Opinions

Kinderen wegplukken uit kansarme milieu's en herstekken in een culturele omgeving met volledige vrijheid tot zelfontplooiing. Het klinkt rooskleurig maar het is natuurlijk van de zotte dat filantropen en wetenschappers dit op slinkse, buiten-juridische wijze en onder de mantel der duisternis zelfstandig gaan lopen bekokstoven én daarbij ook nog eens voorbij gaan het fundament van iedere gezonde vorm van zelfontplooiing: emotionele hechting. Trek een kind in de eerste paar levensjaren weg bij zijn of haar ouders, krijg je er later geheid sociale of emotionele problematiek voor terug.

Het gegeven waar al die kundig opgevoerde spanning en sfeer naartoe leidt rammelt aan alle kanten. De zelfverzekerde manier waarop het zelfs als plottwist onthuld wordt, zorgde bij mij niet alleen voor ongeloof (niet die van het goede soort), het werpt met terugwerkende kracht een negatief licht op een stijlvolle, duistere, kundig gefilmde aanloop van wat geserveerd wordt als horror/thriller maar een bitter onevenwichtige plumpudding van een humanitair drama blijkt te zijn.

Laugier is meester in sfeer, ook hier weer. Maar dit script raakt kant nog wal. 2*

Hoogst vermakelijk.

Het is moeilijk voor te stellen dat deze film ergens anders gemaakt zou worden dan in Japan. Een simpele, primaire levensbehoefte als voeding wordt er tot kunst verheven en alle factoren die eraan bijdragen worden met die kenmerkende aandacht voor techniek, details en spirituele metaforen uiteengezet. Dat het een balans weet te vinden met die al net zo kenmerkende kolderieke toon en bovendien de centrale verafgoding van smaak van een hilarisch randje wansmaak weet te voorzien zonder uit de bocht te vliegen, is niet alleen uniek maar bovendien een kundige koorddans te noemen.

Het is te vergeven dat de film er audiovisueel wat provisorisch mee voor de dag komt, met die (charmante) knip-en-plak geluidseffecten, guerrilla-achtige belichting en corny scene-overgangen; het draagt allemaal bij aan de aanstekelijke en goedhartige missie om Tampopo’s hole in the wall ramen shop om te toveren tot een grade-A delicatessen restaurant. Het hele western-format is een gimmick die slechts op bepaalde momenten op de voorgrond treedt, maar een aangenaam kersje op de taart vormt.

Niet iedere sketch is even grappig en het episodisch karakter begint de film op een gegeven moment wel parten te spelen in combinatie met de speelduur, maar voor mij bleef het allemaal binnen de grenzen. Bovendien zorgt het tempo ervoor dat de mindere fragmenten snel voorbijgaan.

Voor mij een (eet)cultuur met finesse blootgelegd, in een filmisch jasje dat karakteristiek aandoet voor het land van afkomst, maar ik ken toch weinig films die ermee te vergelijken zijn. En nu zo snel mogelijk de honger stillen met een kom noodles. 4*

Dit vind ik zo'n eigenaardige redenering. Ik lees een synopsis en als er dan mogelijke bezwaren in mijn hoofd poppen (ik hoop wel dat ze de AI geloofwaardig neerzetten), die vervolgens bewaarheid worden (want niet geloofwaardig neergezet), zou ik het niet meer als kritiekpunt mogen aanvoeren (want dat wist je toch van tevoren). Ik denk niet dat het zo werkt.



Dat zou inderdaad hetzelfde zijn, ware het niet dat je twee dingen over het hoofd ziet of iets te gretig vooronderstelt:

Het eerste: er zijn heus wel aandachtige en open-minded kijkers/luisteraars. Je kunt best een angst koesteren (hopelijk geen ongeloofwaardige AI) om die vervolgens door een goede film te laten ontkrachten. Ja, daar moet je inderdaad wel opengesteld genoeg voor zijn maar zo'n zeldzaamheid is die houding nou ook weer niet. Jij verdeelt de wereld in mensen die weglopen met deze film en mensen die discussie voeren met als enig doel hun eigen gelijk te behalen.

Het tweede ding is dat het nog altijd aan de film/mijn gesprekspartner is om met goede vormgeving/argumenten te komen. Het is potdomme toch de taak van de film míj te overmeesteren, niet die van mij om me zo willoos mogelijk op te stellen.

Om de vergelijking met Ex Machina te maken: meneer Garland had zich voelbaar véél beter ingelezen in de werking en 'denkpatronen' van artificiële intelligentie en wist tegelijk genoeg toe te voegen om voorspelbaarheid uit de weg te gaan. De emotioneel gevoelige invulling van Tau komt een beetje kinderlijk over en haalt daarmee de angel uit (het bestaansrecht en de spanning van) de film. Mede omdat er door die reden dan ook geen dreiging meer van hem uit gaat. Meerdere malen deed hij me denken aan een ouder die uit onmacht met vergeefs "Ik tel tot drie, hoor!" een stout kind in het gareel tracht te houden.

