Opinions

Bevreemdende film.

De film strijkt meteen tegen de haren in. Met één (exemplarisch wansmakelijke) actie worden we geïntroduceerd aan onze amoreel en losbandig vijftal. Nog geen gevoel met de toon van de film, weet je nog niet hoe je het moet plaatsen.

Het verhaal begint een beetje als Sleepers. Dat waren jongens met goed hart en pech, die buitenproportioneel gestraft werden. Deze jongens? Komen ze berouwvol tot inkeer? Wat wordt hun straf? De film houdt het lang spannend en ik moet zeggen: ik had het verloop niet kunnen raden.

De film oogt eigen en heeft een dromerige manier van vertellen, die blijft intrigeren en ook aardig oplevert. Voice-over is echt toegevoegde waarde, eindelijk niet eentje die alleen de weg wijst, maar ook de beelden op een goede manier aanvult.

Het overall sfeertje is heerlijk, al worden sommige scenes misschien wat lang gerekt, zoals de dromerige “kussen”gevechten. Een arty-sfeertje zoals in Neon Demon en Like Me (minus de felle kleurtjes): randje ostentatief maar constant prikkelend.

Beetje irritant dus maar je blijft kijken. En achteraf lijkt alles dan toch allemaal zijn functie te hebben gehad. En - nooit drammerig maar - ergens valt hier ook nog een feministisch pamflet in te lezen. Als je wil. Kleine 4*

Debuterende schrijvers willen vaak ‘hun verhaal’ kwijt: debuterend regisseur Braff lijkt met Garden State ook een persoonlijk verhaal van zich af te willen schrijven. Knap is echter dat hij het anekdotische ontstijgt door de rode draad er een te laten zijn die universele zeggingskracht heeft voor vele opgroeiende adolescenten.

Je eigen stem durven vertrouwen. Jezelf openstellen voor de wereld om je heen. Je eigen verleden en demonen onder ogen komen en je ertegen afzetten vanaf een grens die je zelf mag en moet bepalen. Film Pegasus en de grunt noemen hierboven al wat elementen die ik kan onderstrepen; het fijne is dat Braff een manier heeft gevonden om zich op een liefdevolle manier te onttrekken aan zijn invloeden en beperkingen om zichzelf klaar te stomen voor het leven. Dat immers al volop aan het voortschrijden is.

Wat me altijd sterk bijgebleven is: als Braff aan Portman uitlegt dat nostalgie vaak heimwee is naar een plek die niet meer bestaat. Hoe veelzeggend is later de scene in de badkuip als Braff verklaart zich veilig te voelen, precies datgene waar je bij je eerste stappen richting volwassendom even geen aanspraak op kunt maken. Prachtig.

Braff kijkt zijn demonen in de ogen, komt opnieuw in contact met zijn gevoel en doet dat alles in een al even persoonlijke audiovisuele invulling, met quirky humor ter relativering. Soms wat diffuus en als geheel misschien een ratjetoe van vondsten, maar altijd even charmant. Zijn andere films nooit gezien, maar deze pakt niemand meer van hem af. Net als Nathalie Portman trouwens, in een rol waar ik (na Léon) zomaar even voor de tweede keer verliefd op haar werd. Misschien eerder een 4*- film maar Braff heeft de gunfactor met volle wind mee: 4,5*

Erg fijne, voortkabbelende film.

De drie jongens verdienen alle credits.
De film oogt alsof hen een slechts minimum aan instructies is meegegeven, waardoor de situaties stuk voor stuk gekenmerkt worden door een jongensachtigheid die uiterst naturel van het scherm spat. Hun blikwisselingen, lachbuien, discussies en opmerkingen komen ongeforceerd over, dat zij onmogelijk uit een te bedacht script kunnen komen.
Het lijkt dat sommigen voor mij dat als een nadeel ervaren omdat 'het verhaal niet echt een doel heeft'; de authentiek kinderlijke sfeer die eruit voorkomt is mij veel meer waard.

...eens temeer omdat die serene sfeer (mooi ondersteund door de soundtrack van The Bony King of Nowhere) in schril contrast staat met de kille en meedogenloze buitenwereld. Mooi hoe zij, tot aan dat prachtige moment waarop Zac zijn mobiel in het water laat vallen in de laatste scene, geleidelijk meer los geraken van de volwassenen, die hen allang afgestoten lijken te hebben.

Sprookjesachtig zou ik de film niet noemen, daarvoor liggen de gebeurtenissen te verankerd in de (mogelijke) werkelijkheid. Wel lijkt de film de onbegrensde mogelijkheden te prediken, die bij de perceptie van een kind gepaard kunnen gaan. Kinderen die beslissingen (moeten) nemen, die groter zijn dan zijzelf, worden vanzelf genoodzaakt tot reuzen uit te groeien.

Een ode aan losbandigheid en avontuur, omkaderd door een weemoedige zoektocht naar warmte en bescherming. Tel daarbij op de prachtige beelden van een sereen Ardens landschap en je hebt een uiterst charmant filmpje.
4*

Niet grappig vooral.

Ik heb een zwak voor Russell Brand. De overduidelijk intelligente kwast wist jaren geleden met zijn markante verschijning en provocerend ettergedrag in menig talkshow en interview furore te maken. De rol van losbandige, onverschillige rockster lijkt hem dan ook op het lijf geschreven. Ten opzichte van hem staat Jonah Hill eens aan de regulerende kant van zaken, waardoor (ook) hij een boel aan scherpte moet inleveren.

Beiden krijgen namelijk teveel flauwe dialoog aangemeten in een verhaal dat alle tijdsdruk, verplichtingen en verantwoordelijkheden ten spijt, de losbandigheden teveel vrij spel geeft. Ze doen maar en ze doen maar en nergens voel je als kijker hoe diep ze afglijden omdat ze er allemaal veel te makkelijk mee wegkomen. Natuurlijk is dit geen spannende film, maar je wilt toch het gevoel hebben dat er iets op het spel staat als de hoofdpersonen zich verliezen in hun exorbitante feestgedrag. Zo'n drugssmokkelgrap: veel heisa temidden van het vliegveld (want: superstrafbaar) maar in plaats van er een beetje spanning mee op te bouwen (langs de douane bijvoorbeeld), dient het als een aaneenschakeling van platitudes.

