Opinions

Garland.

Warfare is een film die voor mijn gevoel en ervaring een beetje afrekent met de klassieke oorlogsfilm, die vaak een rechtvaardiging of een veroordeling uitbeeldt.

Hoewel natuurlijk nooit helemaal gespeend van heroïek (je eigen leven riskeren om een gewonde naar veiligheid te slepen, blijft een heroïsche daad maar ook in de kleine tekenen van kameraadschap, angsten het hoofd bieden en in levensbedreigende situaties boven jezelf uitstijgen en blijven handelen vinden we genoeg wat je in beginsel onder heldhaftigheid zou scharen), Garland blijft weg van de wapperende vlaggen en triomfantelijke strijdliederen (gerechtvaardigde oorlog), noch spreekt hij zich expliciet veroordelend uit over (de zinloosheid van) oorlogsvoering.

Veel van beide elementen blijven natuurlijk inherent aanwezig maar Warfare doet haar best om de titel eer aan te doen door in te zoomen op de droge pragmatiek en het rauwe realisme van oorlogsvoering. Een echte verhaallijn is er dan ook niet, waardoor zoiets "banaals" als ernstige verwondingen veel aandachtiger opgevoerd kan worden, als de tergende situatie die het is.

Dat het perspectief bij de Amerikanen ligt is een keuze, maar zeker geen rechtvaardiging van wat er op het scherm gebeurt. Dit zijn niet de idealistische strijders der vaderland die we zo vaak hebben gezien, zoals ook hun tegenstanders niet als moreel corrupte vijanden afgebeeld worden. Het fotocollage op het eind is wel wat ongelukkig misschien maar gezien de opzet van de film zie ik dat eerbetoon meer als dank voor de samenwerking dan een voetstuk of erepodium.

Uiteindelijk een van de weinige oorlogsfilms waar ik echt van onder de indruk was. Spannend en benauwend om te zien, met werkelijke bewondering voor de mensen die in dergelijke situaties het hoofd koel weten te houden. 4*

Slappe film met een erg foute Sandler. Gefundeerd door een belachelijk script probeert hij op aandoenlijke wijze gestalte te geven aan een onderbegaafde dromer die, wonder boven wonder, aanvankelijk torenhoge obstakels weet te overwinnen en de film tot een magistrale climax van feel-good triomf weet te brengen. Laat me niet lachen. Letterlijk. 1,0*

Vermoeiend.

De film is kleinschalig van opzet en zoomt in op het leven van tiener Casey, die meedoet met een online challenge die vereist dat ze de voorspelde veranderingen, die na deelname zullen optreden, registreert en deelt. Het blijft lange tijd vaag wat die (lichamelijke? geestelijke?) veranderingen moeten inhouden en als er dan ondanks enkele curieuze filmpjes van andere deelnemers en contemplatieve anekdotes van Casey zelf eigenlijk weinig noemenswaardig lijkt te gebeuren, wordt het steeds moeilijker om als kijker je verwachting bij te schaven.
Dat gezegd hebbende: geen verwachting was voor mij accuraat genoeg geweest om deze film mee in te stappen en ‘m vervolgens níet saai te vinden.

Wat wilt regisseur Schoenbrun vertellen met dit bevreemdende, documentaire-achtige verhaal? Het raakt overduidelijk iets universeels, met thema’s als isolatie, zelf-expressie en kwetsbaarheid in het digitale tijdperk, maar doet niet veel meer dan het afschilderen van Casey als een kind dat zoekt naar contact, lijkt te worstelen met haar zelfbeeld en constant laveert tussen kwetsbaarheid en (geveinsde) performance. Het punt dat ze tijdens een overdreven playbacksessie plots de longen uit haar lijf schreeuwt…en vervolgens koel verder danst, is pakkend maar komt ook over als een losse flodder.

Ironisch genoeg neemt Schoenbrun als main focus de digitale omgeving van chatrooms en online games met hun kenmerkende tegenstrijdigheid van laagdrempelig contact versus onontkoombare vervreemding; terwijl ze tegelijk haar 'boodschap' uitdraagt middels een karakterstudie die zó persoonlijk en kleinschalig-specifiek van opzet is, dat de bandbreedte om mee te resoneren wel erg klein wordt.

