Opinions

Uiterst origineel, aandoenlijk en nagenoeg compleet onvoorspelbaar.

Net als in haar debuut, vindt Miranda July absurditeit in de kleine anekdotiek van het leven: geen helden met grote missies, maar een scheefgegroeide familiedynamiek waar ouders en dochter met kleine criminele praktijken en trucs genoeg geld bijeen proberen te sprokkelen om de huur te betalen van het wanordelijke en leegstaand kantoorpand dat ze onderhuren van Bubbles Inc. Dat het sop van de zeepfabrikant op vaste tijden door de muren komt stromen nemen ze op de koop toe. Dochter Old Dolio (een fantastische, nagenoeg onherkenbare rol van Evan Rachel Wood) komt er tijdens een van hun scams geleidelijk achter dat haar jeugd en verstandhouding met haar ouders misschien niet de gezondste is geweest, wat al helemaal op scherp wordt gezet als er een vierde persoon bij hun oplichtpraktijken betrokken wordt.

Het is waarschijnlijk de meest hilarische film waarbij ik niet hardop heb hoeven lachen, maar wel constant met een brede grijns op mijn gezicht gekeken heb. Hoewel de toon erg lijkt op July’s debuut Me And You And Everyone I Know (uit 2005 alweer!), vond ik de manier waarop daar de kleine absurditeitjes aaneengeregen werden na verloop van tijd wat vermoeiend. Met Kajillionaire weet ze haar quirky charme veel meer hart mee te geven, heb je op een gegeven moment steeds meer sympathie voor de berooide, van warmte en liefde gespeende jeugd van Old Dolio. Knap hoe July die oprechtheid weet te vinden, zonder dat ze daarvoor teveel hoeft te schakelen tussen humor en drama, maar zelfs temidden van de slapstick weet te ontwapenen.

Ik heb hier heel erg van genoten. Vernuftig geschreven door July, die op een zeldzame manier haar eigen stempel drukt op wat ze maakt. Niet wereldschokkend, maar op een kleinschalige manier wel voelbaar uniek. Leunt misschien dichter tegen de 3,5* maar voor de eigenheid heb ik graag 4* over.

POM!

Vooraleerst: als je weet hebt van de vork, is het niet moeilijk raden hoe die in de steel steekt. Nu snelt bij deze de reputatie de film aardig vooruit, dus de kans om deze volledig blanco in te kunnen gaan zal rap kleiner worden. Het hoeft echter niet in de weg te staan van een grote-glimlach-filmbeleving, die wat mij betreft meer leunt op de knullige inventiviteit van de makers-in-de-film, dan van de verrassing van de twist die eraan voorafgaat (daar komt bij dat ik me tijdens de pulp van het eerste half uur eigenlijk ook al prima vermaakte).

Van sommige ingrepen voel je dat ze 'slechts' in leven geroepen zijn om de herbeleving van het eerste half uur extra kleur te geven. De vreemde, buitenscriptelijke woede-uitbarstingen van die vrouw voelden bijvoorbeeld wat kunstmatiger. Maar daar staan enkele zeer geslaagde vondsten tegenover. De dronken zombie en human pyramid bijvoorbeeld maar vooral de terloopse, kleine ad hoc greepjes zijn het leukst: het ternauwernood opvangen van een wegrollend hoofd, een struikelende cameraman. Het zijn die klungeligheden die de film zijn frisse, lichtvoetige karakter geven. Samen met de al even olijke soundtrack onweerstaanbaar charmant.

Grootste pluspunt is dat het hele no-budget verhaal de film alleen maar sterker maakt. Veel van wat je om die reden slecht kunt vinden, wordt zo eerder de fictieve film(makers) toegeschreven dan de daadwerkelijke. Waarschijnlijk meer aangename bijkomstigheid dan vooraf bedacht maar het werkt alleen maar in het voordeel van de film.

Bewonderenswaardig creatief niemendalletje dat bovendien met aanstekelijk plezier gemaakt is. 4*

Ik denk dat het alweer ruim vijf jaar geleden was, dat ik voor het laatst een film van Miike zag. En wat een vreugdelijk wederzien is het. As The Gods Will is een mengeling van Sono’s Tag / Riaru Onigokko (2015) en de klassieke Batoru Rowaiaru (2000) en valt gelijk met de deur in huis: ook hier worden jonge scholieren gedwongen deel te nemen aan een gruwelijk spel op leven en dood. Gedurende ieder onderdeel moeten zij binnen bepaalde tijd (kinder)raadsels oplossen om te overleven, hetgeen natuurlijk associaties met het recentere Squid Game / Ojing-eo Geim (2021 - 2025) oproept. Het blijft hier echter vrij ongewis hoe zij in deze situatie beland zijn, of welke orchestrerende entiteit achter deze sadistische praktijken schuilgaat.

