Opinions

De constanten:

Statisch registrerende camera. Huiskamersetting. Toneelmatige belichting. Omineuze soundtrack. Voortdurende regen. En drie personages, ogenschijnlijk een familie, met hoofden als konijnen, die staccato en monotoon gefragmenteerde, doch niet geheel onsamenhangende stukken dialoog opdreunen met bijtijds lachband à la sitcom.

De vragen die het oproept:

Wat blijft er over van narratief, wanneer alle bijdragen door elkaar gehusseld aan de kijker voorgeschoteld worden? Ik had duidelijk een groeiende, haast smekende behoefte aan samenhang. Een vraag moet beantwoord worden, een rinkelende telefoon opgenomen. Lynch geeft nagenoeg geen verlossing en laat zijn toneelspelers onophoudelijk langs elkaar heen praten.

Wat resteert er aan beleving, als je deze samenhang constant ontnomen blijft worden? Sfeer? Emotie? Een andersoortige kern die overblijft wanneer de poespas eromheen te weinig aanknopingspunten bevat om rationeel verband in aan te brengen?

Welke betekenis blijft er kleven aan woorden, wanneer deze beroofd worden van coherentie? Zelfs als een verzameling woorden op een gegeven moment herhaald wordt (en dus herkenning oproept, éindelijk: herkenning!), wat voor betekenis valt er daardoor aan te ontlenen?

Het is een bevreemdende ervaring om als kijker zo met lege handen achter te blijven. Lynch roept vooral vragen op maar door aankleding, setting, geluid en ontegenzeggelijk een sinister sfeertje dat er allengs ontstaat, zet hij wel een unieke beleving neer. De grootste vraag die mij gaandeweg bezighield is echter wat er overblijft van intentie, wanneer willekeur zo een prominente rol lijkt te spelen in iemands werkwijze? En mocht intentie minder relevant zijn, dan toch: wat voor waarde kunnen we het resultaat daarmee toedichten? Of is dat het punt, dat waarde er niet door makers ingestopt wordt, maar vooral door kijkers wordt toegedicht?

Ik vind dit serieus wel interessante vragen om me over te buigen en Rabbits is kort genoeg om gedurende de speelduur vrijblijvend een beetje te mijmeren over wat ik in godsnaam eigenlijk aan het kijken ben; daardoor mijn eigen onbegrip en waarderingscriteria eens lijnrecht tegenover elkaar gezet te zien worden. Maar ik kan het echt niet hoog waarderen en hoewel memorabel bevreemdend, zal het me waarschijnlijk niet lang bijblijven. 2*

Samenraapsel.

Black Mirror is van een scherp satirisch-dystopische thrillerserie verworden tot een gemakzuchtige serie, die zichzelf steeds meer begint te herkauwen. Bovendien worden de drama-thrillerelementen steeds meer vervangen door drama-comedy, spanning door ‘vermaak’ en dat is in ieder geval niet waarom ik de serie ben gaan waarderen.

Het idee van een persoonlijkheidsreplica of cookie komt het vaakst terug en wordt iedere keer nét iets anders aangekleed. Het begon ooit bij Be Right Back, White Christmas buitte het idee vrij volledig uit, USS Callister ging er op wat ludiekere manier mee om en deze aflevering zet die joviale toon tot Mickey-Mouse-Clubgehalte door.

Een paar nieuwe ideetjes zoals hologrammen, vocal enhancing en het vissen van artistiek werk uit een comateus brein maskeren de zelfplagiaat maar ook de thematieken die het hierdoor als achtergrond meekrijgt, voelen hergebruikt, of weinig prikkelend. De exploitatie van jonge popsterren, tot in het extreme doorgetrokken (geinig idee wel om Cyrus in deze rol te casten), voelt bijvoorbeeld niet als de ultieme dreiging van ontspoord ontwikkelde technologie, het is een oud principe dat door technologie íets meer momentum krijgt.

Het gebrek aan dystopische dreiging komt tot uiting in de steeds luchtigere toon van de aflevering, die - eerlijk is eerlijk - wel lekker wegkijkt, maar op een onbevredigende manier dissoneert met het oprechte drama dat hier ergens in verstopt zit. Om over het daarmee kantelende imago van de serie als geheel nog maar te zwijgen.

Hoe mooier iets is, hoe treuriger de teloorgang.

