Opinions

Hoogstaand stukje entertainment deze film. kreeg af en toe het gevoel dat ze er een beetje té veel in probeerden te stoppen, het Beest, de Broederschap, liefdesverwikkelingen, politische en religieuze spelletjes, en dan nog die indiaan/verloren vriendschap-thema. Het komt niet allemaal even goed uit de verf en zorgt ervoor dat het geheel misschien wat onevenwichtig overkomt. Als de film dan ook nog 2,5 uur duurt, gaan dat soort dingen opvallen. Daarentegen ben ik wel 2,5 zoet geweest. 3,5* en na herziening misschien nog een halfje erbij.

Fantastisch.

Mijn kennismaking met Kon heeft min of meer omgekeerd plaatsgevonden. Als eerste zag ik Paprika en werd overdonderd. Millennium Actress vond ik minder maar het gaf me een betere inkijk in Kon's thema's en stijl. Perfect Blue moet zijn startpunt dus zijn.

Nu vind ik laatstgenoemde niet meteen beter dan Paprika; het mist immers de vloeiendere animatie, kleurrijke en frisse design en details. Maar voor de eenvoud van de look van Perfect Blue valt ook wat te zeggen. Eens temeer omdat de focus meer komt te liggen op het slimme script, en de tastbare creepyness doorheen de film.

Als kijker kun je niet voorkomen dat Kon voor je neus laag op laag legt, tot je je enkel laat meevoeren, laat verrassen en meeslepen, wending na wending. Heerlijk om in mee te gaan, en vooral heerlijk als dat zo kundig gebeurt als hier.

De inmiddels ietwat houterige animatie en fletse look is nergens storend. De film is intelligent en het idee gewoonweg eng. Perfect Blue benadrukt voor mij het verlies van Kon's dood. Jammer dat ik nu pas moet ontdekken van wat voor talent de wereld beroofd is.

Dikke 4*

Tinja is een 12-jarig meisje dat in een ubergestyled shiny huis met rozetinten woont omdat haar moeder als lifestyle influencer de perfectie van het Finse gezinsleven met de wereld wilt delen. Onderwijl wordt haar door moeders een toekomst als professioneel turnster opgedrongen, wat ten koste gaat van ontspanning en haar misschien wel van een goed deel van haar jeugd berooft. Vriendinnen vragen haar nog wel mee, maar de weigering uit verplichting verbaast ze al niet meer. Als ze bij thuiskomst moeders hand op het been van de klusjesman vindt, wordt ze gedeeld in de buitenechtelijke affaire van haar moeder, die haar vanaf dat moment ook als vertrouwenspersoon lijkt in te lijven.

De onderdrukte gevoelens en verlangens van Tinja lijken gemanifesteerd te worden in een vogelei dat ze met liefde uitbroedt en waaruit een vogelachtig creatuur komt gekropen dat haar onschuld en wedijver om aandacht lijkt te verdedigen - en uiteindelijk zelfs uitgroeit tot een verwilderde replica van haarzelf. Veel credits naar de jonge hoofdrolspeler, Siiri Solalinna, die een krachtige dubbelrol neerzet.

Als een modern sprookje handelt de heerlijk gestileerde film, met vaste hand geschoten, over thema’s als onderdrukking, onschuld en uiterlijk vertoon binnen familiale setting. Niet verwonderlijk dat dit debuut door vrouwelijke hand geschreven en geschoten is; zowel de thematiek als de fijnzinnige benadering van het coming-of-age element is iets wat ik al meerdere malen door een vrouw (kundig) vertaald heb zien worden in horrorbeeldtaal, zoals Blue My Mind (2017) of The Book of Birdie (2017). Neigt iets meer naar het dramatische aspect dan de horrorkant, maar dit zijn wel films die ik graag zie. 3,5*

Het lijkt voorbehouden aan Japanners om dit soort absurd humoristische en - in de breedste zin van het woord - kleurrijke films te maken. Om compleet onomkaderd en grenzeloos de fantasie tekeer te laten gaan.

Van Nakashima had ik eerder Kamikaze Girls gezien, en daar redelijk van genoten, met name door een geschift kleurenpalet, evenzo maffe kostuums en een humor die daar naadloos bij aansluit. Paco zet er nog vijf kleurstalen naast en trekt nog wat blikken weirdo's open maar kleurt verhaaltechnisch wel meer binnen de lijntjes, wat meer straight forward.

Het kindersprookje begint wat warrig maar weet je langzaam mee te nemen en te verrassen met een finale die visueel ongekend uitpakt, en met evenveel plezier binnenkomt als waarmee het op het scherm getoverd is. De licht dramatische ondertoon wordt goed aangewend maar ook tijdig gerelativeerd.

Visueel is dit een parel. De kostuums zijn over the top, de kleuren spatten eraf en de CGI ondersteunt waar nodig (dat toverstof van Peter Pan de dokter ) en neemt af en toe (de finale) het voortouw. Props ten slotte voor de decors, die rechtstreeks uit een uitklapboek lijken te komen.

Een grappige ode aan de fantasie, met ongekende flair in beeld gebracht.

4,5*

Voldoende.

Las eerder de term Fincher-light en kan me daar ergens wel in vinden. Je voelt de hand van van de man doorheen de film, maar nergens tilt hij het echt boven de middenmoot.

Aan het idee ligt het niet, aan de (opbouw van de) spanning wel. Hoewel sommige scènes wel werken worden ze afgewisseld met flauwe of overbodige scènes die de spanning onderbreken en sfeer tenietdoen.

Jammer dat er niet altijd het onderste uit de kan gehaald wordt. Het camerawerk in het eerste half uur zien we later nauwelijks terug, al zou de setting zich er wel voor lenen.