Nee, een AI heeft een opdracht geprogrammeerd gekregen en benadert dat vervolgens heel rechtlijnig en onwrikbaar (dat is pas creepy). Die maak je niks wijs met verhalen over de buitenwereld of beloftes over muziek en boeken. Daar zit geen sentiment om op in te werken. Beetje jaren-'90-knullig/streepje Disney-gehalte om dat in een film wel nog zo te benaderen. Ook dat wist Garland met Ex Machina goed te vermijden.

Uiteindelijk weinig genietbaar, ondanks stijlvolle visuals hier en daar. Stiekem een beetje jammer dat Oldman zijn naam aan dit project verbonden heeft.
1,5*

Tja. Slecht natuurlijk.

Maar ergens ook wel vermakelijk charmant. Tussen alle erbarmelijke accenten, lower dan low-budget effecten en slecht gedubd voice-werk zit zowaar nog een geinig verhaaltje verstopt. Men heeft bij lange na niet de middelen of kunde in huis om er iets kwalitatiefs van te maken maar je blijft ook wel het idee hebben dat het nog veel slechter had gekund.

Acteerwerk van driekwart van de cast is zó slecht dat je er wel weer om kunt lachen: zo heerlijk gewichtig en onnatuurlijk gebracht. Ik denk dat mijn ouders ook zo zouden acteren als je ze daags van te voren een script gaf en een camera onder de neus duwt.

Verhaal heeft een lange aanloop nodig maar gezien de creaturen, maskers en effecten waarmee ze later op de proppen komen, snap je ergens dat ze het zo lang mogelijk wilden uitstellen. Eng wil het uiteraard nooit worden maar met een 3B-bril op, valt hier nog best wel wat te gniffelen. 1,5*

Verliefd.

Altijd een favoriet, vanaf het begin op een solide 4,5*. In mijn hoofd vanwege het verhaal altijd de volle mep vermeden maar nu snap ik dat argument niet meer. Inmiddels verhoogd naar een terechte 5*.

Niet zonder mankementjes; zo mag het tempo iets hoger, is het een tik aan de lange kant en het ongrijpbare karakter van veel dialogen of scenes mag dan een krachtige charme van de film zijn; het drijft dat soms misschien net te ver door. Gevolg is een emotionele band met karakters die wat op afstand blijft.

Maar nog altijd staat daar het vijfvoudige aan positieve punten tegenover. Soundtrack is top, Kuro en Shiro als karakters zijn perfect op elkaar afgestemd (ook de disbalans als ze uit elkaar zijn), toon is volwassen met een gedoseerd puntje grofheid. De delirische droomsequenties zijn prachtig, zowel in nachtmerrie-achtige sfeer als van de rest afwijkende stijl. Die stem en design van de Minotaur erbij. Per-fect.

Allergrootste pluspunt is ongetwijfeld de stad. Onweerstaanbaar in visuele aankleding, kleurstelling en details. Echt om te smullen als de camera daar zo zwierig doorheen slingert; daar hadden wat mij betreft niet genoeg scenes van in kunnen zitten. Met alle bedrijvigheid aan mensen en voertuigen is Treasure Town werkelijk een ademend organisme van een metropool. Zelfs de toets roest en stof doet het perfect.

Meerdere scenes behoren tot het mooiste wat ik ooit in animatie zag. De film als geheel is misschien niet perfect; op aspecten als sfeer en het ambacht van geanimeerde visuals scoort deze zeldzaam hoog. 5*

Indringend portret van een vrouw in gevangenschap.

Niet zozeer letterlijk, maar in de mistige vallei waar Agnes’ kleine nederzetting zich bevindt, moet ze zich zien te verhouden tot de dogmatische uitvloeiselen van de kerk enerzijds en een weliswaar zachtaardige maar onwellustige echtgenoot Wolf anderzijds. Onder de druk van de tijdgeest is het baren van een kind zo’n beetje het belangrijkste waar haar bestaan als vrouw waarde aan kan ontlenen. Naast uiteraard het dagelijkse werk verrichten, het koken voor haar man, bidden tot God en alle andere kleine gebruiken die het geloof de dorpelingen oplegt. Van haar verse schoonmoeder moet ze zelfs gebedjes in een pruttelende pan fluisteren, om het eten voor haar man van de juiste smaak te voorzien, ik bedoel maar.

De film schetst een ogenschijnlijk natuurgetrouw beeld van het leven in de vallei, waarbij de distinctieve invulling van iedere dagbesteding of ritueel (of het nou gaat om vissen, een geit slachten, kleren wassen in de rivier of het vieren van het huwelijksritueel) een degelijke documentatie verraadt. Historisch feitelijk of niet, de film doet het wel zo overkomen. Wanneer Agnes een afgehakte vinger krijgt omdat die zogezegd de vruchtbaarheid moet bevorderen, is ze dolblij.

