Opinions

Voor mijn gevoel ben ik zowat de laatste die deze film nog niet gezien had en ik moet zeggen: ik heb me er prima mee vermaakt. De gewelddadige pop als gevolg van uit de hand gelopen AI is natuurlijk done to death, no pun intended. Heb ook niet het idee dat de film heel veel meer pretendeert te zijn dan wat we al kennen van Chucky en Black Mirror.

M3gans zelflerend vermogen is nodig aan herkalibrering toe als blijkt dat ze de buurhond en een klasgenoot van Cady pijn heeft gedaan. Tante, voogd en programmeur Gemma zal dat over het hoofd gezien hebben, wat niet verwonderlijk is omdat ze de AI-robot in een weekendje afgeraffeld heeft, meer om als vervangende opvoeder voor Cady te laten fungeren dan iets anders.

Als het gemakzucht waarmee Gemma haar verantwoordelijkheid als voogd ontduikt over lijkt te slaan op Cady, die haar verdriet om het verlies van haar ouders uit de weg gaat vanwege M3gan, is het morele cirkeltje gemaakt en dient M3gan gestopt te worden voor ze teveel schade aanricht. En met schade bedoelen we PG-13 schade, uiteraard. Je zou kunnen zeggen dat het jammer is dat een film als dit er qua geweld of gore of zelfs maar spanning nergens een schepje bovenop durft te doen; ik vond best wel wat meerwaarde in de humor. Om de pop onverwacht een kitscherig Frozen-achtig slaapliedje te horen inzetten of een dodelijk dansje te laten opvoeren dat Saturday Night Fever in de blender gooit met Kill Bill’s Gogo Yubari, is wat mij betreft een effectieve aanslag op de lachspieren. Ook daar zet het niks wérkelijk absurds in werking, maar het geeft wel aan dat het zichzelf ook niet serieus neemt.

Een beetje gelikt, weinig innovatief en terughoudend grafisch maar daar tegenover best wel rake opvoedkundige observaties, wat effectieve momenten van dreiging en voorzien van genoeg bombast en zelf-relativerende humor om er een wat campy feel aan te geven. Leuk 3*

Post-apocalyptische/dystopische stop-motion die door de aandacht voor details, fantastische creaturen en uitgebreide world-building héél veel respect afdwingt, al staat daar tegenover dat deze woordloze vertelling - ik had me die zoektocht naar subs wel kunnen besparen - ook wat oeverloos overkomt en het niet altijd even makkelijk de aandacht erbij te houden is. Ironisch genoeg helpt de animatie daar juist niet bij doordat het van zo een constant ontzagwekkend niveau is, dat zelfs het ontzagwekkende juist steeds minder opvalt; de kijker wellicht wat afstompt.

De film laat zich een beetje als een soort omnibus kijken, waarbij een ge(gas)maskerde man met een koffer vol explosieven als missie op een door God vergeten (gestrafte?) wereld door verschillende lagen van beschaving afdaalt, elk in uiteenlopende gradaties van verval en/of viezigheid verkerend. Iedere laag verschilt qua bewoners, de mate van beschaving en hun eventuele beheersing door een hogere macht maar ze komen stilistisch en thematisch duidelijk uit dezelfde koker. Iedere laag of wereld lijkt op anekdotische wijze iets te illustreren binnen thema’s als religie, onderwerping, onderdrukking, dood en vrijheid en de film lijkt naar het einde toe iets cyclisch in gang te zetten als in een van de laatste segmenten een kleurrijke, hallucinante voorstelling van (nieuw?) leven opgevoerd wordt, dat in schril contrast afsteekt tegen alle dood en verderf van het voorgaande.

Een echt rechtlijnig geheel is het niet en ook een echte spanningsboog ontbreekt maar het magnum opus van Tippett draait natuurlijk niet om het verhaal. Er spreekt wel degelijk een visie uit over de mens en over de wereld en hoewel dat geen vrolijke aangelegenheid lijkt te zijn, het levert een indrukwekkende film op die met veel passie, humor en aandacht in elkaar is gezet en waar in ieder hoekje van ieder frame wel iets te ontdekken valt. Vreemde keuze vond ik die live-action stukjes. 3,5*

Potdorie.

18 jaar geleden is het alweer, toen Moreau samen met Palud toch wel een beetje furore maakte met het ijzingwekkende home invasion filmpje Ils (2006). Niet dat beide regisseurs sindsdien stilgezeten hebben, maar Moreau leek vooral een director for hire met enkele familie- en young-adultgerichte werkjes en Palud heeft volgens mij nog twee actiefilmpjes uitgebracht. Ik heb er niks van gezien (ook niet hun gezamenlijke remake The Eye (2008)), maar een snelle blik op hun CV is genoeg om te concluderen dat niets ervan in de lijn ligt van hun debuut, laat staan van hetzelfde kaliber. Tot nu.

MadS heeft diezelfde kleinschalige indie-vibe die Ils ook zo charmant maakte, maar het is duidelijk van grotere ambitie. Stel je een light-versie van [Rec] (2007) voor of hoe een 28 Days Later... (2002) er op dag 1 uit zou zien, maar dan geschoten als één lange tracking shot - en je krijgt een beetje een idee wat voor onheilspellende achtbaanrit MadS geworden is. 18 jaar is een lange tijd en je vraagt je af waarom het zo lang heeft moeten duren voordat Moreau klaar was om met een volwaardige opvolger voor Ils op de proppen te komen, maar het resultaat was het wachten waard. Niet dat er niks op af te dingen valt. Zo heeft de film even nodig om op stoom te komen en ook de gimmick van de one-take overtuigt misschien niet meteen.

We volgen Romain, die na een bezoek aan zijn dealer onder invloed van een obscure drug ietwat manisch achter het stuur kruipt om naar een feest te gaan. Onderweg pikt hij een verwilderde, ogenschijnlijk ontsnapte en hysterische vluchteling op. Hij krijgt er niks zinnigs uit en terwijl hij zijn eigen intoxicatie onder controle probeert te krijgen, besluit hij haar naar het ziekenhuis te rijden. Voor het echter zover is, steekt zijn passagier zichzelf meerdere malen en begint Romain, doordrenkt in haar bloed, te panikeren.

Wat volgt is een fascinerende helletocht die langzaam maar zeker in beeld brengt met wat voor escalerende situatie we te maken hebben. We wisselen een paar keer van perspectief, wat Moreau niet alleen in staat stelt om de one-take te prolongeren maar ook de dreiging en uitwerking van de besmetting overtuigend in beeld te brengen. Naar het einde toe wordt het wellicht wat voorspelbaarder maar met een weergaloos gevoel voor cadans weet Moreau tot aan de eindstreep te overtuigen. Ik mag hopen dat we niet te lang hoeven te wachten op de volgende, want dit smaakt naar meer. Hele dikke 4*

Meh.