Ik lees het een en ander over een transgender subtext: dat de film en de World’s Fair Challenge als parabel voor transitie beschouwd moet worden. Het zou de film een welkome onderlaag verschaffen, maar kan nog altijd niet verhullen dat Schoenbrun naast willekeur en enigmatische atmosfeer weinig tastbaars inzet om haar verhaal te vertellen of de bijbehorende emoties te vangen/portretteren.

Nee, ik vond dit helemaal niks. Het voelt als een vertelling die smeekt om empathie maar tegelijkertijd de kijker op afstand houdt/niet durft te betrekken: wellicht deels het punt maar verre van interessant kijkvoer. Ik keek er erg naar uit om I Saw the TV Glow (2024) te zien, maar dat enthousiasme is dusdanig gekelderd dat ik betwijfel of dat er nog van gaat komen. 1*

Leuk maar ook een beetje onevenwichtig.

Het vreemde aan dit concept is als de vier hoofdpersonen te goed slagen in hun missie, je dus naar een gezellig suffe familiekomedie zit te kijken van kaliber National Lampoon’s/Chevy Chase.

De grappen die door dat vernislaagje heen moeten prikken (omdat de vier in feite zo intrinsiek anti-burgerlijk zouden zijn) zijn vaak echter niet scherp genoeg. De scene waar Kenny leert zoenen illustreert dat perfect: leuk idee, maar wordt niet tot het uiterste gedreven. Zelfde met de weedbaby. Of de scene in de tent.

Toch is het allemaal vrij sympathiek, zijn het vooral de kleine grapjes die het hem doen en heerst er best goeie chemie in de groep. Sudeikis heeft de beste timing maar krijgt ook de meeste aandacht; buiten hem hem wordt zowel de focus als de output trapsgewijs minder, tot wat slappe bijrollen aan toe (Brad ?).

Het verhaal is natuurlijk niet het belangrijkste hier, maar het staat ook niet garant voor de scherpste humor en heeft gevaarlijk wat overlap met de flauwe variëteit binnen het genre. De zoetsappigheid blijft beperkt, maar had hier überhaupt niets te zoeken. Uiteindelijk heb ik er goed om kunnen gniffelen maar schateren was er niet bij, helaas. 2,5*

Vreselijk.

De eerste reacties op Midsommar verwijzen veelal naar deze film - waarbij deze vaak eerder-dus-beter betiteld wordt - en ik weet nu al dat ik Midsommar er alleen maar meer om ga waarderen. Niet dat deze compléét mislukt is, maar de vooruitgeschoven componenten die het moeten maken slaan de plank wel veelal mis.

Gedrenkt in jaren-70-stijl en beeldtaal blijft het een beetje hangen tussen een voortvloeisel van de seksuele revolutie en een kritische benadering ervan. Een naakt dansje hier, een groepje muzikanten daar. Een werkelijk onbegrijpelijke vermenging van beeld en muziek haalt ieder greintje sfeer uit de film. De betreffende fragmenten worden door liefhebbers betiteld als musical, door sommige als satire maar zonder duidelijke keuze gaat het alleen maar ten koste van de bevreemdende spanning die het primair teweeg zou moeten brengen. De montage-afdeling zat ook een beetje te gissen naar de bedoeling, want een vloeiend geheel wil het op die momenten maar niet worden.

Het kan zijn dat bepaalde elementen van de reputatie (deels via enkele fameuze scenes van de remake) de film vooruitgesneld zijn, maar al heel snel laat de film in zijn kaarten kijken. De ontbrekende foto bevestigt alle vermoedens en het kleine twistje zie je ook veel te vroeg aankomen. Fu-nest voor een film waarvan de spannende elementen door stijlvoering al wankel onderhouden zijn; als het verhaal dan ook nog eens niet goed verteld wordt...

Credits voor enkele elementen die authentiek ogen of veel navolging gekweekt hebben (de maskers, het wicker-man-bouwwerk) maar ik prijs Ari Aster op voorhand dat hij dit stukje cult eens goed onder handen neemt, want Robin Hardy levert slechts de puzzelstukjes als onbenut potentieel op. Van sfeer en spanning geen kaas gegeten, en gezien zijn beperkte (laag gewaardeerde) oeuvre heeft ie mazzel gehad met deze alom geprezen toevalstreffer. 1,5*

Fijne film van Dano.

