Opinions

Waarom vertrekken mensen niet als een huis blijkt te spoken?

Het nukkige boerenbestaan is natuurlijk geen kweekvijver voor emotionele confessies maar als vader bedlegerig zijn einde tegemoet lijkt te gaan, komen broer en zus toch delen in de zorg. Hun onderlinge begroeting bestaat uit een liefkozende schop tegen de laars en verderop vraagt Louise zich hardop af of ze moeders niet toch een knuffel had moeten geven. Hun aanwezigheid stoelt op plichtsbesef - ook al zo’n logisch voortvloeisel uit het opgroeien op een boerderij; het is geen gezin waar veel geknuffeld wordt, zullen we maar zeggen.

Als moeders dan - zacht gezegd - wat vreemde kuren begint te vertonen, beginnen de bovennatuurlijke verschijnselen de siblings in hun dromen en daarbuiten te terroriseren. Het mooie aan deze verschijnselen en hoe ze vertoond worden is dat ze zich wel binnen bepaalde parameters lijken te voltrekken (c.q. aan regels gebonden zijn) maar dat het zich niet zo duidelijk laat ontrafelen wat die zijn, precies zoals ik dat ik in het ‘echt’ zou verwachten. Een geestverschijning met een duidelijk rechtlijnig motief om te spoken is wel heel erg vanuit een levend perspectief beredeneerd, niet?

Bovendien verspilt de film geen tijd aan personages die elkaar (vergeefs) proberen te overtuigen van hun belevingen, een veelvoorkomend euvel in horror. In plaats daarvan beleven ze allen hun eigen nachtmerries en wanneer ze die met elkaar delen, heeft dat eerder een opstapelend effect. Het zal vrij persoonlijk zijn maar voor mij stonden die belevenissen ook garant voor een aaneenschakeling van creepy, perfect getimede scenes. Zeldzaam goed zelfs. Michael die in een waan zelfmoord pleegt is voor mij de meest indrukwekkende scene van deze challenge tot nu toe.

Aan wat voor regels het uiteindelijk allemaal gebonden is blijft kundig ongewis, maar dit haalde ik eruit: veel uit de film wijst op een isolerende werkwijze van de duivel, gericht op het alleen krijgen van vader, om zijn ziel mee te nemen. Moeder die (bezeten?) herhaalt dat ze niet aanwezig zouden moeten zijn. Michael die aan Louise de dialoog met de zuster herhaalt, die niet alleen zegt dat een ziel nooit alleen zou moeten sterven, maar ook dat liefde een ziel kan beschermen.

In de laatste scene lijkt vader dan definitief het leven te laten en Louise dwingt zichzelf terug het huis in om van zijn laatste ademteug getuige te zijn - ook al wordt ze nogmaals buiten gelokt door Michaels (?) stem. Als Louise dan (tegen dewell-established afstandelijke familie-dynamiek in) tegen haar vader zegt dat ze van hem houdt, lijkt de duivel definitief niet in staat hem mee te nemen…waarna hij bezit van vader neemt om (dan maar) zijn wraak op Louise te nemen.

Waarom vertrekken mensen niet als een huis blijkt te spoken? In dit geval: om diegene van wie we houden te beschermen. De film investeert op kleine momenten in deze notie en weet een climax te vormen die kleinschalig zal aandoen voor wie de aanwijzingen mist, maar voor mij voelde het perfect gedoseerd, verhaaltechnisch rond, met bovendien voldoende ruimte, aandacht en timing om iedere scene eraan te laten bijdragen. Pluspunten voor de geluidsband, die voor mij iedere scene iets zenuwslopends of misselijkmakends mee wist te geven.

4,5*

Geinige, creatieve film. Het uitgangspunt is goed gevonden, maar hier en daar wat slordig uitgewerkt. Daarnaast heeft de film een erg goede, grimmige sfeer, met dank aan het constante donker en het mooi decor van de stad. De special effects waren af en toe niet om aan te zien (met uitzondering van de 'veranderingen aan het stadslandschap' ), maar werden wel goed gedoseerd. Het eindgevecht was een beetje overdadig naar mijn gevoel, het enige echte punt waar de plank misgeslagen werd. Voor de rest is er erg weinig mis met deze inventieve, kundig gemaakte, sfeervolle, maar vooral gewoon vermakelijke film. 3,5*

Apart.

A Dark Song neemt een occult gebruik dat we kennen uit ontelbaar andere films, maar weet er een uitvoerige, down-to-earth-benadering aan te geven. Het oproepen van demonen is een slepend, gedetailleerd en veeleisend traject, dat over maanden uitgesmeerd dient te worden, en het is zelden zo inleefbaar realistisch gebracht.

Knap hoe de gravitas van de onderneming geleidelijk wordt opgebouwd. De ernst wordt telkens door occult-expert en drillsergeant Solomon onderstreept, en samen met de voorbereide, maar weinig transparante Sophia doorlopen zij gewichtig de vele rituelen, begeleid door een heerlijke soundtrack, die onheilspellende strijkers afwisselt met al even onrustig ambient gebrom.

Gaandeweg worden er cirkels getekend en kaarsen aangestoken, waardoor het meer begint te lijken op wat we kennen. Het duurt lang voordat er werkelijk iets tastbaars gebeurt, een notie die ook bij Sophia de nodige twijfel teweegbrengt, waar de film weer wat onnodig veel in investeert.