Poging tot oprecht drama tegen de setting van een zombie-apocalypse. Maar met Breslin (die ik zelden een rol mooi heb zien vervullen) en Arnie (die misschien een van zijn betere rollen weggeeft maar nog altijd een miscast van jewelste is), verspeelt de film zijn insteek bijna bij voorbaat.

De grauwe wereld met gedempte kleuren en constant mistroostige sfeer en laag tempo gaat na een tijdje wat vervelen. Zoals Insignificance al aangeeft, worden sommige stukjes drama dan ook nog eens extra aangezet, wat onherroepelijk een irritatiesnaar raakt.

Qua make-up en cinematografie niet verkeerd maar gezien de insteek, levert deze film gewoon te weinig. Te weinig invoelbaar drama, te weinig spanning, nul verrassingen en weinig boeiende gebeurtenissen. Had er dan toch maar een outbreak of wat tegenaan gegooid. 2*

Ijzingwekkend toch wel.

Het helpt wellicht als je mensen kent zoals Alicia. Onzeker, wantrouwig en sociaal oncomfortabel in toenemende mate. Een weirdo (wat ik hier vaak teruglees) zou ik het niet noemen, maar de neiging naar instabiliteit ligt vanaf moment één op de voorgrond. Prachtig vertolkt door Temple, die de vertwijfeling, geveinsde lachjes en het constante ongemak heel naturel brengt.

Gaandeweg krijgt ze vele zetjes die haar over de rand duwen (no pun intended), allemaal even subtiel als geloofwaardig. Opgescheept met vreemden in een vreemd land en verstoken van veiligheid, heeft ze constant het gevoel dat ze teveel is en lijkt ze iedere prikkel navenant te interpreteren. Aanvankelijk onderhuids maar geleidelijk kan ze het - door slaapgebrek vs slaapmedicatie - steeds slechter binnen houden, tot ze volledig doordraait.

Tergend unheimisch, in perfecte dosering opgevoerd door Silva, met enkele fijne symbolen, beeldtaal en mooi geschoten landschap. Werkelijk magnifieke Temple en een heerlijk walgelijk diplomaatszoontje van Cera. Met bovendien een einde dat even eenvoudig als gedurfd is. 4*

Casey Affleck is een held.

Bij goed acteerwerk denken we misschien wat snel aan bekende namen, grote gebaren en emotionele uithalen. Maar weinig acteurs weten zoveel emotie over te brengen middels nuance als een getergde Casey Affleck, die aan de voorkant een functioneel mens weet te blijven, maar toch in iedere uiting een plekje vindt voor zijn hartverscheurende voorhistorie.

En hartverscheurend was het, want de tragiek van de sleutelscene wordt prachtig neergezet. Het moment dat Lee zijn voogdijschap over Patrick verneemt, hem onherroepelijk dwingt om zijn trauma, de oorsprong van zijn aversie jegens Manchester te herbeleven, is niet alleen een realistische weergave van een kortstondige doorbraak van een suppressief geheugen; het is visueel ongelooflijk knap en invoelend naar beeld vertaald. De scene op kantoor wordt opbouwend versneden met de uiteindelijke flashback die Lee's trauma bloot zal leggen. Het is licht fragmentarisch, op momenten beroofd van geluid, maar met een emotioneel crescendo waar je u tegen zegt. De scene op het politiebureau komt zo mogelijk nog meedogenlozer binnen. Groot respect voor de regie waarmee dit scharnierpunt is vormgegeven.

Het biedt genoeg draagkracht tot de eindstreep, want qua verhaal gebeurt er eigenlijk niet bijster veel. Wat worstelingen in rouwverwerking, regelingen voor de uitvaart die getroffen moeten worden en verwikkelingen rond de voogdij van Patrick, maar Lee's interne gevecht is constant sluimerend aanwezig. Het krijgt misschien geen evident emotionele uitspattingen meer, maar galmt wel na in iedere scene en iedere handeling van Lee die, nogmaals, zo bewonderenswaardig genuanceerd en doorleefd geportretteerd wordt door Affleck.

Fijne wisselwerking ook tussen Patrick en Lee, waar er tussen de littekens en onkunde toch genoeg ruimte gevonden wordt voor humor. Niet van het 'grappen-soort,' eerder de situationele variant die op herkenbare wijze relativering en lucht geeft in tijden van intens verdriet (bijvoorbeeld wanneer een verhit moment in de auto doorbroken wordt door een miscommunicatie die Lee doet optrekken, terwijl Patrick net uit wil stappen).

Patrick geeft de film sowieso iets luchtigs en bovendien een blik vooruit, uit de ellende. In dat uitzicht (op hoop, toekomst of überhaupt zingeving) schuilt voor mij de schoonheid die Manchester By The Sea uniek maakt. Want hoewel de film voornamelijk handelt over de verpletterende werking van verdriet groter dan de man die het moet dragen; nihilistisch wordt het nooit. Lee's pogingen zijn verleden het hoofd te bieden mogen dan vruchteloos blijven, er schuilt iets fantastisch menselijks in de manier waarop hij het blijft proberen - en vooral in de wisselwerking met Patrick komt dat telkens naar voren.

Groot, meedogenloos woekerend verdriet, verpakt in een paar grote, maar oh zo veel kleine momenten en gebaren. Door regisseur Lonergan in een vorm gegoten die eer doet aan de emoties; ze niet via short-cuts probeert te bereiken of over te brengen. Misschien wat traag, maar wie Affleck met aandacht observeert, ziet genoeg om 137 minuten mee te vullen. Halfje erbij na herziening 4,5*

Geinig.

Vrij pretentieloos van opzet en toon, wat de baan vrijmaakt voor een simplistisch uitgangspunt, een bont gezelschap aan uiteenlopende types en een kolderieke invulling door acteurs die niet het talent hebben om zichzelf al te serieus te nemen; en dat dus ook niet doen.

Dat is meteen het grootste verschil met een film als 8 Femmes, waar het me qua setting en variatie binnen personages (de slimme, de stoere, de naïeve etc) wel een beetje aan deed denken. Goed, The Mansion verruilt het musicalgedeelte (op Enzo's performance na ) voor een extra streepje horror - maar verwacht niet dat je deze vanachter je kussentje hoeft te bekijken. Waar Ozons toneelstuk voelbaar vernuftig in elkaar is gedraaid en het plezier toch een intellectuele ondertoon meekrijgt, heeft Datis het de kluchtigheid van een lokaal gezelschap meegegeven; het is allemaal vrij simpel en plat en overdreven neergezet; en eigenlijk werkt dat best.

Sympathiek filmpje, dat evenveel plezier uitstraalt als het oplevert. Mits je niks moeilijks of vernieuwends verwacht. 3*

Typisch zo'n film waar ik, op grond van de synopsis, posters en reacties van mensen, totaal geen zin in had. Waarschijnlijk omdat je de film dan al zo goed als gezien hebt.