Duidelijk geen film van de grote gebaren of schokkende gebeurtenissen maar eentje die de tijd neemt om een kleinschalig maar genuanceerd en gelaagd familiedrama uiteen te zetten. Centraal staat de 14-jarige Joe, die langzaam het burgerlijke maar ogenschijnlijk liefdevolle huwelijk van zijn ouders ziet afbrokkelen. De politieke parabel die tbouwh hierin leest is vernuftig gevonden en ik denk dat de kracht van de film is dat die laag er wel inzit maar tevens op een veel kleinere, persoonlijkere manier beleefd kan worden als een coming of age.

Joe Brinson is een zachtaardige jongen die, naarmate de verstandhouding tussen zijn ouders steeds meer scheurtjes begint te vertonen, genoodzaakt wordt om steeds meer voor zichzelf te denken en op te komen. Door zijn ouders in toenemende mate als volwassen buitenstaander toegesproken of betrokken (let op de manier hoe hij door beiden op bevreemdende manier met voor- en achternaam geïntroduceerd wordt), zien we het kantelende beeld van zowel zijn moeder als vader op zijn expressie plaatsvinden. Veel credits gaan uit naar het subtiele acteerwerk van Oxenbould en de al even bescheiden maar zo doordachte cinematografie en acteursregie van Dano.

Mulligan speelt fantastisch als de - tegen het onuitstaanbare aan - labiele moeder, die haar onbegrip jegens Jerry (Gyllenhaal) steeds meer in haat en aversie omzet, en uiteindelijk haar heil zoekt bij de welvarende, manipulatieve Miller. Gyllenhaal speelt zijn rol bescheiden en warm, al is het vreemd om iemand met zijn allure in een rol met zo weinig screentime te zien. Mulligan is uitmuntend; ze kleedt haar onmacht en wanhoop aan met een soort resolute veerkracht, even geveinsd als onberekenbaar. Door haar toenemende egoïsme en de onkunde haar minachting voor Jerry af te schermen voor haar kwetsbare zoon, leef je steeds meer mee met de kleine Joe.

Je hoopt dat Joe op een gegeven moment zijn zachtaardigheid laat vallen en zijn moeder confronteert met haar onverantwoordelijke gedrag, haar een uitbrander geeft of anderszins de moed bijeensprokkelt zich tegen haar af te zetten. Hoe krachtig is dan de eindscene, in al zijn onschuld en subtiliteit blijft het trouw aan het personage van de goedaardige Joe, die de hernieuwde rust en vrede tussen zijn ouders wil vastleggen, hoe liefdeloos hun onderlinge relatie inmiddels ook moge zijn geworden. Vader en moeder mogen trots zijn dat hun liefdevolle opvoeding die we in de beginscenes nog voelden, zijn vruchten afgeworpen heeft voordat hun huwelijk in verval raakte.

Nogmaals, de kleinschaligheid kan ervoor zorgen dat deze film na verloop van tijd de vergetelheid in raakt, maar de verfijning in aandacht maakt Wildlife op een subtiele manier een krachtig drama dat zeker de moeite waard genoemd kan worden. Net te weinig voor 4* maar een dikke 3,5* is meer dan verdiend.

Powley verdient beter.

Hoewel het sprookjesachtige karakter, dat doorheen de film steeds meer vorm krijgt, op sfeer best wel weet te pakken, zijn er teveel elementen die het niveau van de film naar beneden halen. Met name op het niveau van dialoog en personages is het bijtijds echt belachelijk te noemen. Kijk bijvoorbeeld naar Liv Tyler: niet alleen wekt zij irritatie op met haar constant fluisterende delivery, de manier waarop zij een wolvenkind aan de beschaafde wereld introduceert, is af en toe te ridicuul voor woorden. Slecht geschreven en door Tyler echt erbarmelijk gebracht. Ook als sheriff is zij geen enkel moment geloofwaardig. Dourif overtuigt nog wel, maar de rest ontstijgt nooit het niveautje B-film.

Maar gelukkig is daar Powley. Priemende ijsblauwe ogen die moeiteloos kunnen switchen tussen weerloos en dreigend; perfect voor de rol van wolvenkind. Magnifiek hoe zij, veelal zonder tekst, uiting geeft aan de dierlijkheid van haar karakter. Als ze de schoolpestkop een stomp verkoopt om haar roedel te verdedigen, snuffelend de door Tyler doorgeschoven tampons aftast of met schichtige blikwisselingen de portie worst van haar stiefbroer afdwingt: allemaal even geloofwaardig dierlijk weergegeven.