De film wordt grimmiger als geen van de (bij)gelovige rituelen, noch haar avances richting Wolf vruchten afwerpen, en Agnes haar onvervulde bestaan steeds moeizamer begint te dragen. Wanneer depressie bezit van haar neemt, groeit de wanhoop tot het een doodsverlangende grootte aanneemt. Het is een beetje jammer als je (mede door de openingsscène) hier al begint te vermoeden waar dit verhaal naartoe gaat, want de film heeft geen haast en doet de afdaling van Agnes met minutieus geduld uit te doeken. Iets te traag naar mijn smaak maar het moet gezegd dat het beheerste tempo wel zijn charme heeft.

Prachtig om te zien bovendien. Stemmige enscenering, sfeervolle belichting en ook wanneer er enige gruwel in beeld komt, registreert de camera dat met aandacht en geduld. De kleine kronkelingen van maden zijn meerdere keren voorbijgekomen. Ook muziek en kostuums verdienen een pluim wat mij betreft, net als de vertolking van Agnes. In feite valt er op gemaakte keuzes weinig af te dingen; op ieder vlak steekt de film - voor wat het wilt vertellen - meer dan solide in elkaar. Toch is dit niet helemaal mijn ding.

Ik heb niks met het tijdperk, de setting en de gemeenschap. En hoewel de problematiek, zowel als de gevonden uitweg van Agnes (en blijkbaar velen met haar, in die tijd) zeker een intrigerend uitgangspunt vormt, vind ik ook het trage tempo eerder afremmend dan voortstuwend. Bovendien had ik soms moeite om sympathie te blijven houden voor onze protagonist, hoe invoelbaar de benauwing zich ook aan haar opdringt. Maar ik blijf dit een uiterst kwalitatieve film vinden, van een vakmanschap dat zeker 4* verdient.

Niet echt iets voor mij.

Het zal wel aan mij liggen, maar die geroemde sfeer vond ik nergens terug. Dan begint The Thing voor mij al met een achterstand.

Want dat vormloze vleesmonster ziet er doorgaans echt afschuwelijk lelijk uit. Qua effecten soms wel indrukwekkend maar als het design achterblijft moet ik vast onder de indruk zijn van een goed gemaakt lelijk monster. Lastig.

Anderzijds staan de expliciete effecten/gore ook een beetje in de weg van de psychologische component. De paranoia en onderlinge verdachtmakingen zijn suggestiever van aard en werken hier en daar aardig maar worden teveel onderbroken om te culmineren in voelbare cabin fever.

Voor mij een film die hinkt op twee benen. Jammer, want voor beiden valt iets te zeggen. 2,5*

PS. Hoewel de titel het uiteraard al aangeeft, vind ik zo'n vorm-, gezicht- en motiefloze entiteit als bad guy totaal niet interessant. Beetje The Blob-syndroom. Ja, het is gevaarlijk en vies, maar veel respect kun je er niet voor opbrengen.

Prima filmpje maar vooral een gemiste kans.

Het is verleidelijk om de film als overbodig te betitelen, gezien de versie van Carpenter de tijd prima overleefd heeft. Paranoïde sfeertje, indrukwekkende practical effects en creature design, paar memorabele scenes en een einde dat tot de verbeelding spreekt.

Nu is het niet dat ik die film zo hoog heb zitten dat ik een remake/prequel/reboot als heiligschennis beschouw, toch had ik graag gezien dat deze genoeg zou toevoegen om zichzelf bestaansrecht te geven. Probleem is dat deze versie zijn voorganger op sommige gebieden (geheel of bijna) weet te evenaren maar nooit echt topt. Ook als prequel - wat een veiligere optie lijkt - weet het zich onvoldoende los te worstelen van de 1982-versie. Meest curieuze voorbeeld is de bloedtest-...of nee wacht, de gebitscheck-scene. Wel verwijzen naar het origineel, om er vervolgens tóch van af te wijken.

Meerdere scenes zijn een kopie (dus remake), andere weer zelfbedacht en afwijkend (maar nooit beter). Het weerhoudt de film ervan op zichzelf te staan, omdat je onwillekeurig terugdenkt aan het origineel. En dat is zonde, want met iets meer eigen smoel hoeft het geen wedstrijdje te worden.

Wederom is de creature design indrukwekkend. Slijmerig, wild, onvoorspelbaar, en bizar random. Ook de switch naar CGI is prima maar je verwacht dat ze daar meer scoren. Verder is de paranoia minder voelbaar, is het geheel wat overbodig uitleggerig en zijn de personages inwisselbaarder.