Vermakelijk en makkelijk uit te zitten, maar dit had (gezien de maker en het uitgangspunt) een nagelbijter moeten zijn. 3*

Eindelijk op groot scherm mogen zien

En wát een genot. De gekte, de overdaad, de manier waarop dromen en realiteit kwistig worden uitgesmeerd, bijgezet door een knettergekke soundtrack, een uitzinnige kleurenpracht en genoeg visuele vondsten om je gedurende de speelduur aan te blijven vergapen.

Heerlijk hoe de absurditeit middels dialogen de film binnensluipt telkens, alvorens los te barsten in de letterlijke parade van gekkigheid, met alle toeters en bellen van dien. Perfect tempo, scheutig heen-en-weer schietend tussen realiteiten en meer dan eens indrukwekkend hoe het de beleving van een droom tastbaar benadert.

Hou een pistool tegen mijn hoofd en ik moet toegeven dat de mate van detail wat textuur mist en wat eenzijdig glossy overkomt, de character design af en toe wat makkelijk is en dat er misschien een wat overtuigendere emotionele component in had mogen zitten; het zijn kleine minpuntjes die mij van de volle score afhouden. Maar die 4,5* blijft rotsvast staan.

Prachtig.

Paris est à Nous werkt een beetje zoals een geur, die een netwerk van vergeten herinneringen in je hoofd opnieuw kan doen oplichten en samenbrengt met weer andere herinneringen en belangrijker: het daarmee samenhangende gevoel. Zoals een liedje van Spinvis genoeg ademruimte tussen de regels in heeft voor persoonlijke invulling, kunnen ook de leemtes in het verhaal van Paris est à Nous met je eigen gevoelservaringen aangevuld worden. Zwolle84 omschrijft deze magische werking van de film perfect.

Vogler weet bij de eerste scene meteen de essentie van zo'n gevoel te vangen. Een ontmoeting die je aandacht opslokt en bezit van je neemt. Magie en onwennigheid die elkaar afwisselen. Ik weet niet of ik mezelf nou verloor in het moment met Anna en Greg of dacht aan die keren dat ik zelf op vergelijkbare manier met iemand stond te praten op een feestje. Dat je voelt dat je met iemand iets bijzonders aan het aanvangen bent.

De film werkt perfect samen met je brein om de liefde, zingeving en de twijfels rondom beiden in beeld te brengen. Bijzonder mooi ook in beeld gebracht, met subtiel kleurgebruik en effecten die verschillende lagen en maten van stilering per scene samenbrengen. Anna geeft zich over aan de liefde, twijfelt aan die liefde, is er boos op en schreeuwt haar frustraties uit als ze ervoor op de vlucht gaat. Zonder de onderliggende gevoelens voor te kauwen, werken haar woorden, de beelden en het geluid op ongrijpbare wijze perfect samen om een constellatie van emoties tevoorschijn te toveren. Deels die van jou, deels van Anna.

De film riep bij mij connotaties op met Mr. Nobody, Reconstruction en misschien zelfs aspecten van Eternal Sunshine of De Battre Mon Coeur S'est Arrêté. Allemaal films die ooit mijn top 10 sierden en allemaal om dezelfde reden, namelijk dat ze voort weten te borduren op je eigen emoties en herinneringen. Klein minpuntje is dat in de relatie met Greg het verschil in ambitie toch een erg specifiek (financieel gedreven) puntje meekrijgt, waardoor het abstracte gevoel wat aan universele zeggingskracht inboet. Het is, samen met beoogde herziening, het enige wat me voorlopig van 5* en een top-10 plek afhoudt, want verder is dit helemaal mijn ding. Misschien niet de beste keuze als je zelf liefdesverdriet hebt.

Wat vliegt deze film uit de bocht zeg.

Terwijl er best wat leuke dingen in zitten. De setting van Shanghai en het Chinese platteland zijn bijvoorbeeld geweldig in beeld gebracht en ook latere scenes worden gekenmerkt door mooie decors (dat huis van Bachoff). Met name het script maakte dat de film toch wel een beetje uit de hand loopt.

Ik ben sowieso geen fan van dat terugspoeleffectje. Beetje kinderlijk uitleggerig van 'ja maar hoe zat het eigenlijk echt in elkaar.' Iets subtielere verwerking van hints en doordachte chronologie had dit veel sterker gemaakt. Toch gebeuren er leuke dingen, zoals de hallucinaties met de bugs en ook het acteerwerk van de dames is op peil. Prachtige verweving van de sexscene en het duet; ergens hoopte ik dat het duet slechts metafoor stond voor de seks, ik kan me helemaal voorstellen dat de klik die je beleeft als je samen muziek maakt zo'n werking kan hebben.

Vanaf het moment dat de hand afgehakt wordt, raakte de film mij meer en meer kwijt. Niet alleen ben je als kijker al vrij lang aan het wachten waar het naartoe gaat, de uiteindelijke clou komt redelijk uit de lucht vallen. Nergens werd er ook maar gehint op het seksuele misbruik. Ook het feit dat Elizabeth zo seksueel bevrijd lijkt te zijn terwijl ze van jongs af aan structureel misbruikt is, is curieus te noemen. De verbeelding van het misbruik wordt dan ook nog eens erg braafjes gebracht en de girl-power toon aan het einde heeft daardoor veel te weinig fundering om je als kijker écht mee te krijgen.

In bepaalde stukken zit hier best wat potentie in, maar het script en de vertelwijze ontberen iedere vorm van kundigheid. De film verspeelt de spanningsopbouw met een gemakzuchtige uitwerking. 2,5*

Meh.

Ik heb het origineel wel oooooooit gezien, maar kan me nauwelijks herinneren wat ik daarvan vond, dus ik stond (zonder herziening) meer dan open voor een moderne King-verfilming, aangezien die de laatste jaren wat beter van de band rollen dan 3 decennia geleden. Toch weet deze remake weinig indruk te maken, terwijl het bronmateriaal best wat potentieel bevat. Het komt er gewoon te weinig uit.