Zij maakt de film meer dan het kijken waard, want hoewel het audiovisueel best aantrekkelijk is en het met de sfeer ook wel goed zit, is er behalve haar acteerwerk weinig wat Wildling echte allure meegeeft. Kleine 3*

Kreeg een beetje het gevoel dat het verhaal in deze film wat secundair was; de onthullingen over Ree Dolly’s vader komen wat warrig over en herbergen ook weinig echte verrassingen. De film leunt wat mij betreft primair op twee dingen: de ijzersterke vertolkingen van Lawrence en persoonlijke favoriet van mij Hawkes maar ook de rest van de cast - en de portrettering van de geïsoleerde gemeenschappen in de wilde natuurgebieden van Missouri.

Granik laat veel clichés en karikaturen achterwege en geeft een realistisch en relatief eervol inkijkje in de verhoudingen, leefomstandigheden en sociale wetten van ruraal Amerika. De hoofdverhaallijn dient volgens mij vooral als kapstok voor die weergave, want echt spannend is het niet en hoewel er wel een label van urgentie aanhangt, er komt zelden echt tastbaar in beeld wat er voor Ree’s gezin op het spel staat. Prima, want de verwikkelingen zijn met name door de personages aangenaam om te volgen, en hoewel er ook visueel meer met de verwilderde landschappen gedaan had kunnen worden, je voelt wel de geïsoleerde afzijdigheid van de rest van het land. Het geeft te denken wat nog voor een gevoel van nationale eenheid kan zorgen als er delen van het land zo los lijken te staan van (oververtegenwoordigde) stedelijke gebieden zoals New York en California.

Het einde geeft de film nog net een wat scherper randje, maar naast het onopgesmukte realisme had er voor mij wel wat meer bite in de film mogen zitten. Boeiend om naar te kijken niettemin, maar misschien toch ook net wat te braaf om er echt uit te schieten. 3,5*

Goed!
Sfeervol, goed geacteerd, met mooie effecten en een setting en locatie die tot de verbeelding spreken. Er wordt uiteraard wel het een en ander afgekeken van The VVitch en soortgelijke films - maar het integreert wel lokale folklore en maakt overtuigend gebruik van het Nedersaksisch als voertaal, waardoor het ook genoeg op eigen benen kan staan.

Enkele elementen (de bezwerende werking op alle kleine houtdeeltjes) en creepy imagery (het tentoongestelde karkas van de dorpsgeilerd maar ook de agressieve uitroep van Frieda tegen het einde aan) zullen me nog wel een tijdje bijblijven. Dikke 4*

Lange aanloop, magere inlossing.

Rogue maakte behoorlijk indruk destijds. Heeft waarschijnlijk voor een groot deel met de lage verwachtingen te maken, maar het bezat een gedegen spanningsopbouw én -verdeling, iets wat over Wolf Creek niet gezegd kan worden.

Tot halverwege de film viel me op dat er voor een genrewerkje als dit a) nog behoorlijke personages rondlopen (geen schreeuwerige, naakte tieners dit keer) en b) er nog altijd geen spatje bloed of bad guy in beeld is geweest. Zonder voorkennis was me ook niet helemaal duidelijk uit welke hoek ik de spanning moest verwachten.

Geen aliens of wilde dieren (beiden gingen door mijn hoofd) maar die behulpzame loner blijkt een maniakale perverseling, dus. Een weinig charismatische killer en van zijn methodes gaat ook geen dreiging uit. Wellicht dat daar (in het kader van realistische personages) ook in teruggeschroefd is, al levert het weinig spannende scenes op. De slachtoffers handelen redelijk geloofwaardig en dat is, met name dus in dit hoekje, bijzonder te noemen. Jammer dat McLean daarbij een beetje vergeet waar het nou werkelijk om gaat.

Hoe langer de opbouw, hoe hoger de verwachting; Wolf Creek zakt als een plumpudding in elkaar. Sfeerplaatjes en niet te domme personages kunnen die leemte niet vullen. 2*

Sfeervol.

De film trekt er ook veel tijd voor uit, want van veel plotontwikkeling is niet echt sprake. Een gedaante waart op, een deurtje piept en Radcliffe gaat erachteraan. Gewapend met kaars in hand en ongeruste blik kun je niet echt van een uitdagende rol spreken, maar hij weet het goed te doseren en komt hier prima weg met zijn (eerste?) niet-HP-karakter.