Al met al vind ik het resultaat vermakelijker dan verwacht, maar eenmaal voorbij resteert vooral het gevoel dat er meer ingezeten had. 2,5*

Oef, wat een degelijkheid.

Je leest het hier wel vaker: tot in de puntjes verzorgd. Qua visuele invulling is haast overal aan gedacht en het verhaal zit geraffineerd in elkaar, zo erg zelfs dat de ontvouwing zich zonder welke vorm van bombast dan ook voltrekt. Het is aan de kijker om de lading ervan op te pikken.

Hoewel het te bewonderen valt dat de kijker er op die manier actiever bij betrokken wordt, maakt de film er - bij een eerste kijkbeurt - minder gemakkelijk indruk mee.

Je leest hier ook dat een herziening vaak wonderen doet. Dat dan pas opvalt hoe verfijnd en doordacht alles erin verweven zit. Er zit echter vrij weinig in dat tot die herziening uitnodigt.

Acteurs zijn beroofd van hun charme, het kleurschema oogt vergeeld en grauw en hoewel het allemaal past bij het verhaal en de setting, staat het niet echt in dienst van een filmbeleving.

Het had meer in zich. De onthulling dat Tarr per toeval raak schiet met de terloops genoemde mol, had bijvoorbeeld meer lading kunnen dragen, ware het niet dat wij al wísten dat die mol er zat.

Tinker is een boek. Een doordacht en kundig geschreven vertelling die indruk wil maken met realisme, gespeend van de kunstmatige ingrepen die we gewend zijn, en zich beperkt tot de essentie. Het maakt alleen geen indruk.

Het kat-en-muisspel gedijt beter bij voelbare spanning, die met iedere ontdekking toeneemt. In boekvorm bouwt de lezer die zelf deels op in zijn hoofd; deze film serveert de onthullingen even neutraal als een roman maar zet nergens aan om die spanning tastbaar te maken.

Een gemis, eens temeer omdat de film oogt alsof alles een bewuste keuze is. 2,5*

Lastig om bij deze film als verdediger te moeten aantreden, want vond het grotendeels een vervelende film om uit te zitten.

Ducourneau maakt het je vanaf haar abstracte, opzettelijk schokkende en ogenschijnlijk stuurloze eerste helft ook niet makkelijk om voor te voelen of zelfs in mee te gaan. Zelfs als je slechts met één been in de hedendaagse maatschappij staat, is het door de vorm nog altijd de gunst van de kijker om door het agressieve, ondoorgrondelijke, manische gedrag van de protagonist heen te prikken. Gelukkig brengt Ducourneau het zelf aardig samen in de tweede helft.

Titane heeft me voor het eerst in lange tijd weer geconfronteerd met één van mijn eigen principes binnen filmwaardering: de vraag of cinema wel (louter) bedoeld is om ons als kijker te bekoren is hier heel legitiem. Als Ducourneau een (eerlijke!) metafoor wil schetsen over opgroeien met een intrinsiek identiteitsconflict, onontkoombare verlangens naar acceptatie en (lichamelijke en emotionele) behoeften die voelbaar indruisen tegen maatschappelijke norm en consensus; je kunt je afvragen of de verbeelding van die zoektocht vol opgekropte menselijkheid wel plaats kán vinden zonder te schuren, zonder acties die omstanders/kijkers vullen met onbegrip, zonder gevecht.

Het antwoord laat zich raden, maar Ducourneau kiest vrij compromisloos voor nee - en gaf mij als kijker niet heel veel om vanuit mijn comfortabele stoel op mijn gebruikelijke manier van haar film te genieten. Daarentegen zette ze me wel aan het denken over hoe het moet zijn om opgesloten te zitten in je eigen lijf; hoe dat isolement je kan laten uithalen naar alles en iedereen en hoe ver liefde moet reiken om je geaccepteerd en geliefd genoeg te laten voelen, voordat je de muur om je heen naar beneden durft te halen.

Een tour-de-force. Eentje die je vrijwel constant van zich af probeert te duwen, maar daarin ligt juist het punt. 4*

Ja, wat moet je hier jaren na dato nog over zeggen.

Absurd megalomaan project, dat een historische gebeurtenis aanwendt om een nieuwe maatstaf van technische perfectie en grootschaligheid neer te zetten. De noodzaak voor een emotionele component resulteert in een zoetsappige en niet bijster originele love-story, maar weet wel twee jonge acteurs richting stardom te katapulteren.

Nooit gedacht dat ik deze nog eens zou herzien en toegegeven: het was een lange zit want eens het schip de ijsberg raakt wordt de ontstane chaos breed uitgemeten.