De ontknoping is ook weer anders dan anders, maar in tegenstelling tot de nauwgezette opbouw, kon het me niet helemaal bekoren. Niet meteen stijlbreuk, maar ook niet de mystieke pay-off waar je op hoopt. Sfeervolle eigenheid, maar het gevoel dat er iets beters ingezeten had overheerst bij mij. 3,5*

Vijf mensen zitten aan een lange brede tafel. Plots roept er ééntje: "Als we NY nou door een vloedgolf laten overstromen!?" De rest reageert sceptisch; waar komt die vloedgolf vandaan dan?
"Nou, we laten een of andere sympathieke meteoroloog annex bezorgde vader de komst van een tweede ijstijd voorspellen, maar niemand gelooft hem." Haakt iemand anders in: "En dan blijkt hij toch gelijk te hebben, komt de storm sneller dan verwacht, en is het hele land in rep en roer!" Weer een ander: " Ja! En dan laten we zijn zoon in NY ternauwernood en tegen alle verwachtingen in alle rampen overleven! Ja! Ja!! En papa begint een rescue mission door de sneeuw en allesvernietigende vorst, iedereen verklaart hem voor gek, maar hij moet gaan, hij weet dat zijn zoon nog leeft!!" Iedereen wordt heel enthousiast en begint te klappen. "En dan doorspekken we de film met special effects, om de totale ongeloofwaardigheid van het plot te verhullen, niemand die het doorheeft!! Dat heeft ons ook het succes van Independance Day opgeleverd, geniaal!!" De vijf mannen worden gek, bijna geil van hun zojuist verzonnen plot. "En omdat die storm in de toekomst, morgen, plaatsvindt, noemen we de film 'The day after tomorrow'!! Na enkele seconden van ontzag en bewondering voor deze onverwachte diepzinnigheid schreeuwt het vijftal het uit, hun eigen genialiteit bejubelend.

2*

Indrukwekkend.

Nooit eerder een Chinese animatie gezien, althans niet van dit kaliber. Leunt dicht tegen Japanse stijl aan - ik werd in mijn verwachting van het visuele wat misleid door de poster - maar is overall wat meer straightforward wat betreft storytelling, en zowel qua sentiment als kleurgebruik af en toe randje kitsch (deed me wat dat betreft erg denken aan een film als Wu Ji (2005)).

Het staat nooit in de weg van een imposante beleving, want er wordt een wereld geschapen die de folklore magisch op het scherm tovert, met levendige animatie, bijzonder fraaie (veelal symmetrische) uitzichten en een kleurrijke mix van CGI en 2D. Zoals gezegd is de scheutigheid van de kleurenpracht soms érg richting romantiek, ik heb er doorgaans weinig moeite mee. Zalm- en paarskleurige zonsondergangen met tastbaar weelderige wolkenvelden, dat soort dingen.

Het sentiment ligt er dus ook vaak dik op, maar de dialogen zitten ook vol kleine wijsheden die de genegenheid vaak van een poëtische onderlaag voorzien, voorkomen dat het banaal of triviaal aandoet. Qua verhaal is het natuurlijk wel voelbaar dat dit een happy end krijgt, de weg ernaartoe is prettig onvoorspelbaar. Misschien dat de film wat verzadigd raakt naar het einde toe; de speelduur is wat dat betreft ook perfect, geen seconde te lang.

Fijne, verrassende ervaring. Hier lust deze jongen wel pap van. 4*

Het mooist om te zien is ongetwijfeld het personage Tom, enorm gepassioneerd neergezet door Romain Duris (ik kwam er later achter dat hij Manu speelt in Dobermann).

En passie is voor mij toch wel het keyword van deze film. Tom (her)vindt zijn passie, voor hem sterk gerelateerd aan zijn overleden moeder; piano spelen. In zijn strijd voor deze passie dient hij zich los te maken van zijn vader en zijn huidige baan, maar leert hij vooral zijn eigen nervositeit, frustraties en faalangst de baas te zijn.

Een (af en toe erg herkenbare) strijd/zoektocht naar levensvervulling die eigenlijk de rode draad vormt in vele scenes/verhaallijnen die bij een eerste kijkbeurt vrij willekeurig overkomen. Toch lijkt iedere scene een illustratie van het groeiproces waarbij hij zich verheft boven zijn eigen fragiliteit.

De audiovisuele invulling behoort tot de beste die ik ooit heb gezien. Stijlvolle montage en een haast observerende cameravoering, beiden vaak even nerveus neergezet als Tom zelf. De muziek is al even veelzijdig, en geeft wederom de innerlijke conflicten van Toms belevingswereld perfect weer. Alles wordt in feite geintegreerd in het geheel dat De Battre Mon Coeur is geworden; een gevoelig en gepassionneerd meesterwerk binnen de huidige Franse cinéma.

Absolute pluspunten zijn dus vooral de fenomenale prestatie van Duris, die haast niet genoeg benadrukt kan worden, maar vooral ook de scenes waarin Tom pianoles van de Chinese vrouw krijgt. Hoogtepunt in deze scenes is ongetwijfeld de wederzijdse uitbarsting, waarbij beide, onverstaanbaar voor de ander, hun emoties uitschreeuwen. Allebei maken ze iets los bij de ander door zichzelf te laten gaan. Zoals OH mooi verwoordde: gevoel boven semantiek. Erg charmerende scenes.

Ik probeer het nu al enkele regels, maar hoe beschrijf je een film die je in de eerste instantie sprakeloos laat? 5* en in de top 10 (3).

Aangename verrassing.

En dan nog niet eens door de spanning, die doorheen de film toch goed verspreid zit, met suggestieve buiten beeld gore die werkt omdat je het op een gegeven moment wilt zien.

Ook niet door de twist aan het einde, die alle vaagheden en absurditeiten van het afgelopen uur nog eens logisch aan elkaar breit.