Het huis speelt de grootste rol met haar Victoriaans bouwjaar, onderbelicht gangenstelsel en interieur, ratelend speelgoed en uiteraard de titelfiguur als bewoonster. Nergens echt om nou je nagels bij af te bijten maar de sfeer zit toch wel goed doorheen de film. Een paar flauwe jumpscares worden afgewisseld met een paar effectieve en hoewel de film qua verhaal nergens weet te verrassen, ben je voorzien van genoeg sfeer om het gebrek aan originaliteit voor lief te nemen.

Klein minpuntje voor het einde, maar verder valt hier weinig op aan te merken. Geen hoogvlieger, maar degelijkheid en een paar fijne momenten. 3*

Bij Anna Kendrick heb ik altijd het idee dat ze in de rollen die ze speelt in feite voor zo’n 80% eigenlijk gewoon zichzelf is: een intelligente vrouw, die zichzelf met zelfspot en onschuldig venijn, als een uitgelaten en expressief persoon op de voorgrond durft te zetten, maar ook een kwetsbare kant heeft.

In haar regiedebuut is dat niet anders, sterker: in Woman of the Hour blijkt haar profiel de perfecte blauwprint voor de koorddans die een vrouw moet uitvoeren in een wereld geregeerd door mannen. Want ook al is bachelor number 3 een seriemoordenaar, ook hij is slechts een uitvloeisel van het seksisme, de misogynie en de toxische masculiniteit die de echte bad guys zijn hier.

Woman of the Hour is in feite één grote aanklacht en de slechterik kent vele verschijningsvormen. Soms is hij inderdaad bedreigend, manipulatief en zelfs levensgevaarlijk, maar net zo vaak is hij ‘slechts’ een blaaskaak, dismissive, neerbuigend, nalatig of op zijn minst onbehulpzaam. De mannen komen er niet fraai van af, maar Kendrick vergroot ze niet onnodig uit: haar mannelijke personages zijn herkenbaar en bovendien prima in staat zichzelf voor lul te zetten. Ze wilt ook niet te lang stilstaan bij het cringy ongemak dat dat soms oplevert, want ze weet: als vrouw moet je slim zijn, de regels kennen en meespelen, ook al heb je altijd je eigen (veiligheid als) agenda.

Wat dat betreft is de 70’s datingshow het perfecte decor voor die illustratie: waar je zelfs moet valsspelen om je eigen vragen te mogen stellen, teneinde de minst gevaarlijke optie eruit te pikken en waar vrouwen elkaar alleen tijdens make-up of tussen takes door bemoedigende woordjes kunnen toefluisteren. De vermenging met het serial-killer plotje verschaft de film weliswaar wat goed bruikbare spanning maar maakt het ook tot een fragmentarische vertelling, die de boodschap navenant verwatert. Toch, zonder het true crime gedeelte, zou dit al snel weggezet worden als een woke, feministische pamflet. Dus zelfs de vorm draagt uit dat je in een mannenwereld het jargon moet kennen om gehoord te worden. Toch een intelligente vrouw, die Kendrick. 3,5*

Wat me vooral opviel tijdens de film, is hoeveel onkunde, onwetendheid en taboe er heerst rond het centrale thema van psychische problemen. Terwijl Mabel vanaf de eerste minuut vrij manisch en extreem gedrag vertoont, wordt het door haar omgeving, man Nick voorop, vooralsnog ontweken, goedgepraat of weggewuifd. De aanloop is daardoor aan de lange kant en zit vol ontkenning, maar ook Mabels opname is rommelig onvakkundig - bovendien een werkelijk schrijnend traumatiserende gebeurtenis voor de kinderen - en ook het feestelijke (?) onthaal als Mabel uit de psychiatrische instelling ontslagen wordt, vormt een inschattingsfout van jewelste: wie verzint dat?

De film verdient veel lof voor het ongeromantiseerd portretteren van een fenomeen dat destijds in cinema ongetwijfeld nagenoeg onontgonnen gebied was, en het gaat de vele ongemakken die erbij komen zeker niet uit de weg. Dat het daar de tijd voor neemt is begrijpelijk (ook al is het een lange zit) en ook de cameravoering die alles heel persoonlijk en naturel registreert draagt zeker bijna de oprechtheid van de poging. Hetzelfde kan ik helaas niet altijd zeggen van de portrettering door Rowlands: ze geeft wat mij betreft een erg zelfbewuste en zichtbaar ‘bedachte’ acteerprestatie weg, recht evenredig met het toeslaan van de gekte. Op de genuanceerdere momenten, momenten van ogenschijnlijke helderheid die niettemin verdacht wankel aanvoelen, verdwijnt ze het best in haar personage maar op sleutelmomenten is het mij teveel van de grote gebaren. Falk zit wat dat betreft veel natuurlijker in zijn rol van opgekropte woede en uitbarstingen die voortvloeien uit onmacht.

