Opinions

Bruut.

Toch wel erg naar om je vanaf de psychologische terror die Butler moet ondergaan, goed in te leven in wat voor angstige, machteloze, traumatiserende, emotioneel onveilige en uiteindelijk ook lichamelijk onterende situatie een verkrachting moet zijn.

Ik werd door deze film toch wel goed meegenomen in het niet ondenkbare scenario dat naar zo’n situatie kan leiden. Je voelt het al ontsporen bij het tankstation, je volgt de jongens als ze elkaar wat zitten op te fokken (nadat Matthew de gootsteen gemaakt heeft), om vervolgens bij de cabin de dreiging compleet te maken. Nu vond ik dat nog puur realistisch, maar wanneer de sheriff in beeld komt, voelt het verhaal een beetje ontworpen om het nóg erger te maken. Nog altijd mogelijk (en goed uitgewerkt) maar de tijdelijke schijnveiligheid van een gezagspersoon is natuurlijk een goede troef om er nog een schepje op te doen.

Toch: goed uitgewerkt met stapsgewijze ontsporing, voelbare ellende en goede rollen van voornamelijk Butler, Branson en Howard als onuitstaanbare sheriff.

De tweede helft is al even genadeloos, met brute afrekeningen die misschien wat te sadistisch, berekenend en breed uitgemeten zijn om van een verzwakt verkrachtingsslachtoffer te verwachten maar wel de ‘rechtvaardigheid’ vormen die het eerste deel recht moeten trekken. Wederom goed spel van alle betrokkenen en prima in beeld gebracht. Boet iets in aan realisme, wat ergens jammer is maar deels juich je het meisje toch ook toe. Paar goede vondsten vond ik het geretourneerde tapeje en het telefoontje vanuit het gezin van de sheriff.

Het is makkelijk om vanuit filmische kijkervaring dit als fictieve horror te aanschouwen en beoordelen; de uitdaging van de maker zit erin om dat te doorbreken en jouw empathie als kijker aan je te ontlokken. Best geslaagd en - voor wie zijn pantser kan laten zakken - een flinke gruwel om je in mee te laten voeren. 4*

Uiterst sfeervolle film.

Broer Steve heeft iets of iemand in de kelder opgesloten, maar komt zelf ook wat onberekenbaar over. Dit roept natuurlijk vraagtekens op voor Matt en Karen, die hem verrassen met een bezoek.

Afgeplakte ramen in een donker, krakend huis; soms schaars verlicht door een kerstboom in de hoek, dan weer badend in roodgefilterd licht. Lobo weet met weinig middelen effectief een uiterst unheimlich gevoel over te brengen.

Geluidseffecten die steeds intenser brommen en plots in stilte wegvallen. Flikkerende verlichting, een tv standje ruis. Een opdringerige telefoon die galmt door een stil huis. Voor een film die zoveel uit de sfeer haalt, zit er opvallend veel dialoog in met name de eerste helft.

Het is jammer dat Lobo zijn vraagtekens vast moet houden met opzettelijk omslachtige dialoog en een traagheid die niet altijd gerechtvaardigd voelt, want de sfeer is subliem. Suggestief maar bevredigend. Jammer van het stokkende narratieve deel. Had daar minder nadruk op gelegen, was dit een klein klein meesterwerkje geweest. 3,5*

Mooi. En grappig. En sneu. In die volgorde.

Mag je lachen om huiselijk geweld? Hierboven haalt Verhoeven een artikel aan dat stelt dat I, Tonya toch iets te vaak de kijker aan het lachen krijgt met een onderwerp dat helemaal niet om te lachen is.

“I, Tonya gets a lot of credit for not shying away from the uglier aspects of her life, but is it ever okay to treat trauma as a punchline? Why celebrate such behavior? [...] Janney is unforgettable in I, Tonya, but her horrendous character is the main source of comic relief. How do we reconcile that? How do we enjoy an otherwise really good movie with those thoughts gnawing at out conscious?”

Ik moet aan zoveel dingen denken als ik dit lees. Ik denk aan Hans Teeuwen die roept dat je alles belachelijk moet kunnen maken. Ik moet denken aan een dode baby als ongenuanceerde tegenhanger voor heel veel (onmiskenbaar komische) drugsverheerlijking in Trainspotting. Ik moet denken aan Amerikanen die gewelddadige videospellen willen verbannen.

Waar ik de film oprecht in vind, is dat je je als kijker zelf mag afvragen waar de pijn zit en waar de humor. En dat je nog altijd een scheidslijn weet te trekken tussen film en realiteit.

Ik zag een film waarin een kansarm meisje met een verwrongen beeld van liefde en ‘normaliteit’ zich verbeten recht probeert te krijgen en haar eigen milieu probeert te ontstijgen middels de enige passie die ze heeft. Fenomenaal vertolkt door Robbie, creatief vertaald en met een goed gedoseerde mix van alle elementen die het verhaal rijk is, zonder (mijns inziens) de waarheid onrecht aan te doen. De humor maakt het een luchtigere vertelling, zonder dat je als kijker wijsgemaakt wordt dat dat ook geldt voor Tonya’s leven.

Dus, “how do we reconcile this?” We zijn blij dat sommige films ons deze vragen doen formuleren, and we make up our own damn mind.

Heerlijk gelachen om huiselijk geweld, enorm onder de indruk van Robbie en uiterst content met de genre-ontwijkende melange die Gillespie ons voorschotelt. 4 dikke sterren.