Het gegeven is simpel, en het leed dat het verlies van een kind teweegbrengt zou genoeg voedingsbodem kunnen zijn voor emotioneel betrokken horror. Hartverscheurend en daarom best te begrijpen dat je er alles voor over hebt, tot alles bereid bent, om je kind terug te krijgen. Om het geloofwaardig te maken dat een vader zijn dode dochter opgraaft, zeg maar. De film slaagt er alleen niet in om ons te betrekken; het gezinnetje blijft wat grijs en anoniem, het verloop is voorspelbaar en geen greintje menselijke emotie overtuigt, of dat nu door matige vertolkingen komt of bad scripting. En dus pakt het totaal niet.

Slechte aanloop, met veel te veel tijd voor het verhaal met de kat, waardoor het tweede deel al als een herhaling voelt. Het verloop kent wel-wat creepy momenten, maar bestaat vooral uit cheap jumpscare werk, een slecht verwerkt Wicker-Man-sausje en bovendien duurt het veel te lang. 2* voor wat charmante decors en handvol momentjes maar een vervelende spanningsboog haalt teveel van de sfeer weg.

Probleem is misschien dat de Sniper te idealistisch naar voren is gebracht, terwijl hij in feite niet meer hoeft te zijn dan een psychisch labiele sadist met een geweer. Het zou de logica van zijn beweegredenen overbodig maken. Ik heb me er echter niet aan gestoord.

De film is uitermate onderhoudend, met fenomenaal spel van Farrell, die een zeer geloofwaardige metamorfose van arrogante bal naar emotioneel geknakt menneke neerzet. Zoals de sniper zijn motieven uiteenlegt, maakt hem dat inderdaad hypocriet, en zijn handelingen haaks op zijn filosofie, maar is dat storend voor de film? Voor mij niet.
Ben achteraf het meest blij met de perfecte lengte van deze film; de spanningsboog blijft constant strak gespannen en de climax komt op het juiste moment. 4* voor een heel erg amusant niemendalletje.

Ik heb deze echt enorm ondergewaardeerd toen ik m voor het eerst zag. Tijdens herziening werd ik meegesleurd door het geniale verhaal, begeleid door perfekt gedoseerde muziek/geluidseffecten. En wat beeldvulling en camerahantering betreft verbleekt RfaD een beetje in vergelijking met deze. Waar deze film nog lekker rauw is, wordt RfaD al snel erg gelikt.

Het einde is trouwens echt te mooi voor woorden. Wat me de eerste keer mankeerde weet ik niet, maar een hele ster erbij; 4,5*

Auw.

Wat het toch bergafwaarts kan gaan met een veelbelovend regisseur.

Haute Tension was een instant cult klassieker die spanning en gore voortreffelijk samensmeedde. Mirrors/Hills Have Eyes waren allebei al beduidend minder maar niet zonder charme. Piranha is werkelijk waar huilen met de pet op.

Waterhorror gaat wat mij betreft ook gewoon niet samen met gore. De engheid van bubbels en rood water ebt al snel weg. Wat psychologischere insteek was spannender geweest. Dat de piranha's gebukt moeten onder een lelijk design en slechte CGI is tot daar aan toe, er blijft voor de rest echter weinig over om te compenseren.

Dom verhaal, irritante personages en het hele spring break gebeuren is onkijkbaar. Dieptepunt was de onderwaterscène van de twee naakte dames. Wooff.

Campy of niet, ik zag hier de waarde niet van in. De (lange) paniekscène kent goeie make-up effects maar het beklijft niet. Niets beklijft, hopelijk. Snel vergeten deze miskleun. 1*

Alleszins geen vervelende film, maar waar dit gemiddelde vandaan komt is mij een raadsel.

Moet gezegd worden, de film doet wat ie moet doen. Veel monsters, nieuwe personages, overdadige actie, intriges over en weer en natuurlijk een zwalkende Depp. Perfekt de formule van deel 1 volgend, levert dat wederom een vermakelijke avonturenfilm op. De vermakelijke avonturenfilm die deel 1 ook al was.

Het sequel-syndroom speelt mij echter duidelijk parten. Veel leuke ideeën worden gestopt in een vervolgproject dat de frisheid en charme van het origineel mist. Depp is lang niet meer zo grappig, de intriges lang niet meer zo boeiend en de actie zo enorm doordacht dat het theatrale bijna irriteert ( balancerend op een enorm rad, gewoon doorgaan met zwaardvechten...? people, come on). De formule wordt zodanig strak gevolgd dat je je gaat afvragen wat eigenlijk de toevoegende waarde is van een vervolg. Zelfde trucjes, zelfde film. Alleen lang niet meer zo interessant.

De film heeft dus niet genoeg in huis om de volle speelduur te blijven boeien. Stoorde me ook erg aan dat typische Disney-sfeertje van de film. Gestript van het echt schokkende, wil de film wel duister en stoer overkomen, maar blijft het op het kindvriendelijke steken (zal ongetwijfeld ratingtechnische voordelen hebben). Zo ook de actie; over the top maar dan van het infantiel melige soort. Als dit het enige is dat Hollywood tegenwoordig uit kan poepen naast al die remakes, laat iemand als Takashi Miike deze film dan remaken. Dan kunnen we lachen.

Al met al veel kritiekpunten, al is eigenlijk gewoon de verrassing eraf. Zat te denken aan 3* maar gevoelsmatig verdient deze toch niet meer dan 2,5*. Het is bijna jammer dat ik mezelf nu verplicht heb deel 3 te gaan zien.

It’s a nice surprise to see the Bellas mixing it up. It’s refreshing, yet displeasing to the eye.