Overall vond ik het toch een wat droge vertoning. Scenes die langer dan nodig voortduren, of onverwacht afgebroken worden, waardoor de point vaak wat lukraak schetsend gevangen lijkt. Ik denk dat de film baat gehad zou hebben bij wat meer uitgedachte, exemplarische anekdotes; de documentaire-achtige feel en haast naturalistische registratie smeert de inhoud onnodig uit, althans: om heden ten dage nog trefzeker uit de hoek te komen. Belangrijkste bezwaar is echter dat het me emotioneel niet echt wist mee te voeren. De tragiek schuilt in iedere scene maar je krijgt zelden echt invoeling met hoe schrijnend sommige gebeurtenissen werkelijk zijn, waar een goede film dat meer weet af te dwingen.

Te afstandelijk om echt hoog te scoren, maar ik kan me voorstellen dat deze film de weg geplaveid heeft voor vele andere die het complexe onderwerp durven aankaarten. 3*

Toch best wel een beetje wauw, deze film.

Assisteren in de euthanasie van je eigen moeder, ga er maar aan staan. In de openingsscène overhandigt Theresa, werkzaam in een medicinale coffeeshop, haar bedlegerige moeder een joint vermengd met een krachtige drug die haar zachtjes in slaap zal sussen. Gedurende het rouwproces dat volgt, bestookt haar onvolgroeide partner Nicky haar met vragen die getuigen van onbegrip en een totaal gebrek aan empathie, terwijl collega Keith, zelf professioneel opkropper van emoties, haar met goede bedoelingen weer het leven van alledag probeert in te lokken.

Wanneer Theresa begint te experimenteren met de pijnstiller met hallucinerende eigenschappen, zet dat de ramen van haar emotionele belevingswereld geleidelijk open, probeert ze haar rouwverwerking vorm te geven en tegelijk vrij te breken van de verstikkende gevangenis van onbegrip waar ze zich mee omringd voelt. Het is een emotionele, introspectieve reis die op een kleurrijk gevisualiseerde manier veelal woordloos gepresenteerd wordt. Als kijker word je middels fragmentarische (natuur)beelden, veelal dromerig, lullaby-achtig gepingel op de geluidsband en een felkleurig spel met scherpte-diepte meegenomen in de stapjes die Theresa zet om afscheid van haar moeder te kunnen nemen en trouw te blijven aan haar eigen behoeften.

Een beetje een film met twee gezichten, omdat de zusters Mulleavy best wel wat dialoog en expositie nodig hebben om het drama in de eerste helft te introduceren, maar gedurende de film steeds meer kiezen voor een woordeloze vertaling van de innerlijke belevingswereld van Theresa. Het werd daarmee steeds meer een film naar mijn smaak, met gaandeweg nog enkele gebeurtenissen die het geheel telkens een welkome versnelling hoger opschroeven. Niettemin zullen kijkers geduld moeten tonen en zich gegrepen moeten voelen door het opgezette drama om de ontwikkeling van Theresa te kunnen waarderen, ik was zeker along for the ride.

Het verlies van een ouder is al erg genoeg, Theresa krijgt een aantal randvoorwaarden te verduren die haar verwerking aanzienlijk bemoeilijken en de film laat overtuigend zien wat voor een eenzaam, benauwend gevoel dat kan opleveren, zonder ooit drammerig te zijn in het vertonen van dat drama. Dunsts interpretatie van dat karakter is misschien wat eentonig qua range, het past daarmee wel naadloos op de introspectieve thema’s van zelfbevrijding en de behoefte aan emotionele weerklank. Het duurt misschien even voor de film gewicht begint te krijgen, maar na het zien van de tweede helft weet je als kijker dat de zusters Mulleavy er geduldig en vastberaden naartoe gewerkt hebben. Voor nu een 4*, maar ik sluit een verhoging in de toekomst niet uit.

Vermakelijk.