Enerzijds ben ik in de loop der jaren waarschijnlijk gevoeliger geworden voor dit soort documentaires. Anderzijds wordt de schaamte om tot het menselijk ras te behoren je er ook steeds vakkundiger in opgedrongen. Het Antropoceen heet het geologisch tijdvak vanaf wanneer de atmosferische invloed van menselijke activiteit aantoonbaar is. En die invloed is - om met een litotes van wal te steken - niet bepaald positief.

Eerdergenoemde vakkundigheid speelt tegenwoordig leentjebuur bij veel werken van fictie: Laat eerst zien wat er zo mooi is aan hetgeen je verstoort, voor je het verstoort. Hier wordt een natuurwetenschapper en audiofiel ten tonele gevoerd, die zowat ieder diertje op cassette heeft staan. Een paar fragmenten afspelend wordt al snel duidelijk: de aarde staat bol van (het geluid van) het leven. Het vervolgens laten wegsterven van deze bruisende geluidsband staat symbool voor de rest van de documentaire, en daarmee voor de gebeurtenissen in de wereld waar het over verhaalt. Racing Extinction volgt veelvuldig dezelfde formule: wissel beelden van de schoonheid op aarde af met beelden van de destructie die de mensheid het toebrengt. Hoe groter het contrast tussen schoonheid en destructie, hoe groter de urgentie.

(De casual manier waarop walvis in een restaurant geserveerd wordt, wordt aangezet met beelden waarop het machtige zoogdier in vrijheid zijn - voor mensen onhoorbare - lied zingt. De prachtige elegantie van zwierig voortbewegende manta ray-roggen staat in schril contrast met de louche warenhuizen volgepakt met zakken gedroogde manta-kieuwen. Haaien stammen uit een tijdperk van vóór de dinosauriërs, dus als er even later één in beeld komt die, beroofd van zijn vinnen, vergeefs probeert door te zwemmen, komt dat dubbel zo machteloos over.)

Toch geldt: ook al is hun werkwijze doorzichtig; ook al klinken de snikken van maker Louie Psihoyos en consorten bijtijds aangemeten en gecalculeerd; ook al weet je dat ieder wonderlijk wezen in beeld slechts de functie heeft om jou een kutgevoel te geven als het vertrapt wordt: het werkt wel. Ik voelde me kut. En ik wist hoe ik bewerkt werd. Het verschil met fictie is, dat fictie fictie is. Daar vervalt de werking als de methode ontbloot wordt. Hier niet. Dit is echt. Deze wezens worden gedood. En dit is de schaal waarop het gebeurt.

Het contrast tussen schoonheid en destructie was voor mij ook groot genoeg om geen energie te willen steken in het aanvechten van statistieken en deadlines die (vanuit eenzijdig perspectief) op je afgevuurd worden. "50% van alle diersoorten op aarde binnen 100 jaar"? Ik weet het niet. Al was het 5%, ik zou er nog om kunnen janken. Veel ruimte voor het aanvechten van argumenten, voor tegengeluiden is er niet in Racing Extinction maar zo'n soort documentaire is dit natuurlijk niet. Dit is geen sociaal probleem waar we beide kanten van de medaille zo eerlijk en evenredig mogelijk moeten belichten. We moeten zoveel mogelijk shit zo effectief mogelijk in beeld brengen zodat zoveel mogelijk mensen zoveel mogelijk mensen laten zien dat het niet alleen een beetje in de soep aan het lopen is. Dramaturgisch benaderd misschien, maar niet minder waar.

Hoe mooier iets is, hoe treuriger de teloorgang. Maar die teloorgang wordt nog schrijnender, naarmate ons aandeel erin toeneemt.

Eindelijk weer eens een 'romantische' film die de beoogde emoties ook daadwerkelijk kan losmaken.

Een fijnzinnige vertelling van een liefde, omgeven door surrealistische gebeurtenissen. Enerzijds zijn de romantische verwikkelingen erg herkenbaar, maar worden ze anderszijds steeds verder ondergedompeld in een mysterieus, ondoorgrondelijk complot, dat de kijker al even machteloos achterlaat als Alex zelf.

Het moment waarop de onthulling plaatsvindt zou er sprake kunnen zijn van ontgoocheling en desillusie, maar de briljante vertelwijze en werkelijk schitterende beelden gedurende anderhalf uur, is het haast bevrijdend om toe te geven dat je eigenlijk beetgenomen bent .

Een ingenieus eerbetoon aan zowel de liefde als aan de kracht van cinema zelf, Kan me voorstellen dat als het eerste uur niet pakkend is, dat de ontknoping een grote teleurstelling vormt; ik schaar mij bij de gelukkigen. 5* en in de top 10.