Leukst vond ik om de twee hoofdrollen terug te zien, waarbij DiCaprio toch beter uit de bus komt dan Winslet, al dacht de Academy daar destijds blijkbaar anders over. Verder is dit Hollywood (en Cameron) in optima forma en heeft het de tijd best goed overleefd. Cameron zal er nooit mijn hart mee winnen, maar voor wat hij ambieert kan ik er weinig slechts over zeggen. Hoogstens dat dit waarschijnlijk de laatste herziening was voor mij. Grensverleggend wellicht, maar niet meteen een richting op waar ik écht warm van wordt. Halfje af 3,5*

Eenvoudig filmpje. Wel lief maar niet indrukwekkend.

Leuke personages kampen met (heimelijke) verlangens. Het idee van de vuilnisverzameling is erg leuk uitgewerkt. Met name het eerste half uur is erg geinig om te zien.

De DV-kwaliteit zorgt voor een persoonlijke feel maar samen met wat schoonheidsfeitjes (waarvan de grappigste was dat de cameraman op het zebrapad zijn pas moest versnellen omdat het verkeer begon te rijden) kwam het toch wat amateuristisch over. De film neemt zichzelf ook wat te serieus om daarmee weg te komen. Gelukkig brengen de koffiehuisscènes de nodige humor in de film.

Het rekken van lege eindshots vond ik de film eigenlijk langer maken dan nodig is. Veel van die shots leken ook niks toe te voegen. Al met al een aardig filmpje maar lang onthouden zal ik 'm niet. Kleine 3*

It ain’t dick size, it’s the size of a man’s heart that makes him great!

Mijn eerste Sono! Maar hoe dan? In hoeverre dit representatief is voor zijn oeuvre (ik herken hier veel Miike-gekkigheid in) weet ik niet, maar hier heb ik toch aardig van genoten. Sono buit de machocultuur rondom hiphop perfect uit en neemt het tevens flink op de hak. Wist ik veel dat dit een musical zou zijn: ik had me niet ingelezen.

Hoogtepunt vormt voor mij dan toch het geweldige tracking shot aan het begin, waar de kennismaking met de mix van genres een schokkend aangename verrassing is en het kleurenpalet, strakke editing én satirische humor op je in kunnen werken. Als er een zwarte SUV met kristallen kroonluchters aan de zijkant aan komt rijden, is de verwachting inmiddels aangepast en kan het feestje los.

Jammer dat het door de lange speelduur toch een beetje outplayed raakt op een gegeven moment. Je went aan de gekkigheid en Sono schakelt niet gek veel versnellingen bij. De grote maalventilator bijvoorbeeld doet een poging, maar die blijft wat beperkt qua impact (Poef! Wat bloedspatjes en weg zijn de lichamen die erin verdwijnen). Ook zijn de gevechten wat wisselend van niveau, zeker als het eindgevecht eenmaal losbarst.

Voor een Japanse street-gang-rapmusical had ik - naast wat betere (gevechts)choreo - ook wel wat meer moddervette beats willen hebben. Het valt allemaal perfect samen met de cadans van de film, maar an sich blijven ze toch wat generiek. Ook de raps zijn soms wat lichtgewicht in delivery, zeker gezien de toon van het geheel.

Maar ik zeur. Dit is gewoon twee uur rariteitenkabinet met leuke vondsten, visueel juiste verzadiging en craaazy humor. Ik kan hier zeker wel iets mee. 4*

Zelden zo gehoopt dat ik een film niet snap.

En ik wil me graag laten verlichten hoor, dus als iemand me kan vertellen waar hier de magie in schuilt: graag. Anders zal ik moeten berusten in het gegeven dat ik ruim 2,5 uur heb gekeken naar een wat treurige vaderfiguur die op de meest respectloze, ongelooflijk invasieve en pijnlijk ongrappige manier mogelijk de levenskeuzes en ambities van zijn dochter wilt ondermijnen om haar schijnbaar onderdrukte gevoel van frivoliteit en levensvreugde nieuw leven in te willen blazen. Met de dood van zijn hond als aanleiding reist hij zijn dochter Ines achterna, waar hij haar vervolgens stalkt op bedrijfsvergaderingen, zakendiners en zelfs in haar eigen woning om als Jiskefetachtig alter ego Toni Erdmann te infiltreren in de corporate bubbel waar ze zich door blinde ambitie mee heeft laten omringen.

Onbegrijpelijk dat zij hem constant over haar grenzen laat blijven gaan en onbegrijpelijk dat hij zichzelf het recht toe-eigent om zijn zorgen en afkeuring op deze manier over te brengen. Een constructievere manier om een dialoog met je dochter aan te gaan is toch niet ondenkbaar, wat dat betreft is het instapmoment van de film wat gemakzuchtig: in een eerder stadium van haar carrière was ze met rede waarschijnlijk wel makkelijker bij te sturen.