Je weet precies wat te verwachten en de film herbergt dan ook geen verrassingen. Symphatieke hoofdpersoon (die zijn bitterheid met humor vermomt), emotionele wirwar in de binnenste kringen (voor- en tegenstanders), wat filosofisch geneuzel over zeggenschap over het eigen leven etc. etc. Niet (echt) slecht, maar verrassend is anders.

Visueel was het ook nog eens erg pover, kreeg het idee dat Mar Adentro evengoed een boek had kunnen zijn.

Amenábar kiest op haast ieder vlak voor de makkelijke weg en het verbaast me echt dat hij daar hoge ogen mee gooit. Ach, het is ook wel een erg zielige situatie natuurlijk.

2,5*

Wauw.

Iets wat altijd te waarderen valt, als een soort van minimum, is een consistente stijlvoering. Niet alleen slaagt Mary and Max daar feilloos is, de stijl is eigen, steevast grappig en prachtig om te zien. Visueel minder geforceerd dan Tim Burtons werk en inhoudelijk een soort kinder-Solondz.

Het kleurgebruik is weergaloos in al zijn subtiliteit; veelal rode toetsen op een basis van een bruin en grijszwart schema. Hoe het zo contrastrijk weet te blijven is een kunst op zich, het voorzichtig gebruik van accenten maakt het nog rijker. Waar een Sin City de plank haast consequent misslaat, is ieder shot in Mary and Max een schot in de roos. De animatie is al even briljant; licht hakkelig en onhandig maar perfect binnen het kader van de film.

Dan de karakters...met name Max is een karakter om verliefd op te worden. Zo'n desolaat bestaan en toch 'proud to be an Aspie'. Grappig, aandoenlijk, soms triest, soms herkenbaar.

Ook de wijze waarop zo'n personage opgebouwd wordt is creatief èn effectief. Ik zag laatst Mr. Nobody, die in iedere scène een bepaalde (gevoels)essentie wist te treffen. Mary and Max doet iets soortgelijks: visuele details, (woord)grapjes en korte, stille shots zijn de kleine bouwstenen van een heel leven, zo gedetailleerd en liefdevol geportretteerd dat je langzaam verweven raakt met de personages, hun angsten en verlangens.

De vriendschap die zij opbouwen is uniek en weet te allen tijde geloofwaardigheid te behouden, ook al is het soms even minder "humoristisch". Deze vriendschap vormt langzaam het kloppend hart van een film die je hart steelt.

Ontroerend, visueel van constant formidabel niveau, door en droog grappig en zo gedetailleerd dat deze, met liefde gemaakte film, zo rijk is dat één kijkbeurt niet volstaat. Een maatstaf voor animatie- en filmmakers in het algemeen. 5* en in de top 10.

All kinds of not-funny.

Ik weet oprecht niet wat het is, maar ik kan deze film bijna niet meer uitzitten zonder me groen en geel te ergeren.

Aan de inzet van Carrey, hoe vol overgave ook. Of juist door die overgave. Ergens nog wel begrijpelijk, gezien het momentum waar hij zich half jaren '90 in bevond. De plastieken mimiek waar hij toen zo door geadoreerd werd maar die nu bij mij niet alleen geen weerklank meer vind, maar enkel nog een irritatiesnaar raakt.

Aan het puberale gehalte van de grappen, die in hun opeenstapeling de vervanging voor enige vorm van plot moeten verzorgen. Nu zal ik niet snel treuren om de afwezigheid van plot, zolang de vervanging dienst doet. Maar als deze humor, in combinatie met de toentertijd state of the art SFX, voor mij echt niet meer de film kan dragen, resteert er werkelijk he-le-maal niks om op te leunen.

Voor mij is The Mask echt slecht verjaart, gezien zowel de humor en effecten (dé steunpilaren destijds) na verloop van tijd alleen maar tegen de haren in strijken. Nog altijd begrijpelijk hoe populair deze film in zijn eigen tijd was, of door liefhebbers nog altijd aardig gevonden wordt; Jim Carrey's momentum is voor mij compleet gepasseerd, waardoor er hier weinig charme resteert, slechts irritatie. Veel irritatie.

Verrassend amusant filmpje en in een vliegrit van 12 uur een welkome afwisseling na King Kong.

De film evolueert van romantische drama/komedie langzaam naar een suspense achtig einde. Op het randje van geloofwaardigheid, maar constant de moeite waard.

Het laatste half uur, dreigt de film als een pudding in te zakken, maar weet zich sterk genoeg te presenteren om dat te voorkomen. Een ongebruikelijk staartje aan het voorafgaand anderhalf uur, maar wellicht dat daar uiteindelijk zelfs de kracht van deze film ligt (voor mij).

Johansson en Meyers zetten goede rollen neer, ook al zijn het beiden af en toe 'rare' personages. Nergens storend ofzo, maar af en toe lijken ze te veel op simpele pionnen die 'volgens het plot' voortbewegen.

Anyway, een film die zichzelf dankzij het laatste half uur boven het gros uittrekt, daarmee stijlvoller uit de hoek komt dan je op grond van de eerste helft zou verwachten.

Toch wordt nergens echt dat niveau bereikt wat tot 4* sterren zou kunnen leiden, dus 3,5*

Typisch festivalfilmpje vond ik.

Eigenzinnig debuut met politiek beladen sfeer, dat liever elementen uit verschillende hoeken (psychologisch drama, oorlog, horror, thriller, en een streepje fantasy/spiritualiteit) neemt dan voluit voor genre te gaan en ook qua invulling van beeld, geluid en verhaal blijft er tot het eind veel ongrijpbaar aan de opzet.

Traag tempo, meer lading dan ontwikkeling en doorheen de film in toenemende mate vervagend leek het wel. Het zal velen bedrogen doen uitkomen, vooral omdat de film toch wat spannende momenten kent waarbij de claustrofobie en terreur goed overgebracht worden maar op deze manier niet echt tot een climax/pay-off leiden.

Ik mag het wel, al komt dat grotendeels door het gecontroleerde en benauwende camerawerk. Er wordt veel gespeeld met wat je wel of niet of toch wel maar out of focus te zien krijgt en dat doet de sfeer goed. Veel dicht op de huid, off-screen handelingen en tegendraadse verhouding met bewegingen van acteurs. Vervreemdend effect dat goed past en de film zeker een eigen smoel geeft.

Toch vermoed ik dat er weinig zal beklijven als ik drie/vier weken verder ben. Misschien het einde (in al zijn vaagheid) maar ik denk dat ik stiekem toch nog op een mokerslag of wat te wachten zat. 3*

Kleine tegenvaller.

De term 'warm' lees ik hierboven heel vaak, waar ik me een beetje over verbaas. De absurde situaties en op zijn minst ongewone handelingen van personages creëerden bij mij eerder afstand dan een verwarmend gevoel. Verwikkelingen komen aandoenlijk over, maar echt raken deed het zelden.