...dus toch niet zo onnodig, wil het misselijke gevoel in je maag juist een intentie zijn van de maker. Waardeer je enkel cinema waarbij je met vlinders in je buik de bios verlaat, kun je deze best achterwege laten inderdaad.

Onlangs herzien, en hoewel de kracht van de film en met name de audiovisuele aspecten ferm overeind blijven, vertoont de film toch wat zwaktepunten.

Zo blijft de uitwerking van de chemie tussen Leto en Connelly redelijk oppervlakkig. Waardoor ook de teloorgang ervan nèt niet de emotionele impact veroorzaakt die het zou kunnen hebben. Het acteerwerk van beide ontstijgt in deze scènes zelden het niveau van een lokale toneelgroep. Niet slecht ofzo, maar meeslepend is anders.

Ook jammer dat de film enigzins ontspoort in de scènes met de televisieshow, al zorgt dat visueel voor enkele aantrekkelijke vondsten.

Verder echter weinig aan te merken op deze film, die bombastische geluidseffecten en score perfect samensmeedt met een strak tempo en scherpe editing. Zelden is een neerwaartse spiraal zo overtuigend in beeld gebracht. En voor wie een negatief gevoel achteraf niet te snel verwart met een negatieve waardering, is het bewonderenswaardig dat een film dergelijke impact kan overbrengen.

4,5*

Halfje eraf.

Nog altijd een van Tarantino's beste films. Gezien de aard van de hoofdpersonen, is het machogehalte dat Tarantino zich sinds zijn debuut als handelskenmerk aangemeten heeft, nog veroorloofd. Gangsters die niet voor elkaar onder willen doen, bedienen zich van grofheden en krachttermen; de geweldverheerlijkende ondertoon past daar perfect bij.

De joviale bijval van de soundtrack voorop. Hoe weinig bijzonder moeten de klanken van Stuck In The Middle inmiddels klinken voor iemand die de film voor het eerst aanschouwt: destijds was de combinatie van vrolijke muziek en het afsnijden van iemands oor (en onderwijl een dansje doen) een voorheen ongezien contrast. Best sterk, nog altijd.

De opzet (mislukte overval, paranoïde heksenjacht) leent zich voor een compacte opzet, maar de gefragmenteerde chronologie zorgt toch voor wat fikse breuken in de spanningsboog. Ik snap wel waarom de flashbacks niet vooraan zitten, maar hoe ze nu verwerkt zijn, wordt het deksel ook onnodig van de snelkookpan gehaald. De doorbroken chronologie werd echter opgepikt en bejubeld als moderniteit en, hoewel bijvoorbeeld de backstory van Mr. Orange (als onthulling van zijn dubbelspel) best interessant is, wordt het eigenlijk te breed uitgemeten met teveel dialoog en oninteressante anekdotes.

De scenes in de loods zijn daarom verreweg het meest interessant en spannend, met mooi spel van Madsen en vooral Buscemi. Keitel is als producent en publiekstrekker onmisbaar maar niet echt sterk. Roth doet het degelijk maar niet foutloos. Zeker Buscemi werkt bloeddrukverhogend en weet de onderlinge paranoia goed aan te jagen.

De loop van Tarantino's carrière en ontwikkeling als filmmaker begint hier met een strak verhaal, scherpe dialogen, sterke soundtrack. Zijn latere films zijn grootser en glimmender, maar deze drie kenmerken zou hij later aanhouden als handtekening, met wisselend succes. Tot en met Kill Bill wist hij zijn filmfun in ieder geval goed vast te houden, maar in veel opzichten voelt Reservoir Dogs nog altijd als de verwezenlijking van een jongensdroom. En dat werkt nog altijd aanstekelijk, maar niet meer zoveel als destijds. 4*

"Visceral", zouden de Engelsen zeggen.

Een adjectief dat niet alleen een beroep doet op (oer)instinct itt. intellect, maar in medische termen ook refereert aan de ingewanden, die we hier minstens twee keer tegenkomen. Een intense ervaring, zo veel is The Revenant zeker maar ook niet zonder keerzijden.

Zo zijn er enkele erg indrukwekkende single-shot scènes maar bijtijds voelt zo'n cameravoering ook wat opzichtig aan (bijvoorbeeld wanneer Leo achterwaarts de rivier in vlucht, weg van de indianen), draaiend van prooi naar jager, als een wat sullige toeschouwer. Hetzelfde geldt voor het dicht-op-de-huid-karakter doorheen de film. Vaak effectief, soms als automatisme weinig toevoegend, afgezien van het zoveelste shot iemands neusgaten in.

