatste 10 seconden van het boek hoort in de boekvorm. Sowieso zijn de laatste 5 minuten een zeer gedurfde maar gelukte interpretatie van het boek.

Het zal Oscar-nominaties gaan regenen, Knightley en McAvoy spetteren. Toch zet ik m'n geld op de jonge Saoirse Ronan. (en adapted screenplay en het camerawerk van Seamus McGarvey [het Duinkerken-strand-shot, au au])

Indrukwekkende boekverfilming, Atonement ligt inmiddels weer op m'n nachtkastje, een herlezing is noodzakelijk.

Als het schaamrood niet op de wangen staat bij hen die ook maar iets met deze film te maken hebben gehad, vind ik het knap. Dit is rampzalig. Slechte 'grappen' (I will hurt your knee with my Lillehammer was de enige grap waarbij de lift omhoog ging bij mijn linkermondhoek), slecht acteerwerk, slecht camerawerk, noem maar op. Alles.

Voor hen die graag gepijnigd willen worden.

Mooie, trage film. Met een subliem einde. Waar de film helaas de mist ingaat is de uitwerking van de vriendschap tussen Julien en Jean (puik acteerwerk overigens van de twee jongelingen!): een hechte vriendschap, elkaars boezemvrienden, dat komt amper naar voren. Dit is ook te wijten aan het trage tempo van de film, omdat het al een lange tijd duurt voordat de twee bevriend raken. Gevoelsmatig had ik dit anders aangepakt. 3,5*

Gisteravond heb ik me ook maar eens overgegeven aan dé blockbuster die de 3D terug in de bioscopen bracht. Gelukte poging, maar dan juist op het punt wat ik niet had verwacht.

Ik kan me voorstellen dat de technische 3D-snufjes wonderbaarlijk hun werk deden met een brilletje op de neus bij de kijker, maar het is toch allemaal computerwerk. Nergens kreeg ik het gevoel dat we daadwerkelijk in een 'jungle' of 'bos' waren. De fantasieplaneet Pandora met de kitscherige, zwevende bewoners Na'Vi vechtend tegen de zelfs onaardse vliegtuigen en vechtrobotpakken komt compleet te overtuigend uit een computer. De finale is wel degelijk bloedmooi en entertainend.

Juist de entertainment-factor is positief uitgeslagen. De verwachting lag bij mij in een gezapig ecologisch sprookje in sf-sfeer; zie daar de Na'Vi. Deze inheemse indianenstam, een mix van blauwe katachtige marsipulami's, behoort (samen met suffe Sam Worthington en consorten) de zieltjes te winnen bij het publiek. Bij mij lukte het niet. Juist de tegenpartij, de extreme slechteriken, die wisten bij mij de handjes op elkaar te krijgen. De eeuwige good vs evil strijd in o.a. de cinema is in Avatar wederom oneerlijk. In slechte b-films traditie: terwijl de bad guys zorgen voor een glimlach op het gelaat, zorgen de good guys voor doodse momenten. Niet voor niets dat de bad guys ook glorieus een overwinning behalen op de good guys (whoehoe), maar door een regelrechte deus ex machina weet de godheid van de good guys toch nog het tij te keren (hahaha).

Prima entertainment derhalve, en spijtig dat ik het niet heb mogen aanschouwen met zo'n brilletje op m'n neus (niet dat dat mijn score veel zou beïnvloeden).

Film die haar bekendheid geniet door het 'verboden' slothoofdstuk. Het publiek vond het maar niks, dus werd de film binnen een week uit de zalen gehaald, werd het einde in de gehaktmolen gestopt en werd de rest verknipt tot een rare volgorde, zodat de film een nieuw leven ging leiden als een ordinaire seventies sekskomedie waar het publiek juist niet genoeg van kreeg.

Beide versies zijn te bewonderen op dvd, incl. documentaire over de film, waar Di Leo zijn exploitation films verdedigt als vrouwvriendelijke films. Daar valt over te twisten, en dat zal ook wel de bedoeling zijn.

De prent moet het vooral hebben van de twee dames die helemaal in hun element zijn. Blondine Gloria Guidi is mysterieus, bloedmooi, en 'gewillig'. Ze laat zich helemaal meesleuren door de temperamentvolle Lilli Carati, die mij weer een beetje deed denken aan die andere Italiaanse schone uit mijn jeugdjaren - jaja, Sabrina.

Avere Vent'anni is overigens niet alleen een foute sekskomedie met een bevreemdend slotstuk. Er zit waarempel een hoogstaande (jazeker) scene in waar de twee dames eens niet uit de kleren gaan en de geschiedenis van hun personages vertellen in de camera.

De film is te beschrijven als opmerkelijk curieus, furieus en een tikkeltje serieus.

Waren de segmenten met Ellen Vogel (eerste verhaaltje) en Lou Landre ('de rode draad') prima te pruimen door uitstekend acteerwerk, wisten de andere twee verhaaltjes de film in een diepe duinpan te lanceren. Dramatisch slecht geschreven, onboeiende lectuur en m.n. het laatste verhaaltje leek wel een aflevering van een soap van een regionale omroep als we puur kijken naar 'acteerprestaties'. Fikse tegenvaller na Eilandgasten....en het wordt een trilogie? Lieve hemel.

Prachtige mini-serie (een verkorte versie werd uitgebracht in de bios) die veelal vasthoudt aan het originele verhaal van Carlo Collodi (19de eeuw alweer).

Heerlijke Italiaanse sfeer, mooie settings, grappig en emotioneel. Het voelt eerder jaren 80 aan dan jaren 70. Maar de pop Pinokkio beweegt verbluffend.

Meest opvallend (en bekend) is de muziek van Carpi die bijdraagt aan de sfeer. Het Pinokkio-thema is bekend in xtc-pillen-land door die megahit begin jaren 90 van Pin-Occhio. Het blijft maar doordreinen in je hoofd en je fluit iedere keer weer mee als Pinokkio eens te meer moet rennen.

Erg leuk, ook van mij 4 sterren. En Gina Lollobrigida was al 45 jaar....niet te geloven, je schat haar echt midden 20.