De sterkste troef van deze film zijn de personages, hun omgang met horrorclichés en -stereotypen, en de onderlinge verstandhoudingen en dialogen. Al in het begin steken sommige acties duidelijk de draak met bepaalde horrorconventies (mysterieuze witte dame verschijnt. Geen plek in de auto? Dochterlief loopt wel).

Het onderlinge familiegekibbel is hilarisch en herkenbaar en levert een heel scala aan oneliners op (maybe next time I'm just gonna bring a globe in case you feel like driving to mother by way of the North Pole!). Ik kwam niet meer bij af en toe.

Dead End vermijdt geen clichés in verhaal of personages, maar weet deze juist effectief aan te wenden waardoor een allesbehalve innovatief gegeven toch fris aanvoelt. Dat geldt ook voor de spanning; door de schaarse houvast heb je doorheen de film constant een onheilspellend gevoel, waar vervolgens goed gedoseerd gebruik van gemaakt werd.

Leuk, vlot filmpje. 4*

Na Gozu had ik een beetje hoge verwachtingen van deze film. Miike's oeuvre valt tot nu toe moeilijk te etiquetteren (niet iets wat ik nastreef btw.), maar 'voorspelbaar onvoorspelbaar' is toch wel het dichtste wat in de buurt komt.

In deze film is veel plaats voor dialoog en (relaties tussen) personages. Niet echt interessant allemaal, bovendien ligt het tempo iets te laag.

De beginmontage was aardig, maar het is jammer dat het geen aansluiting vindt in het verdere verloop van de film. De eindscene was vintage Miike, en op zichzelf staand geweldig. De film deelt zichzelf daarmee wel in als opening - lang middenstuk - eindscene. Geen coherent geheel, wat (voor mij) altijd moeilijk te beoordelen is. 2*

Sterk.

Bij herziening komt met name de lange speelduur minder goed uit de bus. Weir heeft lange tijd nodig om de benauwende sfeer van de overgedisciplineerde school te schetsen en ook de manier waarop hij zijn jongens onder begeleiding van de non-conformistische Williams het leven laat proeven en plukken verloopt stapvoets.

Maar goed, als het verloop bekend is, voelen de stapjes misschien wat klein, ik kan me herinneren dat ik vroeger juist met ieder stapje, ieder gedicht en iedere onderneming het vurig verlangen van de jongens voelde ontbranden. Naast de aansporing van hun docent, voelt ook hun onderlinge dynamiek daarbij erg geloofwaardig. Vooral de wisselwerking tussen kamergenoten Neil en Todd sprankelt en prikkelt.

Als de film je via de eigenzinnigheid van Williams, door het poortje van de poëzie naar het echte leven, de heimelijke vrijheid en het genot weet mee te slepen, zal de pay-off van hét moment de lange speelduur wel rechtvaardigen. Doet het dat niet, zit je waarschijnlijk naar een dozijn malloten te kijken die op hun bureautjes staan. Mij pakt het nog altijd. Niet meer zo intens als bij de eerste kijkbeurt (toen ik ongeveer de leeftijd van de jongens had), maar nog altijd predikt de film iets waar ik achter sta. En vormt het zelf de inspiratiebron, die in de film zo levendig verbeeld wordt als leraar Keating. 4*

Voor mij toch echt een film die ten onder gaat aan zijn eigen concept.

Allereerst, je kunt het een satire of parodie noemen; om anderhalf uur tegen een (opzettelijk) irritant en aandachtsbehoevend geportretteerd personage aan te moeten kijken is een crime. Dat is de hele reden dat ik met een grote boog om het hele influencer-segment heenloop. Maar vooruit: erger vind ik dat die dan neergezet wordt door een totaal niet begenadigd acteur, waardoor je ergernis over het slechte acteerwerk bóvenop de frustratie over het personage heen stapelt. Of er eigenlijk mee interfereert, want geloofde ik hem wel, kon ik me in ieder geval laven aan de ellende die hij over zich heen krijgt.

Ten tweede, staat de constante drang om te communiceren met je volgers voor mij best wel haaks op het doorgaans instinctieve gedrag dat je verwacht van een personage in doodsangst. Wie gaat er in hemelsnaam een gedachtewisseling aan met de comments van followers op het moment dat er daadwerkelijk een geestverschijning in je nek staat te hijgen? Die tijd neem je niet, die ruimte voel je niet. En als die volgelingen dan middels ingezonden filmpjes exáct de benodigde puzzelstukjes naar voren schuiven om het verhaal vooruit te werken, vind ik dat vooral van gemakzuchtig schrijfwerk getuigen. Weet je hoeveel informationele diarree er in de gemiddelde comment-sectie gepost wordt?

Daarmee verwordt het filmpje al net zo zelfgenoegzaam als wat het zogenaamd op de hak neemt. Wellicht is dat weg te moffelen onder de komische insteek, maar ik kon er weinig om lachen. Sterker, het haalt de angel uit de schaarse momenten dat het horrorgedeelthe serieus op de voorgrond wilt treden. Want toegegeven: het found-footage format wilt af en toe best effectieve spanning teweeg brengen. Het krijgt in de opbouw alleen te weinig ruimte om echt te kunnen beklijven.

Nee, ik ben hier duidelijk minder over te spreken dan de meesten. Maar goed, weer een subgenre voor de Horror-challenge afgevinkt. Jammer dat er waarschijnlijk tientallen found-footage films zijn die hoger hadden kunnen scoren, want ik ben op zich best fan van het subgenre te noemen. 2* hiervoor.

Wat hiervan te zeggen...