In plaats daarvan werkt het gestileerde bloedvergieten, kinderlijke karakter van de raadsels en cartooneske design van de tegenstanders vaak eerder op de lach dan dat het gruwelijk of eng overkomt - en eigenlijk komt dat het filmvermaak alleen maar ten goede. Toch verslapt de film als uiteindelijk de speelduur wat begint te slepen en het einde (op creatief vlak) in feite wat in mineur eindigt. Dat de toedracht ambigu blijft is niet zozeer het probleem (al lijkt die anonieme, geïsoleerde computergast er meer van te weten), de film verzaakt wel een overtuigende punt onder het uitroepteken te zetten. Voor mijn gevoel had er qua onthulling wat beters uit de koker getoverd kunnen worden.

Niettemin een erg vermakelijke Miike, die toch altijd weer met een verfrissende mix van filmfun en rariteiten komt opdraven. 3,5*

Ik heb het wel vaker bij Japanse films in het algemeen, Miike's films in het bijzonder. Dat je denkt: probeer dat eens aan mensen uit te leggen. Gegarandeerd dat je gefronsde reacties krijgt.

Maar wat heb ik genoten zeg. Een wel erg ongebruikelijke mix van komedie, musical met zowel horror- als drama- als spanningselementen en nog eens lekker aangedikt met een vleugje kleianimatie. De film barst haast uit zijn voegen van de foutheid, maar wat werkt het aanstekelijk.

De liedjes, maar vooral de daarvoor gekozen momenten ( je kijkt toch raar op als de familie voor het eerst een lijk ontdekt en dan spontaan de kamer binnendanst ) zijn hilarisch in al hun absurditeit. De pathetische choreografie dikt dat nog eens flink aan. Het levert genoeg scenes op waar je als kijker flink dubbel ligt van het lachen.

Een ongekend staaltje cinema, dat buiten ieder hokje en iedere genretypering valt. Gedurfd en geschift maar zoals wel vaker pakt dat goed uit bij deze Miike. Katakuris moet wel haast de belichaming zijn van mijn beeld van deze regisseur; onconventioneel, experimenteel maar vol passie en overtuiging.

Love. Music. Horror. Volcanos. Cinema was never meant to be like this.
Dikke 4,5* voor mijn beste Miike tot nu toe.

Heerlijke film.

Perkins* laat je lang raden uit welke hoek de dreiging verwacht kan worden en zelfs als we getuige zijn van hoe het allemaal in elkaar steekt, blijft er nog altijd genoeg ademruimte over voor het mysterie. De energie die hij bespaart in het nauwsluitend maken van zijn verhaal, kan hij mooi steken in effect.

Mooie dreiging in de shots en continu spel met focus maken dat je als kijker het beeld meermaals afspeurt naar mogelijke betekenisvolle details. Zelfs als naar het einde de dreiging meer en meer een gezicht begint te krijgen blijven de scares redelijk uniek - en de geluidsband onder constante controle.

Alles wat er heerst aan ongemak, spanning, achterdocht en verbazing valt bovendien erg sterk aan het acteerwerk van Maslany af te lezen: een hele fijne actrice om tegenaan te kijken.

Voor het design van de kinderen lijkt Perkins effectief inspiratie uit Japanse yokai gehaald te hebben; het is jammer dat de timing in die scenes op het einde weer iets te weinig tot de verbeelding overlaat.

Al met al een heerlijk originele film die nog maar eens onderstreept dat Perkins niet bang is om elke keer weer een nieuwe film af te leveren en niet snel op hetzelfde trucje te betrappen valt. Zeker gezien zijn huidige productiviteit vind ik dat een bewonderenswaardig gegeven. Naast The Monkey Perkins' tweede film die in mijn top 10 van het jaar terecht komt. 4*

* Of misschien beter gezegd: schrijver Nick Lepard, die ook verantwoordelijk was voor Dangerous Animals, een andere aangename genrefilm.

Klaarblijkelijk een film die een behoefte vult.