Af en toe een vlaag van herkenning of geslaagde grap of leuke vondst in een voor de rest vrij makke film. Het excentrieke van ieder personage fascineert in het begin nog, maar July lijkt niet echt uit de voeten te kunnen met haar eigen verzinsels. De film gaat als een nachtkaars uit, waardoor ik me na afloop echt afvroeg waar ik nou naar heb zitten kijken, en wat er eigenlijk de bedoeling van was.

Niet krachtig genoeg voor een pretentieloze observering van de absurditeit in ieders leven. Niet genoeg inhoud voor een daadwerkelijke boodschap. Ondanks enkele leuke scenes vooral een tussen de wal en het schip gevoel. 3*

PS. De achterkant vermeldt: "In haar film maakt ze een hilarische en indringende observatie van de onderlinge relaties in de moderne maatschappij." Als ik iets niet op deze film van toepassing vind...

Vermakelijke actie.

Heeft nergens de pretentie om een echte nagelbijter te zijn en dat is nog niet eens zo slecht, maar wat je dan over lijkt te houden is een handvol spectaculaire actie-scenes en veel overbodig (oerserieus gebracht) drama, awkward comic relief en (je verzint het niet) wat love interest. Terwijl je op voorhand toch wat meer tongue-in-cheekgehalte zou verwachten, soort B-pulpsplatter misschien. Neenee, het moet allemaal veel te serieus met dingen als emoties, voorhistorie en slow-motion. Het leidt af van de fun.

Dat de actiemomenten best wel op weten te roepen namelijk: fun. De vormgeving van het beest lijkt wel te vaak op een normale haai, dus echt effect van drie keer zo groot is niet altijd aanwezig, maar bijvoorbeeld een scene als het fake einde is best imposant. Sub par CGI over het algemeen maar wel effectief ingezet.

Scoort bijtijds hoog op vermaak, maar besteedt teveel tijd aan misplaatste serieux. Bovendien ben ik van mening dat als je Jason Statham van zijn natuurlijke accent en quirky grapjes gaat beroven, je dan net zo goed een andere acteur had kunnen casten. 2,5*

Het is niet van het kaliber Seul contre Tous (1998) of C'est Arrivé près de chez Vous (1992) maar ik merk dat ik zelf minder goed tegen het naargeestige, zwartgallige sfeertje kan tegenwoordig. Ik merkte het ook toen ik de docu Orozco el Embalsamador (2001) eerder voor de horror challenge keek: zonder het duidelijk fictionaliserende vernislaagje, bekruipt de ellende me sneller. Sombre (1998) heb ik eerder die challenge zelfs afgezet, (onder andere) om die reden. Net als voorgenoemde films is ook Megalomaniac (in ieder geval in het begin) visueel redelijk onopgesmukt en heeft het soms, zeker in de scènes op straat en in de fabriek, een beetje een documentaire-achtige vibe. Misschien dat door de alledaagsheid van die depictie de zwaarmoedigheid wat dichterbij lijkt te komen en ben ik daar een beetje wars van.

Binnenshuis is de cameravoering beheerster en het deerniswekkende interieur van Felix en Martha oogt aandachtig gestileerd, hoe vervallen de bruin- en grijstinten ook moge overkomen. Toch vond ik het benauwend, daar tussen de onontkoombare zielloosheid van Felix (die na 25 jaar het ‘werk’ van zijn vader voortzet) en de berooide isolatie van Martha, die in haar leven nooit een greintje warmte of liefde heeft mogen ontvangen maar wel zwanger raakt na meermalig verkracht te zijn door haar collega’s.

Het etentje was wel een mooie pay-off voor de doorstane ellende. Martha heeft aan zelfvertrouwen ingewonnen sinds de moord op de maatschappelijk werker en Felix houdt zich aardig staande tegenover de fabriekswerkers. Onder toeziend oog van Felix’ gevangene, baart Martha dan haar baby, keert de bebloede Felix terug van zijn gevecht en lijkt het familiekiekje compleet. Het is vast geen toeval dat de huiskamer geleidelijk meer kleur heeft gekregen.

Het einde maakt dus veel goed, al zijn Felix en Martha wat mij betreft geen personages die met een happy end beloond hoeven worden, al is die wrangheid natuurlijk wel de kracht ervan. Naargeestig dus wel maar met een doel. Nipte 3*

Het is moeilijk om deze niet direct naast Mary And Max te leggen - en misschien niet helemaal eerlijk - maar de stijl, de toon en de manier waarop er schoonheid in treurigheid gevonden wordt vertoont zo veel overeenkomsten, dat vergelijken haast onvermijdelijk is.

En dat is jammer, want ook dit is weer een pareltje, maar voor mijn gevoel (gebaseerd op een kijkbeurt van lang geleden weliswaar) is Mary & Max toch de betere film. De onwaarschijnlijke vriendschap in die film was aandoenlijker, de quirky portrettering in details was verrassender en hoewel Memoir wat rijkelijker geanimeerd is qua set design en ook qua inhoud een stapje buiten de lijntjes zet, was de eenvoud van Mary & Max een groot deel van de charme.

Veelal een herhalingsoefening voor Elliot dus, die op dezelfde punten scoort als met zijn debuut. Mary & Max was destijds (voor mij) een verfrissende wind door animatieland, vooral omdat het humor en luchtigheid wist te vinden in ongebruikelijk zware thema’s en personages met serieuze beproevingen, iets waar de geijkte Westerse studio’s toch altijd een beetje van weg blijven. Memoir doet in feite exáct hetzelfde en draagt daardoor misschien wat minder verrassingselement in zich maar eerlijk is eerlijk: het overtuigt wederom voor de volle honderd procent.

Concreet aanwijsbaar minpunt vond ik de voice-acting van Snook, die haar personage toch minder tot leven weet te brengen als Collette dat deed in M&M.

Verder is dit makkelijk een contenter voor beste film van het jaar, dus laat je niet misleiden door al mijn negatieve overwegingen. Elliot mag er van mij nog honderd maken van hetzelfde kaliber, ik zal er iedere keer van smullen. 4*

I've never seen sugar do that!

Redelijk rake film met een Will Smith in zijn hoogtijdagen. Kenmerkend is zijn grote mond, gecombineerd met sulligheid en komische timing, hetgeen allemaal prima werkt in MIB. Tommy Lee Jones werkt goed als zijn mopperige tegenhanger.

Hoe RTL5 het bedacht krijgt deze, op dezelfde avond, op Men In Black 2 te laten volgen is werkelijk onbegrijpelijk; het pakt voor deze echter wel goed uit. Alle uitgekauwde grapjes, terugkerende personages en overige herhalingen van zetten uit deel 2, voelen nog fris aan in dit eerste deel.

Veel heeft het allemaal niet om het lijf. Wat voorspelbaar qua plot, lelijk creature design en brakke soundtrack en CGI; gelukkig zit er genoeg vaart in en neemt de film zichzelf niet te serieus. In tegenstelling tot de vermoeiend ergerlijke zit die deel 2 was, heb ik me hier goed vermaakt. 3*

Uitermate zwak.