Pitch Perfect is zo’n film die charmeert omdat het veel dingen goed doet, maar helaas ook vaak de fout in gaat. Vooral qua humor staan er tegenover iedere geslaagde grap weer twee keer zo veel missers. Maar goed: de grapdichtheid is hoog, op veel grappen ligt niet teveel nadruk en het vlot aardig door, dus veel ruimte voor ergernis is er ook niet.

De charme zit, zoals in iedere sport- zang- en dansfilm in het groepsgevoel. Ik ben er een sucker voor als de hechtheid terugkeert, de obstakels overwonnen zijn en het team boven zichzelf en onderlinge wrevel uitstijgt en presteert. Het a-capellawereldje werkt best aanstekelijk en hoewel overgeproduceerd en súpergelikt, soms maakt het best wel indruk. Kendrick’s ingetogen auditie was bijvoorbeeld ook zo’n momentje.

Goede grappen komen vooral op naam van Banks en Higgins, die hun incorrecte commentaar smakelijk verpakken in onverwacht goed getimede delivery. Rebel Wilson stal mijn hart met enkele droge one-liners en ongegeneerde zelfspot.

Daar droogt de bron van plezier helaas een beetje bij op, want hoewel een a-typische Kendrick nog vermaakt, is de rest van de rollen gereserveerd voor gaperige typetjes en one-trick pony’s. Vooral dat charisma-beroofde mankind met wie ze aanpapt: hij is zó anoniem en nietszeggend dat als de Treblemakers een beetje door elkaar dansen je hem eigenlijk voortdurend kwijtraakt.

Ik weet waar ik aan begin als ik een film als dit opzet. En échte ergernis is uitgebleven, dat is al iets. Alle voorspelbaarheid ten spijt, er zit genoeg frisse wind in (en een beetje wannabe-venijn). Het is vooral jammer dat je tussen al die gemiste planken toch nog een paar schaterlachjes hebt zitten. Dat benadrukt vooral dat er meer ingezeten had. Refreshing maar displeasing dus. 3*

Same same.

Banks was in deel 1 als mede-commentator naast Higgins vooral verantwoordelijk voor de incorrecte humor die wél natuurlijk aanvoelde, dus toen zij naast productie ook de regie voor dit deel twee voor haar rekening nam, hoopte ik op een perfectionering van het eerste deel. En hoewel het tempo wat gestroomlijnder is en de film niet onder stoelen of banken steekt, dat het op dezelfde punten mikt als zijn voorganger, het schiet nog altijd even vaak mis.

Dezelfde flirt met grofheid (die nooit doorzet), sterke verdeling onder de typetjes (de Mexicaanse vond ik wel een geinige toevoeging) en de romance (even knullig voort- als opgezet), die ondergaat een soort Sunset-Sunrise-ontwikkeling. De wedstrijden worden het mondiale podium opgetild, dus we hebben duidelijk dat gevoel van méér; de succes-rate van de grappen blijft hetzelfde. Af en toe een salvo, veel meh. Overall iets minder pit ook, lijkt het.

Das Sound Machine was wel een fijne tegenstander en de dynamiek met de Bella's werkt constant op de lachspieren. Ik ga deel 3 nog wel een keer kijken, maar de kans dat ze die crew met handsokken uit deel 1 nu wél meer ruimte geven is klein, vrees ik. Gemiste kans. 2,5*

Nee.

Binnen een week drie Pitch Perfects kijken is aanschouwen hoe een aanstekelijke film met plus- en pijnpuntjes in de franchise gekneed wordt tot een zielloze herhaling van trucjes en krampachtige pogingen actie en diepte toe te voegen in de derde film.

Shinobi verwoordt het echt spot on: je weet als kijker soms niet waar je naar zit te kijken. Nooit verwacht dat het eenvoudige concept ooit zou leiden tot personages die ternauwernood van een ontploffende boot springen. Of een sad side story van Fat Amy en John Lithgow, die zijn eigen rol uit Dexter parodieert (met Ozzie-accent).

Nee, jammer om de serie in identiteitscrisis afgesloten te zien worden, maar ik denk dat het voor iedereen beter is als het hierbij blijft. 1,5*

Ja, wat moet ik hiermee?

Kijken als een kind, het blijkt al snel de enige optie. Want hoewel het er visueel soms niet verkeerd uitziet, kan je niet alleen het verhaal, maar ook de invulling niet serieus nemen.

Niet doen dus, serieus nemen. Niet ergeren aan de president van de VS, die voor een intergalactische aanval zijn buddies van vroeger inschakelt. Of aan de wisselvallige personages, die handelen en praten als karakters uit een slecht vervolg op een Disney-animatie.

Ik had steun aan Dinklage, die erg geslaagd annoying in zijn rol zat en de film nog wat geinige humor gaf. Voor de rest veel acteerwerk dat wat onwennig overkomt. Misschien omdat er zo veel post-production is toegevoegd, dat men op de set veel tussen green screens staat, maar erg naturel komt het allemaal niet over. Daardoor ook maar weinig aanstekelijk.

Af en toe is er wat schwung, maar de vonk sloeg niet over. Niet grappig, geen pakkend spektakel en in vele opzichten simplistisch en flauw, waar ik maar niet op kon invoegen. 1,5*

All out pastiche.

Weinig originaliteit hier, maar effectief op haast alle vlakken, al kan ik me voorstellen dat de flitsende, kleurrijke aankleding en montage voor velen wat geforceerd aandoen.

Ik vermaakte me er prima mee, zolang Akerland niet te veel tijd verspilt aan plottechnische verklaringen of zijpaadjes en flashbacks; het blijft gelukkig allemaal tot een acceptabel minimum beperkt.

Mikkelsen nog nooit als actieheld gezien (Valhalla Rising staat nog op het lijstje) maar hij kan er aardig mee uit de voeten. Het man-van-weinig-woordengehalte past hem prima en Akerland voorziet hem van genoeg mysterie om hem ook daadwerkelijk te zien als een killer-not-to-be-fucked-with.