Naar het einde toe dan ook weer wat moraaltjes en hernieuwde inzichten, die de film vaak toch weer een absurd tintje mee wilt geven (het triootje), maar waardoor zowel de humor als de moraal eigenlijk alleen maar banaler wordt.

Beide hoofdrolspelers hebben meer in hun mars dan het script toelaat, een resem cameo's kan de film niet redden en alle flauwe humor wordt getopt door een uiterst ongenietbare Diddy, waarvan ik echt niet snap dat ze hem zo ongelooflijk veel screentime hebben gegeven. Wat is dat een humorloos slechte acteur zeg. Ergerlijke komedie. 1*

Hoogtij voor 90’s romantiek.

Vrij onzinnig op papier natuurlijk. Uitwerking is redelijk effectief nog, voornamelijk dankzij een natuurlijk spelende Moore, die een mooie breekbaarheid in haar rol legt. Swayze speelt wat eendimensionaal en Goldberg is voornamelijk een vreselijke, komisch bedoelde dissonant in het geheel. Heel irritant.

Was de fundering voor romantisch drama al een beetje vergezocht, de film raakte mij nog meer kwijt bij de thriller-component. Net als Goldbergs comic relief, snoept het wat aandacht af voor het oprechte sentiment dat hierin verstopt zit. Ook de tand des tijds (en vele parodieën) hebben deze film weinig goeds gedaan: de meest iconische scene uit de film valt nauwelijks nog serieus aan te zien.

Een wat flauwe soundtrack, voornamelijk vaal ogende visuele stijl en corny effectjes vormen het jaren ‘90 pakpapier voor dit spaarzaam sfeervolle romantisch drama. Niet geheel over datum, maar toch beperkter houdbaar dan het succes destijds deed vermoeden. 2,5*

Geinig coming of age filmpje over twee cynische meiden Enid en Rebecca, die vanuit hun bubbel van vriendschap plezier halen uit het afkeuren en beschimpen van omstanders en alles wat riekt naar burgerlijkheid en mainstream. Na hun afstuderen is het tijd om hun lang geleden gevormde plan om samen te wonen (en verder te studeren te laten schieten) dan eindelijk te verwezenlijken. Maar liggen de twee nog wel op één lijn? Wanneer Enid na een uit de hand gelopen prank een ongewone vriendschap met de eigenaardige platenverzamelaar Seymour (Steve Buscemi) aanvangt, begint Rebecca te zich buitengesloten te voelen en lijkt er steeds meer een wig tussen de vriendinnen te ontstaan.

De film typeert voor mij een herkenbaar stukje vriendschap, dat centreert om idealen en patronen die zij weliswaar beiden gewoon zijn te cultiveren, maar tegelijk weinig open staat verandering. Beiden hebben moeite om hun eigen volwassenwording in een andere richting vorm te geven, waardoor de verwijdering tussen de twee onvermijdelijk lijkt. Langs curieuze omweggetjes als kunstcolleges, platenverzamelaarsbijeenkomsten en noodzakelijke bijbaantjes, worden we als kijker getrakteerd op een scala aan gekkige bijrollen maar is er af en toe ook ruimte voor sentiment in hun existentiële zoektocht.

Ik vond de film nooit écht grappig en ook zelden écht ontroerend, maar de ingrediënten voor een typische indie-darling zitten er wel in. Misschien had ik er meer van verwacht. Waarschijnlijk weerhield het aanvankelijk cynisme van met name Enid me ervan om werkelijk in te voelen met de (bijtijds onsympathieke) hoofdpersonages, al is hun gedrag wel typisch te noemen voor de puberige buitenbeentjes die ze zijn. Leuke bijrol voor de sullige Buscemi, die laat zien dat jeugdigheid niet de bepalende factor is om te kunnen verdwalen in het leven. 3*

Minder.

Vroeger, toen ze de cinematografische bliksemstraal net uitgevonden hadden, vond ik dit altijd een vermakelijke film. Ik koesterde een voorliefde voor spoken en geestverschijningen en had toen ook nog niks tegen zwak opgezette verhaaltjes, zo lang ze maar genoeg humor bevatte.

Jammer genoeg is de humor ook een beetje verjaard. Murray is nog altijd een aangename droogkloot, al lijkt hij wel een beetje vast te zitten in de verkeerde film; zijn grappen vinden weinig weerklank bij de algemene toon van de film of medespelers. Verder een typische kindvriendelijke jaren '80 blockbuster met voor een komedie toch flink wat budget lijkt het. Het zal drie-en-eenhalf decennium geleden best een spektakel geweest zijn, nu de effecten tot cheesy charme gereduceerd zijn, kan het hoogstens een glimlach hier en daar ontlokken. Logisch wel dat bepaalde designs zoals de pakken, backpacks, auto, logo en uiteraard de spoken zelf een stroom aan merchandise hebben voorgebracht. Je wilde dit als kind maar al te graag op je broodtrommeltje hebben.

Ook de oorwurm van een theme song is zoveel jaren later nog altijd zeer herkenbaar, maar dan met de allure van die irritante reclame van vroeger. In de film storend aanwezig; net als de rest van de film ontworpen om pakkend te zijn maar uiteindelijk niet meer dan de zoveelste gimmick in deze lappendeken van een film.

Niet héél erg irritant, maar aanzienlijk weinig overgebleven om van te genieten of nostalgisch warm van te worden. Puntje aftrek 2*

Door het vergelijkbare derde deel uit Fear Street werd ik herinnerd aan deze, die ik in de eindfase van de horrorchallenge 2024 niet eens afgekeken of gewaardeerd blijk te hebben.