Dat de auto's snel zijn? De muziek bombastisch? De mannen stoer, de vrouwen sexy, en het verhaal flinterdun? Allemaal waar, en allemaal te verwachten. Waarschijnlijk niemand die hier verrassingen verwacht had, en met die insteek is deze nog best te pruimen.

Moet gezegd, de roestige stellages en overall viezige look doen het meeste werk, al vallen de designs van de auto's dan weer wat tegen. Het format van video game werkt relativerend voor het feitelijke verhaal en doet denken aan Battle Royale en Starship Troopers. Geinig verder, maar nooit meer dan dat. Iets ruiger randje had ook wel gemogen, blijft toch wat braaf allemaal.

Bij de zoveelste race gaan de boze blikken, schreeuwerige muziek en motorgeluiden ietwat irriteren; gelukkig kun je prima even je mail checken zonder iets te missen; Anderson heeft nog nooit de ambitie getoond belangrijke cinema te willen maken.

Niks vernieuwends, naar het einde overwegend irritant, maar aardig weg te kijken. 2,5*

Hoezo overdaad schaadt?

Ben zojuist uitgespuugd door deze visueel overdonderende kogelporno met een gemeen hard tempo dat de adrenaline nu, tien minuten na viewing, nog steeds door mijn lijf giert.

Geweldig gevoel voor timing, effectief gebruik van split-screens, teksten/letters en de voortreffelijke muziek maken Dead Leaves een beleving waar je ingezogen wordt. Zelden werd cinema zo opgedrongen aan een kijker, maar ook zelden laat ik het zo graag over me heen komen. Voor de rest is dit geen film waar je veel zinnigs over kunt vertellen, deze film moet je simpelweg zien.

Erg jammer dat ik bij gebrek aan subs de engelse versie heb moeten kijken, maar deze gaat nog vele malen herzien worden, dus dat komt goed. 4,5 hele dikke sterren, met een duidelijke (en waarschijnlijke) optie voor 5.

Leuk maar ook een beetje misleidend.

Tof om een inkijkje te krijgen via de achterdeurtjes van de muziekindustrie. Aanvankelijk draait het namelijk vooral om artiesten die samenkomen, opgepikt worden, platendeals tekenen en langzaamaan uitgroeien tot de grote namen die we kennen. Iovine is een man die talent weet te spotten en bovendien - ogenschijnlijk als een van de weinigen in de industrie - aanvoelt wat die artiesten nodig hebben om tot volledige bloei te komen: vrijheid. Waar menig label de artiest beschouwt als een uitmelkbaar margeproduct, kiest hij voor de langere termijn door artiesten ruimte, tijd en artistieke vrijheid te verschaffen. Hij weet er Trent Reznor mee binnen te hengelen en bouwt een langdurige vertrouwensband op met Dr. Dre (zowel zakelijk als vriendschappelijk).

Met artiesten als N.W.A., Eminem, 2Pac, Snoop Dogg, Lady Gaga, eerdergenoemde Trent Reznor, Marilyn Manson en Kendrick Lamar lijkt hij niet alleen al wat hij aanraakt in goud te veranderen; dit zijn ook de eigengereide, tegendraadse excentriekelingen waar de documentaire haar naam aan lijkt te ontlenen. Ze komen uit onverwachte hoek, hebben schijt aan conventies en blijven ondanks tegengeluid hun eigen ding doen. Ook wanneer de samenwerking met het controversiële Death Row en kingpin Suge Knight koste wat het kost verdedigd wordt - ondanks schandalen die niet alleen de East Coast-West Coast oorlog in gang zetten maar ook nog eens culmineren in geweld en zelfs dodelijke slachtoffers eisen - zelfs tot dat punt blijf je vermaakt kijken.

Althans, tot het moment dat de commerciële ondertoon en de altijd al sluimerende zelfverheerlijking van Iovine en Dre de overhand beginnen te nemen, met als dieptepunt het schaamteloze product placement van Beats. Het scheelt dat het de docu vooral in het begin aan een duidelijke lijn ontbreekt, zodat je in het ongewisse gelaten wordt waar nou in feite de main focus ligt. Uit die warrigheid rijst dan de verwachting dat de artiesten in de spotlight staan.

Gaandeweg voelt het echter meer en meer alsof het zakelijke traject van Dre en Iovine hetgeen is waar alle lof naar uitgaat, hoe pienter en vasthoudend zij hun markt hebben leren kennen en bespelen en dat iedere beslissing, iedere stap en ieder product hen verder brengt op het pad van succesvol ondernemen. Wanneer de reclame voor Beats dan gepasseerd is en je beseft dat je al uren naar een zoveelste vehikel uit exact die productlijn zit te kijken, kom je een beetje bedrogen uit. Blijken Iovine en Dre weliswaar genoeg showpony's op stal te hebben die als bliksemafleider kunnen dienen maar blijkt het predikaat vooral op hen van toepassing te zijn: blijken zij ineens The Defiant Ones.

Saai.

Door de vele verwijzingen in andere films of door andere users toch maar eens opgezet. Typisch geval van verouderd en achterhaald bronmateriaal.

Er gebeurt al zo weinig, iedere gebeurtenis wordt ook zo loom ontvouwd. Bijvoorbeeld als ]de redneck boven op de berg gepakt moet worden. Gaan we bijna in real time wachten tot Voight gaat klimmen, boven in slaap valt, hem dan eindelijk ontwaart en - na een korte schermutseling - neerschiet. Film heeft flink te kampen met tempowisselingen, iets wat funest is voor de sowieso schaarse spanning.

Acteerwerk was ook al bedroevend, andere tijdgeest of niet. Wel geinig om een jonge Voight, Reynolds en die andere bijrolacteur te zien maar dat maakt nog geen film. Als er dan ook nog visueel weinig prikkels zijn, wordt het een lange zit.