Na alle superhelden in een Hollywoodoutfit het afgelopen decennium, vult Kick-Ass een duidelijke leegte. Een beetje ironische, minder conventionele en vooral grofgebekte film die wat meer buiten de lijntjes durft te kleuren en bovendien de visuele afwerking eens buiten het gebruikelijke CGI-bombast zoekt.

Toch blijft Vaughn wat aan de veilige kant. Een 11-jarig meisje dat al vloekend kleerkasten van mannen doorklieft; je hoort het publiek het bij voorbaat al bulderend toejuichen. Het snelle tempo en strakke editing maken het lastig om je te vervelen en de enige scène die je op adem laat komen (de sterfscène van Cage), is meteen de meest vervelende. Ook omdat de toon flinke stijlbreuk pleegt, maar tevens omdat er geen tempo is dat het gebrek aan inhoud kan verhullen.

Het is allemaal wel vermakelijk, ziet er wel oké uit en het kijkt makkelijk weg allemaal, maar Kick-Ass is eerder een commercieel goed getimed product dan een inventieve, eigen kijk op film. Ik verwacht niet overal baanbrekende cinema, maar zie hier niet het juweeltje in dat de hoge score suggereert. 3*

The Lobster toch maar eens herzien.

Onverwacht weet de sluimerende en bijtijds domweg vervreemdende afstandelijkheid (die ik me vaag herinnerde van The Lobster) je op een gegeven moment toch emotioneel betrokken te maken (wat ik me niet echt van diezelfde film kan herinneren). Aanvankelijk valt vooral Farrells neutrale delivery op maar als ook andere personages al even monotoon en objectief hun (inhoudelijk vaak toch redelijk beladen) tekst opdreunen, weet je soms gewoon niet waar je naar zit te kijken.

Het duurde bij mij even voordat ik de gebeurtenissen serieus kon nemen maar het keerpunt is dan toch het moment in de kantine als Keoghan versneld zijn snode plan uiteenzet. Het mooie aan deze film vind ik dat ik nog altijd niet helemaal kan bevatten hóe maar dat het toch werkt. En bovendien een uniek stempel in zich meedraagt. Tuurlijk, het verhaal zal in veel klassieke literatuur oorsprong of parallellen vinden en ja, de camera doet meermaals aan met name Kubrick denken, maar gepaard met de onontkoombare regie, vooral wat acteurs betreft, is dit niet iets wat ik snel met andere films kan vergelijken. Oh, en ook de soundtrack mag al even eigenzinnig genoemd worden.

Opzettelijk aangewende afstandelijkheid om de uiteindelijke dreun (en de daarmee opduikende streepjes, al even vervreemdende humor) beter te kunnen verkopen. Onverklaarbaar effectief. Een beetje toneel-achtig; met ogenschijnlijk amateuristisch spel maar geloofwaardig artistieke insteek, die de tijd neemt om je te overtuigen. 4*

Droefgeestigheid plus inleefbaarheid is horror.

Niet direct een genre dat ik deze film op zou plakken, noch wist ik op voorhand dat MM die eronder schaarde. Trekpleister voor mij hier was Vincent van der Valk (om een of andere reden niet als acteur aangegeven hier), die ik voornamelijk ken uit het theater maar die eerder ook al schitterde in bijvoorbeeld Gluckauf (2015) en broer Viktors debuut Nocturne (2019).

Hier speelt hij Leon, die samen met zijn partner Jaimy een miskraam te verduren krijgt. Nog volledig in de rouw om dit verlies, worden zij benaderd door oud-verloskundige Nicole, die hen langs alternatieve rituelen ronduit belooft dat een tweede zwangerschap lang niet de statistische onmogelijkheid hoeft te zijn, zoals de medisch-wetenschappelijke invalshoek hen doet voorkomen. De confrontatie met hun angsten, scepsis en verlangens vormt weldra ook voor hun (mooi geportretteerde) eensgezindheid een proef op de som.

Let niet op de recensie van mrklm, die zwaait met termen als 'bordkartonnen personages' en 'oppervlakkig, ondermaats scenario'; de film weet juist best verfijnd en genuanceerd inzicht te geven in de onzekerheid en fragiele dynamiek tussen geliefden, als zij na een groot verlies en onder tijdsdruk van de biologische klok moeten zoeken naar de juiste vervolgstappen in de vervolmaking van hun kinderwens. Het helpt daarbij dat spiritueel begeleider Nicole niet overmatig als zweverig gekkie wordt neergezet, al worden er wel genoeg uitspraken gedaan en grenzen overschreden om je haren bijtijds flink overeind te doen staan.