DiCaprio valt op geen foutje te betrappen en is constant indrukwekkend om te aanschouwen. Anderzijds zien we de man eigenlijk ook constant hetzelfde doen, slechts de ene ontbering voor de andere verruilend. Het is inherent aan zijn (plottechnische) reis maar legt ook de magere opzet van datzelfde plot bloot.

Een plot, dat wellicht krachtiger effect zou hebben, was het niet verweven met overbodige scènes (van bijvoorbeeld Hardy of indianen die naar hun dochter op zoek zijn) of de simpelweg lelijke visioenen van Leo's vrouw, spiritueel gefluister incluis. De soundtrack ondersteunt het (melo)drama uit die laatste scènes, al evenmin subtiel.

Prachtige make-up, bar none. Zelden heb ik geweld (of gore) zo vlezig realistisch in beeld gebracht zien worden. Het is in feite ook, samen met Leo's grimassen, de hoeksteen van de film.

The Revenant is, in alle opzichten, in your face. Opzichtigheid is dus een stijlmiddel doorheen de film. Stoort je dat niet, is de film een overdonderende totaalervaring, lijkt me zo. Voor mij waren er ook genoeg elementen dissonant, repetitief of simpelweg niet mijn kopje thee, waardoor ik er nét te vaak uitgehaald werd. Jammer, want camera, acteerwerk en make-up op zich zijn erg, erg sterk. Een kleine 4*.

Een erg stevige stap voorwaarts voor Mr. Ritchie, die met Revolver heel erg graag laat zien dat hij tot meer dingen in staat is dan formulewerk à la Lock Stock en Snatch.

Voor mij een beetje tweeledig, aangezien de film visueel prachtig is en bovendien zeer stijlvol in zijn vertelwijze. Anderszijds verzandt de film af en toe in zijn eigen vernuftigheid. Veel ging aan mij voorbij en ik kan, ook na het lezen van alles hierboven, nog steeds niet alles plaatsen, maar de film lijkt de pretentie te hebben zijn verhaal te ontvouwen volgens de formule die het voorlegt in het begin van de film. De Uiteindelijke Theorie rondom oplichterij, toegepast op cinema. Schachnovelle in een filmisch jasje.

Erg pakkend en erg fraai geprobeerd, maar ook een beetje overambitieus lijkt het. Een versnellinkje lager en de film was nauwsluitender geweest, overtuigender. Daarentegen is de film vermakelijk, intrigerend, verfrissend en vooral een erg mooie illustratie van Ritchies bewijsdrang en capaciteit. Ik ben meer dan ooit benieuwd naar zijn volgende project. 4*

Minimaal vernislaagje op een doorleefd genre.

Vooral zonde omdat de insteek (immigranten worden verse aanvoer voor zombie-safaripark) vermomd is als extra twist, terwijl daar best genoeg inzit voor een nóg originelere uitwerking van het zombiegebeuren. Nu wordt het park als gegeven gepresenteerd terwijl de aanloop ernaartoe (inclusief wat zich dan achter de schermen voltrekt) vol morele bezwaren zit die best scherp uitgewerkt hadden kunnen worden.

Wat resteert verschilt uiteindelijk niet zo heel veel van de gemiddelde zombieflick. Ik ben verder wel een groot voorstander van de snellere (en hier ook wat slimmere) zombies, al lijkt de film meer de nadruk te leggen op actie dan op spanning. Weinig momenten die echt gebruik maken van de plotse dreiging die een rennende vleeseter teweeg zou kunnen brengen. Ook het op afstand zombies afschieten is een beetje een slap tijdverdrijf geworden; misschien beladen als je het geweer zelf in je handen hebt, als kijker voel je daar toch helemaal niks meer bij.

Een handvol momenten die beklijven (op zich wel bijzonder dat de echtgenoot zijn vrouw in de steek laat; angst boven liefde/loyaliteit zie je toch betrekkelijk weinig) maar de zogenaamde originele insteek is weinig meer dan een verwisseling van setting. Men maakt gebruik van het meest oninteressante stukje tussen de uitbraak/oorlog en de teloorgang van het park, en vergeet zelfs daar optimaal gebruik van het gegeven te maken.

Degelijk, maar onder de oppervlakte echt weinig eigen inbreng. Dan liever volbloed genre-flick. 2,5*

Leuk!

Eerder vandaag zag ik Flowers (2015), een film die zijn premisse in een handvol rondes herkauwt en die dan nog eens doodleuk als clou opvoert. Sono doet iets vergelijkbaars, maar houdt de toedracht verborgen, de kijker nieuwsgierig én weet onderweg genoeg en overtuigend te vermaken. Oh, disclaimer: verder hebben de twee films niets gemeen; ik zag ze toevallig op dezelfde avond.