Obligaat kijkvoer, al ontbreken daar duidelijk legitieme redenen voor. 2*

Erg charmant filmpje met een vernuftige (en redelijk goed uitgespeelde) gimmick, waarbij een wiskundige formule wordt omgezet in een sadistisch experiment, dat existentiële vragen over lotsbestemming en vrije wil oproept en waarbij een groepje wetenschappers moet puzzelen om te overleven.

Mysterieus en spannend (op een lichtvoetige manier) en in de uitvoering duidelijk een hommage aan klassieke films uit vervlogen tijden: het grofkorrelige zwart-wit, de constant omineuze soundtrack, de belichting/schaduwspel en zelfs het ietwat theatrale acteerwerk lijken allemaal te knipogen naar the silent era of de benauwende sfeer uit noir.

Nimmer eng, dus pas je horrorverwachtingen aan. Wellicht weet de film tussen premisse en ontknoping wat weinig in beweging te blijven en voelt het soms als afwachten tot de conclusie; er zitten hier en daar wel wat leuke vondsten in verwerkt zoals de videoband en later het schilderij. Zeker voor een passieproject van een select gezelschap (check die aftiteling, waarbij een handvol namen zo’n beetje alle productietaken op zich genomen heeft) is deze zeer goed te behappen. Een film die creatief omspringt met een ogenschijnlijk laag budget en overtuigend moderne ideeën in een oud jasje weet te steken. Zeer vermakelijk.
3,5*

Goed.

Vooral qua opbouw en script dan, want op de uitvoering valt wel het een en ander af te dingen, vooral qua stijl. Audiovisueel blijft het aan de functionele kant, je krijgt niet het idee dat de regisseur het onderste uit de kan haalt qua verbeelding van de claustrofobie en paranoia in de lift. Toch levert het een vermakelijk whodunnitje op, dat teert op een goede verdeling van motieven en verdachtmakingen.

Vijf goed gecaste karakters waarvan er eentje de personificatie van het Kwaad moet zijn. Ze lijken allemaal iets op hun kerfstok te hebben, hetgeen allemaal prima achtereen ontvouwt wordt, waardoor je ook als kijker je wantrouwen op telkens iemand anders kunt richten. Best effectief, tot en met de ontknoping eigenlijk. Echt horror wil het niet worden, maar soms toch lekker spannend.

Het gegeven (de duivel in een lift) mag dan ridicuul klinken, gelukkig gaat de onderzoekende rechercheur relatief snel mee in de bovennatuurlijke theorie van de gelovige bewaker. Ellenlange discussies over de geloofwaardigheid worden tot een minimum beperkt, wat de film lekker compact houdt. Hoogstens de epiloog had weggesneden mogen worden, verder weinig overbodige ballast in deze film.

Jammer dat het wat droog in beeld gebracht is - zeker aangezien concept en locatie wel uitnodigt tot experiment - maar voor de rest is dit een zeer aangename thriller. 3,5*

Blauwprint.

Erg fijn actiefilmpje waar zó veel anderen de mosterd gehaald hebben, dat het met recht een blauwprint voor veel formulewerkjes en na-apers genoemd mag worden.

Veel is er al over gezegd, maar met name de charismatische Rickman en het perfecte gebruik van de locatie wil ik nog wel onderstrepen. Ook viel me op dat Willis anno 1988 echt een veel geanimeerdere stijl van acteren heeft, als je het afzet tegen veel latere rollen. De automatische piloot zit er hier nog niet in.

Muziek, actie, plot, personages en het sarcastische karakter doorheen de humor; het voelt anno 2019 nog altijd redelijk fris en van genoeg niveau om te bedenken dat dit 30 jaar terug echt gewéldig moet zijn geweest. Halfje erbij: 4*

Just the fax, ma’am. Just the fax.

Ietwat povere poging om het succes van het eerste deel te evenaren. Het doet een duidelijke poging alle onderdelen van het eerste deel te kopiëren maar slaagt eigenlijk nergens.

Waar Rickman een intelligente villain was, die met gracieuze dictie al dreigend wist over te komen, komt Sadler als aanvoerder van de bad guys niet voorbij zijn verwilderd bezeten blik. Hun hele plan is bovendien omslachtiger opgezet en daardoor is de film ook veel te rommelig.

McClane wordt wederom gedwarsboomd door de authoriteiten, vrouw en journalist mogen ook weer opdraven en Marvin is de nieuwe Argyle. In alle relaties ontbreekt echter de investering om als kijker echt in te voelen, terwijl dat in deel 1 juist zo goed gedaan was.

Geforceerde kopie, zonder het hart. Niet écht slecht maar verre van het niveau van het eerste deel. 2,5*

Back on track.

McTiernan heeft de formule duidelijk beter in de vingers dan Harlin. Was deel 2 een droge herhalingsoefening, With A Vengeance weet de essentie veel beter te pakken.

Misschien dat The Last Boyscout de inspiratie vormde voor Jacksons toevoeging; net als daar werkt de chemie met Willis uitstekend.

Goed gebruik van NYC als playground, humor is weer on point en ook aan actie geen gebrek. Irons doet het goed met de ruimte die hij krijgt en het acteerwerk is eigenlijk overall prima. Het is allemaal minder vernieuwend maar het scoort op alle punten beter dan deel twee.

Zakt een beetje in tijdens de tweede helft maar meer dan prima te verteren derde uit de reeks. Geinige verwijzing naar Pulp Fiction ook. Solide 3,5*

Zo, dit is wel even genoeg Willis voor mij voorlopig.

Leuk.