Sequel-angst komt voort uit zwakke vervolgen en zelden kom je ze zo zwak en gemakzuchtig uitgerold tegen als bij MIB2. De film verschuilt zich wellicht achter een vernislaagje meta-niveau als dezelfde scenes en personages uit deel 1 hier terugkeren; in elke poging ontbeert het de frisheid en timing van dat eerste deel.

De introductie van de nieuweling op het bureau, een scene met de wormen, Jeebs etc. etc. tot aan ook hier een scene met een auto op hypersnelheid; te veel momenten roepen een déja-vu op van het eerste deel, alsof je zelf geneutraliseerd bent en iedere scene een stroomstootje in je hersenen veroorzaakt. Erg gerecycled allemaal.

Zowel de effecten als het creature design zijn nog prominenter in beeld en hoewel van (uiteraard) hetzelfde kaliber, valt nu nog meer op hoe lelijk het allemaal is. En dat voor een film uit 2002. Bovendien funest voor een film uit dit genre.

Netto betekent al het bovenstaande dat er weinig te genieten valt en dat de sequel zo'n beetje alles fout doet wat het kon doen. Het voorspelt bovendien weinig goeds voor de release van deel drie, dat de reeks weer nieuw leven in moet blazen. Leven dat 10 jaar terug al de nek om werd gedraaid. 1,5*

Charmant filmpje.

Vooral het begin is fijn. Wanneer Wilson en McAdams dat andere (pedante) stel ontmoet is de rolverdeling duidelijk en wordt het (weliswaar vrij nadrukkelijk) komisch gebracht. Wilson is goed als de dromerige schrijver en de overige personages vervelend genoeg. Het sprookje wordt al snel geïntroduceerd en de gebeurtenissen die eruit volgen, weten het nostalgische sfeertje goed op te roepen.

Op een gegeven moment worden echter de verwikkelingen met McAdams té vervelend, de droogkomische elementen té doorzichtig en wordt de reeks beroemdheden wat té plichtmatig afgewerkt. Net. Het is jammer want de timing in de dialogen is perfect en het sfeertje zit nog altijd goed. Grootste domper is uiteraard wanneer het moraaltje om de hoek komt kijken. Nogal suïcidaal voor een film die zijn grootste charme uit de nostalgie lijkt te willen halen.

Een film die veel dingen goed doet, maar door enkele schoonheidsfoutjes weinig groots teweeg kan brengen, waardoor het uitnodigt om er in verkleinwoorden over te blijven spreken. Fijn filmpje, goed sfeertje. 3*

Ik wilde deze film zó graag goed vinden.

Op tweederde merkte ik dat ik mezelf constant probeerde te overtuigen dat dit de film was waar ik op gehoopt had. Maar dat was het niet, voornamelijk omdat de werkwijze van Hereditary doorheen de film wel voelbaar is, maar nooit een kookpunt wist te bereiken. Dat het je écht bij de lurven grijpt, onder je huid kruipt en over de (aanzienlijke) speelduur alsmaar toeneemt.

Vooral de vormgeving van de religieuze cultus gaf daar niet de voedingsbodem voor. Ik kon me niet onttrekken aan het idee dat de religie niet helemaal doordacht was. De rituelen, de mythe, de traditie, de hiërarchie binnen de sekte; het voelde allemaal wat onsamenhangend en te verzonnen om voor een echte, volwaardige religie door te gaan. Ook de gruwel waarmee het verweven is wordt met rituelen en dansjes en (zeer vette) hallucinaties aangekleed, maar je hebt constant het gevoel dat het ritueel om de gruwel heen bedacht is, in plaats van dat het een natuurlijk uit het ander voortvloeit. Functioneeeel in plaats van organisch. Als geheel voelt het daardoor nogal fragmentarisch, evenals het verloop van de spanning, die telkens weer een beetje losgelaten werd. Ik kon nooit volledig meegaan in de illusie van deze (liefdevolle en tegelijk macabere) geloofsovertuiging.

Ook leuk dat een horrorfilm voornamelijk overdag plaatsvindt, maar dan wordt er toch op sleutelmomenten een toevlucht genomen naar donkere ruimtes of de opgebouwde spanning wordt juist door dat daglicht weggenomen. Bepaalde gory momenten komen in zonlicht wel degelijk harder binnen; de echte creepiness (die ik bijvoorbeeld zo waardeerde in Hereditary) blijft uit. Blijkbaar gedijt het genre niet voor niets vooral bij duisternis.

Aster wisselt per scene ook teveel tussen horror, komedie, drama en sfeertekening dat zijn spanningsboog wat zoek raakt, geen tijd krijgt om te broeien. Dat gebrek aan oprechte spanning lijkt een beetje vervangen te zijn door de absurditeit die steeds extremere vormen aanneemt, maar dat aanschouwde ik meer met een vraagteken boven mijn hoofd dan met mijn nagels in de armleuning.

Uiteindelijk doet hier al het menselijk drama dat Asters eerste zoveel ingang gaf voor empathie (en daarmee ook voor de benauwende, cumulerende gruwel), veel cosmetischer aan, komt het 'bedachte element' (de sekte) nooit helemaal tot leven en is zijn vertelwijze wat anekdotisch, zowel qua spanning als toon.

Pluspunten zijn dan vooral technisch van aard: puik camerawerk, mooie setting en heerlijk verontrustende geluidsband en soundtrack. Ook het acteerwerk van Pugh is een klein beetje fenomenaal te noemen, maar het kan niet verhullen dat Asters grondwerk heel veel wil, maar in verhouding niet genoeg oplevert. Ik blijf - met de beste wil van de wereld - steken op 3*

Heerlijke film.

De Coen broers hebben het talent om een verhaal laagje op laagje te construeren, dat je aan het einde bijna vergeet dat het eigenlijk nergens over gaat. Met Miller's Crossing, waarin het met name gaat om wie wie nou een loer aan het draaien is, leveren de Coens een meer dan degelijke gangsterfilm af.

Zonder de machismo-connotatie welteverstaan; nergens neemt de film zichzelf te serieus of wordt de licht satirische ondertoon vergeten. Humor en timing zijn daarbij de belangrijkste wapenfeiten, en de broertjes beheersen het tot in de puntjes, en weten bovendien mooie prestaties aan middelmatige acteurs (Turturro uitgezonderd) te ontlokken. Byrne en Harden zijn perfect op hun plaats en hun onderlinge dynamiek is iedere scene smullen geblazen. Gek genoeg weet Buscemi nog het minst te overtuigen.

De setting (drooglegging) spreekt immer tot de verbeelding, al had daar hier wat mij betreft nog wat meer in gezeten, met name als het gaat om fotografie en soundtrack. Vond de belichting en het camerawerk wat gewoontjes. Het audiovisuele lijkt ook een duidelijke tweede plaats te vervullen, achter het verhaal en dialogen, hetgeen Coen ten voeten uit is.