Slap.

Miscast Sydney Sweeney vertrouwt het kerkelijk gezelschap waar ze uitgenodigd is steeds minder naarmate ze er gedurende random nachtelijke dwaaltochten steeds meer achterkomt dat het onraad troef is in het klooster.

Jammer dat de makers wat gemakzuchtig te werk gaan door flikkerend kaarslicht te verwarren met sfeer en koorzang met mysticisme. Het ontbreekt de film aan enige kunde om de onthullingen van verrassing, geloofwaardigheid of spanning te voorzien: in plaats daarvan wordt het nogal platte verhaal voorspelbaar stapsgewijs uit de doeken gedaan en worden essentiële scenes eerdergenoemd kaarslicht en koorzang opgeplakt worden waar eigenlijk vertelwijze of cinematografie van dienst hadden moeten zijn.

De film boeit enigszins en er worden af en toe best effectieve plaatjes geschoten, maar het weegt totaal niet op tegen de pompeuze zelfverzekerdheid in prominente muziek en schrikeffecten, die nauwelijks kunnen verhullen hoe simplistisch deze film effect denkt te kunnen genereren. Fikse tegenvaller 2*

You’re an inanimate object!

Farrell mag dan af en toe in gedrochten van producties terecht komen, af en toe loop je tegen een pareltje aan dat hem de perfecte ruimte verschaft om zijn range als acteur te etaleren. Hier speelt hij de onderbegaafde crimineel met voelbaar zwaar hart en een aanstekelijke antipathie voor toeristische burgerlijkheid.

Gleeson vormt zijn perfecte tegenpool en samen zijn ze simpelweg onweerstaanbaar. Beste filmduo in lange tijd. Fiennes, dé man als het gaat om charismatische dreiging, is het kersje op de taart. Hoe klein zijn rol ook moge zijn, hij steelt haast iedere scene met droge one-liners en perfecte delivery.

Uiterst vernuftig geschreven met vele details die subtiel vooruitwijzen (Gleeson die zijn kleingeld niet kwijt kan en het later gebruikt om passanten voor zijn sprong te waarschuwen is een heerlijk voorbeeld). Toch neemt het script nooit de intellectuele high road en blijft het lichtvoetig.

Farrell schakelt fenomenaal tussen cynisme, verdriet en betraande oenigheid en daarmee heeft McDonagh de ideale troef in handen om zijn wispelturige plot voort te stuwen. De eindscene is ook perfect (en minder open dan men vaak denkt): Farrell die - alle wensen en pogingen tot zelfmoord ten spijt - uiteindelijk vurig wenst dat hij niet doodgaat. Louterend afscheid van een onweerstaanbaar personage.

Tel er nog bij op een handvol excentrieke bijrollen en enkele zéér memorabele scenes en je hebt een film die niet alleen veel slimmer is dan de pretentieloos vermakelijke toon doet vermoeden; het is er ook een met oneindig veel herkijkwaarde en meer quoteable stukjes dialoog dan we sinds The Big Lebowski gezien hebben. Zonde van dat afgrijselijke stukje soundtrack op het laatst. 4,5*

Zeer vermakelijk.

Het is toch iets met 80's horror: mijn grootste favorieten zul je in dit decennium niet vinden, maar het is ontegenzeggelijk gevuld met films waar je een zwak voor hebt. Soms campy, soms vernieuwend - met de nodige voortborduursels ontspringen hier vele franchises en het formulewerk in het algemeen - maar de vermakelijkheidsfactor zit er vaak wel in. Niet zelden voorzien van een komische inslag en zeker op het gebied van effecten wordt er in deze 10 jaar ook een sprong gemaakt.

Aan het woord zijn een dozijn makers die de fragmenten van de kopstukken van het decennium aan elkaar mogen praten. Nooit écht kritisch, want horror is toch veelal een veld van bevlogen enthousiastelingen. De speelduur is aan de lange kant, maar voor mij was het perfect aangezien er naast de bekende titels ook films aan bod komen die bij mij onder de radar bleven. Bovendien voelt het nergens gehaast om er zoveel mogelijk in te krijgen, waardoor het geheel een organische flow van commentaar en getoonde fragmenten wordt.

Er wordt per jaar bij een handvol titels stilgestaan, soms over de invloed van de betreffende film, soms een anekdote achter de schermen. Daarnaast wordt ieder jaar ook stilgestaan bij een kenmerkend thema uit het genre en welke films daaraan bijgedragen hebben. Het vormt een constant vermakelijk geheel. Voor de liefhebber uiteraard, maar dat is waarschijnlijk iedereen die deze docu opzet.

Soms wat zelfverheerlijkend, zowel per film als over het genre als geheel maar in die idolatie zit juist een groot deel van de charme. Ik heb weer een paar titels aan de watchlist kunnen toevoegen. 3,5*

Whodunnit die meer lijkt te draaien om (seksuele) repressie dan om een spannend verhaal.

Lerares Frannie leidt een ogenschijnlijk vrijgevochten bestaan. Haar vriendschap met prostituee Pauline, haar wat ongewone buitenschoolse interactie met een van haar leerlingen en de toenaderingen van een gedumpte ex-minnaar schetsen het beeld van een vrouw die de dingen op haar eigen manier invult. Wanneer er in haar tuin het lichaamsdeel van een vermoorde prostituee wordt gevonden, wordt ze (nogal agressief mag ik wel zeggen) benaderd door rechercheur Malloy. Tussen de twee ontstaat een affaire, die haar zelfverzekerde façade geleidelijk af lijkt te pellen.