Het script dat zich vanuit een startpunt van verdriet en liefde allengs een weg baant langs scepsis en wanhoop, volgzaamheid en verwijdering, verloopt niet altijd zoals je zou verwachten en Van der Valk en Herlaar leveren allebei puik werk in de ommezwaai die hun personages van meer diepgang voorziet dan ik bordkarton ooit heb zien huisvesten.

Goed bijgestaan door fraai en sfeervol camerawerk, hoogstens dat er af en toe wat gemakzuchtig met (het wegvallen van) geluid omgesprongen wordt. De droefgeestigheid waar onze hoofdpersonen strijd tegen voeren, weet gaandeweg effectief over te slaan op de kijker, met een perfect getimede, creepy finale als kers op de taart. 4*

Erg opgeblazen wanproduktie, deze jongensdroom van Jackson. De effectsmachine draait op volle toeren, maar voor de rest valt er weinig te zien, te beleven, of binding mee te hebben.

De gevechten tussen grote/kleine monsters, al dan niet met enkele mensjes ertussen zijn spectaculair en af en toe best geinig om te zien, maar om een zinvolle invulling van drie (!) uur film te krijgen, verlang ik toch meer.

Ondermaatse prestaties van de acteurs, geplakt tegen een kitscherig ontworpen decor/scenery, allemaal met veel bombarie in beeld gebracht; het wist mij niet te bekoren. Jackson is voor mij een van de meest overschreeuwde regisseurs van dit moment, die met King Kong zijn eendimensionaliteit eigenhandig benadrukt.

2*

Mooi!

Terajima speelt een heerlijke rol als zwijgzame, getroebleerde man die zijn weg letterlijk door een film vol eigenzinnigheid wandelt. Ieder voorval lijkt op eigen anekdotische wijze toch grote thema's aan te raken (liefde, dood, wraak, liefdadigheid en ironie) maar Sabu houdt het klein en luchtig (sommigen noemen het de perfecte mix van humor en drama; ik vond het woord humor eigenlijk al te veel).
Iedere scene of ontmoeting schijnt wel iets teweeg te brengen bij Terajima's karakter - hij past soms zijn volgende richting ad hoc aan zijn laatste ontmoeting aan - maar tot aan het einde blijven zijn ware gedachten een mysterie.

Keerpunt is de prachtige scene in de kuil op het strand, de zonsopgang die erop volgt en de werkelijk fantastisch bedachte aanloop (of eigenlijk: terugloop) naar het einde. Wonderlijk hoe je meevoelt met een personage dat tot de laatste tien minuten geen woord spreekt.

De visuele opzet is sober maar meer dan doeltreffend. Sabu weet met wat juiste kaderkeuzes, een stapel figuranten en settings én een wandelende Terajima, een film neer te zetten die door haar reizende karakter een epische en symbolische ondertoon voert. Dat klinkt pretentieus maar zo voelt het geen moment, want Sabu houdt het, zoals gezegd, kundig klein.

Heel erg charmant filmpje. Ik ga op zoek naar meer van Sabu. 4*

Mijn tweede Hiroki-film, na Tokyo Trash Baby, die ik vlak voor deze gezien had.

Vertederend drama waarin kinderen typische kindergedachten/gevechten hebben maar daar af en toe op verbazend 'volwassen' manier uiting aan geven. De eervolle uitvoering van het duel bijvoorbeeld. Sommige blikken of gesproken zinnen lijken uit de ogen of monden van volwassenen te komen, terwijl het jeugdige gevoel dat de film uitdraagt behouden blijft. Knap geacteerd.

Jammer dat Nao als zo'n onwetende sukkel wordt neergezet; het maakt Akira's affectie (en alle woordenwisselingen eromheen) er niet begrijpelijker op. Het staat het meeleven gelukkig niet in de weg.

De scene op het dak was een mooie climax, met een even ontroerend shot als in Three Times' eerste segment. Die voorzichtig in elkaar verstrengelende handjes. Mooi.

Dikke 3,5*.