Werkelijk onbegrijpelijk storende bad guy (waar is een Nicolas Bro als je hem nodig hebt); een plichtmatig aandoend maar volledig onnodig laatste half uurtje; en een paar zweempjes style-instead-of-substance weerhouden me van 4*, maar eigenlijk is dit gewoon een heerlijke rit postmoderne nonsens.

The house is coming!

Beetje gemengde gevoelens na het (her)zien van Poltergeist. Het luchtige begin en de gestage opbouw werken prima; de daadwerkelijke pay-off stelt dan weer een beetje teleur.

Zo'n beetje hét heikel punt van klopgeesthorror: hoe breng je het in beeld? Blijft het bij rondvliegende borden en heel veel wind, is het te ludiek. Wordt het meer, is het al snel over the top. Bovendien mis ik dan toch vaak een aanwijsbare entiteit; wát er gebeurt komt allemaal zo random over (een boom die het zoontje grijpt, de bezeten clownpop, hallucinaties dat men zijn eigen gezicht opentrekt ). Als op het einde alle lijken boven komen drijven en het huis implodeert (!), is de gekte compleet maar de spanning volledig teniet gedaan.

Jammer, want spanning heeft de film zo zorgvuldig opgebouwd. De 'activiteit'-metingen, het stroboscopisch geruis en de communicatie met de ontvoerde Carol Ann; het is allemaal erg effectief. Maar ja, het kan natuurlijk niet bij ruis en krakende deuren blijven.

Een film met een goed hart en veel potentie, maar slechts deels goed uitgewerkt. 2,5*

Deze film hing al zo lang in de lucht; de bejubelende ontvangst op festivals, haast louter positieve recensies en reacties op voorpremières hadden het afgelopen half jaar mijn anticipatie flink aangezwengeld. De veelbelovende trailer en fragmenten leken de stijgende lijn in Lanthimos' oeuvre te onderstrepen: dit zou wel eens zijn magnum opus kunnen worden.

In vele aspecten lijkt Poor Things haar voorgangers ook te overtreffen. De bevreemdende delivery die Lanthimos zijn acteurs lijkt op te leggen krijgt een veel natuurlijker fundament in (het fantasy-element van) het verhaal en de gecreëerde wereld; zijn visuele signatuur, met veel groothoeklens en fish-eye, is prominenter dan ooit doorgevoerd en zijn bijtijds dissonante muzikale aankleding werkt nog even verontrustend, al lijkt het wat beter gedoseerd.

Toch kon deze me niet altijd bekoren; zijn er doorheen de speeltijd constant elementen aanwezig die me tegen de haren instreken en me uiteindelijk van een hogere score houden.

Allereerst, het plot. Waarschijnlijk inherent aan de ontdekkingstocht van Bella, maar ik vond het toch een beetje doelloos van A naar B meanderen. Niet iets waar ik me doorgaans aan stoor, maar een eenduidig verlangen of vastgesteld doel van de protagonist is vaak wel iets wat het verhaal automatisch van (íets van) spanning voorziet. Dat Bella de wereld wil zien maar tegelijk zelf niet zo goed weet wát ze wil geeft het verhaal een sterk "en toen, en toen" gevoel. En hoe natuurlijk en puur haar interactie met de wederwaardigheden ook moge zijn, zelden staat er iets op het spel.

De humor. De quirkiness van het geheel is wel degelijk aanstekelijk, maar met regelmaat maken dialogen of acteurs keuzes die duidelijk op de lachspieren moeten werken (en toegegeven: in de bioscoopzaal ook wel weerklank vonden) maar bij mij vaker niet dan wel een glimlach konden ontlokken en eerder een wat cringy effect hadden. Emma Stone speelt haar rol goed maar valt, zeker in de eerste helft veel terug op maniërismen; ik was blij toen ze op een gegeven moment normaal leek te kunnen lopen. Ruffalo schmiert wat af en hoezo dat met een Oscarnominatie beloond werd is me een raadsel.

Visueel zijn vooral de interieurs indrukwekkend, boordevol curiosa die met veel detail zijn vormgegeven. Zodra er uitgezoomd wordt op landschappen, gebouwen en wolkenvelden neigt de pastelkleurige overdaad snel naar kitsch en wollige CGI.

Poor Things is Lanthimos firing on all cylinders, zonder twijfel en ik sluit niet uit dat een herziening me meer zal bevallen, maar bij een eerste kijkbeurt was het toch vooral niet waar ik al een half jaar op zat te wachten. 3,5*

Lang uitgestelde MM-klassieker eindelijk eens kunnen bekijken. Was het de verkrijgbaarheid die mij lange tijd parten speelde, blijkt ie inmiddels gewoon integraal op Youtube te staan.

Pop Skull is duidelijk een low-budget project met de allure van een afstudeerproject: simpele premisse, weinig verhaal, weinig memorabel acteerwerk en goedkope effecten. In de verkeerde handen was dit een filmpje geworden om snel te vergeten, maar op een een of andere manier werken de elementen perfect samen, vindt de film een cadans temidden van alle overdaad en is het geheel werkelijk gedrenkt in een constant onheilspellende sfeer.

Daniels depressie, zijn gefragmenteerde herinneringen aan verloren liefde en constant vertroebelende pillenverslaving vormen opgeteld de elementen voor een afspiegeling van angsten en waanbeelden die steeds opdringeriger de overhand neemt, tot het slechts aftellen is tot de genadeklap uitgedeeld wordt, want al vrij snel slinkt de verwachting dat hier een happy end om de hoek komt kijken.