Het raamwerk voor de film is de moordzaak en de zoektocht naar de dader maar de film wordt vooral gevuld met scenes tussen Ruffalo en Ryan, die over het algemeen voor broeierig moeten doorgaan en toegegeven: bijtijds lukt dat maar net zo vaak sleept het wat voort en is er vooral veel oninteressante dialoog. Bijgestaan door fraai camerawerk en hier en daar aangevuld met een poëtische quote wordt er soms best een dromerig sfeertje geschetst, maar echt spannend wil de film niet worden, en écht sexy ook niet echt. Om Meg Ryan na al die romantische komedies uit de kleren te zien gaan, voelt een beetje vreemd en misplaatst, alsof het de moeder van je beste vriend betreft. Maar goed, ze speelt haar rol met overtuiging.

De uiteindelijke onthulling legt de nadruk op wat voor slappe constructie het thrillergedeelte eigenlijk is en dat is jammer want met iets meer body (verhaaltechnisch) had je dit een hogere score gegund. Of had het hele whodunnit gedeelte juist overboord gegooid en meer nadruk gelegd op een persoonlijk drama. Nu voelt het alsof de film hinkt op twee gedachten. 3*

Prima film.

Minder politiek dan ik had verwacht. De film volgt Day-Lewis en het onrecht dat hem wordt aangedaan vrij rechtlijnig, de hele context en setting is vooral aankleding.

Het maakt de film wat persoonlijker en dat is eigenlijk wel fijn. Gerry maakt een mooie ontwikkeling door en vooral zijn relatie met zijn vader krijgt de nodige screentime. Beetje makkelijk hoe de herinneringen/anekdotes die hem gevormd hebben tevoorschijn gehaald worden (momenten die je als kijker nooit gezien hebt), maar het zijn wel van die exemplarische vader-zoondingen.

Film blijft een beetje oppervlakkig, de manier waarop het probleem ontstaat (valse beschuldiging), standhoudt (doofpotje) en opgelost wordt (geheim documentje), komt een beetje simplistisch over, maar het wordt best aangenaam aangekleed en de sfeer zit er goed in.

Day-Lewis speelt met de energie en overgave van een jonge hond, iets meer buiten de lijntjes of aangezet dan je van latere rollen van hem gewend bent, maar is nog altijd buitenaards goed. Vlekkeloos accent ook, heerlijk.

Visueel wat typisch biopic-niveau dus weinig spannends en de muziek is wat te specifiek (Iers, rebels, bombastisch ingezet) om een naadloos geheel met de film te vormen. Toch aardig genoten van een film die ik veel zwaarder had verwacht. Kleine 3,5*

Slap.

Een verhaal dat het waarschijnlijk best goed doet als een sci-fi thriller in boekvorm. Negen jaar intervallen zijn in film best gapende tijdvakken. Je krijgt daardoor nooit echt medeleven voor de personages, noch wordt de dreiging van ‘het grote gevaar’ écht voelbaar.

In korte fragmenten tussen intervallen krijgen we eerst te maken met een reeks mysterieuze doden, dan komen we erachter dat er een verband is dat tijd te boven gaat en vervolgens wat dat verband is. Eenmaal beland bij het laatste tijdvak, wordt er ook nog een emotionele kaart gespeeld en dat kan er ook nog wel bij. De film wilt een verhaal van 30 jaar vertellen, maar doet dat haastig, oppervlakkig en een beetje klungelig. De brandende ‘soort-van-Amerikaanse’ vlag in de openingsscene vertelt zo’n beetje het hele verhaal al.

Ik ken Holbrook van Narcos en Predator en ik mag ‘m wel. Hij lijkt een beetje een charisma-loze morf tussen Brad Pitt en Ryan Gosling maar speelt best oke. Hij krijgt hier gewoon weinig bijval van script of collega’s. Actiescenes zijn werkelijk but: saai, rommelig en totaal ongeïnspireerd.

De film steekt goed van wal, maar heel veel meer heeft het niet te vertellen, en heel veel meer om indruk mee te maken ook niet. Eén grote bluf. 115 minuten om je eigen aandacht te zien verslappen en onverschilligheid te doen toenemen. 1,5*

Halfje eraf.

Nolan begon als een low-budget creabea en heeft zich inmiddels gevestigd als intellectuele-blockbustermagnaat. Doet ie goed. Toch vind ik zijn (latere) films altijd zo’n rationele beleving, voel ik er nauwelijks iets bij; Inception is wat dat betreft een schoolvoorbeeld.

Laat het maar aan hem over om zoiets fluïde en diffuus als droomlogica en -vormgeving zo rechtlijnig te benaderen. Tuurlijk, het conceptje droom-in-een-droom, de paradox van Eschertrappen, het idee van kicks, uiteraard de realiteitstwijfel (en nog een handvol exemplarische gegevens) zijn herkenbare elementen maar nergens in beeld of verhaal krijg je het gevoel van buitenrationele logica of onbegrensde mogelijkheden, dat dromen eigen is.

Nolan plakt lucide intellect op de droomwereld, omdat dat de enige manier is om zijn vernuftige verhaaltje uit de doeken te doen. Gevolg is wel dat je dus de helft van de tijd kijkt naar personages die andere personages een en ander aan het uitleggen zijn. Terwijl juist door die nauwsluitende benadering de stoplappen opvallen. Kan iemand uitleggen waarom een tol in een droom niet gewoon kan ophouden met tollen?