Daar staat tegenover dat zijn werkwijze op den duur natuurlijk wel vruchten af begint te werpen en als kijker omarm je de geweldige Whitney Houston scene en de ongemakkelijkheid van de naked party maar al te graag. Maar het is een onverdiende catharsis, want geen enkel moment kon ik me vinden in de aanpak van vader Winfried, hoe oprecht zijn zorgen ook geweest moge zijn. Sandra Hüller weet de schade nog een beetje te beperken met enkele leuke momenten, maar verder voelde dit voor mij als een open deur die 162 gênante minuten lang opengetrapt werd. 2*

Veelbelovend debuut

(met eindelijk Fawkes in een hoofdrol ?)

Als eerste film is dit er zeker eentje waar veel potentie in zit. Verhaal, dialoog, muziek en uiteraard camerawerk, getuigen allemaal van visie en duidelijke stijlvoering. Helaas valt er in ieder aspect ook veel ruimte voor verbetering aan te wijzen.

Camerawerk is vernuftig maar uiteindelijk zwiert het toch te rommelig en onvast om niet doorheen de film meer af te leiden dan meerwaarde te brengen. Vorm en vertelwijze samensmeden in longtakes lijkt wat hoog gegrepen maar getuigt wel van flinke ambitie.

Met name de dialogen zijn nagenoeg perfect (op papier), met een erg aangenaam, noir aandoend gehalte smoothtalk. Jammer dat de delivery ze niet altijd recht aandoen, of dat de camera de wisselingen tussen personages niet bij kan benen.

En uiteindelijk het verhaal zelf, dat leuk in elkaar steekt maar ook (wederom onder druk van de aangemeten vorm) een wat gefragmenteerde spanningsboog oplevert, om uiteindelijk, na een voorspelbare laatste akte, ietwat in mineur te eindigen.

Gelukkig zit er door de hele film genoeg sfeer om de foutjes op te vangen. Hauck legt de lat namelijk erg hoog en hoewel dit als vingeroefening zeker een genot is om naar te kijken: tot hij de middelen, ervaring en juiste mensen heeft verzameld, mag hij wat mij betreft best wat lager mikken. Dat hier talent in zit, is evident 3,5*

Blijft sterk.

Film die je vanuit het perspectief van een goed acterende Hawke bekijkt, de rookie met ambities die net als wij aanvankelijk niet weet wat hij van Washington moet vinden. Meteen dominant en intimiderend, is Washington's Alonzo een street cop die autoriteit uit ervaring ademt, en je voelt het ongemak als Hawke niet weet wanneer hij mee moet lachen of moet protesteren. Constant ongeloof over hoe ver het werk waarvoor hij solliciteert afwijkt van het ideaalbeeld in zijn hoofd. Voortdurende achterdocht: wordt ie op de proef gesteld? En zo ja, is dat vanwege doelen waarmee hij zich moet of kan verenigen?

Het komt allemaal op conto van Washington, die zijn rol met verve vervult. Het ene moment een charismatisch verteller die aanstekelijke lachsalvo's tentoonspreidt, het volgende moment de crimineel met een badge die er in zijn leermeesterschap nogal scherpe en vooral dwingende lesmethoden op nahoudt. Vond ik voorheen zijn laatste kwartiertje wat over the top; ik zie het nu als de perfecte mental breakdown van een corrupte cop die het nog niet zo lang geleden zo mooi op de rit had.

Soundtrack is lekker pompeus en visueel wordt er af en toe ook lekker gespeeld. Nergens mindblowing, maar met een jongensachtige charme die wel past bij de machocultuur die het uit moet ademen. Perfect voor deze film. Geinig bijrolletje van Snoop. Dre is geen begenadigd acteur, die zal zijn rol wel gekregen hebben in ruil voor zijn geleverde track.

Gewoonweg sterke film met een boeiende verhaalstructuur. Hoogstens wat braaf afgemaakt maar door de blijvende herkijkwaarde doe ik er toch een schepje op: 4*

Waanzinnig.

Grote nonsens natuurlijk hoe energiek en eloquent deze groep foute vrienden geportretteerd worden, maar wat werkt het aanstekelijk. Schaamteloos verheerlijkend, witty, snel en een handvol iconische rollen, McGregor en Carlyle voorop.

Soundtrack en editing verpakken het geheel perfect. De film verspilt geen seconde met een van de beste openingen ooit. Lust for Life, voice-over, de snelle schakeling van beelden en freeze-frames die onze anti-helden introduceren. Qua muziekkeuze een perfect voorbeeld van hoe nummers die me persoonlijk niks doen, toch effectief ingezet kunnen worden en iedere scene precies de juiste toon meegeven.

Op momenten wat stilistische slijtageplekken, als geheel blijft het werken. Persoonlijk gaat mijn voorkeur veel meer uit naar het episodische karakter van het eerste uur, maar zelfs het verwaterende effect van het laatste half uur kan me niet van de volle mep afhouden. Misschien dat de eindmonoloog (inclusief soundtrack) het voor mij weer helemaal goed maakt.