Sinds Pi niet zo’n verontrustend en indrukwekkend debuut gezien denk ik. 4,5*

Hoewel de mistroostige straten van Berlijn nagenoeg verlaten zijn, is het - relatief kalme - begin van Possession gelijk onheilspellend. Beelden van de muur schieten voorbij onder een pulserende, spooky synth-soundtrack. En hoewel de problematiek vrij alledaags van start gaat door een koppel aan de rand van een break-up centraal te stellen, had niets me kunnen voorbereiden op deze afdaling in complete waanzin.

Natuurlijk: de titel, de poster en wat je hier en daar aan reacties leest geeft al het een en ander weg. Volgens mij heb ik ooit op Insta in een reactie een meme met Adjani voorbij zien komen, waarvan de caption las He made love to me all night - en snapte ik de grap niet. Ik ging hier vrij blanco in. En nu ik ‘m gezien heb, weet ik niet zo goed wat ervan te vinden; zo ben ik ook wel eens theaters uitgelopen na een toneelstuk waar ik me net niet slim of voorbereid genoeg voor voelde.

Net als bij veel toneel, staat de dialoog bol van betekenis, alsof iedere zin een zekere subtext met zich meedraagt. Veel handelt over geloof, goed en kwaad, trouw en identiteit. En hoewel de rechtlijnigheid van die betekenis (en dus van veel gesprekken, handelingen en reacties) voor mij al snel steeds ongrijpbaarder werd; de sfeer van onheil, verval en het nachtmerrie-achtige surrealisme werd daarmee steeds prominenter.

Aanvankelijk lijk je simpelweg te maken te hebben met Mark, een man wiens obsessie met Anna ietwat buitensporig neergezet wordt. Hij is jaloers, wantrouwig en vrij hysterisch in zijn omgang met hun breuk en haar ontrouw. Maar als haar geheimen meer en meer onthuld, lijkt de aanvankelijke antagonist en Anna’s bedpartner Heinrich slechts een relatief onschuldige pion en blijkt haar ontsporende gedrag een veel duisterdere achtergrond te hebben.

Heinrich en Mark lijken beurtelings kalmte en obsessieve waanzin af te wisselen, evenredig met hun contact met en begeerte van Anna. Maar net als het idee lijkt te landen dat het hier een uitvergrote metafoor betreft voor liefde als gevaarlijke ziekte, die zowel rationele controle overboord gooit als motorische beheersing (die danschoreo van Heinrich!), schakelt de film weer een surrealistische versnelling hoger.

Ik heb het wel vaker bij dit soort, onverwacht geleidelijk ontsporende films: je brein probeert er lange tijd een nauwsluitend geheel van te maken, terwijl je dit veel beter gewoon over je heen kan laten komen. Ik denk dan ook dat een herziening deze goed zou doen. Tegelijkertijd valt hier ook genoeg te genieten. Het camerawerk is vrij subliem te noemen maar ook de acteurs bewegen soms volgens een specifieke choreografie om elkaar heen om de camera van dienst te zijn. Hun delivery van dialoog heeft er wel eens onder te lijden en de editing zit soms in de weg maar op sommige momenten komt het ook vloeiend samen. Het wordt daarmee zeker een immersieve beleving, waar je jezelf bijtijds op het podium, tussen de acteurs waant, met bovendien enkele memorabele scenes.

Typisch zo’n film die qua beoordeling het veld tussen 2,5* en 4* beslaat, tot herziening kom ik op een veilige 3* uit.

Puik filmpje, hoor.

In retrospect is het horrorgedeelte niet eens het indrukwekkendste. Van Rooijen heeft een creatieve manier gevonden om de psychologische revalidatie van zijn hoofdpersoon te laten samenvallen met de bezeten Hannah Grace. Het einde is dan ook erg sterk, met een goed gedoseerd ambigu epiloog. Maar om daar te komen bedient de film zich gaandeweg toch van wat gekunsteldheden en stijlkeuzes die afbreuk aan het geheel doen.

Wat ik jammer vond is dat de voorhistorie van Hannah Grace zo expliciet getoond wordt. Het haalt best wel wat spanning weg; het is niet zozeer de vraag wat je moet verwachten, eerder wanneer. Van Rooijen weet dit, en probeert spanning te puren uit de nabijheid tussen de dode Hannah en de hoofdpersoon. Wat dat betreft speelt hij best een geinig spel met cliché's en verwachtingen, wat mij betreft ontbrak het net aan die spanning om er volledig in ondergedompeld te worden.

Ook als herrezen entiteit komt Hannah wat overdadig in beeld wat mij betreft. Wel cool dat al haar bewegingen natuurlijk opgenomen zijn ipv met CGI; de geluidsband moet alle kronkelende, krakende bewegingen nét iets teveel aanzetten met generieke geluidseffecten. Het geeft de film dan nét dat goedkope tintje mee.

Ook qua verhaal en personages hanteert Van Rooijen een wat diffuse aanpak, waardoor het claustrofobisch potentieel van de setting een beetje verloren gaat. De ambulance-medewerker, collega's, ex-partner: ze worden er allemaal bijgesleept om met wat moorden uit te kunnen pakken, ik had het liever wat compacter en suggestiever gehad. Nu ook wat overbodige dialogen en zijstapjes richting drama.

Redelijk sfeervol met een ambitieuze extra laag onder de horror die het interessant weet te houden, maar die de film ook een beetje halfslachtig tussen drama en horror in laat bungelen. Niettemin de moeite waard. 3*

Leuk.

Lowe heeft een geinige kronkel in haar hoofd. Om dit te bedenken en tijdens je eigen zwangerschap ook daadwerkelijk ten uitvoer te brengen vereist toch wel een geest en inzet die getuigt van creativiteit, zelfrelativering en een goede dosis durf ook wel.