Ook beeldend doet de film de droomwereld echt geen eer aan. Alles is concreet, tastbaar, vastomlijnd en kleurloos. Satoshi Kon’s Paprika is niet alleen de conceptuele voorganger van deze (dromendiefstal) maar ook visueel wist het veel effectiever, mooier en kleurrijker het onderbewustzijn te verbeelden.

Toch, vergeet even dat het om het domein der dromen gaat en je houdt een gedegen thriller van formaat over. De recursieve tijdsbeleving van de cumulatieve droom levert een climax van ongeveer een uur op en het is alleen al knap te noemen hoe Nolan je op het puntje van je stoel houdt. Erg knap.

De repetitieve verhaallijn met Cobbs vrouw mag het tempo hier en daar wat ophouden, en ook de emotionele impact blijft grotendeels uit, toch behoudt de film zijn spanning. Jammer van de zwaar generieke soundtrack.

Nolan is een groots regisseur die de mainstreamcinema van een welkome injectie vernuft voorziet, maar doet dat met bombast, ietwat steriele visuals en een benadering die ten koste gaat van de emotionele component. En als je dan per se een slim, coherent, nauwsluitend verhaaltje wilt vertellen, moet je misschien niet de droom als uitgangspunt nemen. Die laat zich niet met intellect vangen. 4*

Flauw.

Dit is Tarantino op zijn piek. Zijn piek van stoerdoenerij. Zijn piek van beschikbaar budget en zijn piek van gewillig publiek om zijn films zo in te richten dat men toch wel slikt wat hij serveert.

Niet zonder kwaliteit hoor; want zo’n openingsscene kun je zonder talent niet schrijven en zelfs voor de herschrijving van historische feiten moet je over bepaalde creativiteit beschikken. Hier bevindt de regisseur zich echter in dermate luxepositie dat hij zich met machismo, puberale fantasieën en bordkartonnen personages wel denkt af te kunnen maken.

De eerste helft heeft nog gewicht, met een krachtige episode die emotionele draagkracht heeft, mede door Christoph Waltz die - ongeacht zijn oppervlakkige personage - degelijk acteert, maar vanaf wanneer Brad Pitt en zijn posse in beeld komen, neemt de jongensdroom wat onpasselijke vormen aan. De ondraaglijk flauwe Italiaanse humor en moeilijk uitstaanbare rol van Eli Roth leiden tot een finale die - zoals ook Tarantino’s laatste - vanuit Amerikaans perspectief waarschijnlijk wel dijenkletsperspectief hebben, maar eigenlijk niet veel meer om het lijf hebben dan protserig machogedrag. Alle verhaallijntjes die ernaartoe leiden zijn flinterdun, en de uitwerking overtuigt zelden.

Pluspunten voor de opening en de scene in de bar, maar verder is dit Tarantino’s meest blaaskakerige film. Veel stoere praat, weinig inhoud. Hoogstens een fantasie uit de pen van iemand die - door vele eerdere complimenten - iets te makkelijk met platitudes en oppervlakkige schrijverij weg denkt te kunnen komen. En daar, gezien de score, nog in slaagt ook.

2*

Mweh.

Nadrukkelijk onnavolgbaar, bijna onverschillig plotloos, met vreemde, pover getimede humor. Dan ook nog zonder de visuele flair van Punch Drunk Love, het bezwerende camerawerk van Magnolia of een geluidsband die bij beide je aandacht vastgreep; nee, dan blijft er voor mij weinig over. Ik heb afscheid genomen van PTA als favoriete regisseur. 2,5*

Best ok.

Claire en Luke werken in een nagenoeg verlaten, klaar-voor-de-sloop hotel. ‘s Avonds gaan zij op zoek naar de geest van Madeline O’Malley, die naar verluidt in het hotel verblijft. Leuk vormgegeven, dat hotel. Met zijn tapijtjes, oubollige behangetjes en donkerhouten meubels. Typische geestenhorrorlocatie, waarvan je hoopt dat de film er effectief mee omspringt.

Jammer genoeg gaan vooral Luke en Claire nogal laconiek met hun missie om: enerzijds gaan ze met speciale recorders door de donkere gangen, anderzijds schuwen ze geen sarcasme, en nemen ze de helderziende ook al niet serieus.

Vreemde balans tussen verveelde humor en halfbakken engheid, die onder het mom van slowburn een lange aanloop nodig heeft. Maar net als de verveling je als kijker onverschillig dreigt te laten, weet West toch nog aardig toe te slaan.

Vrij klassieke benadering wel, met langzaam schuifelende personages die onder begeleiding van gebrom en galmende tonen een deur openen of trap afgaan. Telkens als de klankband intenser oploopt, kun je de jumpscare er eigenlijk wel vlak achter verwachten.

Laatste half uurtje gaat het wat meer los, maar het uurtje daarvoor is toch vrij lame. West bouwt een mysterieus sfeertje op en wil - ook gezien de hoofdstuk-aankondigingen - waarschijnlijk méér vertellen dan een doorsnee geestenhorrortje, hij weet de toon niet helemaal naar de hand te zetten, waardoor het toch wat in het luchtledige blijft hangen. 2,5*

Vijf enorm dikke sterren

...voor de meest oogstrelende animatie die ik ooit heb mogen aanschouwen. De futuristische wereld wordt tot op ieder schroefje nauwkeurig in beeld gebracht en wat een beelden levert dat op. De hypergedetailleerde animatie, levert samen met de esthetische kadervulling en verfijnd kleurgebruik mooiere shots op dan menig andere film. Sowieso uitzonderlijk voor een animatiefilm (voor zover ik gezien heb) maar de fotografische standaard die Innocence zet is onbereikbaar voor...zo'n beetje alles wat ik ooit gezien heb.