Het is een riskant spelletje om de kijker enerzijds zo lang ongewis te laten, maar Sono lijkt er lol in te hebben om je als kijker plagerig wat puzzelstukjes toe te werpen. Kundig ook, want de randomness kan je als kijker makkelijk onverschillig laten.

Dat doet het geenszins, want in elke scene voel je de urgentie en sympathiseer je met de verwarring van Mitsuko. Ik was net als haar iedere keer weer blij om Aki te zien verschijnen. Bovendien: een viertal hoofdstukken (of levels) vol cartooneske bloedfonteinen, een bijtijds nachtmerrie-achtige soundtrack en uiteenlopende camerastijlen prikkelen de zintuigen, terwijl je stiekem toch driftig mee aan het puzzelen blijft over het hoe en wat.

Machtige openingsscene inderdaad, maar ook de practical effects als Aki’s bedrading uitgetrokken wordt verdienen een pluim.

Sono #2. Anders dan Tokyo Tribe en volgens mij gaat de rest van zijn oeuvre nog veel verschillende kanten op, als ik de geluiden mag geloven. Deze was in ieder geval ook weer verfrissend. 4*

Typisch.

Denzel Washington aan het begin van een glorieuze carrière speelt in een ietwat belachelijke film een agent die in een ietwat belachelijke scene zijn glorieuze carrière begint. Hij speelt zijn rol gretig en met overgave, van het moment in zijn onderbroek tot zijn manisch geschmier on top of the world. Tikkeltje overdreven maar net als Styles liever te veel dan te weinig om zichzelf van succes te verzekeren.

Echte ster is natuurlijk Lithgow, die als Earl Talbott Blake niet alleen de kenmerkende psychopaat neerzet zoals alleen hij dat kan, in de scene dat hij optreedt als electromonteur, zien we hem al een bescheiden voorproefje geven van het deugdzame masker dat hij moeiteloos kan aanwenden - en wat hem als psycho alleen maar gevaarlijker maakt. Zijn jongere jaren leveren tevens een sfeervolle actiescene op, als hij in de gevangenis, in boeken getapet, zijn Arische medegevangene met een zwaard doorklieft.

Het hele plot is verder uiterst voorspelbaar, wat makkelijk in werking gezet (Styles die met zijn zwakke pogingen collega’s te overtuigen, zijn eigen gekte alleen maar meer onderstreept), en gevuld met slechte bijrollen. Toch zit er creativiteit en sfeer in de uitwerking, zoals de scene in het zwembad, de gevangenisuitbraak en de uiteindelijke confrontatie met en dood van Blake.

Audiovisueel typisch jaren ‘90: droog, functioneel en redelijk kleurloos. Paar momenten van leuke belichting maar zoals gebruikelijk ligt de focus op verhaaltje en acteerwerk. Nog altijd sfeervol, voor een groot deel op conto van Lithgow. 2,5*

Toch wel een beetje geweldig.

Om een bestaande film tot trilogie uit te smeren, is een opmerkelijke keuze. Maar na het zien van deze film, snap je de uitgekookte insteek van de makers wel. Met Caesar als (aflossend) perspectief, biedt dit eerste deel al genoeg stof om drie delen te verantwoorden. Vanaf zijn afkomst en geboorte, moet hij zich zien te verhouden tot Franco als vader/voogd, overige apen (zowel als soortgenoot als onderdeel van een hiërarchie) en uiteindelijk tot de mens als dominante soort.

Het is een verfrissend hem te zien ontwikkelen van huisdier tot leader of the pack. Van aaibaar, afhankelijk beestje dat je wilt troosten als hij voor het eerst achtergelaten wordt, tot de lichtelijk intimiderende, manipulatieve aap die zich het leiderschap over de roedel toe-eigent. Best ongewoon ook hoe hij op een gegeven moment de rol van protagonist van Franco overneemt. Maar het werkt echt goed. Sterk aan dit deel is dat de onderlinge communicatie van de apen bij (onondertitelde) beeldtaal blijft en je als buitenstaander moet aanschouwen hoe de rebellie aanvangt.

Maar met name Serkis verdient credits om ons mee te laten leven. De effecten dragen eraan bij maar Serkis levert de de perfecte motoriek en mimiek om Caesar een dierlijk wezen te laten blijven en tegelijk genoeg menselijkheid mee te geven om vanuit zijn ogen te laten kijken.