Redelijk ongrijpbare vertelling die ons iets wil vertellen over de dwingende onontkoombaarheid van (rouw)verdriet en de (potentieel) destructieve werking ervan op menselijke relaties (van nabestaanden). Als er veel onbepaalde omschrijvingen in die zin verstopt zitten, is dat vanwege óf de vaagheid van de film of het feit dat ik niet alles betekenisvolle interpretatie heb kunnen meegeven.

Hoewel de thema’s van de film zo klaar als een klontje zijn, raak je als kijker verwikkeld in een metaforische óf allegorische vertelling die je middels repetitie, een spel met tijd en veel potentieel voor symboliek in een ietwat hakkelige vertelling voorgeschoteld worden en hoewel de emotie als een constante aanwezig is; voor mij wist het nooit een inleefbaar geheel te worden. In plaats daarvan kiest het voor randomness met droomlogica die een beetje op afstand blijft. De vertelstructuur en vage symboliek zit de empathie uiteindelijk wat in de weg en wat er gebeurt onderga je allengs steeds meer met een gevoel: oké, dat kan er ook nog wel bij. Niet onverschillig, maar ook niet echt inlevend.

Neem het gegeven dat Elin moet plassen: het raakt vele interpretaties, zoals het onontkoombare karakter van rouw en verdriet wat je soms uit de weg wilt gaan maar uiteindelijk onvermijdelijk blijkt - maar die betekenis wordt het nooit toegedicht. De film geeft je constant opties maar nooit verlichting. Dat is deels misschien het punt, maar als kijkervaring is het ook zelden bevredigend. Je snapt tijdens de eindscene wel dat het koppel elkaar hervindt na gedurende het rouwproces van elkaar verwijderd te zijn geweest, maar het werkelijke sentiment van redemptie komt niet over.

Dat geldt ook voor de ‘terreur,’ die altijd wat kluchtig blijft en nooit echt angst inboezemt, hoe zenuwslopend en tergend het voor de personages zelf ook is. Mijn beoordeling wordt daar sterk door gekleurd, ook al ben ik wel even in contact geweest met een Groot Verdriet; de film heeft dat Verdriet niet invoelbaarder kunnen maken. Wel heb ik dat kinderliedje nu constant in mijn hoofd. 2*

Perfecte popcorn!

Ik eet het niet vaak en het zal nooit mijn favoriete snack of voedsel worden. Maar er zijn basale criteria waar het aan moet voldoen (vers, knapperig en goed gezouten) en daar moet het simpelweg op scoren. Het film-equivalent kent een zelfde eenvoud die bepaalt of het vermaakt of niet.

Actie. Grootschalige, overtreffende trap-actie. Kong herbergt een veelvuldigheid aan indrukwekkende actie. Soms plotgedreven, maar zo'n scene met de octopus zit er simpelweg als eye-candy in. Het dient verder geen doel, brengt nergens verdieping. Is gewoon machtig om te aanschouwen. Hoe opzichtig de scene er ook tussengezet is, het doet wat het moet doen.

CGI die, waar het toegepast wordt, effectief is. Kong is gul overgoten met deze smaakmaker maar het maakt, waar het op de voorgrond treedt, ook altijd wel een beetje indruk. Close-ups van zijn handen tonen dat een aap van proporties ook gewoon vingerafdrukken blijkt te hebben. Het gaat naadloos in het geheel op maar voor wie erop let is de mate van detail uitmuntend te noemen.

Het verhaal en personages ten slotte, moeten de kern van de film faciliteren. De actie en het vermaak. Een handvol bordkarton, hoog tempo en zijwegen die geobserveerd, verkend worden maar nooit te veel tijd in beslag mogen nemen; Kong maakt goede keuzes door niet onnodig tijd te verspillen met facetten van film die in andere genres broodnodig kunnen zijn maar in een film als dit alleen maar ten koste van de fun-factor zouden gaan.

Je kunt je popcornvermaak pimpen met dingen als diepgang, een realistisch verhaal en personages die uit het leven gegrepen zijn maar dat is zoiets als popcorn sieren met smaken als geitenkaas-roze peper. Het is niet nodig en als ik finesse wil ga ik wel naar een chique restaurant. Toegegeven, popcorn zal nooit evenveel indruk maken als een maaltijd bereid door een sterrenchef, maar als ik het eet weet ik wel waarom. En geniet ik. 3,5*

Na Audition de tweede herziening van een Miike-film deze week en ook deze scoort na ruim twee jaar aanzienlijk hoger.