Niet dat dit de meest interessante band is om een film over te maken. Net zoals het motto ‘sex, drugs & rock ‘n roll’ zelf, blijft ook de film steken op het oppervlakkige niveau van uitbundig wangedrag en uit de hand gelopen feestjes. Het moet de charme van de band vertegenwoordigen, want verder hebben de leden bar weinig inzichten te verschaffen en op twee, drie dramatische momenten na, ook niet echt bijzonder veel meegemaakt. Als er zelfs een complete scene aan een random ontmoeting met Osbourne gewijd wordt, is wel duidelijk dat er gesprokkeld moest worden om een film te vullen.

Niet erg, want de extravaganza wordt vrij aanstekelijk gebracht (zij het erg braaf), waarvan veel op het conto van Tommy Lee, sowieso de enige die op mijn sympathie kon rekenen. Met overgave vertolkt door Kelly, die er het beste in slaagt zijn personage tot leven te wekken.

Voor een biopic van een glamrockband als dit, zou je audiovisueel wat meer schwung verwachten maar het blijft allemaal redelijk sober. Het drama moet duidelijk tegenwicht bieden maar eigenlijk werkt de film het beste op de onbezorgde uitbundigheid van de eerste helft.

Al met al wel vermakelijk, maar op het moment van schrijven toch een opmerkelijk hoog gemiddelde. Een streepje meer rauwheid (ik denk aan Ex-Drummer) had deze goed gestaan, dit blijft toch aan de brave kant. 3*

Voldoende.

Ik had ergens al gelezen over die openingsscène. Ik had de trailer gezien (waar je Alice al zag zoenen met Danny). En die voorkennis was genoeg om de film in ieder geval nergens speciaal of verrassend te vinden.

Ik vind de kleine opzet altijd wel leuk. Hoofdzakelijk één locatie, acteurs zijn op één hand te tellen en een doordacht script met genoeg wendingen. Maar die spanning is dan wel cruciaal. Losse schroeven in het script of casting kun je je dan ook niet veroorloven.

Al in de openingsscène krijgt Vic alle hardvochtigheid die Danny ontbeert, wat scripttechnisch bij de laatste van pas komt (dat blijkt namelijk het vriendje van), bij de eerste is het allesbehalve geloofwaardig. Vic en Danny die een liefdesrelatie onderhouden...het was voor mij de definitieve breuk in de geloofwaardigheid.

Ook oogt de film veel te schoon, zowel qua decors als belichting en camera. Beetje groezeliger en duisterder had de sfeer ten goede gekomen.

Nee, wel oké hoor. Maar weinig meer dan dat. 2,5*

Pfff.

Hoe help je een intrigerend uitgangspunt om zeep? - De handleiding.

1. Zorg dat het onwerkelijk is. Dichtbij genoeg dat iedereen er feeling mee heeft, futuristisch genoeg zodat je het niet helemaal hoeft uit te leggen. Want een gaaf idee bedenken is één ding, je wilt het hele “hoe dan?” niet helemaal uit hoeven werken. Introduceer het als reeds bewezen en algemeen geaccepteerd, en een simplistische voorstelling van wetenschap volstaat met wat draadjes, machines met piepjes en ruis op beeldschermen.

2. Leid de aandacht af. Geef de indruk dat de film om je basisgegeven draait, maar gebruik het eigenlijk als setting voor iets anders. Onverwerkte trauma’s, gemiste kansen en ontluikende liefdes doen het altijd goed.

3. Negeer alle complexe morele en ethische discussie die je basisgegeven oproept. Het is verleidelijk om je daaraan te wagen, maar het is waarschijnlijk dat je erin verstrikt raakt. Hou het simpel. Raak de thema’s aan maar focus je vooral op de simpelere dingen.

4. Als je erin slaagt, zorg dan voor een frisse variatie op het-was-allemaal-een-droom-einde om je publiek flabber te gasten. Eternal Sunshine deed ook zoiets gaafs, misschien kun je daar iets mee.

5. Doe vooral niet teveel moeite om het hiernamaals, de kern van je uitgangspunt, té creatief uit te werken. Sla vooral een bruggetje naar gemakkelijk melodrama. Hou het visueel sober, opzettelijk vaag.

6. Maak de film onnodig ingewikkeld. Verdoezel waar het nou eigenlijk om gaat. Quasi-filosofisch geneuzel doet het ook altijd goed. Wederom: opzettelijk vaag wordt vaak verward met intelligent en creatief; sla daar je slag uit.

7. Pas op met charismatische acteurs. Acteurs die hun piek voorbij zijn, zijn ok en ook acteurs voornamelijk bekend om comedy zijn geschikte miscasts.

N.B. Een aangenaam troosteloze sfeer kan voorkomen dat je film compleet om zeep geholpen wordt. Hetzelfde geldt voor een passende soundtrack, of onverwacht prettige bijrol van Jesse Plemons. Pas daar dus mee op.

Deze eindelijk (af)gekeken.

Vorige keer na de Ku Klux-mutsdialoog afgezet. Wat is Tarantino toch geleidelijk aan getransformeerd van post-modernistisch filmgenie tot een achteroverleunende one-trick-pony. Niet dat hij niet goed is in wat hij doet, en ook niet dat de man geen vermakelijke films meer aflevert, maar na Kill Bill verandert slechts nog de setting, de inhoud blijft angstvallig gelijk.

Gelukkig valt er aan acteerwerk nog voldoende te genieten, met Waltz voorop en uiteraard (de beruchte handbloedscene van) DiCaprio. Verder wat scheve soundtrack-keuzes, lelijke kostuums en Zatoichi-bloedfonteinen maar toch vooral stijl-voorspelbaarheid troef.