Deed Fear Street 1666 een Ginger Snapje; Ginger Snaps doet in feite een Back-To-The-Futuretje en springt terug naar het verleden: een tijd die ik minder interessant vind en die een beetje de naturelle benadering van acteurs en regie verruilt voor een historisch jasje met aangepaste aankleding en jargon. Ook de dames leken de eerste twee delen meer op hun plaats want hoewel hun karakters redelijk intact blijven, voelt het acteerwerk hier wat kunstmatiger aan. Ook wat veel gebazel over visioenen en voorbestemming maar ze hebben er toch wel iets interessants van gemaakt; je merkt alleen dat (misschien mede door een nieuwe regisseur) de wisseling in tijdsgeest dit derde deel op een weinig positieve manier tot buitenbeentje in de reeks maakt, als een beetje buiten ieders comfortzone. 2,5*

Overdreven hoog gewaardeerde film, die bewijst dat een ‘based on true events’-label soms meer gewicht heeft dan een goed uitgevoerde vertelling.

Het gaat op zó veel fronten mis hier, dat ik een beetje moet lachen om de geschokte reacties die het toch bijeen weet te harken. Toegegeven: het moet ook niet makkelijk zijn om een case-file of krantenknipsel terug te brengen tot de gestructureerde omstandigheden, oorzaken en beweegredenen waarmee zulke gruweldaden tot een inleefbaar geheel te construeren zijn. Maar de poging die hier gedaan wordt is echt erbarmelijk te noemen. Je kunt net zo goed een foto laten zien, voorzien van onderschrift ‘echt gebeurd’.

De film probéért het wel zo opzichtig, met die melodramatische terugblik van Atherton als de volwassen David aan het begin, de zwartgallige maar holle frasen waarmee Ruth de haat en martelingen aanzwengelt, de zogenaamde onontkoombare groepsdynamiek die middels erg kunstmatige stukjes dialoog benadrukt wordt, die tekening die op het eind nog terugkomt en waarvan het me niet zou verbazen als er wat tranen op druppelen.

Het script stapelt ellende op ellende, maar doet dat zonder een moment écht te investeren in de innerlijke beleving van om het even welk personage. Ze zijn allemaal zo plat als een dubbeltje en zonder uitzondering terug te brengen tot één karaktertrek of functie. Als de martelpraktijken dan steeds macabere vormen aannemen, voelt dat gratuit en gemakzuchtig. Op het einde blijft dan nog een beetje onduidelijk hoe Meg na de komst van die agent alsnog het leven kan laten, alsof de schrijvers daar echt niks op wisten te verzinnen en het dus maar opvullen met een melodramatisch (maar al even ongefundeerd) momentje tussen David en Meg, alvorens Atherton nog eens met wat mijmeringen te laten afronden.

The past catches up to you, whether you like it or not. It can be a gift or a curse if you let it.
*gooit een steen in het water*
I will never forget the gift of Meg Loughlin, though I am plagued with the torment of failing again, failing somebody.
*ziet jonge Meg weerspiegeld in het rimpelende water*
But as she taught me, it's what you do last that counts.
*fade-out*

Dat de film met zo’n werkelijk nietszeggende quote durft te eindigen, vind ik misschien nog wel het grootste onrecht hier. Het doet het waargebeurde verhaal van Sylvia Likens totaal geen eer aan maar exploiteert haar afschuwelijke ervaringen om er een generiek en onkundig gedraaid RTL-4 filmpje uit te persen. Bah. 1*

Geweldige film die door een sterk gevoel van sensibiliteit in de benadering en fusie van genres vast niet iedereen kan bekoren, noch zich makkelijk zal hebben laten promoten. De film herbergt vele elementen uit verschillende hoeken maar is in alles toch vooral een eigenzinnige, romantische vertelling.

Een monster met gevoelens en zelftwijfel is natuurlijk niet uniek, maar Anapour weet met haar fictieve Bad City een memorabele setting te creëren om middels deze hoofdpersoon thema’s als kwetsbaarheid, rechtvaardigheid en empowerment met maatschappij-kritische toon te exploreren.

Omdat het zich, ondanks de oorsprong en filmlocatie in de VS, toch in Iran afspeelt en Farsi als voertaal wordt gehanteerd, dragen de daarbij opgevoerde culturele verschillen alleen maar bij aan deze exploratie. Het zwart-wit lijkt eerder aangewend vanuit soberheid dan dat het esthetische meerwaarde lijkt na te jagen, maar zeker in het duister geeft het Bad City een mysterieuze sfeer van verlatenheid en verderf mee.

The Girl betreedt dat podium aanvankelijk als een vigilante-achtig type vampier, een roofdier met haar eigen morele code maar wordt steeds genuanceerder geportretteerd als een vrouw die zich geconfronteerd voelt met haar eigen kwetsbaarheden en innerlijke strijd, wanneer zij James Dean-epigoon Arash op een presenteerblaadje opgediend krijgt.

Ondanks grote thema’s blijft het verhaal (gelukkig) klein en persoonlijk. The Girl zelf is werkelijk een prachtige verschijning met een oogopslag om verliefd op te worden maar die je na twee keer knipperen ook minachtend kan doodstaren. Perfecte casting en mooi acteerwerk van Sheila Vand. Sinds Låt Den Rätte Komma In niet zo kunnen invoelen met de isolatie en verlangens van een vampier.

Ten slotte nog de scene in de slaapkamer benoemen, als The Girl en Arash samen naar Death van White Lies luisteren. Ontluikend romantische toenadering, waarbij je de tintelingen en ademhalingen van de personages haast kunt voelen. Prachtig.

Dikke 4*

Die Fransen.

Verantwoordelijk voor een kwalitatieve stroom aan viscerale horror begin jaren '00, maar ze lijken ook een klein patent te hebben op dit soort prenten: een uitgekauwd uitgangspunt (groep mensen in een bus meets inteelt-kannibalen), vermengd met een nonsensicaal subplot (vrouwelijk volleybalteam), overgoten met een absurdistische niets-is-te-gek-humoristisch sausje.