Maar de film vermaakt moeiteloos gedurende de hele speelduur, met name dankzij de snedige dialogen, het sluwe verhaal en het vlotte tempo. Een van de betere Coen-films. 4,5*

Geen hoogstaande literatuur, maar een lekker vermakelijk tijdschriftje, dat is wat deze film voor mij is. Lekker op de bank hangen en verstand op nul (dat kan dus echt, alles wordt toch wel drie keer uitgelegd in deze film).

Niet origineel, niet geniaal of zelfs maar bijzonder indrukwekkend, maar wel creatief (misschien ben ik wel erg mild omdat ik hiervoor Garfield gekeken had).

Grootste nadeel is dat de filmmakers het allemaal wel erg serieus nemen met zichzelf. Gelukkig doe ik dat niet; 3* voor hersenloos amusement.

Ik lees hierboven trouwens vaker dat LL Cool J zo slecht presteert, hoewel ik hem nog een van de betere acteurs in deze film vond.

Lang geleden dat ik me zó heb geërgerd aan een horrorfilm.

De hoofdpersoon in horror loopt wel vaker tegen het probleem aan: hij lijdt aan waanbeelden en niemand gelooft hem. Een goede horrorfilm neemt je mee in die waanzin en onmacht. Mirrors doet dat niet.

Het personage van Sutherland doet ook niet zijn best. Van meet af aan komt hij met warrige verhalen bij zus en ex, zonder een waarneembare poging een coherent verhaal te vertellen; vind je het gek dat mensen je niet geloven. Vreemd genoeg besteedt Aja extreem veel tijd aan dit getouwtrek en valt daarbij ook onnodig in herhaling.

Ook Sutherland zelf is niet in staat de waanzin en zelftwijfel geloofwaardig te brengen. Gezien het bizarre gegeven én zijn dramatische backstory had hij hier als acteur véél meer uit kunnen halen, er veel meer nuance in kunnen aanbrengen. Hij reduceert het tot een krampachtig karakter met een kort lontje, dat bovendien waanzin verwart met kortademigheid.

De premisse staat garant voor genoeg creepy imagery en daar vang je af en toe een glimp op van Aja's meesterschap. Hij weet er ook enkele indrukwekkende scenes aan toe te voegen (de badkuip, de flashbacks naar Essekers opname) maar weet het niet bijeen te brengen in een nauwsluitend verhaal.

De demoon manifesteert zich wel via een glanzende deurknop en weerspiegelend water maar Esseker kan wel schuilen in een afgelegen klooster? Het kan wel buiten de Mayflower invloed uitoefenen, maar alleen de familie van Sutherland valt er ten prooi aan? Op zich wel sterk dat ongewis blijft wat het wel en niet kan om mysterie te behouden maar het is een rammelend concept, waarvan de gatenkaas teveel op de voorgrond treedt.

Het lijkt alsof Aja zijn concept vanuit enkele visuele vondsten opgezet heeft (en maakt daar soms ook veel indruk mee) maar hij is geen verhalenverteller. Het geheel waarin hij het probeert te vangen is plottechnisch onhoudbaar, irritante dialogen slaan nóg meer gaten in de geloofwaardigheid en té veel keuzes roepen vraagtekens op. Dat hij af en toe een oprecht huiveringwekkende scene uit zijn hoed tovert, legt alleen maar meer nadruk op het verspilde potentieel van hem als horrorregisseur. 2*

Simon Pegg?

Het is voor mij al een tijdje geleden maar Mission Impossible vond ik altijd een redelijk intelligente spionagethriller die, mede door een minimum aan humor, goed serieus genomen kon worden. Wat gadgets hier en wat over the top actie daar, maar geheel in lijn met het concept van de film.

Nu zal het aan de gagdets en de actie totaal niet liggen, al hebben beiden een upgrade van jewelste gekregen maar de bijna Disney-achtige opzet van held en silly sidekick die Bird ten tonele voert heeft MI gewoon simpelweg niet nodig, sterker: het lijkt totaal incompatibel met serieuze spionage.

Jammer, want in beginsel draag ik de franchise een warm hart toe. Het is nog steeds wel vermakelijk om naar te kijken maar te ludiek om serieus te nemen. 2,5*

Zó leuk!

Waarom dan toch niet het onderste uit de kan halen? De premisse is heerlijk absurd. Alle pionnen worden netjes uitgezet, alle middelen zijn aanwezig. Waarom durft de film dan toch niet dat gas vol in te drukken?

De editing vertoont aardige distortion, zeker wanneer het leunt op het wat fragmentarisch vertoonde narratief. Maar veel gruwel wordt buiten beeld gelaten. De soundtrack drukt niet door. Acteurs zijn welwillend (een verwachte Cage maar ook Blair komt lekker uit de hoek) maar worden toch wat beteugeld in de gekte, zo lijkt het. De komst van de grootouders is exemplarisch in de verhouding potentie-staat-tot-uitwerking-ratio. Alles is aanwezig om deze film lekker uit de bocht te laten vliegen maar voor mijn gevoel blijft het toch wat binnen de lijntjes allemaal.

Er wordt wel aandacht besteed aan de (mogelijke) oorzaken/verklaringen van de - desondanks nog altijd ridicule - killing spree, terwijl die uitleg beter achterwege was gebleven en er meer aandacht en energie naar stilistische uitwerking uitgegaan was. Alsof er van hogeraf een wat té mainstream jasje opgelegd werd. Onderwijl kleeft er toch een R-rating aan, dus voor mij blijft de 'waarom' staan. Of beter: de 'waarom-niet?'. Meer horror had bovendien mooi gecontrasteerd met de gevoelige onderlaag van Cage en Blair's beweegredenen en dat was weer goed geweest voor de humor, die cynisme mist om voor écht zwarte humor door te gaan.

In alles lekker hoor, daar niet van, maar had deze graag op maximaal maniakaal gezien. 3,5*

Gedurfde afslag voor Perkins.

Om na het recente succes van moody sfeerhorrorfilm Longlegs de druk der verwachtingen van je af te schudden en je Stephen King adaptatie van een flinke scheut humor te voorzien, vind ik al bewonderenswaardig. De man durft duidelijk zijn eigen plan te trekken. Dat hij met The Monkey die koorddans heerlijk aanstekelijk weet te volbrengen mag een klein wonder heten, maar wat mij betreft dubbel en dwars geslaagd.

De humor zit 'm veelal in de timing en de editing, want Perkins legt het beeld stil of schiet juist snel door naar de volgende scene als er weer een bizar overlijden plaatsvindt. De toedracht van de kills heeft in randomness en overdaad inderdaad iets weg van de Final Destination reeks, maar waar in die films de nodeloze serieusheid rond de kills het belachelijke karakter ervan onderstreept, omarmt The Monkey de uitzinnige hilariteit van de splatter met overgave. En het hoeft niet altijd volledig in beeld plaats te vinden om effect te hebben, dat heeft Perkins vernuftig goed in de gaten. De vertrapte slaapzak vol mush wordt pas op de autopsietafel opengetrokken en het vlammend hoofd wordt stilgezet voordat de brievenbus het doorklieft: wat mij betreft perfect getimed.