Prima verhaal ook, met een goede inzet van het medicijn, dat enerzijds onder apen intelligentie brengt, en anderzijds de mensheid grotendeels platlegt. Perfect opstapje voor de komende delen. Ook binnen de trilogie is dit deel mooi afgebakend. Ik moest er de eerste kijkbeurt - door een verkeerde verwachting - aan wennen, maar het is eigenlijk de perfecte keus om voor het eerste deel de focus volledig bij Caesar te leggen.

Audiovisueel ook fijn; het camerawerk kan de kitsch niet altijd voorkomen en de effecten zijn van iets mindere kwaliteit dan de overige delen, maar beiden maken genoeg indruk. Mooie scenes vond ik wanneer Caesar Lithgow verdedigt tegen de boze buurman en als Jacobs zich eerst in het gebouw omringd ziet door een cirkel van boze apen, en vervolgens op de brug na een een-tweetje tussen Caesar en Koba, door die laatste van de brug geduwd wordt.

Weinig op aan te merken. Herziening zorgt door aangepaste verwachting dat ik dit deel perfect kan waarderen.

Ergens wel amusant maar de potsierlijkheid van alle losse elementen is zo prominent aanwezig dat het moeilijk genieten is.

Swayze speelt de ubercoole bouncer Dalton die in zijn vrije tijd aan tai chi doet, een poëziebundel openslaat en en passant ergens een filosofiediploma heeft rondslingeren. Hij is de beste in zijn vak en in de openingsscène krijgt hij het aanbod om eens flink de bezem door de Double Deuce in Kansas te halen. Het gespuis aldaar is echter in dienst van lokale magnaat Brad Wesley, die niet alleen het stadje in zijn wurggreep heeft, maar ook een zwak heeft voor arts Elizabeth Clay, die als love interest door Swayze al snel liefkozend 'Doc' genoemd wordt.

Het verhaal kent geen verrassingen - het verloop wordt zelfs expliciet voorspeld als "it'll get worse before it gets better" - en Swayze moet flink wat klappen, intimidatie en vandalisme doorstaan alvorens het recht zegeviert. Het is jammer dat de sneu acterende Lynch de chemie met Swayze totaal verstoort, dat de soundtrack iedere scene ietwat knullig op de voorgrond treedt en dat ieder personage zo plat als een dubbeltje blijkt; wat echter funest isvoor de film, is dat de vechtscenes zonder uitzonderlijk echt erbarmelijk gechoreografeerd en in beeld gebracht zijn. Als spil van de film halen die het totaalniveau definitief naar beneden.

Ik had het na het zien van Road House (2024) niet verwacht, maar zelfs die remake is nog een fractie beter te noemen dan dit origineel. Sam Elliott is nog het beste in de hele film. 1,5*

Ontroerend en puur drama over jonge zwarte tiener Rocks, die van de een op de andere dag alleen voor de zorg van haar broertje en zichzelf komt te staan. Haar moeder laat een kort en warrig briefje achter en Rocks moet vanaf dat moment niet alleen zorgen dat ze genoeg geld heeft om van te kunnen eten, ze doet ook haar best om de ellende weg te houden bij haar kleine broertje Emmanuel, wat moeilijker wordt naarmate meer mensen lucht krijgen van de situatie en moeders nog altijd nergens te bekennen is.

Gelukkig zijn er ook films die dit verhaal realistisch en niet onnodig gedramatiseerd of sentimenteel presenteren. Je verwacht bij dit type verhaal dat de misere steeds een overtreffende trap vindt, maar de struggles van Rocks vloeien grotendeels uit het basisgegeven voort en zetten haar voor keuzes die voelbaar moeilijk genoeg zijn. Als Rocks de kans krijgt om geld van haar nieuwe vriendin Rose te stelen, geeft ze toe aan de verleiding, maar we hebben tegen die tijd genoeg gezien om te weten dat het tegen haar eigen morele code ingaat en dat het puur de noodzaak van de situatie is waar ze zich door gedwongen voelt.

Ook verademend om te zien dat Rocks in feite omgeven wordt door een aantal barmhartige vriendinnen die voor haar klaarstaan, al is het moeilijk om als tiener enigszins praktisch van nut te zijn, om nog maar te zwijgen over de schaamte die getrotseerd moet worden om naar hulp te vragen. De chemie van de multiculturele vriendinnengroep is voor mij een van de grootste charmes van de film, met glansrollen voor met name Bakray en Ali. Heerlijk ongedwongen acteerwerk. 3,5*

Jaaaaaaaa...toch wel erg fijne film.