Het recente Le Manoir (2017) deed exactement hetzelfde, met een vergelijkbaar resultaat, al lijkt Girls With Balls het met een beduidend kleiner budget te moeten doen. Visueel oogt het wat goedkoop, de scenes rondom het busje ogen nog een beetje gestileerd en de gory effecten zijn aangenaam cartoonesk (al heb je het na het derde ontploffende hoofd ook wel een beetje gezien), maar verder veel knulligheid in camerawerk, met name in de actiescenes. Ook jammer dat mede daardoor de volleybalscenes (zowel op het veld als in de strijd) echt totaal niet overkomen: dan duizend keer liever de (slechte maar functionele) CGI van een Shaolin Soccer, ik noem maar wat.

Ander groot verschil is dat deze film een paar personages eruit laat springen, maar dat het voor de rest een vrij homogene groep meiden is, waar Le Manoir veel lol kon putten uit de verscheidenheid van rollen en stereotyperingen. Plus die coach, die kon ik gewoon niet smaken. Brengt zijn belachelijkheid veel te "grappig", terwijl ik dit soort absurditeit leuker vind naarmate het gewichtiger geserveerd wordt. De troubadourende cowboy was een leuke toets, maar kan ook niet voor geschater zorgen.

Mijn humor zal het nooit écht worden, maar hoe minder serieus een dergelijke film zichzelf neemt, hoe groter de glimlach waarmee ik dit kan aanzien. 2,5*

Gedurfd en laf tegelijk.

Shyamalan trekt de eigenzinnige lijn van zijn origin story door. Voortbordurend op Unbreakable is dat geen verhaal van spektakel of de grootse gebaren, al mogen sommige scenes er zeker zijn en wordt er iets meer uitgepakt met de onvermijdelijke confrontaties tussen onze (anti-)helden en villains.

De kennismaking tussen The Beast en The Overseer leidt tot onmiddellijke spanning tussen de twee die de film een goede impuls geeft. Als je echter verwacht dat Shyamalan de twee delen hiervoor gebruikt heeft om een langverwachte stand-off te laten knallen, blijf je sowieso op je honger zitten. Toch is het te bewonderen wat hij hier wel probeert te doen.

In feite is het vintage Shyamalan om toch weer het tapijt uit te trekken onder delen van het verhaal die je dacht door te hebben. Ook laat hij zich niet afleiden door zijpaden die kunnen leiden naar de elementen die we kennen van het genre: de actie, de grootsheid, het theatrale. Nee, hij vertelt het verhaal op zijn eigen manier, duikt in de psyche van zijn personages om daar - en in het hoofd van de kijker - verwarring te zaaien, alvorens zijn eigen origin story within an origin story vorm te geven. Gedurfd.

Echter: hij heeft té veel tijd en zetten nodig om er te komen. Deels omdat veel van wat in Unbreakable zorgvuldig was opgebouwd, eerst weer afgebroken moet worden, vóór hij bij zijn conclusie kan komen. Ook verspilt hij veel tijd met uitleg van wat bekend verondersteld mag worden. Het haalt het tempo eruit (niet per se erg; dat was deels de charme van Unbreakable) maar voelt daardoor ook geconstrueerd aan (wel erg). Als bijvoorbeeld Joseph en Elijah's moeder hun eigen visie of bevindingen ook van comic-bookstructuren voorzien, voelen ze teveel als marionetten van Shyamalan; dienen ze te opzichtig om het plot een duwtje in de goede richting te geven.

Daarbovenop krijgt McAvoy wel erg veel ruimte om zijn kunsten te showcasen. Je kunt het Shyamalan nauwelijks kwalijk nemen: McAvoy is een held en levert hier een haast onmenselijke prestatie af in zijn vloeiende shifts tussen identiteiten - hoewel er tussen personages meer gecut wordt dan je zou willen. Het is twee keer zoveel en bijtijds ook twee keer zo imposant om te aanschouwen, maar het voelt ook als een wat verplicht nummer: "Een sequel is hetzelfde, maar dan méér". Zonde, omdat Shy zich juist van vaste formats wil ontdoen.

Het einde had de grandeur van een climax echt verdiend. De obligate dubbele bodems die we hier geserveerd krijgen getuigen zeker van creativiteit; ze geven wederom een frisse, warse draai aan (waar we bekend mee zijn van) het genre. Tegelijk staan we na veel gehaspel toch weer op hetzelfde punt als aan het einde (of eerder: het begin) van Unbreakable. Of het de deuren naar meer sequels openzet blijft handig in het midden; ik had van Glass liever een solide eindpunch verwacht. Had zonder meer gekund, zelfs binnen zijn eigen universumpje.

Hij had 15 jaar om een magnum opus te metselen maar heeft nog altijd alleen de oprit klaar. 3*

Vrij geinig filmpje.
Dronkenlap-met-gebroken-hart Wes belandt in een toiletgebouwtje waarin het enige andere hokje bezet wordt door een curieus wezen uit de koker van Lovecraft, met de stem van Simmons. Die blijkt het een en ander van Wes te weten en blijkt hem uiteindelijk nodig te hebben voor een soortement van missie.

Kwanten, die Wes speelt, is niet de meest begaafde acteur maar weet zich uiteindelijk toch redelijk staande te houden op de vierkante meters van het groezelige toilet (enkele flashbacks en Under The Skin-achtige droomvisuals daargelaten). De dualiteit van zijn karakter (wat heeft Wes allemaal op zijn kerfstok?) verschaft de film op de valreep nog een dubbele laag, maar - zeker gezien het komische gehalte doorheen het geheel - kijk en interpreteer je deze het liefst zo luchtig en eenduidig mogelijk. 3*

Te flauw.

Lang blijft het redelijk ongewis waar je nou naar zit te kijken. Veel dialoog lijkt gespeeld en ook de intermezzo's van Henry van Loon dragen bij aan een semi-fictief karakter. Toegegeven: Van Loon maakt dat er af en toe nog wat te lachen valt maar de band zelf teert teveel op insider-jokes en flauwiteiten om gecharmeerd van te raken. De serieuze noot bestaat ook niet uit veel meer dan "we geloven zoveel in onszelf" en "nu moet het dan toch echt gaan gebeuren". Je krijgt ook weinig kans om er in meegenomen te worden omdat ieder greintje talent - mocht het aanwezig zijn - niet op het scherm getoverd wordt. Als kijker word je er simpelweg te weinig bij betrokken.