Ik vond de mengeling tussen 2D en CGI absoluut niet storend, wat ik hier vaak teruglees. Ik vond het juist goede keuze om niet compleet CGI te gaan en de 2D-animatie in het geheel te verweven.

...voor een werkelijk magistrale soundtrack, die de hele film doet wat die moet doen; sfeer neerzetten of juist benadrukken en af en toe zelfs koude rillingen over je rug laat lopen.

...voor de dialogen. Niet altijd even goed te volgen; veel betekenis ging aan me voorbij, maar het zet de juiste toon voor de film en de kwesties die aangesneden worden. Het filosofische aspect sluit naadloos aan op alles wat besproken wordt mbt. kunstmatige intelligentie. Dat onderwerp leent zich bij uitstek voor existentialistische dialoogvorm en dat wordt perfect uitgebuit. Wat hier eerder is aangestipt als de esthetische waarde van de dialogen, onderstreep ik bij dezen.

...voor enorm stijlvolle actiescenes, hoe schaars ze ook mogen zijn. Slowmotion en flitsende montage, naast en door elkaar, samengesmeed tot een verbluffend geheel.

...voor een werkelijk betoverend mystieke sfeer, de hele film door. Opgeroepen door de muziek, de beelden en de dialogen, krijg je als kijker het gevoel door een of ander sprookjesachtig labyrinth te wandelen. Verdwaald maar te veel onder de indruk om dat door te hebben.

...voor de mooiste en meest stijlvolle openingsscene sinds lange tijd. Zowel de encounter tussen Batou en de gynoid als de daaropvolgende credit-sequence, ondersteund door de geweldige muziek van Kawai. Kippenvel.

...voor een ongeëvenaarde, bijtijds onnavolgbare maar immer ontzagwekkende filmervaring. Wauw, shit wat ben ik ontdaan. Ik wacht even met de herindeling van mijn top 10, maar een plaatsje is verzekerd.

Een mooie weergave van wat goed een realistisch beeld kan zijn.

Als bezield muzikant in het folkwereldje van Amerika anno 1961 gaat het leven van Llewyn Davis niet over rozen. Hij weigert zich aan winstbejag over te geven en heeft in steeds mindere mate respect voor collega's die dat wel doen maar stuit met zijn romantische idealen keer op keer op onbegrip en vernedering.

Een pijn die ik helaas niet ten volle voelde gedurende de film. Misschien bleef het karakter voor mij iets teveel op afstand om echt empathie te kunnen voelen. Misschien vond ik hem sowieso maar een afgunstige eikel. Wellicht stond de humor (die voor mij ook al totaal niet werkte) het echte drama wel in de weg. Feit is dat de queeste van Davis zich voor mij op zakelijke afstand voltrok. Vermakelijk, boeiend, goed weg te kijken, dat zeker. Maar dat zijn toch vooral de krappe voldoendes onder de adjectieven.

Geschoten met een soberheid die we van de Coen broers kennen, kleuren zij hun melancholisch verhaal vooral in met sepia- en grijstinten. Dat sluit niet alleen naadloos aan bij de toon, het vloeit ook over in het beeld van Greenwich Village in de jaren '60 dat we van platenhoezen en documentaires kennen. Authentiek, noemde De Volkskrant het. Ik weet nog altijd niet of ik dit sarcastisch bedoel of niet. Want authenticiteit levert nou eenmaal niet meteen een betere film op. Een aaneenschakeling van curieuze (maar weinig memorabele) types ook al lang niet meer. En prachtig ingezongen folkliedjes door een prima acterende Isaac in feite evenmin. Goede sfeer hoogstens maar hier voelt dat toch als een soort van minimum.

Een motief als de constant terugkerende kat of de onderstreping van de uitzichtloosheid van Davis' spagaat door het cyclische einde mag ik dan wel weer; dat zijn de kleine momentjes waar de Coen broertjes flirten met magisch realisme (zoals in O Brother ook en iets meer gebeurde), wat ze eens flink zouden moeten doortrekken in plaats van deze veilige vingerwijzingen te plaatsen. Nu is het allemaal iets te saai, iets te weinig memorabel en ja, iets te grijs. Of authentiek, hoe je het noemen wil. 3*

Film die zijn momentum kwijt is.

Ik kan me herinneren dat de minpunten destijds goed te vergeven waren. Misschien was het de afwijkende benadering van het vampiersleven. De verrassende casting van Tom Cruise als Lestat, of de indrukwekkende performance van Kirsten Dunst. Zonder dat drieledige element-of-surprise echter, valt voornamelijk op hoe saai de film eigenlijk is.

Hoewel deels natuurlijk onderdeel van de premisse - de tergende eeuwigheid van het onsterfelijke leven als noodgedwongen bloeddorstig roofdier - als kijker raak je al snel besmet met het gevoel van zinloosheid. Dat Brad Pitt dat sentiment kracht bijzet met een ongelooflijk levenloze performance wil ook geenszins helpen. Hij komt werkelijk iedere scene over alsof hij onder een zware drugskater gebukt gaat en tot geen greintje emotie in staat is.

