Opinions

Knap staaltje retoriek.

De spraakkunst van V (maar in feite ook van chancellor Hurt) is er eentje waar ik toch wel ontzag voor koester. Heerlijke cadans in oneindige monologen die uiteraard veel minder om het lijf hebben dan hun uiterlijk doet vermoeden, maar nog altijd wel heel (rede)kunstig in elkaar geschreven zijn. En met een verfijnd gevoel voor timing door Weaving gebracht. Maar waar de term retoriek gaandeweg van synoniem voor welbespraaktheid is aangevuld met de negatieve connotatie van 'holle frasen' en mooipraterij, valt voor veel van V for Vendetta eigenlijk hetzelfde te zeggen.

De Britse totalitaire staat vormt niet heel veel meer dan een prototype, dat niet echt tot leven komt door gebrek aan ideologie. Een vrij inwisselbaar raamwerk van de gemiddelde dictatoriale modus operandi (onderdrukking van het volk, beheersing van media, angst als voedingsbodem, vogelvrij verklaren van verzet) voelt eigenlijk de hele tijd als een symbool, een veralgemenisering. Het knipt en plakt uit een scala van dystopieën en geschiedenislessen, maar doet weinig moeite om er een eigen inhoud aan te geven.

Ook de vormgeving van het verzet zet bepaald geen nieuwe stappen, verschaft weinig inzichten en legt hoogstens enkele paralellen met huidige tijden en maatschappijen bloot, al kun je daar tegenwoordig toch ook niet meer echt van op kijken.

Voor een (extreem hoog gewaardeerde) actiefilm, is de actie schaars of best wel lelijk in beeld gebracht, met als dieptepunt toch wel de Zatoichi-bloedfonteinen en rondzoevende dolken. Waarschijnlijk moest het een suggestie van onnavolgbare snelheid geven, het eindresultaat ziet er erg knullig uit.

Zou de uiteindelijke tekst van Weaving later ingesproken zijn? Lijkt me sterk dat hij deze dictie kan handhaven terwijl hij in de film vecht en draait en beweegt. Het is om logische redenen moeilijk om zijn prestatie exact te duiden en wat mij betreft is zijn beweeglijkheid (of die van zijn hoofd) iets teveel van het goede, zijn delivery is echter smetteloos. Portman komt geen seconde uit de verf als personage en is niet meer dan een marionet van het plot, het belachelijke, romantische lijntje incluis.

Zeker in de laatste 20 minuten gaat de film dan nog eens flink uit de bocht, met de flauwe verbeelding van de opstand en kitscherigheid in effecten en teneur. Wat blijft er dan over? Een blauwprint die je - inderdaad - op veel echte misstanden in de wereld kunt projecteren en die de algemene mechaniek van zowel volksbeheersing als revolutie stap voor stap in beeld weet te brengen, maar die eigenlijk verzuimt een eigen verhaal te vertellen. Maar dan wel met heel veel mooie woorden. 2,5*

Sympathiek filmpje, dat weinig dingen fout doet, maar helaas ook op weinig punten écht hoog scoort.

Allereerst: Moeilijk om in de premisse mee te gaan. Om een vampier deze vorm van menselijkheid en empathie toe te dichten, voelt tegenstrijdig. Toen we met Brad Pitt moesten meeleven toen hij niet wilde doden om te overleven, lag dat nog in het verlengde van zijn verse ommekeer en was zijn moraal principe een residu van zijn vorig bestaan. Sacha is een geboren vampier en groeit op in een vampierenmilieu. De PTSS na het incident met Rico de Clown moet een verklaring geven, maar lijkt me er niet een die tegen haar natuur en opvoeding kan opboksen. Misschien is het flauw om het primaire uitgangspunt van de film (en de humor die eruit voort moet vloeien) gelijk neer te sabelen, maar het voelde voor mij echt als een valse start. Bovendien ben ik altijd meer fan van personages die iets heel graag willen (ook als dat verkeerd, afwijkend of tegennatuurlijk is), dan van hen die iets heel graag níet willen.