De titel wordt goed waargemaakt: hoewel het spanningverloop redelijk herkenbaar verloopt, is het een verademing dit soort film op zeer uiteenlopende locaties te zien plaatsvinden. Persoonlijke favoriet was misschien wel het vliegtuig, al was de outbreak in Jeruzalem ook fraai vormgegeven.

Prima rol van Pitt ook. Niet de beste karakteracteur maar komt hier goed uit de verf. Soundtrack was niet helemaal mijn smaak en visueel heeft het wat te lijden onder het PG-13 gehalte, maar vlot tempo en geloofwaardige invulling van het verhaal compenseren dat aardig.

Tikkeltje mainstream, zeker voor het genre, maar als geheel overtuigend vermakelijk. 3*

Magnifique!

Dupieux put humor uit een subtiel spel met context, onderhoudt een spannende wisselwerking tussen herkenbaarheid en onmogelijkheid en voorziet zijn gebeurtenissen en personages van een kurkdroge ernst die nét genoeg houvast biedt om los zand te voorkomen.

Natuurlijk: dit is honderd procent nonsens. Het kan niet regenen op kantoor, laat staan dat mensen er serieus hun werk kunnen verrichten. Een palmboom kan niet plotsklaps in een pijnboom veranderen. En het is zeer onwaarschijnlijk dat iemand overlijdt aan een hartaanval en een paar scenes later weer springlevend is. Maar mocht er een parallel universum bestaan die deze mogelijkheden wel biedt, zouden de inwoners ervan best zo kunnen reageren. Snappen waarom die tegenstelling tussen onmogelijkheid en ernst grappig is, is de kern van absurdisme of de werking van humor in het geheel proberen te vangen. De film nodigt ertoe uit (waarom moet ik hier eigenlijk om lachen), maar het is duidelijk terug te brengen tot: je bent er gevoelig voor of niet.

Ikzelf heb hartelijk kunnen lachen om de ongebruikelijke eerlijkheid van een agent, die met zijn bekentenis de hele schijnvertoning van zogenaamd informatie opvragen teniet doet; de buurman die opbiecht dat zijn leugens omtrent zijn joggen een probleem vormen, om het joggen vervolgens weer glashard te ontkennen; of zelfs de random autoverver, wiens handelingen zowel onomkeerbaar als vergeeflijk blijken te zijn.

Tegelijk weet Dupieux zijn onzinnigheid te voorzien van een emotie (je hond kwijt zijn) die genoeg voedingsbodem biedt voor leidraad en plot, en weet hij telkens tijdig te voorkomen dat de randomness doodslaat. Je zou snel afgestompt kunnen raken voor flauwiteiten die uit de lucht gegrepen lijken te zijn, maar Dupieux bewandelt die fijne lijn gedurende de volledige speelduur perfect.

Verpakt in een bevreemdende mix van rare accenten, een intrigerende geluidsband en camerawerk met goede dieptewerking is dit een uiterst bewust, kundig en verfijnd staaltje charmante onzin. Met name Plotnick en Fichtner spelen geweldig spel maar eigenlijk kunnen alle acteurs prima overweg met de rariteiten die het script van hen verlangt (kleine dissonant is hoogstens die detective). Ik ben heel benieuwd naar meer werk van Dupieux. 4,5*

Dit filmpje (met Engelse subs) in China meegpikt voor het mooie bedrag van 15 yuan (= €1,50). Had er ergens wel wat van gehoord, maar wist niet zo goed wat te verwachten.

Het wil deze film wel helpen als je 'm verwachtingloos ingaat. Ik snap vergelijkingen met films als Hero en HoFD wel (allen proberen de kijker visueel te imponeren), maar toch vind ik het ergens wezenlijk andere films.

Het ligt denk ik vooral aan het haast kluchtige acteerwerk in The Promise. Het is vaak zelfs slecht te noemen, maar op vergelijkbare wijze neemt de hele film zichzelf veel minder serieus. Een vaak iets te pompeuze soundtrack, de overdaad aan (soms knullige) CGI en een sterke nadruk op fantasy/sprookjeselementen dragen bij aan de toon van de film, wisselend van luchtig naar onzinnig.

Toch biedt de film veel mooie plaatjes/scenes en zijn de gevechten, met name op het eind, fraai vormgegeven. Al met al genoeg om van te genieten, maar zoals hierboven wordt gezegd is het al vaker en beter gedaan. Beetje mosterd na de maaltijd. Misschien dat de speelduur ook wat aan de lange kant zit. 3*