Waar te beginnen? Het veelbesproken bloederig gehalte is ongetwijfeld de reden dat deze veel kijkers trekt. Kijkers die veelal bedrogen uit zullen komen. Het is geen horror, het is geen thriller. Goed er komt veel bloed in voor en de film kent enkele zogezegd weerzinwekkende scenes, maar waarschijnlijk voldoet hij niet aan veel van de verwachtingen waarmee mensen de film ingaan.

Bovenal is Koroshiya 1 een comic-verfilming, in mijn ogen gekenmerkt door overdaad. Miike speelt met filters, korrelige beelden, slowmotion, CGI en (erg gave) make-up effecten, een heel scala aan maffe personages, vrouwenmishandelingen, onvoorstelbare marteltechnieken en bloedfonteinen. Absurde situaties en zwarte humor vieren hoogtij. Het geeft de indruk (de indruk die ik de eerste kijkbeurt had) dat het om een nogal onsamenhangende plakboel zou gaan.

Daar verrast de film bij herziening. Veel personages zijn minder plat dan je zou verwachten. Velen dragen hun eigen problemen en dilemma's met zich mee, hetgeen de film een onverwachte diepgang meegeeft (diepgang, diepgang, een relatief begrip moet je maar denken).
Ook de afwisseling in stilering maakt de film levendig en de bloederige uitschieters zijn soms te hilarisch voor woorden. De film brengt dan ook enkele onvergetelijke scenes voort.

Asano zet een geweldige Kakihara neer (de scene op het dak, vooral wanneer hij Ichi smeekt op te staan, is onbetaalbaar ), die iedere scene weer een nieuwe fantastische outfit aanheeft. Tsukamoto zet ook een goede rol neer, zag hem in Snake Of June en Haze eerder (ben vooral benieuwd naar Tokyo Fist) maar de man kan acteren ( als hij zijn kleren uittrekt en opeens Mr. Universe blijkt te zijn ). Verder een leuke bijrol voor Terajima, die ik ook steeds vaker zie opduiken. Weet het niet zeker maar zag ik nou die Ugly Guy uit Survive Style 5+ en Funky Forest?

Al met al een geweldige herwaardering, het is bijna komisch om mijn eerste bericht terug te lezen.

Erg mooi.

Uiterst kundig geschreven scenario. Doet voor moderne ogen misschien een beetje ouderwets en transparant aan (scenes die herhaald worden en middels contrast de ontwikkeling van personages weergeven zoals de french-toastscene, het naar school brengen van Billy en de vele gesprekken tussen Ted en zijn baas, buurvrouw en uiteraard zoontje Billy); je prikt als kijker wat makkelijk door de constructie heen, maar het werkt niettemin.

Voor mij is dat omdat de film dan misschien wel kunstelt met de vorm, maar niet met de verbeelde emoties. Er schuilt een oprechtheid in de portrettering van Ted, die in fasen zijn verblindende ambities verruilt voor (het inzicht van) wat wérkelijk waarde heeft. Verschillende scenes weten heel mooi de dualiteit van zijn positie te vangen: soms een klootzak met temperamentvolle, makkelijk af te keuren uithalen; dan weer iemand die onverwacht geduld en empathie kan opbrengen in een poging zijn zoontje te beschermen voor de scherpe randen van het scheidingsproces. Ik vond het ontroerend (en dus knap evenwichtig geschreven) hoe het realisme van zijn menselijkheid die uitersten toelaat, zonder het naar sensatiezucht te laten overhellen.

Een prachtrol van Hoffman ook: ik zag nooit een betere rol van hem. Hoe bevlogen hij in de rechtszaal een zekere man-vrouwverhouding ter discussie stelt, vond ik bovendien een fijne toets; een moment dat even de anekdotiek ontstijgt om een statement te maken die, veertig jaar later, nog altijd relevantie bevat als het gaat om ouderschap.

De nadruk op het verhaal gaat - zoals wel vaker - ten koste van verdere audiovisuele indruk, dus dit is klassieke soberheid troef, maar als het versneden wordt met oprechte, authentieke menselijkheid zoals hier het geval is, ga ik niet treuren om fletse kleuren, zakelijke registrerend camerawerk of een gebrek aan soundtrack.

Wel minpunten voor het gemakzucht waarmee het einde is vormgegeven. Inhoudelijk geen verkeerde twist, maar wel te plots, zeker in vergelijking met de aandacht die overige ontwikkelingen krijgen (dat Streeps kant van het verhaal wat simplistisch vereenvoudigd voelt, kan ik nog wegzetten als perspectiefkeuze). Echt een smet op een film die verder weinig fout doet, maar wellicht toch afgeraffeld eindigt.