Verder vond de overige humor bij mij ook weinig aansluiting. Paul wordt uit de startblokken erg makkelijk als de sullige loser weggezet: zo gedwee als hij het lijkt te ondergaan wekt meer irritatie dan medelijden. En zijn suïcidale gemoedstoestand is hem ook maar cosmetisch opgelegd; hoezeer hij het ook verklaart, hij oogt, praat en gedraagt zich niet als iemand die het leven beu is. De (per ongelukke) inlijving van JP als metgezel doet wel erg denken aan What We Do in the Shadows (2014). En is die scène dat Paul en Sacha samen een plaatje luisteren (net als Sacha’s uiterlijk trouwens) nou een ietwat gekunstelde ode aan A Girl Walks Home Alone at Night (2014)?

Wanneer Sacha en Paul een pact sluiten, vervalt de film via een uitvlucht in balorige streken en flauwe pranks, die de film wat lichtvoetig maken en de pay-off (wanneer Sacha de pestkoppen te grazen neemt) heeft bij lange na niet de impact die een Låt den Rätte Komma In (2008) bijvoorbeeld wel had. De film eindigt dan op volledig komische noot, wat een beetje veilig scoren bij festivalpubliek voelt, terwijl uitpakken aan de horrorkant deze juist wat contrast en daarmee meerwaarde had kunnen bieden. Gemiste kans wat mij betreft. 3*

Ongelooflijk.

Maar dan echt: dit is een film die constant ongeloof aanwakkert en die ik dan ook voor een groot gedeelte met open mond heb aanschouwd. Het uitgangspunt gooit de deur naar slapstick natuurlijk wagenwijd open, maar zeker omdat pas halverwege de film duidelijk wordt of we links (Cage ís een vampier) of rechts (Cage verbeeldt zich slechts een vampier te zijn) afslaan, blijft tot dan toe ook de bedoeling van de makers wat ongewis. Zoals The One Ring al opgooide: waar kijken we naar? Ís het slapstick? Opzet, of onkunde? Ed Wood of Plan 9 zelf?
Veel maakt het niet uit; want Cage is voor 90% verantwoordelijk voor het ongeloof en hij serveert het met vermakelijke hilariteit. Zonder gêne of remming steekt hij de draak met wat we beschouwen als goed, degelijk of zelfs maar acceptabel acteerwerk. Het levert een film op waar je heel veel vraagtekens bij kunt zetten, maar die uiteindelijk moeiteloos je aandacht vast weet te houden.
Ik heb sinds de jaren 90 veel van zijn films overgeslagen maar na in korte tijd enkele van zijn films (her)zien te hebben, kun je haast niet anders concluderen dat Cage een opzichzelfstaand genre geworden is. 3,5*

Fascinerend filmpje. En dan nog niet eens zozeer omdat de langzaam ontwikkelende obsessie van de hoofdpersoon nu eens vanuit een vrouwelijk perspectief benaderd wordt (al moet ik zeggen dat dat toch iets ongewoner overkomt dan als het om een man gegaan zou zijn) maar eerder omdat de geleidelijke afdaling eigenlijk zonder echte uitleg geschiedt.

Christine komt te werken bij de kassa van een pornobioscoop. Echt affiniteit met het product heeft ze niet; ze heeft vooral het geld nodig en werk is werk. Toch ontstaat er geleidelijk aan een nieuwsgierigheid naar de obscure films en de bezoekers. Eentje in het bijzonder, namelijk zakenman Louie, die haar tijdens haar pauze een drankje aanbiedt en door wie ze zich uiteindelijk laat verleiden om hem te vergezellen naar een honkbalwedstrijd. Maar eenmaal in het stadion, wordt Louie weggeroepen voor zaken, verexcuseert hij zich bij Christine en laat hij haar in verontwaardiging achter. Christine laat het er niet bij zitten en begint hem vanaf dat moment te achtervolgen, waarna haar nieuwsgierigheid naar hem, zijn ogenschijnlijk louche praktijken én het pornowereldje in het algemeen, steeds ongezondere vormen aan begint te nemen.

Geleidelijk aan ontduikt ze werk om Louie te achtervolgen, verwaarloost ze steeds meer haar eigen sociale leven en maakt ze er een gewoonte van om in het bijzijn van haar vriendje Mark monotoon pornoscenario’s te reciteren, zogezegd om hem te vertellen over haar dag. Onder begeleiding van een jazzy soundtrack volgen we haar op haar stalkingstochten door de mistroostige straten van New York. Wat haar in feite bezielt om dit te doen of wat ze er uiteindelijk mee probeert te bereiken, blijft een beetje in het midden, maar temidden van het smoezelige wereldje van pornoblaadjes en de alomtegenwoordige, onontkoombare male gaze, vervaagt langzaamaan de notie dat dit eigenlijk heel vreemd gedrag is wat ze vertoont. Sterker nog, als een groepje vrouwen werk- en dateverhalen uitwisselt, weerklinkt daarin een haast normaliserende toon jegens vergelijkbare obsessies.