Wat rest is veel gebazel en grootspraak, terwijl de zo begeerde doorbraak nooit met talent of charisma gestaafd wordt, slechts met repetitieve, holle praat over ambitie. Des te pijnlijker als na wat gegoogle de band dus daadwerkelijk blijkt te bestaan. Als geinig onderonsje had je deze home-video nog kunnen plaatsen; nu blijft de bedoeling je compleet vreemd. Het beperkt aantal stemmen zal voornamelijk van fanboys (inclusief bandleden zelf) bestaan, anders kan ik het hoge gemiddeld niet verklaren.

1,5*

Het blijven nog erg vervreemdende ervaringen voor mij: Miike-films. Wat Gozu betreft is dat zeker positief.
De opening waarin Ozaki's...'labiliteit' wordt laten zien is werkelijk hilarisch (een auto ontworpen om Yakuza's te vermoorden...een Yakuza-auto. Hoe verzin je het?). Wat volgt is een surrealistische vertelling die me ergens aan Alice in Wonderland deed denken. Minami in Miike-land.
De heerlijk geschifte personages en bizarre gebeurtenissen compenseren het lage tempo van de film, dat daardoor nergens stoort.
Complimentje voor de hoofdpersoon die Minami speelt, de onwerkelijkheid van alle gebeurtenissen valt constant van zijn gezicht te lezen, en heeft mij gedurende de hele film laten glimlachen. Fantastisch hoe hij boven zichzelf uitstijgt en de Boss uitschakelt (om niet te spreken van de manier waarop, zal ik ooit nog normaal soep kunnen opscheppen ). En dat (bijna-)eindshot, met de drie tandenborstels, een happy end zoals ik dat nog nooit gezien heb. Uniek, zoals zowat alles wat ik tot nu toe van Miike heb gezien. Ik weet niet altijd wat ik ervan moet vinden, maar juist dat effect weten weinig regisseurs teweeg te brengen, en ik kan er steeds meer waardering voor opbrengen. Krijg vooral ook zin om films als Ichi en Audition, die ik aanvankelijk laag waardeerde, te herzien.
Uniek, vervreemdend en komisch in al zijn onzinnigheid. Ik kan hier wel aan wennen. 4*

Niks voor mensen met smetvrees.

Der goldene Handschuh is viezigheid voorop. Een kleine twee uur kijk je over de schouder van Honka en word je ondergedompeld in zijn (kleine) wereld, gevuld met plakkende haren, volle asbakken, vergeelde muren, glazen die kwistig en slordig vol schnapps geschonken worden en oude, vlekkerige kleding, waar je de geur van oud zweet bijna in kunt ruiken. En net als de setting hangen ook de personages van de laatste restjes verlopen eigenwaarde aan elkaar. De kroeg uit de titel wordt goed bezocht, maar je wordt al depressief van de gedachte er tussen te moeten staan.

Honka is misschien wat jonger en minder verlept dan zijn medestamgasten, hij past er perfect tussen: vettige huid en kromme rug met een gemankeerd loopje en kinderlijke intelligentie. In de openingsscene moet hij zich ontdoen van een lijk in zijn krappe zolderkamer en zijn klungeligheid zou bijna aandoenlijk kunnen zijn, alsof de dame in kwestie per ongeluk aan haar eind gekomen is. Niet dat Honka een berekende, intelligente moordenaar is. Of eentje met idealen, hoe scheefgegroeid ook. Uit zijn wandaden spreekt een moedeloze onmacht en frustratie, met zijn beperkingen en alcoholverslaving als belangrijkste katalysatoren. Akin heeft zijn best gedaan om hem weinig houvast voor sympathie mee te geven en Dassler speelt simpelweg perfect.

Het maakt Honka als spil en de film als geheel tot een intrigerende maar naargeestige inkijk. Boeiend, en op weerzinwekkende wijze fascinerend om naar te kijken, maar voelt tegelijk ook een beetje doelloos. Ook de registratie is droog, sober en doet op een ijzige manier wel recht aan de walgelijkheid van zijn daden maar soms zou je willen dat bijvoorbeeld de soundtrack of montage het wat meer schwung zou geven. De Duitse smartlappen willen aanvankelijk nog wel een droogkomische noot verzorgen; het is duidelijk niet de kant die Akin op wil. Hoogstens zijn er nog een paar situaties die komisch aandoen, maar dan lijkt het toch vooral een neveneffect te zijn, het is voornamelijk droefgeestigheid en walging wat de klok slaat. Zo zwartgallig als een Seul Contre Tous wordt het niet, maar ik moest er vaak aan denken.

Volledige inzet op smerigheid in verschijning, het geeft de film een vol punt extra. Verwacht geen gore en al helemaal geen spannende kills - heel goed dat horror niet als genre vermeld staat -, dit is eerder een macabere en onhygiënische variant op Man Bijt Hond met onderbegaafde moordenaar-om-de-hoek als onderwerp. Fascinerend om te zien maar (hoeveel moeite er ook gestoken is in de psychologische aansturing in plot) ook een beetje leeg en onopgesmukt. 100% de bedoeling, maar je moet er wel van houden. 4*

Goede film.

Voornamelijk een sterke rol van Affleck. Misschien niet de meest geschikte voor de rol, maar hij staat zijn mannetje. Kan me niet herinneren hem ooit zo sterk een rol te zien vullen. Waar zag ik hem ook in? Gerry, Ocean's Eleven? Hoogstens in Out of the Furnace wist ie een beetje indruk te maken. Toch ga ik meer van hem opzoeken.

Hij is de enige die een geloofwaardige brug kan slaan tussen de twee gezichten van deze film; die van het sentiment en de harde onderwereld. Van invoelend naar gewelddadig. Overige personages blijven een beetje in de oppervlakkigheid hangen. Affleck verbaast echt met zijn talent te schakelen tussen de twee.