Weergaloze, smakelijk vieze onderdompeling in het afvoerputje van 90’s Schotland. Nog altijd 5*

Oef. Wat een schaamfilm.

Voor alle betrokkenen (en wat zitten daar veel bekenden bij!) moet dit toch wel een smet op hun CV zijn. Werkelijk niemand komt goed uit de verf, met name door een rommelig en rammelend verhaal dat nauwelijks boeit of ontroert of anderszins een snaar raakt.

Het hele liefdesverhaaltje is Hollywood ten voeten uit; zelfs wanneer het vloekt met het basisgegeven wordt het er alsnog met de haren bijgesleept. Had de romance ook maar enigszins wat chemie bevat om mee te beginnen, kon ik er misschien nog in meegaan. Slim van Depp om zijn vervlogen charisma in een AI-productie proberen weg te moffelen, jammer dat het tekort zelfs daarbinnen op de voorgrond treedt.

Resteert een inwisselbare Freeman en miscast Murphy, samen met een handvol slecht acterende bijrol-gezichten, dat irritante denkbeeldige vriendje van Russell Crowe voorop.

Klein puntje voor wat prima vormgeving hier en daar maar verder is dit een redelijk zielloos product dat in geen pixel de sprankeling verwezenlijkt die het uitgangspunt verdiende. 1,5*

Genoten.

Sfeer zit er meteen goed in met een onheilspellend deuntje dat een beetje doet denken aan Rosemary’s Baby. Na een wat raadselachtig geëditte opening, staan we op een jacht in een zonovergoten haven, waar een verwarde Melissa George aan boord klimt, zonder zoontje.

Eenmaal onderweg, voert Smith ons de hints die wijzen op de tijdlus waar Jesse in vast zit. Een van de eerste komt uit haar eigen mond: Everyday is the same. Tommy likes things a certain way. If I do something differently I lose him. Je voelt de dubbelzinnigheid, al duurt het nog even voor je het kan plaatsen; ik hou er wel van.

De tijdlus zelf kan de herhaling (en de kleine verveling of voorspelbaarheid die erbij hoort) niet echt voorkomen, maar is toch aardig bedacht, met een constant bevreemdend sfeertje. Nergens hoogspanning, maar voldoende om te blijven intrigeren. Op een gegeven moment vraag je je wel af hoe het tot een bevredigend einde gaat kunnen komen, maar Smith is kundig genoeg om het tot de eindstreep vol te houden. Enkel toen Jesse na het ongeluk dood op straat lag, stond ik wel te kijken toen er toch weer een nieuwe versie klaarstond. Voelde een beetje als smokkelen.

Awel, alsnog een lekker mysterieus geheel, waarvan de stoplappen misschien wel opvallen, maar dat nog altijd bovenmaats is bedacht en geregisseerd. Bescheiden omineuze soundtrack en dromerige sfeer vullen het script aan tot een plezante mindfuck. 3,5*

Tegenvaller.

Het hele idee van handheld is volgens mij dat je als kijker de illusie voorgeschoteld krijgt, bij de gebeurtenissen aanwezig te zijn. Wat weer van een significante meerwaarde is, als er sprake is van spanning. En jammer genoeg weet deze film daar niet (genoeg) gebruik van te maken. Vooral de nachtelijke zoektochten en momenten van anticipatie lijken toch voor dit soort camerawerk gemaakt te zijn.

Ook geeft de film misschien te veel, te snel prijs, waardoor een bepaalde spanningsboog al vrij vroeg om zeep geholpen wordt. Sterker nog, de film lijkt een bewuste keuze te maken om de legende centraal te stellen en de spanning overbodig te laten. Veel (opzichtig naar voren gebrachte) details omtrent de trollen en de folklore die hen omringt, moeten dat staven maar komen eigenlijk vooral geforceerd of kunstmatig over.

De humor zit verborgen in de kleine dingen en de droogheid waarmee het doorgaans gebracht wordt. Jammer genoeg leunt de film ook daar niet genoeg op om het gebrek aan spanning te compenseren. Uiteindelijk blijven de trollen dus, redelijk kaal, centraal staan. Al zijn ze dan weer wel fraai vormgegeven. Maar ook daar redt je geen hele film mee.

2*

Tof!

Stiller heeft niet meteen mijn soort humor maar hier moest ik toch wel om lachen. Scheelt dat er vernuftig vorm is gegeven aan plot, setting en personages, waar zijn kakelige absurditeit prima op zijn plaats is.

Acteurs die verdwalen in de non-fictionele opzet van hun film-opnames. Eerste helft van de film deed me denken aan Three Amigos, waarbij de acteurs ook in de waan van een script verblijven, de tweede helft moeten alle personages hun eigen ridicule triomf beleven om de jungle van Vietnam uit te komen.