Ergens deed het me een beetje denken aan Taxi Driver, waarin iemand tegen hetzelfde decor van een sleazy New York aanvankelijk begrip toegedicht krijgt, maar je gaandeweg steeds meer beseft hoe wankelmoedig onze hoofdpersoon zich in feite voortbeweegt. In tegenstelling tot die film komt het hier nooit tot een vergelijkbaar kookpunt, maar het onderwijl naturalistisch geschetste beeld van fantasie en waan is evenzogoed verontrustend te noemen. Door muziek en camerawerk sterk bijgezet als een abstract wereldje waar onuitgesproken emoties en behoeften aan het stuur zijn, ook al zijn de aaneengeregen gebeurtenissen wat onwerkelijk om er echt mee in te voelen. Maar ook met die ingebouwde afstand is dit een fascinerende koortsdroom om te volgen. 3,5*

Arme Coco.

De verbeelding van het kunstwereldje hangt een beetje tussen persiflage en legitieme kritiek. Makkelijke stereotyperingen en cliché’s die bovendien een bruggetje moeten maken naar dat andere genre dat niet uit de verf komt (ja, behalve in die ene scene dan ?): horror.

De klinische omgeving van expositieruimtes laat zich uiteraard moeilijk lenen voor duistere suspense, maar hier had toch meer ingezeten. Enkele leuke vondsten worden beroofd van sfeer, zonder greintje spanning vertaald naar het scherm. Die robot, de druipverfdood, die sphere, zelfs de tattoeage en uiteraard überhaupt bewegende schilderijen; het heeft allemaal zó veel potentie. Jammer om te zien dat er weinig tot niks uitgehaald wordt.

Leuke rollen voor Gyllenhaal en Collette, vervelende Russo en een blamage van een fiasco van een ergerlijk prominente rol van Ashton. Totaal ongeschikt om meer dan een bijrol te dragen. Dyer als Coco is even aandoenlijk als compleet onnodig. Haar rol bestond nauwelijks uit meer dan het vinden van drie lijken.

Ik kon hier weinig mee en ergerde me aan de verspilde mogelijkheden. Tevens de eerste keer ooit dat ik het kijken van de trailer sterk afraadt. 2*

Vrij doorsnee filmpje met iets te grote ambitie.

Het begint nochtans kleinschalig. Een groep feestbeluste Spanjaarden bezoekt het jaarlijkse Carnevale di Venezia om de boel daar eens goed op z'n kop te zetten. In vol ornaat voegen ze in tussen de gemaskerde en volledig uitgedoste festivalgangers en belanden uiteindelijk op een uitbundig, zij het wat clandestien, ondergronds feestje. Wanneer in de ochtend een van hen verdwenen is, begint de zoektocht naar hun vriend - en de partij verantwoordelijk voor zijn verdwijning. Ook hun eigen veiligheid staat op het spel, aangezien die vreemde nar die ze eerder ontmoetten geweld niet lijkt te schuwen en bovendien toeristen zoals hen verantwoordelijk lijkt houden voor de teloorgang van het eens zo glorieuze Venetië.

De film bevat vele verwijzingen naar de historie en (vergane) glorie van de stad maar niet alle opgevoerde elementen worden van betekenis voorzien of goed uitgewerkt. Het zal moeten bijdragen aan het fiere imago van de stad en hoe het immense toerisme dat imago onder druk zet of zelfs verloedert in de ogen van haar trotse inwoners. Dertig miljoen jaarlijkse toeristen op 250.000 inwoners; dat is ook een bizarre verhouding te noemen. De gemiddelde Amsterdammer wordt om minder wraakbelust.

Zoals de film een beetje lukraak verwijzingen strooit, zo rommelig wordt ook de rest van het verhaal verteld. Er is sprake van een complot met politieke belangen, van een stugge politie-inspecteur, een verloofde komt overvliegen, een terroristische beweging stelt een onduidelijk ultimatum, er is sprake van een evil twin en hoewel ons gezelschap steeds verder uitgedund wordt, worden ze later - zonder er werkelijk uitleg aan te verspillen - plots bijgestaan door lokale bootman Giacomo.