Verloop van de film is een beetje hakkelend (vreemd dat de eerste zaak op een gegeven moment afloopt en van een groter plaatje deel uit moet gaan maken) en suf, met name de ontknoping. Deed mij een beetje denken aan The Tall Man (2012), die vergelijkbare motieven al even omslachtig in het plot verwerkt had. Vanuit een gezaghebbende functie als politie-officier moet bescherming van de kinderen toch efficiënter - om niet te zeggen legaal - te bewerkstelligen zijn, zou je denken.

Film is vooral sfeervol en dat maakt een groot verschil. Audiovisueel een beetje saai maar met relatief veel goede, gelaagde dialogen. Mooie scene in de auto als Affleck de junkmoeder probeert te paaien en Monaghan haar afkeer niet kan verbergen. Boeiend genoeg met een paar aardig broeierige scenes, maar heel veel meer dan middelmaat wordt dit niet. 3*

Ik kan hier inmiddels toch vrij weinig mee.

Ooit blijkbaar wel, want ik verbaas me over de score die ik hier had staan. Puberteit, een nauwelijks ontgroeide gevoeligheid voor plat machismo en een (weliswaar heroplevende) voorliefde voor Cage, anders kan ik het niet verklaren.

Moeilijkst te behappen vind ik nog wel dat een film met dit onderwerp nauwelijks noemenswaardige achtervolgingen bevat. Er lijkt meer aandacht te zijn voor een nogal oninteressante generatiekloof tussen personages, een overvloed aan opzichtige filters die de auto's meer moeten laten blinken en vooral veel gaapverwekkende humor, in plaats van waar het om draait: actie. Perfecte premisse om flink mee uit de bocht te vliegen maar men blijft wat stapvoets tussen de lijntjes rijden.

De romance lijkt er vooral tussen geplakt om Jolies rol überhaupt bestaansrecht te geven, zoals ieder personage zijn scene/momentje lijkt te krijgen, zonder dat er ook maar eentje uitspringt. Je zult van auto's moeten houden en bereid zijn voor de speellengte daarop te teren, want verder valt er maar bar weinig te beleven. Was de film zelf maar weg in 60 seconden.

1,5*

Oef.

Ik heb de vervelende gewoonte om films en series af te kijken. Bij sommige series raak ik dus verwikkeld in een verhaal waarvan iedere scene steeds meer duidelijk wordt dat het niet mijn ding is, maar krijg ik mezelf niet zover het opzij te leggen. En dan zijn het zes lange uren.

Na Broadchurch was ik groot fan van Tennant, en Michael Sheen heb ik ook altijd een charismatisch acteur gevonden. Hier zitten ze echter vast in flauw-komische vertelling die het SchoolTV-niveau nauwelijks ontstijgt.

Fantasy dat een simpel goed-kwaad verhaaltje weinig creatief en vooral een beetje willekeurig uitwerkt. Je snapt soms totaal niet waarom of hoe gebeurtenissen voltrekken of vijanden verslagen worden; het gebeurt simpelweg. De voice-over voorziet alles nog van wat extra uitleg, waardoor je eigenlijk nog onverschilliger achterover gaat leunen.

De slechte effecten mikken op camp maar blijven storend lelijk om te aanschouwen en de soundtrack bestaat uit vrolijk-irritante riedeltjes. Enige wat de film overeind houdt zijn de decors en kostuums, al geeft het ook te denken dat hier veel geld in lijkt te zijn gestopt.

Alles aan Good Omens wordt met bewonderenswaardig smakelijke overtuiging gebracht, het kon bij mij echter weinig weerklank vinden. Als de kinderlijke toon je na een aflevering niet tegenstaat, heb je waarschijnlijk een fijne serie voor de boeg. Ik ben blij het achter de rug te hebben. Imdb-gemiddelde is onbegrijpelijk. 2*

Vervelend.

Mede geschreven door Baruchel, die grijzige vanilla dude, die deze vast heeft neergepend (en zichzelf maar even een lekker vuilbekkende bijrol heeft gegeven) om indruk te maken bij vriendje Seth Rogen.

Humor lijkt de puberale scheld-vibe van films als This Is The End, Superbad en Pineapple Express te willen vangen, maar het voelt te random, en te bedacht. Bovendien is het verweven met een hol liefdesverhaaltje en een slap aftreksel van een sportfilm.

De film doet erg zijn best om grappig, spitsvondig en gewelddadig te zijn maar komt vooral onoprecht en gemakzuchtig over. Veel compilatiescenes, veel tijdsprongen, weinig aandacht voor personages, diepgang in dialogen of opbouw in spanning rond de sport. De slo-mo’s en soundtrack zijn al even opportunistisch ingezet.

De film mist hart, en een zoekende Scott die zijn best doet om een aandoenlijke hoofdpersoon neer te zetten is gewoonweg veel te mager. Sommige scenes op het ijs (vechtscenes uitgesloten) zijn best knap vastgelegd, Schreiber maakt er nog wat leuks van en toen die Russen de beachbalgrap gingen uitleggen moest ik lachen. Verder is het afzien. En snel vergeten. 1,5*

Aardig filmpje.

Ondanks dat het er een beetje dik bovenop ligt hier en daar, boeit het wel. Komt natuurlijk vooral door het personage van Eastwood en hoe zijn vooroordelen langzaam tussen zijn vingers door glijden. Vind Eastwood het overtuigend neerzetten, al lijkt me de rol ook niet te moeilijk.

Het verhaal vermijdt de clichés niet - en dat levert wat vervelende scènes op. Wat te denken van de kluchtige confrontatie met de twee negers die het buurmeisje lastig vallen. Of de Karate Kid-achtige ontwikkeling tussen Walt en buurjongen.

Toch is het de ontegenzeggelijke charme van Walt als protagonist, die vrijwel iedere scène van een droogkomische ondertoon voorziet. En daarmee dus ook het cliché van het verhaal als geheel ietwat naar de achtergrond dringt.

Zal nooit mijn regisseur worden, vrees ik maar de vloekende nukkige brombejaarde Walt is een personage dat een voor de rest nogal saaie en versleten film tot een voldoende tilt.

3*

Heerlijk.