Kostuums en decor weten nog wel indruk te maken, maar samen met Cruise en Dunst zijn het zeldzame momenten die deze prent overeind houden. Zeker het tweede deel meandert het verhaal wat doelloos voort, tot de weinig indrukwekkende terugkeer van Lestat als magere climax.

Lang, zeurderig en zonder echte hoogtepunten. In 1994 misschien leuk als onderdeel van Pitts rise-to-fame of vanwege de ongebruikelijke casting van Cruise, maar al terugblikkend toch vooral een vervelend saai vehikel van een film. Voor ieders carrière (die van Dunst uitgezonderd) een dipje en naast de vermenselijking van de vampier ook van weinig meerwaarde voor het genre. 2,5*

Dat Eddie Vedder ooit nog een film zou maken. Of redden in ieder geval, want Penn doet bijna alles fout wat ie fout kon doen.

Uitgangspunt is fantastisch en eenvoudig; geen mens in de westerse wereld die de verleiding van een vlucht uit de beschaving niet herkent of begrijpt. Ontsnappen aan de regels, beperkingen en verwachtingen die ten grondslag liggen aan onze samenleving om in de natuur de essentie van het leven en het 'zijn' te ervaren en exploreren.

Penn raakt daarmee aan een universeel verlangen dat ongetwijfeld herkenning oproept. Vervolgens laat hij zijn hoofdpersoon opdraven, en in plaats van die herkenning te onderstrepen, benadrukt Penn eerder zijn egoïsme en hooghartigheid. Ook alle personages die de protagonist tegenkomt helpen daarbij; haast alle dialogen trekken zijn vertrek in twijfel. Nergens weet Chris zijn reis overtuigend te rechtvaardigen of er zichtbaar van te genieten.

De schaarse momenten dat hij wel lijkt te genieten van zijn (zelf)exploratie, zijn vervat in nogal corny slowmotion beelden of quasi-filosofische monologen. Ook de prachtige natuur waardoorheen gereisd wordt, is zonder enige aandacht voor kadrering in beeld gebracht. De aanstekelijkheid van het universele verlangen wordt in bijna ieder aspect teniet gedaan. Enige (grote) pluspunt is de muziek van Vedder, al vloekt de timing ervan dan vaak weer met het visuele.

Wanneer Chris op het einde ook nog eens ondervindt dat het allemaal eigenlijk vrij zinloos was en hij eenzaam sterft, keert mijn maag om. Penn doet ons verlangen definitief de das om. Ken het waargebeurde verhaal verder niet, maar heb het gevoel dat Penn er tè trouw aan heeft willen zijn om een universeel verlangen in een aanstekelijke film om te zetten. Kwalijke is dat hij het uiteindelijk zelfs kapotmaakt. 2*

Vreemd.

Mooie, kleinschalige weergave van een dystopische vertelling. Vreemd genoeg weet de film meteen te boeien, maar steeds minder naarmate de film vordert, tot het punt dat je aan het einde een beetje in slaap gesust bent.

Er is veel poeha over de Exodus-missie die gehaald moet worden en conflicterende emoties voor Sam maar uiteindelijk gaat het geheel als een nachtkaars uit. Misschien iets te weinig boeiende dialoog en in plaats daarvan veel wollige praat. Ik raakte in ieder geval steeds meer afgeleid.

Mooie setting en decors, degelijk, redelijk subtiel acteerwerk (vooral van Qualley) en sfeervol genoeg maar uiteindelijk vind ik vooral het script tekort schieten. Geen onaangename zit, maar gevoelsmatig wel een redelijk lange, uiteindelijk. 2,5*

Zo jammer.

Het ontbreekt deze film echt aan twee dingen: lef en creativiteit. Want hoewel de premisse de deur wagenwijd openzet naar scherp absurdisme, blijft het steken op een niveau lauwe soep.

Deels ligt het aan de acteurs, waarvan werkelijk niemand het komisch talent bezit het slappe script naar een hoger plan te tillen. En daar ligt het grootste probleem van de film: het script weet vanaf het vertrekpunt geen moment meer te verrassen of indruk te maken. Flauwe vondsten en hakkelige uitwerking van scenes, daar blijft het een beetje bij.

Visueel dan wel weer érg aantrekkelijk. Beetje strip-achtige stijl die goed werkt bij zowel het onderwerp als het budget (waarvan ik niet wist dat het zo beperkt was tot ik het hier las). Ook in props en aankleding stijlvast en verzorgd maar zeker alles in de ruimte en op de maan wekt indruk.

Buiten het visuele is dit een film die anderhalf uur lang laat zien, pijnlijk weinig te kunnen maken van een briljant uitgangspunt. Als je niet over the top kunt of durft te gaan, moet je het niet als vertrekpunt nemen. 2*

Heel mooi onderbouwd betoog Ramon. Ik begrijp echt helemaal wat je bedoelt, hoewel ik er toch een andere waardering op nahoud.

De cameravoering in het begin viel een beetje lang uit. Waarschijnlijk vond ik het aanvankelijk ook storend (en kreeg ik er wellicht ook hoofdpijn van). Daarentegen werd ik toch geintrigeerd door de hypnotiserende vertelwijze. De expliciete omgeving wordt mondjesmaat onthuld en de volgende handelingen schreeuwen om uitleg, zo gruwelijk.
Mijn nieuwsgierigheid was gewekt, of wakker geschud, en niet omdat ik sympathiseerde met diepgaande personages; het rauwe realisme zorgde ervoor dat ik ín de film zat, werd opgezadeld met een boel vragen en wel moest blijven kijken. De beelden, het geluid; het leidde mij vooralsnog op effectieve wijze af van vragen als Waarom? Wie? En waarom in hemelsnaam?