Tarantino zou zichzelf moeten heruitvinden maar gezien de recensies doet hij dat met The Hateful Eight nog altijd niet. Zelfs een gerucht gelezen dat hij na zijn tiende film zijn regisseursstoel aan de wilgen hangt. Beter zorgt hij ervoor er met met een knaller tussenuit te knijpen. Want vooralsnog is zijn eerste film het beste. 3*

Kan beter.

Ik denk dat zowel Tarantino, Ritchie als de Coen bros. met dit uitgangspunt beter uit de voeten hadden gekund. De kruimeldieven die Schrader ten tonele voert, zijn maatschappelijke verliezers eerste klas, met een even bewonderenswaardig als misplaatst te noemen gebrek aan zelfbesef (personages waar alledrie genoemde regisseurs ervaring mee hebben). Wanneer zij al proostend hun criminele shortcut betitelen als masterplan, weet je als kijker dat dit gedoemd is om te mislukken.

Toch wordt wat volgt met minder charmante klunzigheid gebracht als bijvoorbeeld Lock, Stock of Burn After Reading; zijn de dialogen niet van diezelfde snedigheid en timing voorzien als Pulp Fiction of ander werk van Tarantino; noch weet Schrader uit de rommelige opeenvolging van gebeurtenissen een treffend geheel of lekkere flow te distilleren. En hoewel de eerste scenes (in Trailertrash Tammy's roze huis) wat hoop doen vestigen op een visuele mise-en-scene à la Wes Anderson of je kleurrijkere Japanse film, vinden ook die totaal geen navolging in de rest van de film.

It's not all bad though, want de hoofdpersonen en hun dynamiek zijn geinig om te volgen, waarbij Dafoe een voor mij weergaloze rol als paranoïde, doorgesnoven, wankelmoedige crimineel met een kort lontje neerzet. Altijd een beetje een onverklaarbare aversie jegens de man gevoeld, maar hier neemt hij dat totaal weg en is bovendien grotendeels verantwoordelijk voor de spaarzame hilariteit van deze film.

Hoezeer je het begrijpt of het een regisseur ook gunt om zich eens aan iets anders te wagen, is het overheersend gevoel hier toch van 'schoenmaker blijf bij je leest'. 2,5*

Blijvertje.

Ondanks crappy weerwolven (die perfect weergeven hoe moeilijk het voor een man moet zijn om te bewegen als je een immens zwaar weerwolfpak aangemeten krijgt), een warrig einde dat ik nooit compleet naverteld krijg en de overall low-budget look van het geheel, kan ik keer op keer genieten van de onweerstaanbare charme van deze campy flick.

Het Schotse accent speelt zeker mee, de soldaten hebben een geloofwaardige dynamiek (een soort brotherhood die laveert tussen kolderieke meligheid en stoere no-nonsense) en een regie die heel kundig schakelt tussen spannende momenten en relativerende humor (die soms best over the top mag gaan).

Sean Pertwee speelt een memorabele rol als de vakkundige Sgt. (tevens begenadigd verhalenverteller), de rest doet prima mee. Zelfs na acht seizoenen GoT blijft Cunningham voor mij altijd die dude uit Dog Soldiers (Rrrrayan).

De bombastische soundtrack laat er geen twijfel over bestaan: dit dient nooit te serieus genomen te worden. Grapjes over ingewanden die niet meer passen, een flauwe verwijzing naar The Matrix en weerwolven bekogelen met pannen en bestek: het is allemaal onder de wimpel van een goede dosis fun. Dat de film op gezette tijden toch oprechte spanning weet te kweken is des te bewonderenswaardiger.

Vele, vele herzieningen later nog altijd een moddervette 3,5*.

Fijn filmpje, al wringt het hier en daar toch wat.

Zelf heb ik vaak wat moeite met 'de speelbal' als protagonist, met name wanneer hij zo overdreven aandoenlijk gepresenteerd wordt. Marcello wekt dan wel sympathie als oenige Leon-epigoon - sterk contrasterend met zijn losgeslagen tegenpool Simone; ondanks een goed hart en via verkeerde keuzes, die geleidelijk het gewelddadig onrecht dat hem door Simone aangedaan wordt opstapelen, word je wat doorzichtig bij de hand genomen en wordt de ontvouwing er zelfs wat voorspelbaar van. Je wacht gewoon tot zijn emmertje volraakt. Zijn wraakpogingen, als ze dan plaatsvinden, wekken in gelijke delen irritatie en bevrijding. Ook kan ik me nauwelijks identificeren met zijn beweegredenen (oké, zijn dochter houdt van duiken, maar zijn (expliciete) onderdanigheid naar zijn dorpsgenoten en de behoefte, nee noodzaak leuk gevonden te worden staat wel erg ver van mij af).

De mooifilmerij waar velen het over hebben, behelsde in feite niet veel meer dan een handvol tracking shots en kadreringen die voornamelijk het perspectief het werk lieten doen. Kleurloosheid die voor gritty realisme door moet gaan zonder dat er daadwerkelijk een stempel op gezet wordt. Lelijk is het niet, maar ik mis dan toch een handtekening. Voelde al met al wat vrijblijvend aan.

Het meest werd ik toch geboeid door Simone, die als enige factor de onvoorspelbaarheid met zich meedroeg. Als de dolle hond die hij is, is hij de enige die je op het puntje van je stoel weet te brengen. Hilarisch hoe hij een aanvankelijk ontroerend moment weet om te buigen in (achteraf typische) weerzinwekkendheid (als hij zijn moeder dwingend omhelst, maar uiteindelijk Marcello gebaart de verstoven coke bijeen te vegen).