De film werkt het beste in de korte momenten dat het een simpele slasher is (al bewandelt het een fijne lijn tussen onoverzichtelijke, wanordelijk in beeld gebrachte actie en best wel grafisch weergegeven bloederigheid). Het hele moorden verwarren met straattheater wordt wat dik aangezet, met plots ontstane filmende mensenmassa’s en opzichtig op de geluidsband geplakte quotes, die je niemand ziet uitspreken: “It’s a joke! It’s carnivale” en “The blood looks so real.” Alsof men achteraf bang was dat het punt niet over zou komen. Beetje knullig.

Aan het eind wordt het me allemaal te rommelig en raakt de film verstrikt in zijn eigen gesponnen web. Het is nog geen week geleden, maar ik zou het daadwerkelijke einde al niet meer kunnen navertellen. Hier had meer in gezeten 2,5*

Beetje dubbele gevoelens bij deze bijdrage van Balagueró.

Het begint allemaal vrij eenduidig: danseres Lucía is gewond en met een tas vol gestolen XTC op de vlucht voor duistere gangstertypes, die de klopjacht op haar geopend hebben. Ze zoekt toevlucht in het appartementencomplex van haar zus Rocío, waar ze een complexe band mee lijkt te hebben. Met diens dochtertje Alba heeft ze echter al snel een klik en als Rocío de volgende ochtend met de noorderzon vertrokken is, lijken de twee nichten op elkaar aangewezen. Het schijnt daar trouwens helemaal niet pluis te zijn, in dat gebouw.

De film weet best een spannend sfeertje op te bouwen, met geluiden uit de muren, wat occulte aanwijzingen en onheilspellende dubbelzinnigheden uit de mond van de jonge Alba. Waarom herbergt het gebouw zo weinig medebewoners? En zijn die buurvrouwen wel te vertrouwen? Houden die mysterieuze nieuwsberichten over astronomische opmerkelijkheden verband met het verhaal?

Het komt uiteindelijk allemaal wel bij elkaar maar dat kan niet gezegd worden van de tussenliggende speelduur, die wordt gespleten in aan de ene kant de nuchtere zoektocht van de gangsters en aan de andere kant de (bovennatuurlijke) gebeurtenissen die Lucía in het appartementencomplex te verduren krijgt. Het scenario, een samenwerking tussen Balaguero en Fernando Navarro (die ook verantwoordelijk was voor Paco Plaza’s Verónica (2017)), schippert tussen de twee verhalen en het kan door die thematische spagaat ook maar moeizaam iets van ritme vinden.

De jonge Ester Expósito is best een beetje een openbaring en weet de film op momenten goed te dragen, bijgestaan door de kleine Fernández, die Alba speelt. Van de overige rollen speelt niemand de sterren uit de hemel, maar gelukkig ligt de focus grotendeels bij hen. Het laatste half uur kon ik wel smaken en maakt veel goed: er worden wat registers opengetrokken, wat losse eindjes aaneengeknoopt en het geheel is bovendien vakkundig genoeg geschoten. 3*

Hoewel vrij voorspelbaar, vond ik dit een uiterst vermakelijk spinnenfilmpje. Inherent aan het subgenre moet er telkens een overtreffende trap gezocht worden en hoewel dat wat voorspelbaar wordt en er met de geloofwaardigheid steeds losser omgegaan wordt, kon ik er best in meegaan. Hoogstens vond ik de hysterie (een begrijpelijk fenomeen) niet altijd even goed vertaald. Met name de scene in de badkamer maar ook in in latere scenes wordt er af en toe ondraaglijk lang door elkaar gerateld en gepanikeerd. 3,5*

Verstand op nul en knokken.

Wat een geweldige adrenalinestoot is deze film. Lopende-band gevechten vormen de basis voor een film die het niet van een verhaal moet (of hoeft te) hebben. Op-en-top machismo, doordrenkt met overdadige hoeveelheden bloed en gore, dat is het eigenlijk wel.

De film vertoont zowel technisch als wat acteerprestaties betreft genoeg gebreken, maar deze werken het over-de-top gehalte zodanig in de hand dat er van gebreken eigenlijk nauwelijks sprake is. Sterker nog, de low-budget feel is een groot onderdeel van de charme van de film. Ook de knipoogjes naar verschillende (westerse) films geven de film lekker luchtig toontje mee, neem het vooral niet te serieus allemaal.