Wes Anderson maakt heerlijke films; eigenzinnig, barstensvol sfeer en visueel met ongelooflijk veel gevoel voor detail. Toch blijven zijn films vaak (emotioneel) op afstand, waardoor het me zelden écht raakt. Hetzelfde geldt voor zijn humor, immer garant voor een karakteristieke grijns of glimlach maar nooit voor de volle schaterlach. Het is een schippering tussen drama en humor die nooit aan een kant uitslaat en daarmee voor mij vaak een net-niet-het-onderste-uit-de-kan-gevoel oproept, al weet hij met beide middelen altijd zijn eigen signatuur neer te zetten.

Anders is dat bij The Grand Budapest Hotel, waar hij het drama nagenoeg compleet opzij schuift en voor de lach lijkt te gaan. Een duidelijke keuze, en het levert een wat overtuigendere film op. Een comedy, zo je wil, die mij voorbij mijn aanvankelijke scepsis (Anderson = meer van hetzelfde) dwong en gaandeweg meerdere lachsalvo's wist te ontlokken.

Als hij dat dan weer aankleedt met zijn gebruikelijke visuele rijkdom, opmerkelijke personages en een soundtrack die, hoewel wat kolderiek hier en daar, het tempo én de sfeer van zijn verhaal perfect onderstreept; ja, dan denk ik dat de sterkste, of in ieder geval meest overtuigende Wes Anderson in tijden gezien heb. 4,5*

Meesterlijk.

Rome. Sorrentino laat ons arriveren met een groep Japanse toeristen en neemt ons gedurende een ruime twee uur bij de hand, waarin we samen met zijn protagonist Jep Gambardella de stad en haar beau monde gade slaan. Along the way brengt hij ons in contact met zowel alle schoonheid die het stadsleven rijk is, als alle vergankelijkheid en leegte die er vaak achter schuilgaat. Op overtuigend weloverwogen wijze weet hij een eerbetoon aan het eerste in verzoening te brengen met het tweede. Sterker, de twee zijn volgens Sorrentino onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Als koning van het mondaine leven, laaft Jep zich met overgave aan hedonistische genoegens. Hij wordt stijlvol geïntroduceerd aan het einde van een 5 minuten durende party-sequentie, waarin hij vanwege zijn 65ste verjaardag geëerd wordt. Een fantastische scene, overtuigend en met gevoel voor timing in beeld gebracht. Bombastische muziek, aanstekelijke uitbundigheid en een camera die als een feestganger door het gedruis heen beweegt en terloops de belangrijkste personages de revue laat passeren. We zijn pas een kwartier onderweg maar Sorrentino weet je aandacht op betoverende en bovenal gedurfde wijze vast te pakken.

Wanneer het dansfeest zijn piek lijkt te bereiken, neemt Jep enkele passen uit de danslijn, terwijl het beeld vertraagt, de muziek verstomt, en een voice-over zijn personage haast op meta-niveau onderscheidt van de feestende massa om hem heen. Een monumentale introductie van een observerend karakter, de rest van de film werkelijk weergaloos neergezet door Tony Servillo. Hij is onze uiterst competente reisgids de komende twee uur en in ieder shot waarin hij te zien is (en dat zijn ze nagenoeg allemaal), druipt zijn charisma van het scherm.

Al snel merk je dat Sorrentino niet kiest voor een rechtlijnig narratief maar eerder voor een wat dromerige aaneenschakeling van situaties, portretten en observaties, waarbij hij zich maar al te graag verliest in ogenschijnlijk arbitraire details en verhaaltechnische zijpaden. Niet alleen kan hij hierdoor zijn ideeënrijkdom ten volle over de kijker heen storten, het verschaft hem de ideale vrijheid om langs een pad van extremen (rijkdom-armoede, hoop-teleurstelling, idealisme-hedonisme, leven-dood, kunst-kitsch, liefde-leegte) een soort universele waarheid aan te raken zonder grootsprakig of moralistisch uit de hoek te komen. Daarmee ontstijgt hij het niveau van de gemiddelde anekdotische film en raakt hij dichter aan het werkelijke leven dan menig andere film, of kunstwerk wat dat betreft.

Hoe Sorrentino zijn argumentatie (als hij al een standpunt inneemt) verbeeldt, is een cinematografische beleving die je moet ondergaan. Maar hoe hij dingen als kleur, contrast, kadrering, dialoog, muziek en belichting aanwendt om zijn visie vorm te geven, heeft bij onderstaande diepe, diepe indruk gemaakt. Na ruim twee uur ontwaak je, al varend over de wateren van Rome, uit een ervaring die voelt als een koortsdroom. Maar wel een die bol staat van het leven. 5*

Grease werkt bij mij een beetje zoals religie: krijg je het met de paplepel ingegoten op jonge leeftijd, is de kans dat het beklijft aanzienlijk groter. Want Jezus, hoeveel blijheid kan een mens aan zeg. Toch bezwijk ik nog steeds voor de opdringerige vrolijkheid en het gelikte charisma van deze romantische high-school musical met screwball-elementen. Het zal, naast een select groepje jeugdfavorieten, de film zijn die ik het vaakst heb gezien ooit.

Van de openingstune van Valli (met gekkige animatie) tot het onzinnige moment dat Danny en Sandy met opstijgende auto hun wuivende vrienden uitzwaaien, en alle giechelende onschuld en wannabe-stoerdoenerij ertussenin; ik kan het allemaal naadloos meepraten en -zingen. De film is nooit spannend, zelden écht grappig en muzikaal zo cheesy als maar zijn kan, maar de pretentieloze overtuiging waarmee het girl-meest-boy verhaaltje geserveerd wordt, valt ook haast weinig kwalijk te nemen. Ja, dat het allemaal wel érg lieflijk en rooskleurig smaakt, dat er totáál geen scherp randje aan heel de film zit - of, als je een echte zuurpruim bent: dat de anti-feministische moraal tegenwoordig natuurlijk niet meer door de beugel kan -, maar de insteek om ook maar enigszins vinnig uit de hoek te komen heeft het dus ook totaal niet. En ik heb (je zou kunnen zeggen: gelukkig) op jonge leeftijd al geleerd om die übergepolijste en onbezorgde vorm van vermaak te omarmen voor wat het is.