Ze gebruikt het als een goed excuus om eens lekker uit te halen en daarnaast ook haar eigen vrucht er goed van langs te geven. Ik hoor vrouwen wel eens klagen gedurende hun zwangerschap, weinigen hebben het lef om hun ongeboren baby als dwingerige duivel neer te zetten; ik zag het als een ongeremd uitvergrote frustratie. Het einde bindt dan wel iets in, maar dan heb je er al een geinige film op zitten met een gevarieerde reeks (om hun platheid verachte) mannen en (om hun dwaasheid verguisde) vrouwen op zitten. Niet alles is even grappig, maar Lowe heeft de gun-factor mee.

Het uiteindelijke motief had voor mij niet eens gehoeven, al heeft ze er zo wel een goede manier op gevonden om de killing spree wat spanning mee te geven. Audiovisueel weinig sfeervol en hier en daar wat overdreven, al past dat ook wel weer goed bij het oer-Engelse karakter van de film. 3*

Merkwaardig humorloze film, die de delen die het wil verweven toch sterk gescheiden houdt. Het basisverhaal vertoont dezelfde componenten als een klassiek kostuumdrama maar in de setting een wereld belaagd door zombies.

Het maakt voor de hoofdpersonen niet veel uit: ze zijn op zoek naar de meest geschikte partner, hetzij op basis van status, dan wel romantische liefde, maar onderwijl moeten ze oppassen voor hersenbeluste halfdoden.

Het werkt, geinig genoeg, zelfs op dat serieuze niveau. Ik had meer verwacht van de introductie van Oosterse wijsheden en vechtsporttuïtie, maar ook de actiescenes zijn amusant.

Redelijk acteerwerk en een ongedwongen vertaling van het basisverhaal maken een vermakelijker filmpje dan je zou verwachten. 3*

Degelijk en droog.

Moeilijk om bij herziening te beoordelen. Komt natuurlijk voornamelijk door de inmiddels bekende twist, die als een vanzelfsprekendheid boven de ontwikkelingen hangt. Daar komt nog eens bij dat het fenomeen Multiple Personality Disorder inmiddels een van de meest verstofte plotwendingen is, waar je als kijker bedacht op kunt zijn. Waarschijnlijk was het destijds wat schokkender en tegen groter effect in te zetten, misschien mede door het extra staartje (dat het dus geen MPD blijkt).

Neemt niet weg dat Nortons debuut er eentje is om in te lijsten. De fragiele Aaron steekt sterk af tegen de agressieve Roy en ook de overgangen zijn door Norton sterk gespeeld. Een geroutineerd zelfvoldane Gere en weinig sprankelende Linney en McDormand hebben het nakijken, want in feite komt de charme van deze film voor een groot deel op Nortons conto.

Wat extra politieke verwikkelingen om het aan te kleden, alsmede een wat laag tempo zorgen ervoor dat het een wat lange zit is, al kan dat eveneens komen doordat ik 'm al eens had gezien. Wat wel echt opvalt is dat de film audiovisueel echt gortdroog en minimaal op het scherm verschijnt. Vaak inherent aan rechtbankdrama's, maar hier bleef het toch wel op armetierig niveau steken.

Al met al een halfje aftrek. Nog altijd degelijk en redelijk vermakelijk, maar nergens hoogstaand. Ja, behalve dat acteerwerk van Norton uiteraard.

Jammerlijk filmpje.

Je hoopt bij dit soort films eigenlijk vooral op een goede sfeer, een paar gemene kills en een oprecht angstaanjagend kind. Genoeg die dat van nature zijn, dus er eentje vinden die goed kan acteren zou te doen moeten zijn. Nu zal dit joch vooral op zijn looks geselecteerd zijn (acteren kan hij niet), al kun je hem moeilijk angstaanjagend noemen, hoe veel hij ook vanonder zijn wenkbrauwen de camera in gluurt.

Grootste probleem is echter dat de film zijn kaarten meteen op tafel legt en niet de creativiteit heeft of het goede tempo toepast om zijn invalshoek boeiend, laat staan spannend uit te werken. De gereïncarneerde moordenaar wordt door de montage meteen geïntroduceerd en toch neemt de film gerust een half uur om het dan nog eens haarfijn uit te leggen. Ook zijn motivatie laat zich veel te vroeg raden en iedere afslag die de film dan neemt, had je drie scenes daarvoor al kunnen bedenken.

De eerste keer dat de moordenaar zijn gezicht op Miles geplakt heeft was een effectieve scare maar door herhaling valt dat effect op een gegeven moment ook weg. Verder leeft de film een beetje op bij de hypnose-scene, als Miles de therapeut bedreigt, al had ook daar eigenlijk meer in gezeten.

Visueel is het allemaal ook maar niks. En what's up met dat out-of-focus filtertje dat er overheen geplakt lijkt? Weinig subtiel toegepast Insta-effectje dat meer dan eens storend aanwezig is.

Het is het allemaal gewoon niet. Niet eens nét niet. Weinig origineel, weinig eigen smoel, veel te trage ontvouwing, middelmatig tot slecht acteerwerk, beetje irritante herhaling van trucjes, nul memorabele kills en een haperende sfeer. Een voorspelbare film waar je moeilijk niet onverschillig onder kunt blijven. 1,5*

Love the one you're with.

In de aanloop naar Covenant deze ook maar even herzien. Als fan van de reeks, was de lange anticipatie tussen aankondiging en release er destijds een die ik in de bios graag bewaarheid zag. En zelfs bij een tweede kijkbeurt snap ik waar die aanvankelijke 4,5* vandaan komt, maar valt er tussendoor toch wel heel veel op af te dingen.

Ergerlijkste zijn de personages. Op een strak vormgegeven David na, bungelen ze allemaal tussen hopeloze naïviteit en een misplaatste, vaak pompeuze vorm van heldhaftigheid. Veel handelingen en dialogen komen oenig, overdreven of simpelweg transparant gescript over. Bovendien zijn er maar weinig momenten dat je overtuigd raakt van de wetenschappelijke bekwaamheid van dit gezelschap (die eerste encounter met de facehugger: ?).