Dan ontvouwt Noé zijn verhaal, geeft hij zijn uitleg. Deze volgorde van 'handeling, dan pas motivatie' is coherent aan de omgekeerde chronologie, maar bracht imo een belangrijke spanningsboog teweeg.
In exact het juiste tempo, en - door de omgekeerde chronologie - in stijgende spanningslijn, sluipt de film richting verkrachting . De steeds ondraaglijkere aanloop vindt een geweldige climax in het moment dat je Belucci het feestje ziet verlaten . This is it, hoor ik Noé zeggen (maar dan in het frans).

Noé geeft in de verkrachtingsscene zijn verantwoording voor de scenes daarvóór, en ik ga nog altijd mee met het verhaal. Het feit dat ik het gebrek aan nuancering, diepgang tot nu toe niet storend heb gevonden, ligt bij mij toch in de overtuiging van het eerste deel. Zowel stylistisch als inhoudelijk. Beiden waren zeer excessief, maar niet minder, of daarom juíst, meeslepend.

En dan komt, voor mij, de nuancering. Met wie hebben we te maken? Wat zijn het voor mensen? Is het wel terecht dat ik zo'n sterke emoties wordt uitgelokt, voor mensen die ik (nog) niet eens ken?
Dat ik hoofdpijn van het eerste deel heb gekregen?
Ja.

De scenes met Pierre vind ik lichtelijk overbodig en net teveel uitgeweid. Maar de daaropvolgende explosie van chemie tussen Cassel en Belucci bracht bij mij een enorme knoop in mijn maag teweeg. De dualiteit waar Ramon het over heeft, was er bij mij wel degelijk. Een deel van mij werd langzaam verliefd wordt op het stel. Tegelijkertijd wilde ik ze toeschreeuwen, waarschuwen met mijn kennis van hun toekomst.

De scene dat Belucci zwanger blijkt , lijkt op het randje van overdaad, maar weet de juiste toon en lengte te behouden. Nog geen seconde nadat mijn sympathie en compassie voor het stel een hoogtepunt bereikt, rondt Noé af. Onder invloed van stroboscopische effecten, maakt mijn sympathie plaats voor...een onbeschrijfelijk gevoel eerlijk gezegd. Leuk was het niet.

En dan komt zijn, op z'n zachtst, negatieve eindleus in beeld. Ervan uitgaande dat het naar aanleiding van dit verhaal getoond wordt, is het een perfect aansluitende conclusie. Als wereldvisie, en daarmee de réden tot vertelling, daar zou ik meer moeite mee hebben. Maar zelfs dan heeft Noé voor mij een stijloefening in cinema laten zien, die mij compleet overtuigt. Hij excelleert audiovisueel, op compromisloze wijze. Zijn omgekeerde chronologie is, door het toegevoegde spanningselement, volledig verantwoord en zelfs ingenieus te vinden. Als geheel kan ik niet anders dan de volle 5*, evenals tweede plek in mijn top 10, te behouden. Of wil ik niet, maar dat komt overeen.

Hehe.

Bijzondere prestatie deze film. in een kleine stroom aan Stephen King-verfilmingen die best de moeite waard zijn, vormt deze niet alleen het voorlopige hoogtepunt, het overtreft ook verreweg zijn saaie voorganger, die te maken had met een vreemd soort van jovialiteit, brak acteerwerk en een totaal gebrek aan engheid.

Een ander nadeel dat deze film wel moet delen, is dat het wat aan de lange kant is. Maar daar staat tegenover dat deze best sfeervol is, zowel op de enge momenten als tijdens de zomerse chemie tussen de jonge spelers. Die het overigens ook redelijk tot erg goed doen. Grote ster is toch wel de new and improved Pennywise. Skarsgård doet het perfect, maar de algehele stilering en toon van onze creepy clown is in alle opzichten geslaagd te noemen. Paar toffe setdesigns eromheen en plotse uitbarstingen van freakiness die me als kind zeker de stuipen op het lijf gejaagd hadden. Voor de doorgewinterde horrorfanaten misschien nog altijd wat lichtgewicht, het overtuigt prima als moderne interpretatie van een horroricoon. In het laatste gevecht is hij misschien een beetje het sukkeltje maar als brug naar het tweede deel een logische en vergeeflijke keuze.

Afgezien van een wat slepend tempo hier en daar, zit deze toch vol scenes om van te smullen. En die je uit doen kijken naar het vervolg in september. Ik ben fan. 4*

Tja.

Moeilijk te beoordelen film voor mij. Enerzijds ben je lange tijd geboeid, intrigeert het weglaten van informatie en is de dreiging, die geleidelijk meer binnenshuis dan van buitenaf verwacht moet worden, een interessante verschuiving. Anderzijds wordt er ook wel veel opgebouwd naar iets wat uiteindelijk nooit, of toch te weinig komt. Binnen de parameters van de film ook wel een logisch verloop te noemen, maar toch voelt de werkwijze van de film daar ergens niet helemaal fair in.

En dan is het moeilijk aan te wijzen waar de film dan voor mij de fout in gaat. De vele scenes die eindigen met het ontwaken uit een droom brengen in ieder geval een opstapelende verwachting, die niet genoeg in verhouding staat met de uiteindelijke ontvouwing om teleurstelling te voorkomen. Misschien niet zozeer inhoudelijk, maar qua effect vond ik het einde toch tekort schieten. Of gaat de intensiteit van de situatie een beetje aan me voorbij.