Overige minpuntjes zijn de scenes die de lange speelduur toch wat onrecht aandoen, zoals het nummer gezongen door Rizzo of de wat langzamere nummers van Danny en Sandy. Snoepen toch af van de joie-de-vivre van het geheel, hoezeer de dip in de liefde ook nodig is voor het verhaal. Ik leefde toch altijd weer even op, als Danny struikelt op de track, Sandy hem geschokt te hulp schiet ("Danny!"), en ze samen die jock uitlachen. Was ik weer happy. Want daar moet deze film voor zorgen. Zo ongegeneerd mogelijk. 3*

Wat een verrassing.

Saulniers gebrekkige debuut kan onder twee geslaagde producties weggemoffeld worden, want na Blue Ruin is ook Green Room een spannende film, die verrast met geloofwaardige en voelbare escalatie, wanneer een jong bandje in een crisissituatie met neo-Nazi’s verzeild raakt.

Een handvol protagonisten gaat de dreigende overmacht duidelijk de pet te boven. Ingesloten en in patstelling moeten zij de wanhoop onderdrukken en op zoek naar een uitweg. Met goede, benauwende sfeer tot gevolg, die crisismomenten en adempauzes in balans houdt.

Sterk aspect daarbij zijn de dialogen: treffend, to the point en met goede delivery van zo’n beetje iedereen. De sfeer van iedere scene wordt er goed door versterkt, of het nou paniekschreeuwen zijn, onbeheerste kalmte tijdens onderhandelingen, of een afgepeigerd gemompel als er gehergroepeerd wordt.

Visueel vrij sober en de soundtrack wordt een beetje ondergesneeuwd door de agressieve muziek, al werkt die het opgefokte sfeertje goed in de hand.

Puike film. Weinig foutjes, mist misschien nét wat scherpe randjes of verrassingen voor een echte topper. 4*

Kill your darlings.

Toegegeven, de aaibaarheid van de mogwai overleeft de tijd goed. Helaas geldt dat slechts deels voor de (dosering van) de humor in deze film. Zeker naar het einde toe gaat het steeds meer over de top en verandert jeugdsentiment goeddeels in een opeenstapeling van flauwiteiten.

De film voelt langgerekt en mijns inziens komt dat door twee dingen. Allereerst wordt er onnodig lang toegewerkt naar de introductie en overtreding van de regels omtrent de mogwai/gremlins. Ten tweede, als het balletje eenmaal aan het rollen wordt gebracht, is er nauwelijks meer sprake van ontwikkeling, slechts herhaling. Goed, het loopt in aantallen steeds meer uit de hand, maar de grapjes blijven hetzelfde.

Horror als genre-aanduiding blijft ook een discutabel punt, al zal het meer als waarschuwing voor de kleintjes gelden. Meer dan wat slijm en een hoofdwond hier of daar hoef je niet te verwachten, om van spanning nog maar te zwijgen.

Van schaterlachen is nauwelijks sprake, van achter een kussen wegduiken nog minder; al dacht ik daar als kind duidelijk anders over. Vind het herwaarderen van dit soort jeugdfilms altijd lastig maar ik kan m nou eenmaal niet meer voor de eerste keer kijken, laat staan als kind. Sterretje eraf dan toch. 2,5*

Vermakelijk.

Er is altijd wel een element van cheesiness in de films van Wingard die ik tot nu toe heb gezien. Een deel van de film dat een beetje goedkoop aanvoelt, maar altijd ook aangevuld wordt met aspecten die wel op orde zijn. Je kan je bijtijds afvragen of dat deel opzettelijk verwerkt is, of simpelweg fout. Hier hetzelfde verhaal: netto redelijk vermakelijk, maar onderweg kom je toch genoeg dingen tegen waarvan je denkt: meent ie dit nou.

Afschuwelijke soundtrack. Voorop. De hele tijd zo prominent aanwezig ook, met als hoogtepunt Stevie B's Because I Love You. Zo enorm fout. Let wel: typisch dus zo'n voorbeeld waarvan de foutheid een charmant aandoenlijke werking heeft, maar je weet gewoonweg niet in hoeverre Wingard je ermee zit te fucken.

Ook het verhaal kent vanaf de start een transparante, maar verwarrende opzet, met Stevens die zijn rol van gladjakker vlekkeloos neerzet en geen twijfel laat bestaan over de verdachte ware aard van zijn personage, maar zijn ware herkomst of motieven blijven lange tijd verhuld. Wingard investeert en bouwt op, maar als dan blijkt dat hij 'een medisch experiment is', 'geprogrammeerd om zich van losse eindjes te ontdoen', krijg je toch een beetje het gevoel met een kluitje in het riet gestuurd te zijn.

Zelfde als je middels de military police een beetje meekrijgt hoeveel gewicht eraan Stevens' persona hangt: drukke telefoontjes waarbij iedereen binnen deze en die radius moet komen opdraven en uiteindelijk staan er twee busjes voor de deur. Ook de lokale sheriff heeft het te druk om te helpen. Terwijl alle moeite om bij het gezin in een goed blaadje te komen er ook mee om zeep geholpen wordt. Waarom immers zo veel vertrouwen winnen, als hij er uiteindelijk toch voor kiest vader en moeder koelbloedig om te leggen?

Zeker wanneer we ons in het Halloween-maze gaan bevinden (wat er ook maar met de haren bijgesleept lijkt te zijn), lijkt Wingards gemakzucht de overhand te krijgen. In de luren gelegd door twee kids, na een klein legertje aan special units. Tot en met het einde blijft echter onzeker of hij hier de jaren '90 middelmatigheid van een gemiddelde Michael Dudikoff-productie op de hak neemt, of dat hij simpelweg verzaakt erbovenuit te stijgen.

Kort gezegd vermaakt het dus allemaal prima, maar als je na het afglijdende laatste half uur wat bedrogen achterblijft, lijkt het met terugwerkende kracht toch allemaal wat minder om het lijf te hebben. Terwijl hij ons lange tijd aan de goede kant van zijn cheesiness wist te houden. 3*