Het design van het aapje is creepy en de verschillende aanzichten waarmee het in beeld gebracht wordt wanneer het begint te trommelen werkt de dreiging aardig in de hand. Vaak is de uiteindelijke kill de bevrijding die de deur openzet voor de lach - en de humor moet je liggen, dat zal best. Hoogstwaarschijnlijk ook niet de beste film om met de verkeerde verwachtingen binnen te stappen, want de film kleurt aardig buiten de lijntjes van wat er (tegenwoordig) in horrorland gebeurt met alle elevated serieux en wildgroei aan remakes. Wat dat betreft deed de toon me nog het meest terugdenken aan jaren '80 horror, maar dan wel kundiger geschoten.

Perkins doet met zijn laatste exact het tegenovergestelde wat Eggers met Nosferatu neerzette: iets compleet anders. En ik had het op voorhand niet geraden, maar The Monkey overtuigt voor mij véél meer. Heerlijke film. 4*

Onder de indruk!

Als fan van het boek was ik hier uitermate benieuwd naar, maar ook een beetje sceptisch. Toch veel interne belevingswereld, in het boek voorzien van magistrale illustraties en het is altijd nog maar de vraag hoe dat filmisch verwerkt wordt of wat er visueel van overblijft.

Wat dat laatste betreft kan ik kort zijn: voortreffelijk gedaan. De animatie uit de verhalen voorop, met aquarel-effecten die vlekkerig tot leven komen en afsteken tegen hoekig zwart. Mooie overgangen tussen het monster als verteller en aanwezigheid in het verhaal zelf. De uitvoering van het monster zelf is doorgaans wat tastbaarder, wat minder sprookjesachtig dan de rest; over het algemeen is het allemaal boven verwachting op naar het scherm vertaald.

Conor wordt gespeeld door een fantastische MacDougall: in neutrale houding een getergde jongen met een subtiele verhouding tussen zichtbaar en verborgen verdriet. Als hij uitschiet naar plotse boosheid, geveinsde onverschilligheid of de momenten dat hij zijn pantser laat vallen en oprecht toont hoe kwetsbaar hij is, blijft hij geloofwaardig. Goede casting en fenomenaal gespeeld door jongeling MacDougall.

De vertelling zelf blijft wat warrig, met de verhalen die ogenschijnlijk weinig lessen of waarde bevatten voor Conor zelf, behalve dat de dingen vaak anders in elkaar steken dan je verwacht; dat het de binaire juxtapositie tussen goed en kwaad is, die Conor op een tragisch pad van zelfkastijding stuurt. Hij vindt dat hij straf verdient maar niemand straft hem, zelfs niet als hij er doelbewust naar op zoek gaat.

Als hij middels drie verhalen tot inzicht kan komen, (dat hem niks te verwijten valt), wordt hij klaargestoomd om afscheid te nemen van zijn moeder. Een lange omweg voor een klein besef, zou je zeggen, maar juist dat besef raakt in al zijn eenvoud de kern van een (veelvoorkomend) zelfverwijtend deel van rouwverwerking. Ik vond het prachtig in het boek en ik vond het prachtig in deze film.

Een paar toetsen aan overbodige uitleg en het monster vervult, zeker aan het einde, iets teveel de rol van voice-over. Het weerhoudt de film ervan een echt meesterwerk te zijn, maar feitelijk valt hier weinig op af te dingen. Visueel redelijk uniek te noemen, met een indrukwekkende vertolking van een kind in de hoofdrol én een verhaal dat nog een oprechte snaar weet te raken ook. Hoe vaak kom je dat nou nog tegen? 4*

Zwaar bevochten 3*

Want hoewel de hele aankleding indruk maakt en ik toenemende absurditeit altijd wel intrigerend vind, blijft het geheel toch wat flets overgebracht.

Zo is de soundtrack minimaal, had bijvoorbeeld de belichting zó veel meer gloomy sfeer kunnen brengen en - en dit vind ik een beetje gek om te zeggen - ontbreekt het de film voor mij wat aan urgentie. Tuurlijk: Mr. K wilt grip krijgen op zijn omgeving in zijn missie te ontsnappen maar de gekte, hoewel toenemend in hoeveelheid, blijft te passief of te mak. Waar de verspreidende chaos in bijvoorbeeld Mother! een haast onontkoombaar benauwende schreeuwerigheid bevatte waardoor je je als kijker moeilijk níet kon identificeren met de machteloosheid en paniek van Jennifer Lawrence, is de relatief gedweeë meegaandheid van Glover hier goed te begrijpen: zijn labyrint is stukker minder opdringerig. Zowel inhoudelijk als audiovisueel had het wat mij betreft veel meer op de spits gedreven mogen worden.

Toch: er zitten enkele pakkende scenes in (de dans van de koks bijvoorbeeld), de enscenering is wel degelijk erg fraai vormgegeven en de film is behoorlijk eigenzinnig in de uitwerking van een simpel idee. Dat het daarmee nog niet echt een spanningsboog teweeg wil brengen (of op het einde bevredigende verlossing wil bieden), maakte het voor mij alsnog een vermoeiende, ietwat doelloze exercitie in plaats van de werkelijke dollemansrit die je voelt dat hierin gezeten had.

Emotiemozaïek van de bovenste plank

Een goede film moet je als kijker raken, hoe dan ook.

Het moet iets in je losmaken, je doen opveren en je overmeesteren. Filmmakers hebben legio inzetbare middelen tot hun beschikking om dit teweeg te brengen zoals de plot, de personages, beeld en geluid. Wat mij vaak verbaast is dat veel filmmakers heel enthousiast een verhaal willen vertellen, maar vergeten dat we er ook nog eens anderhalf uur tegenaan moeten kijken. Keerzijde bestaat uit logge, inhoudsloze blockbusters die je als kijker verzadigen met special effects zonder ook maar één keer te prikkelen. Nee, dan Jaco van Dormael. Een man die met Mr. Nobody een prent aflevert die zo veel mogelijk zintuigen tracht te prikkelen en daar wonderwel in slaagt. Scène na scène.

Het startpunt van Mr. Nobody, de idee dat keuzes uiteenlopende consequenties hebben en daarmee tot verschillende levens leiden, is al een intrigerend en ogenschijnlijk vruchtbaar vertrekpunt. De invulling door Van Dormael is echter nog ambitieuzer; hij toont ons verschillende levens(mogelijkheden) van Mr. Nemo Nobody, geleid door verschillende keuzes op essentiële punten in zijn leven. In een mozaïek van scènes raakt hij daarmee aan allerhande gebeurtenissen, thema's en emoties, uit 'willkeurige' levens gegrepen.