Al begon het wat stroef. Afstandelijk registrerend, niet de meest charismatische personages en de focus op de marges van het dagelijkse. Niettemin zijn de openingcredits al een mooie voorbode van de doordachte cinematografie, en dat is toch wel de grote winnaar.

Gek genoeg is het juist de aanvankelijke afstandelijkheid die zich in latere scenes weet te revancheren. Hoewel van dichtbij observerend, blijven de gebeurtenissen en dialogen eerst wat op afstand. Een registrerende camera, weinig échte inkijk in personages, veel ruis in setting. Dat de panning en sliding shots op een gegeven moment ook in herhaling vallen, kun je als een gemakzuchtig trucje beschouwen. Toch weet Cuaron (samen met Olivares) in ieder geval zijn kadreringen goed te kiezen; vele shots zouden ingelijst boven je bed niet misstaan. Ook de zachte contrasten in het zwart-wit en het spel met scherpte doen het nostalgische karakter eer aan: het is gestileerd zonder dat het gemaakt overkomt.

Als Cleo dan uiteindelijk komt te bevallen, weet de film je emotioneel echt binnen te hengelen. Weer dat spel met scherpte, juist genoeg gedoseerd om de macabere situatie over te laten komen en opdringerig melodrama te vermijden. Een scene daarvoor, als Cleo tijdens uit de hand gelopen rellen shopt voor een kinderbedje, bewijzen de panningshots hun zeggingskracht als Fermín degene blijkt die haar onder schot houdt (inhoudelijk tegen het randje, vooruit). Wat scenes later gebeurt hetzelfde als Cleo de zee inloopt: weer een sliding shot, maar nu wel effectief omdat je gedurende de beukende golven toch in spanning afwacht wat er zich buiten het kader afspeelt. Wederom gaat Cuaron met de groepsomhelzing een stapje te ver, maar de uitbarsting van Cleo wist toch een snaartje te raken.

Veel waarde bij de gratie van contrast dus. Filmische stijlmiddelen die eerst verveeld aandoen, komen later des te beter binnen. Zelfs het inparkeren van een dure auto lijkt aanvankelijk ludiek en breed uitgemeten maar openbaart zijn functie pas als diezelfde auto een tweede keer roekeloos het smalle portiekje ingeramd wordt.

Op papier niet meteen mijn soort film maar met een mooie wisselwerking tussen afstand en betrokkenheid en oogstrelende cinematografie toch een film die veel indruk weet te maken. 4*

Zó slecht dat het grappig wordt, is niet altijd van toepassing meer op deze film.

“Film”. Wiseau levert op zóveel fronten ondermaats werk af, dat je je steeds meer afvraagt of het nog aan de definitie voldoet. Dat hij niet alleen zowel script, regie, productie als de hoofdrol voor eigen rekening neemt, maar het tevens met bravoure serveert, maakt het tot het meest trieste vehikel dat ik in tijden heb mogen aanschouwen.

Persoonlijk vond ik het totale gebrek aan plotontwikkeling het meest absurd. Vrouw gaat vreemd tot man zelfmoord pleegt. That’s it. (Zelfs spoilertags plaatsen voelt wat onnozel.) Alle overige scenes dienen om of hem op te hemelen of haar slecht af te schilderen. Afgezien van de cringy ongemakkelijke sex-scenes dan, met die onheilspellende fade-in van al even erbarmelijke muziek; wat was daar de bedoeling van. Verbaasde me trouwens dat Wiseau niet ook zelf verantwoordelijk was voor de soundtrack.

Het besef van hóe slecht deze film is, is een opstapelende ervaring van ongeloof die je moet ondergaan. Bij het recenseren wil je eigenlijk een exemplarisch dieptepunt aanstippen maar die is er niet. Of beter: het zijn er teveel.

Van borstkanker tot drugsdealers; personages die we niet kennen die praten over andere personages die we niet kennen; dialoog, dat in real-time een eerder dialoog herhaalt; super doorzichtige plot-ingrepen die het gebrek aan plotontwikkeling alleen maar benadrukken; emoties en gesprekken die niet alleen geschreven aandoen, maar waar ook een echo van het onbegrip van de schrijver doorheen klinkt; een sex-scene die overduidelijk dezelfde beelden als een eerdere sex-scene bevat; totaal gebrek aan timing; crappy delivery; onbegrijpelijke kaderkeuzes - op een gegeven moment wordt het kader zelfs in opzichtige kleine schokjes verschoven als een personage er niet binnen blijkt te vallen.