Het klinkt allemaal wat negatief, maar dat komt vooral voort uit de verwachtingen die de vele - louter positieve - reacties teweeg gebracht hebben. Uiteindelijk was Dogman een boeiende, zij het ietwat droge kijkervaring, die duidelijk veel in zijn mars had maar zich door wat transparante keuzes en passieve stijlvoering niet volledig aan de middelmaat weet te onttrekken. 3*

Eén van de grootste miskopen die ik ooit deed.

De film probeert op een blasé manier heel cool over te komen, terwijl sommige scenes, net als sommige personages, om aandacht en bewondering lijken te schreeuwen.

Het is voor een groot deel te wijten aan de muziek, die op een heel knullige manier de sfeer van het moment moet benadrukken. Bijvoorbeeld zo'n vechtscene, waarvan de paniek en het drama door enkele snerpende gitaren tot uiting moet komen.

Ofwel het script is een aaneenrijging van nutteloze, puberale gesprekken, ofwel de improvisatiekunsten van de acteurs zijn gebrekkig; de film wist de aandacht moeilijk vast te houden.

Bovendien zijn de personages, hun problemen en hun handelingen zo inconsistent en onevenwichtig als de film zelf, waardoor het geheel als een pretentieuze plumpudding in elkaar zakt.

1*

Party Hardy.

Ik ben in toenemende mate fan van Hardy en deze film onderstreept dat dubbel en dwars, maar niet om de meest voor de hand liggende redenen. Wel een acteur die zelden van zijn personage te onderscheiden is en altijd fascineert met zijn werkwijze. (Paradoxaal ergens: genieten van acteerwerk dat niet op 'acteren' te betrappen valt.) Maar ik denk serieus niet dat hij de beste man voor de rol is. Ik heb het gevoel dat er meer uit het personage te halen valt. Toch vervult hij de rol op zijn manier, geeft hij de oenigheid van het karakter op zijn eigen manier consistentie mee en kun je hem niet op fouten betrappen. Deze rol is niet meteen op zijn lijf geschreven maar lijkt wel te illustreren dat Hardy zichzelf uitdaagt door typecasting te vermijden en acteren beschouwt als ambacht wat, mits goed uitgevoerd, altijd een feestje is om naar te kijken.

Sterker; zijn vertolking van Bob steekt met kop en schouders boven de rest uit en wat mij betreft draagt hij de film. Zeker in contrast met Rapace en Gandolfini. Beiden acteurs die goede rollen op hun CV hebben maar toch aardig beperkt in range zijn, zo blijkt ook hier. Schoenaerts geeft een verontrustende zenuwachtigheid aan zijn personage mee, wat hem onvoorspelbaar en dreigend maakt, misschien wel meer dan zijn personage verdient.

Verder ontvouwt The Drop met geduldig tempo een (kleinschalig) verhaal met onverwachte draagkracht - al is ook daar Hardy's personage grotendeels verantwoordelijk voor. De scene waarbij Schoenaerts het leven laat is mooi opgezet, met Hardy's anekdote die gestaag de dreiging weet om te draaien, de mythe van Richie Whelan ontmantelt én op geloofwaardige manier culmineert in de moord op Schoenaerts. Onverwacht en toch een geloofwaardig puzzelstukje in Hardy's moeilijk te peilen personage. Krachtig.

Jammer: beetje saai en sober in audiovisuele invulling; dat vond ik in Rundskop toch sterker. Is dat een concessie van Roskams overstap naar Hollywood? Iets meer durf, iets meer stempel zou fijn zijn. Extra punten voor het verhaal wel: de inhoud mag dan niet aardverschuivend zijn, net als Rundskop heeft het zijn eigen spanningsboog en vindt het reikwijdte in de psyche van personages boven megalomaan gedrag. Er is genoeg blaaskakerig gedrag in maffia-(gerelateerde) films. 4*

Het is me niet helemaal duidelijk waar het horrorlabel vandaan komt, maar dat heb ik wel vaker bij A24, dat immers veel, nogal genre-fluïde films uitbrengt, die in variërende mate flirten met horror-elementen.

Deze past ook prima binnen de studio’s huisstijl, al is het wat bescheiden van opzet: de film is traag, zet in op sfeer boven plot, is bijtijds onheilspellend (vaak zonder dat er écht iets gebeurt) en werkt middels beeldtaal een klein gegeven uit tot volledige speelduur. Ik mistte de impact die velen uit de A24-stal wel hebben en ook visueel blijft het wat achter. Veel mooie plaatjes daar niet van, maar Jóhannsson heeft het landschap van IJsland natuurlijk niet zelf verzonnen, noch heeft hij patent op symmetrie.

Het hele middenstuk vond ik best charmant, met de aandoenlijke wisselwerking tussen Ada en zijn/haar (?) ouders en later ook met oom Petúr. De dreiging van de openingsscène wordt er echter nooit mee ingelost. Het einde lijkt wel iets van een twist te willen voorstellen, maar niet alleen oogt het wat lachwekkend, het komt tamelijk uit de lucht vallen en haalt bovendien een beetje de angel uit het magisch-realistisch gehalte waar de film grotendeels op leunt. Natuurlijk, de geitmens is ook niet uit het dagelijkse leven gegrepen maar uiteindelijk is het mysterie van Ada’s geboorte wel doorgeprikt omdat hij blijkbaar in de eerste 10 minuten platgezegd in hun stal een schaap geneukt heeft. Ada is dus geen bovennatuurlijk wonder maar een simpel gevalletje biology at work.

Als geheel vond ik het daarom minder sterk, maar erdoorheen zit genoeg waar ik best voor te porren ben. 2,5*