Misschien had de schok harder moeten aankomen toen Paul het kind doodschoot, en werd die in de hand gewerkt door verborgen te houden of het kind nou besmet was of niet. Maar als daarna duidelijk wordt dat via die zoon de rest ook ziek wordt, neem je dat effect toch ook weer weg? En waarom lieten ze het gezin niet gewoon weggaan toen ze dat wilden? Hoe vaak er ook gezegd is dat "ze nu wisten waar ze woonden", als je je al moet verdedigen tegen een mysterieus luchtvirus, kan de dreiging van een verzwakt gezin er ook wel bij, niet? Bovendien, hoe langer die patstelling op de gang duurde, hoe groter het risico op besmetting.

Het kan goed dat er het een en ander aan me voorbij is gegaan, maar vooralsnog overheerst het gevoel dat de film mikt op een effect dat niet bij mij overkwam. En de goeie sfeer achteraf vooral bestond uit beloftes zonder uiteindelijke inlossing. 3*

De film doet best wel iets nieuws.

Horror is een discutabel label wellicht, al wordt het genre wel degelijk aangewend om een punt te maken. Het genre is inmiddels een welbekende (en logische) ingang tot de verkenning van thema's als trauma, rouwverwerking en psychische aandoeningen. Films die diepbedroefde, gemankeerde of getekende hoofdpersonen centraal zetten en hun proces parallel laten lopen met bekende horrortropes. Hier is dat toch iets anders.

It Ends zet vier hoofdpersonen centraal die aan de drempel van hun volwassen leven staan. Ieder lijkt een ander doel te hebben, variërend in ambitie of gedrevenheid, iets wat in de auto tot luchtige discussie leidt. Wanneer zij zich op een dag lijken te bevinden op een weg die nooit lijkt op te houden en gevaar dreigt iedere keer als ze de auto aan de kant zetten, gaan ze vergeefs bij zichzelf te rade waar ze dit aan verdiend zouden kunnen hebben. Geen trauma's, geen zonden, geen rechtvaardiging voor deze eeuwigheid van alsmaar rechtdoor rijden.

De existentiële angst van het gevangenschap manifesteert zich anders voor ieder van hen en de film weet gedurende de speelduur effectief in te laten voelen met de oneindigheid - en onvermijdelijk de zinloosheid van hun situatie. Het deed me ergens denken aan Niemand is Onsterfelijk van Simone de Beauvoir, waarvan de uitgestrekte tijd eveneens een relativerend licht op onze inrichting van het bestaan werpt.

Kijkers op zoek naar klassieke horror gaan hier bedrogen uitkomen - en het zou me niet verbazen als deze moeite gaat hebben een doelgroep te vinden. Maar de centrale spanning die hier opgevoerd wordt raakt iets elementairs en herkenbaars (zij het niet zo naargeestig als trauma- of rouwverwerking) en het is best inventief te noemen hoe het genre aangewend wordt om die universele angst en onwetendheid te verbeelden en het einde is wat dat betreft perfect. Het bedient zich misschien van iets te veel cliché's om voor vernieuwend door te gaan, maar tussen de regels door gebeurt hier best iets bijzonders. 3,5*

Weergaloos.

Een groot woord, maar wanneer loop je nog tegen een horrorfilm aan die een eigen entiteit (met bijhorend setje regels) introduceert, het beste van klassiekers weet te samplen en tegelijk nagenoeg alle valkuilen die het genre rijk is te vermijden? It Follows vindt het genre niet opnieuw uit, maar weet er wel het maximale uit te halen.

Belangrijkste vermeden valkuil: It Follows weet even subtiel als ingenieus de vrienden van de hoofdpersoon te betrekken zonder het obligate met-moeite-overtuigen-van-de-ernst-van-de-situatie. Je weet wel; dat de hoofdpersoon mensen probeert te vertellen wat er aan de hand is en eerst voor gek verklaard wordt voor iemand haar gelooft. De scene op het strand wordt hiervoor perfect ingezet, en voorkomt tevens dat het allemaal te repetitief wordt.

Daarnaast zijn pacing en sfeer de grootste troeven. Net als de entiteit, zweeft en draait de camera bescheiden en geduldig stalkend door deurposten, ramen, spiegels en over straat. Om de gruwel uit de beginscene te beschouwen als een belofte die niet ingelost wordt, is niet snappen hoe het ingezet wordt. Het zorgt er juist voor dat er doorheen de film een constante dreiging heerst, waarbij je ook als kijker de hele tijd de achtergrond aan het scannen bent op die ene verdachte, typische wandelende persoon die overal kan opduiken. Weten waar het toe in staat is, is genoeg om er bang voor te zijn.

Soundtrack is fan-tas-tisch: brommend met eigenzinnige synths die het beste van met name Halloween oproepen, zonder een repetitief deuntje te worden. Perfect voorbeeld van hoe de film voorgaande horrorhistorie weet aan te wenden om een modern jasje voor zichzelf aan te meten.

Een film met eigen smoel en tevens kundig geknipt en geplakt uit de canon der horror. Sfeervol doorheen de speelduur en faire dosering van jumpscares. Heel erg weinig op aan te merken en oprecht een film die onder je huid weet te kruipen. Verdiende 4,5*