Shaw moet dan de nieuwe Ripley voorstellen, maar niet alleen verlies je gaandeweg empathie voor haar doorgeslagen vastberadenheid de waarheid te vinden (na alles wat er gebeurd is wil je jezelf door een android-hoofd in een buitenaards schip naar een vreemde planeet laten vliegen? Really?!); Rapace heeft bovendien niet de subtiliteit in huis om haar personage van enige complexiteit te voorzien. Op momenten dat ze haar pijn met oerkreten mag verbijten, komt ze prima uit de bus, maar gelaagder dan dat wordt het niet.

Toch is er een aantal punten waar ik gecharmeerd van blijf.

Ten eerste vind ik de mythologie achter het hele verhaal best fraai bedacht en geloofwaardig genoeg om als prequel te dienen.

Ten tweede blijf ik het aardig sfeervol en visueel prachtig vormgegeven vinden, van de hologrammen tot de tastbare structuur van de buitenaardse scheepsbouw tot het creature design.

Ten derde is de rol van David, de heimelijke poppenspeler temidden van alle hectiek, werkelijk fantastisch. Zijn minachting voor de mens is vanaf de eerste interactie voelbaar en Fassbender speelt zijn schijnheiligheid met finesse. Helaas niet centraal genoeg om als hoofdrol te fungeren (wink), maar niettemin een heerlijk personage.

Dus. Veel dwaze beslissingen van armzalige personages, veel korrels zout bij de wetenschappelijke geloofwaardigheid, maar daar tegenover staan oogverblindende visuals en een amusante android in een prima uitgedachte origin story. Niet altijd de film waar je op gehoopt had maar bijtijds toch indrukwekkend. 3,5*

Ik hou van de jaren '20 en '30. Het clandestiene van de drooglegging, de sluimerende onderwereldsfeer en goed geklede gangsters in pastelkleurige sleeën van wagens die er lustig op los knallen met tommyguns. Sigaren, dames met rode lippenstift, een plaat van Billie Holiday eronder en je hebt me.

Waar Public Enemies de mist ingaat is me dan ook niet helemaal duidelijk.

Misschien is het omdat twee acteurs, waar ik doorgaans graag naar kijk, geen sprankelmoment op het scherm kunnen krijgen? Depp weet geen personage met kloppend hart bijeen te mompelen en Bale krijgt te weinig screentime, lijkt het.

Of is het het rommelige verhaal, dat nogal richtingloos voortstuwt zonder echte keuzes wat focus betreft? De opkomst van de FBI, een wanne-be romance, een overval, gevangenschap en ontsnapping; het passeert allemaal de revue zonder dat ook maar iets beklijft; dan wordt tweeëneenhalf uur een lange zit. Ook als biopic of tijdschets is het gewoon allemaal niet boeiend genoeg.

Misschien zijn het ook de HD-beelden, die flitsende actie duidelijk verwarren met een onnavolgbare wirwar van lelijke beelden en arbitraire perspectieven en kadreringen. Het heeft een averechts effect op de actiescènes, die nogal leeg en zinloos aandoen. De intensiteit van een vuurgevecht als in Heat wordt nooit bereikt. Dat terwijl dit tijdperk van zichzelf al visueel prikkelt: waarom zo omslachtig en vergezocht in beeld gebracht?

Mann weet zijn verhaal èn personages nauwelijks van warmte of inhoud te voorzien, waardoor er weinig rest om de de kijkduur te rechtvaardigen. In bijna alles is dit voor mij de negatieve tegenhanger van een film als Heat. 2*

Toch gelijk.

Ken je dat: je bent onder de indruk van een film (4*), schrijft er geen berichtje bij, en door de jaren heen begin je toch een beetje te twijfelen. Nu ik deze laatst tipte in het Horror TipTop topic, kon ik het toch niet laten om even te controleren wat er nog van over was.

Het is niet moeilijk te snappen waarom vooraf de verwachting laag is, of achteraf de twijfel kan terugkeren. Remake van een Aziatisch horrortje, geen indrukwekkende cast en een beetje in die stroom van run of the mill horrors die de ene keer een telefoon, dan weer een videoband als hellepoort aanvoeren. Toch blinkt deze aardig uit op in ieder geval visueel vlak en hoewel de soundtrack de distortion wel wat meer mocht opzoeken, werken beeld en geluid goed samen om een creepy sfeertje neer te zetten.

Redelijk gedempt in kleur ligt er veel nadruk op zwart, wit en grijstonen. Misschien dat ze het contrast met de rode tape wilden versterken, maar die grimmige look past tevens perfect bij de neerslachtige reddeloosheid die van de slachtoffers moet uitgaan.

Het blijft een beetje poespas hoe de kwade entiteit precies te werk gaat, maar het raamwerk volstaat. Het gaat in ieder geval gepaard met wat duistere snuff-filmpjes, het opzuigen van zielen en zo nu en dan een glitcherige white-noise demon. Inhoudelijk krijg je er nooit een volledig nauwsluitend gevoel bij, maar het laat wel wat ruimte voor dreiging uit onberekenbaarheid. De vraagtekens ("Ja maar HOE dan?") gaan in ieder geval nooit teveel in de weg zitten.

Een handvol erg sterke scenes, een naargeestige sfeer en (audio)visueel gewoon bovengemiddeld voor wat je hiervan zou verwachten. Jammer van die cast. Natuurlijk hoeven hier geen acteerkanonnen te staan, maar met Bell, Somerhalder en vooral Milian verspeel je op voorhand je kansen op een klein meesterwerk. Niettemin erg fijn. Ik laat die 4* gewoon staan.