Het lijkt veel, en dat is het ook, zij het niet dat Van Dormael in iedere scène de essentie exact weet te pinpointen, en daarmee de juiste snaar raakt. Of het nu gaat over de onbegrensde intensiteit van een tienerliefde, de machteloosheid gepaard bij depressie of de aandoenlijke kindsheid van een dementerende; iedere scène toont een highlight, en iedere scène weet te overtuigen.

Dat de film daarmee een opeenvolging van losse scènes wordt in plaats van een rechtlijnig en nauwsluitend verhaal, vergt voor sommige kijkers misschien wat gewenning, maar als je net als ik door iedere scène gegrepen wordt, zit je eer je het beseft naar de end credits te staren. Dit niet in de laatste plaats door de prachtige muziek (goed gekozen, verwerkt én getimed), de mooie beelden (de heimelijke opwinding van een tienerstel is voelbaar als hun blote schouders elkaar langzaam aanraken) en het frisse kleurgebruik (het primair rood doet wellicht denken aan Kitano's Dolls of Jeunets Delicatessen, maar Van Dormael varieert genoeg om epigonisme te vermijden).

Mr. Nobody benut ten volle de mogelijkheden van het medium en prikkelt je brein, ogen, oren en gevoel. Het is lang geleden dat een film mij zo heeft overrompelt (dit is mijn eerste bericht sinds jaren), maar Mr. Nobody heeft mij geraakt, iets in mij losgemaakt, mij doen opveren en overmeesterd.

5* en #4 in mijn top 10.

Lang geleden dat ik zó van voorspelbaarheid genoten heb.

Meest gelezen reactie hier: verhaal heeft niet veel om het lijf. Hoe dik moet je het er als maker bovenop leggen, denk ik dan. Túúrlijk is dit in essentie “je standaard romcom,” en bevat het verhaal niet meer dan boy meets girl. Maar maak van boy een most wanted huurmoordenaar (met nieuw verworven moraal) en zie hoe ieder cliché een nieuw jasje aangemeten krijgt.

Omdat je aanvankelijk vanuit Kendrick meekijkt, is het een tijdje aftasten hoe oprecht de charmes van Rockwell zijn. Net als zij word je als kijker geconfronteerd met een zelfverzekerde paljas die even betoverend is als potentiële creep, en zelfs extra verwarring zaait door die dualiteit te benadrukken.

Wanneer zijn gevoelens voor haar oprecht blijken, verrást de film juist met zijn ware romcom-gehalte. Vanaf hier dan inderdaad het standaardverloop, genre-cliché’s en al. Maar de huurmoordenaar-insteek wordt overtuigend stijlvast volgehouden en blíjft tot het eind verfrissend doorwerken.

Sterker: met goed geschreven dialogen, perfecte casting, aanstekelijk spel van zowel boy als girl én actie die meer dan degelijk in beeld gebracht is, is er eigenlijk heel weinig tegen deze film in te brengen.

Rockwell. Wat een held. Heeft vaak te maken met dualiteit in zijn personages en is er inmiddels de perfecte acteur voor. Naturel, oprecht en aandoenlijk maar niet minder dreigend wanneer nodig. Hier vooral de komediant slash romanticus maar ook als dansende hitman overtuigt hij zonder meer. Uitgegroeid tot extreem veelzijdig acteur op die scheidslijn van A-list en bijrol, waar ik hoop dat hij blijft. Perfecte rol van hem hier.

Kendrick is ook niet slecht, ook al komt ze eigenlijk altijd hetzelfde over, alsof ze niet zozeer acteert maar dat ze rollen aangeboden krijgt waarin ze zichzelf mag spelen. Toch is het haar karakter dat uiteindelijk het meest de draak steekt met het genre. Door zich (conform formule) te laten veroveren, rolt ze en passant even blij het criminele circuit binnen. Heerlijk belachelijke kers op de taart.

En zo een film die misschien een standaardpad bewandelt maar wel degelijk een frisse wind door een belegen genre laat waaien. Cliché-romantiek die serieus overtuigt - góeie chemie tussen de twee! - maar ook een beetje belachelijk gemaakt mag worden. Een tricky koorddans, maar wat mij betreft meer dan geslaagd. Dikke 4*

I’m just having fun, it’s a boat!

Ik had het niet verwacht maar dit is een prima stukje pretentieloos vermaak. Sandler en Aniston delen een ongedwongen chemie als de kibbelende Spitzes, die elkaar te kakken kunnen zetten maar niettemin van elkaar houden. Als enigszins verlopen echtpaar worden zij tijdens een Europese trip van onverwachte luxe betrokken bij (jawel) een moordmysterie.

Het is niet meer dan een kluchtige variatie van een aflevering van Poirot - denk aan de toon van Scooby Doo - met alle verdachtmakingen, lukrake motieven en onthulling van dien. Het heeft niet veel om het lijf maar is geinig genoeg om te volgen en het baant de weg voor genoeg grappige observaties van onze hoofdrollen.

De uiteenlopende bijrollen bestaan vooral uit dik aangezette typetjes, voorzien van flauwe trekjes met net genoeg houdbaarheid om de speelduur te vermaken; het is het terloopse sarcastisch commentaar van vooral Sandler die het bij elkaar weet te houden.

Met mooie Europese locaties als achtergrond en het zomerse jetset-leven als setting is er genoeg ruimte voor onderzoekend gefluister en kinderlijk vormgegeven complotjes, die een goede anderhalf uur weten te boeien. Klein en vermakelijk: 3*

Er zit best wel hart in deze film.

Op de beste momenten tapt de film uit een vergelijkbaar vaatje als bijvoorbeeld een Velvet Buzzsaw onlangs nog deed. Niet meteen scherper, maar speelser en met een stuk minder bravoure weet ook deze het kunstwereldje (meer gericht op academisch niveau dan de gevestigde orde) aardig te kakken te zetten. Een beetje verwerkt in een mengelmoesje van one-liners en onderlinge verwikkelingen maar bijvoorbeeld ook een scene aan het eind (Yes...still life as performance art) voorziet een zelfde opzet op een ongedwongenere manier van (kunstkritiek)kritiek dan Velvet Buzzsaw.

Op de (schaarse) momenten dat de gore op de voorgrond treedt, valt het - voor de rest redelijk onontkoombare - low-budgetgehalte van de film wat meer op de achtergrond en kun je je bij vlagen zelfs in een mainstream-horror uit de jaren '80 wanen.

Op de slechtste momenten valt er niet te ontsnappen aan de elementen die voorkomen dat je deze film ook maar enigszins serieus kunt nemen: het script ontbeert iedere vorm van focus, het camerawerk is zwierig maar van het slechte kaliber en het hele middenstuk bevat nauwelijks plotontwikkeling en bestaat uit een aanschakeling van leuke en voornamelijk minder leuke vondsten. Naast een goede scriptschrijver zaten ook goede acteurs duidelijk niet in het budget en het van Halloween gejatte riedeltje wekte meer ergernis op dan dat het spanningsverhogend werkt.

Redelijk slecht dus, maar niet geheel zonder charme. 2* is aan de gulle kant.