Fijn om gezien te hebben. 4*

Krazy House is de naam van een stereo-typische Amerikaanse sitcom uit de jaren ’90, met een set die verdacht veel weg heeft van die van Married With Children en een logo dat gejat lijkt van Saved By The Bell en is conform traditie filmed before a live studio audience. Nick Frost geeft als Bernie zijn beste imitatie weg van Ned Flanders met overgewicht, Alicia Silverstone is zijn carrièregerichte echtgenote. De rest van de cast bestaat grotendeels uit bekende gezichten of opkomende talenten uit het Nederlandstalige filmlandschap, waaronder dochter Gaite you-look-more-pretty-than-my-niece Jansen, dokter John Jones, (nep)Russisch crimineel Jan Bijvoet en wraakbeluste Jacob you-killed-my-partner Derwig.

Het overdreven typische gezinsleven van de Christians wordt verstoord als blijkt dat het groepje Russische klusjesmannen, dat hun huis overhoop haalt op zoek naar een verborgen buit, gezocht wordt door de politie en het gezin uiteindelijk door het drietal wordt gegijzeld in hun eigen huis. De situatie escaleert snel, waardoor niet alleen de familieband van de Christians maar vooral het blinde geloof van gezinshoofd Bernie danig op de proef gesteld wordt.

Regisseursduo Steffen en Flip persifleert niet alleen de klassieke Amerikaanse sitcom, het zet eigenlijk alles waar Amerikanen voor staan flink te kakken. Hun devoot religieuze familieleven, buitensporige liefde voor (nationale) sport, afkeer van het communisme en Rusland, portrettering van gezagsdienaars, homofobie, collectieve demonisering van drugs (met uitzondering van voorgeschreven medicatie), verheerlijking van geweervuur: eigenlijk alles wat ze aan de overkant van de plas hoog in het vaandel hebben staan of genormaliseerd hebben (althans volgens de overlevering van films en series uit met name de jaren ’80 en ’90) wordt tot in het belachelijke uitvergroot, ontmanteld, gestereotypeerd, opgeblazen, afgebroken, in de fik gestoken of anderszins geridiculiseerd, veelal vergezeld met satanisch gezang op de geluidsband.

Het is misschien een beetje een cheap shot - zeker omdat alles wat het mikpunt van spot vormt, in ieder geval naar hedendaagse Europese standaard, reeds als belachelijk te boek staat - maar het gebeurt met zo veel overgave dat het toch aanstekelijk werkt, al zal het ook de reden zijn dat deze zo pover ontvangen wordt. Toch vind ik het best blijk van ballen geven om in je Engelstalig debuut, dat een premiere genoot op het prestigieuze Sundance filmfestival, zo een smakelijke middelvinger naar de Amerikaanse cultuur uit te serveren. Bovendien steekt er best wat productiewaarde in dit filmpje. Met name de scenes dat Frost op het randje van psychose wankelt, zijn best gaaf in beeld gebracht.

Niet alles werkte even goed, maar Steffen en Flip geven vol gas in deze overvolle, compleet belachelijke film en ik heb er smakelijk om kunnen lachen. 3,5*

Moest deze effe laten bezinken.

Hele mooie beelden; het spiegelend aspect mag dan af en toe op het randje van kitsch balanceren, het maakt wel die serene indruk die goed aansluit bij het dromerige sfeertje van Kyoshin. Close-ups leggen de kwetsbaarheid van de hoofdpersoon perfect vast. Het camerawerk was sowieso van een hoog niveau; mooie kadrering, het rustig uitzoomen, de langzame draaibewegingen. Op een heel voorzichtige manier wordt het verdriet en de onbestemde gevoelens van de hoofdpersoon afgetast. Groot compliment voor de hoofdrolspeelster, die haar fragiliteit ongepolijst eerlijk over weet te brengen.

Toch kruipt de film een beetje doelloos voort, tot het magistrale einde. Voor een filmpje van een uur had het misschien wat strakker gemogen. Maar het einde maakt veel, zo niet alles goed. Een erg persoonlijke voice-over zou de sfeer kunnen verstoren maar maakt het juist helemaal af. Gevoeligheid op zijn meest ontwapenend. 4*