Klein nadeel vond ik af en toe de muziek. Over het algemeen geeft het betreffende scenes een geinige gamesfeer, maar het treedt af en toe ook iets te nadrukkelijk op de voorgrond.

Bovendien zijn de (vele, vele) gevechten erg stijlvol uitgevoerd, met erg mooi maar vooral effectief camerawerk (Blade, eat your heart out ). De film kent enkele briljante scenes, met name in de tweede helft van de film, maar biedt de gehele speelduur genoeg om te blijven genieten.

Gisteren een beetje impulsief gekocht (Boudisque: 16,99), maar geen seconde spijt gehad. Sterker nog, deze film kan ik volgens mij kijken en kijken (en kijken). Te voor woorden: 4,5*

Erg moeilijk te beoordelen deze film.

Allereerst een groot compliment voor een erg origineel en inventief uitgewerkt concept. Het idee van verloren liefde hervinden heb ik zelden op zo'n creatieve, schokkende en tegelijk subtiele manier uitgewerkt gezien.

Daarnaast steekt de film visueel knap in elkaar, met enkele memorabele scenes (de dansscene wordt vaak genoemd en daar sluit ik mij graag bij aan maar vooral ook de weergave van het ongeluk was prachtig).

Toch bleef de film mij 'slechts' boeien, en wist hij nooit dat extra schepje erboven op te doen, en de aandacht echt op te eisen. Was ook een beetje laat voor mij, al moet dat eigenlijk geen argument kunnen vormen.

Heb het idee dat een herziening heel ander commentaar op zou kunnen leveren, tot dan een 3,5*

PS. Wat een mooie poster hierboven trouwens!

I’m keeping the fucking gun.

Haha ja, wat is het, hè! The Void is een overvolle film met allerhande invloeden en elementen uit andere films en het is niet eens zozeer dat er een ferm eigen stempel op gedrukt wordt, maar man o man wat is het effectief gedaan allemaal.

Vlezige, bloederige gore, slijmerige tentakels, occulte aangelegenheden, paranoia en claustrofobie, torture porn en een sfeer schatplichtig aan sci-fi horror.

Het ongeloof staat meermaals op de gezichten van de personages (prima acteerwerk) te lezen en als kijker kun je ze eigenlijk alleen maar volgen, want de film is niet alleen onvoorspelbaar; het vindt ook telkens weer een nieuwe overtreffende trap.

Naar het einde toe, worden sommigen misschien wat lamgeslagen door de veelheid ervan en ontsporende vaagheid. Er worden misschien meer lijntjes uitgegooid dan opgehaald maar ik heb 100% vrede met de uitkomst.

Met open mond genoten van een stilistisch solide, overdreven smerige horrorfilm met artistieke ondertoon. Cultstatus gegarandeerd. 4,5*

Gemengde film, gemengde gevoelens.

De film mengt een rauw sociaal drama met een streepje fantasy en magisch-realisme, vult het aan met coming-of-age elementen en topt het af met een sfeer die de horror wel opzoekt, maar daar dan weer niet vol gas geeft.

Enkele wezen in een door drugscriminaliteit beheerste Mexicaanse stadsjungle. Twee zijn hun moeder verloren en via een geniepige diefstal komen ze op het spoor van een corrupte politicus annex vermeend mensenhandelaar en drugsbende de Guascas, die daar wel eens meer van kunnen weten.

Horror als hoofdgenre vind ik echt misplaatst en het zorgt (net als het label fantasy) misschien toch voor verkeerde verwachtingen. De basis is realistisch drama, met invloeden vanuit beide genres om het tot een uniek collage te maken. Het leent voornamelijk sfeerelementen uit horror.

Fijne soundtrack, mooie balans tussen warmte en grauwheid in setting en heerlijk geschoten. Wat fragmentarisch in het verloop, maar dat levert wel enkele fijne momenten (de ontdekking van de ‘dierentuin’ en de voetballen) en mooie shots op (de regen door het dak staat me sterk bij).

Uiteindelijk toch niet het sterke geheel wat je hoopt dat het wordt, ook al verweeft het de genre-elementen meer met elkaar dan het veel vergeleken Pan’s Labyrinth. Ook het sprookjesgehalte blijft daar wat op achter, maar de basis van invoelbaar drama over kinderen die op zoek zijn naar troost, vriendschap, wraak en overleving is solide en meer dan sfeervol. Een kleine 4*.