Een aangespoelde actieheld met minderwaardigheidscomplex, een method-actor met identiteitscrisis, een drugsverslaafde paljas, een latent-homoseksuele pussy-magnet en het ondergeschoven kindje. Ze beleven allemaal hun doorbraak in de overlevingsmodus van de ‘opnames’ en het is met behoorlijk aanstekelijk plezier overdreven serieus gebracht.

Flink budget voor het actiegedeelte volgens mij, en het werkt de buitensporigheid best wel goed in de hand. Veel oorlogpoeha die met ontelbare knipogen lekker overdreven voorbij raast. Opvallend fijn camerawerk wel.

Film gedijt vooral op plezant acteerwerk. Zelden zo erg het idee gehad dat het wel een feestje op de set móet zijn geweest. Downey levert écht goed werk af, maar eigenlijk presteert niemand ondermaats (omdat het script toch zo belachelijk is, is dat ook moeilijk te realiseren). Niet gek dat een Baruchel, in al zijn kleurloosheid, dan het slechtst uit de bus komt. Voor de rest één groot schmierfest.

Stiller schept een perfect kader voor zijn halfbakken nonsens, en bijna niemand van de cast die er geen raad mee weet. Belachelijk hoe vermakelijk het is om hem als actieheld bloedserieus over een brandend olievat te zien springen, terwijl er zeeën van ruimte links en rechtsom is. Die kleine quirkiness zit in het DNA van Tropic Thunder, waarbinnen het bijna geen té overdreven vormen kan aannemen. Je zou er bijna jaloers van worden geen acteur te zijn. 4*

Flauw.

Het is weer eens wat anders, dat moet ik Smith nageven. Ook niet geheel zonder sfeer, zo in dat kaarsverlichte landhuis met walrus-anatomische tekeningen en Parks’ bedwelmende verhalen. Maar ook een beetje zonder pointe of echte bite.

Sprookje, bizar en over the top zijn termen die je veel terugleest hier. Het eerste snap ik, want het is natuurlijk een extreem buitenrealistisch gegeven, al zou ik het niet gelijk sprookjesachtig noemen. Bizar wel, ook al ben ik niet echt onder de indruk van wat Smith ermee doet. Hij gaat er in ieder geval niet mee over the top.

Het ridicule gegeven krijgt niet echt gevolg, als Howe zijn nagenoeg volbrachte missie met zijn eigen leven bekoopt. Al die moeite (Wallace was niet zijn eerste poging) om een paar dagen met een omgebouwde Wallace te zwemmen? Was hij niet op zoek naar walrusvriendschap?

Zowel qua humor als qua horror had het nog véél absurder kunnen en moeten uitpakken. Smith dwaalt ook veel te veel af met het zijplotje en Depps karakter. De humor stond me vanaf de de eerste minuut al wat tegen (ook Smiths short uit Holidays nog vers in het geheugen), maar vanaf Mr. Tusk leek het weer even interessant te worden. Maar de absurditeit blijft wat repetitief rond hetzelfde plaatje hangen en de horror schakelt nooit door naar een versnelling die het genrelabel rechtvaardigt. Teleurstellend. Misschien dat Depp dat ook al vermoedde en daarom ongecrediteerd blijft. 2*

Aanstekelijk filmpje, waarbij de kijker al snel een mede-voyeur wordt, als ietwat oenige hoofdpersoon Hussein steeds meer het mikpunt vormt van oplopend sadistische pesterijen.

Er woont namelijk een kwelgeest bij hem in huis, die zich schuilhoudt onder de bank, het bed of in de kast maar weer tevoorschijn komt nadat Hussein zich in een hallucinant polyester pak gehesen heeft en zijn crappy bachelor pad verlaat op weg naar zijn werk als glibberige makelaarsboy.

Een markante verschijning, die kwelgeest Botet, zeker zonder de grimage of onderbelichting waarmee zijn optredens gebruikelijk gepaard gaan. In onderbroek en sokken doolt hij door het huis, om te kijken wat voor poetsen hij zijn onwetende huisgenoot kan bakken. De grapjes beginnen met de onschuldige ondeugd van Amélie, maar nemen steeds grimmigere (en onhygiënischere) vormen aan, tot het onontkoombare moment dat het huis te klein voor twee wordt. Zo gewelddadig en uitgesproken als 2DLK wordt het niet, maar ik moest er onherroepelijk aan denken.

Beetje repetitief uiteraard, maar omdat de grappen met een fijne pacing ontwikkelen (en hun oorsprong en gevolgen soms op inventieve manier versneden worden), blijf je vermaakt ginnegappen. Beetje een niemendalletje, maar erg vermakelijk. 3,5*