Het is allemaal even surreëel en laveert constant tussen slecht, grappig slecht en ongemakkelijk slecht. Je gaat op den duur niet anders kunnen dan een mentaal turflijstje van foutheid bijhouden.

Wiseau lijkt weinig van vrouwen, relaties en de wereld te begrijpen maar heeft nog altijd de waan dat het niet aan hem ligt. Ondertussen wordt de hechtheid van vriendschap uitgebeeld middels stoeipartijen, wordt inhoud die hij niet kan doorgronden afgekapt met “i don’t wanna talk about it” en staat tragiek gelijk aan ongegeneerd uitvergroot en belabberd gebracht melodrama.

Buitencategorisch slecht. Je gaat er bijna al je andere 0,5-films van willen opwaarderen. Fascinerend, als je de plaatsvervangende schaamte ervan kunt dragen: Tommy Wiseau’s Joker Audition Tape (Nerdist Presents) - YouTube - m.youtube.com

Van Dupieux zag ik enkel eerder Wrong (2012), die ik echt geweldig vond. Deze moet daar duidelijk voor onderdoen: het verhaal is wat rechtlijniger, waardoor de grap wat sneller uitgespeeld lijkt of herhaling/flauwigheid in ieder geval wat sneller op de loer ligt én visueel vond ik het weliswaar verzorgd - de manier waarop de band visueel een persoonlijkheid toegedicht wordt is vrij bijzonder gedaan - maar toch niet iets minder dan eerdergenoemde film.

Qua horror hoef je op enkele exploderende hoofden na uiteraard niets te verwachten, qua sfeer en teneur is dit een volbloed komedie. Leuk om een keer gezien te hebben maar na twee films ben ik wel wat (sceptisch) nieuwsgierig hoe houdbaar de humor van Dupieux doorheen zijn oeuvre blijkt te zijn. 3*

Film die vrij sterk begint maar zijn troeven toch wat minder goed uitspeelt.

Eigenlijk had ik al op mijn hoede moeten zijn bij de rekrutering van Leighs karakter Kristen. Doorgewinterd narcotica-undercover agent Jim (Jason Patric) en afdelingshoofd Dodd (Sam Elliott) kiezen haar uit een select gezelschap kandidaten omdat ze haar een sprintwedstrijd zien winnen. Er wordt over gegrapt, maar voor de infiltratie in een netwerk van dealers en criminelen zou een grondigere (psychologische) screening wel gepast zijn. Net als veel scenes die volgen, lijkt de prioriteit van de makers vaker te zijn wat een geinige of memorabele scene zou opleveren, dan dat er gebouwd wordt aan een realistisch, betekenisvol geheel. Clarice Starling werd ook van een trainingskamp geplukt, maar het zweet op haar voorhoofd betékende tenminste iets.

Het geeft een beetje de indruk dat de échte film zich buiten de film afspeelt. Wat wij te zien krijgen zijn vele oppervlakkige interacties met dealers, de geleidelijke afdaling in verslaving van beiden, de verplichte incheckmomenten met Dodd en ook al delen Patric en Leigh goede chemie, ook de liefdesverhouding die ontstaat weet nooit iets diepgravends teweeg te brengen. Als zij na verloop van tijd eerder junkies zijn die doen alsof ze undercover zijn dan andersom, probeert de film hen (en daarmee de zaak, voor zover daar nog enig schot in zat) alsnog op het rechte pad te krijgen maar de echte struggles, gewetenskwesties en paranoia krijgen we nooit te voelen, slechts hun geschreven, papieren, oppervlakkige benadering. Realistisch of niet, de behandeling gaat met een boog om diepgang heen. Narc (2002), waarin Jason Patric een vergelijkbare rol speelt, deed dat bijvoorbeeld al veel beter.

Ik twijfelde tussen 2,5* en 2*, want eigenlijk is het ook weer niet heel slecht en zowel Patric als Leigh leveren goede prestaties. Maar toen moest ik weer denken aan die soundtrack en score van Eric Clapton. Iemand leek het een goed idee om de film te doorspekken met bluesgitaar-riedeltjes, zowel op spannende als zielige momenten of gedurende neutrale autoritjes en bar-scenes. Telkens weer zo’n zwoel tokkeltje dat zijn intrede doet; net als bij een druppelende kraan is de tussenliggende stilte van anticipatie op een gegeven moment de grootste terreur. En toen Tears in Heaven ook nog eens ingezet werd (toen er iemand dood was en een ander contemplatief over het strand aan het rennen was), toen was ik er klaar mee. 2*