Opinions

Horror is werkelijk het enige genre dat leuk blijft naarmate de films slechter worden. Het is moeilijk om er de vinger op te leggen, maar hoewel ik (in mijn eentje) wel vijf keer hardop heb gezegd wat een slechte film dit is, heb ik er toch van genoten.

Veel bezwaren die ik had bij Hostel, komen terug bij Cabin Fever. Vervelende, luidruchtige en typisch Amerikaanse tieners hebben domme gesprekken en doen domme dingen. Het verhaal valt bijna om zo onevenwichtig en de spanningsboog is nagenoeg afwezig.

Het fijnste gedeelte is het middenstuk, na het irritante kennismakings half uur en voor het overdreven einde. De net ontdekte ziekte, de angst voor besmetting en enkel bloederige shots. Nooit genoeg om je bloeddruk te verhogen, maar wel aardig weg te kijken.

De film schiet tekort op vele, vele vlakken (nogal obvious gebruik van 'spannende' geluidseffecten, onsamenhangend script, slechte dialogen, stereotype karakters en wat overacting hier en daar) en zal bij mij nooit als kwalitatief goede film uit de bus komen. Toch heb ik een zwak voor makkelijke horrorpulp als dit. 2*

Leuk tussendoortje.

Lijkt me handig vooraleerst te vermelden niet bekend te zijn met oude silent movies. Dat The Call of the Cthulhu dan zichtbaar een 'na-maak van' is, stoorde mij dan ook geenszins.

Sterker, ik vond de belichting juist erg goed en de krassen wel een geinig stijleffect. Verder ook intensifiërende kaderkeuzes en prachtige decors. Ostentatief in alles, maar dat is in deze stijl geen punt, juist wenselijk. Gek genoeg bleven vooral de acteurs daarin een beetje achter; had nog overdrevener gemogen.

Lekker sfeertje hier en daar, te ludiek om echt spannend te worden maar dat is grotendeels te charme van het filmpje. 47 minuten klein vermaak. 3*

Uitstekend.

Gedurfde (dubbel)rol van Brewer. Zowel on- als offline weet ze zeer overtuigend over te komen. Wulps en uitdagend als Lola, maar vooral als Alice die machteloos moet toezien hoe haar account en leven geïnfiltreerd en overgenomen worden, is ze indrukwekkend. De film behandelt de paranoia en angst heel goed stapsgewijs; het is Brewers uitmuntende vertolking die het echt voelbaar maakt.

Visueel ook zeer verzorgd, hoogstens een beetje veilig. Kan het altijd wel waarderen als een visuele stijl bij een neerwaartse spiraal mee ontwikkelt; een beetje meer distortion in de tweede helft had hier goed gepast. Maar fijn kleurgebruik, verzorgde mise-en-scene en ook qua camera en kadrering in ieder geval doordacht.

De rollen van Barney en Tinker voelen wat plat aan en ook de moeder en broer worden slechts zijdelings wat emoties toegestopt, maar de hoofdlijn is boeiend en spannend genoeg om daar niet over te klagen.

Einde is perfect. Ik snap niet wat hier meer aan uitgelegd of getoond moet worden. Je mist misschien een big reveal of eindbaas maar dat is helemaal niet de inzet van de film. Nee, is prima zo.

Erg fijne film die de ontreddering en angst van identity theft tastbaar op scherm zet. 4*

Waarom?

Gilligan had het perfect voor elkaar, maar kan zijn creatie niet laten rusten. Breaking Bad was af, misschien wel de meest affe serie die er was. Het wroeten in bijpersonage Saul en nu de toevoeging van Pinkmans epiloog: zaten we daar nou echt op te wachten? En ook al is El Camino, net als Better Call Saul, wel een stilistisch verlengstuk van de originele serie, maar heeft het gewoon minder te vertellen, geen urgente inhoud.

Je waant je wel even in de wereld van BB, ook al oogt de hele cast te verouderd en/of aangekomen voor een direct vervolg. Er zit wel weer wat quirky droog dialoog in, enkele sfeervolle time-lapsen en het vertrouwde gespeel met flashbacks (alternatieve takes uit de serie versus nieuw opgenomen materiaal - het verschil is te zien): het oogt als BB, maar het voelt niet meteen als BB.

Jesse had een perfect einde in de serie. Het verhaal weer oppikken na zijn ontsnapping voelt als een overbodige akte, die tevens erg pragmatisch van aard is ingevuld. Ja natuurlijk, hij mag niet gepakt worden, heeft geld nodig en moet constant zijn sporen uitwissen. Maar het vindt allemaal plaats in de aftermath van de piek van de serie, en El Camino doet bewust geen moeite om dat hoogtepunt te benaderen maar serveert een extra fade-out.

Het zal een soort eerherstel voor Jesse Pinkman moeten voorstellen. Gilligan had hem zo shitty behandeld in de serie en vond dat de jongen alsnog zijn rust mag vinden. Niet vervelend om uit te zitten, maar de echte fans vonden Jesses nieuw verworven vrijheid en open einde waarschijnlijk al voldoende rechtvaardiging. Beetje zonde om dat einde alsnog in te vullen, ook voor Jesse.

Heerlijk sfeervol en wat mij betreft misschien wel de meest succesvolle synthese tussen horror en maatschappelijk engagement die uit de koker van Peele is gerold tot nu toe. Vermoeiend dat in de comments hier al snel een zeurderig geroezemoes ontstaat over het plichtmatige/opdringerige/met-de-haren-bijgesleepte woke-sausje, alsof zowel horror als zwarte kunst voor het eerst zou gedijen op elementen van counterculture, waar de uitgebouwde mythe van Candyman zich gewoon perfect voor leent. Wat mij betreft mag iedereen die zich hier stoort aan de geportretteerde wit-zwart juxtapositie of klassenverschillen zich eens achter de oren krabben, want veel meer dan een eerlijk (en welkom) product des tijds, lijkt me dit niet te zijn.

Het vergeet ook zeker niet een horrorfilm te zijn, want ook al vinden veel moorden en geweld zich technisch gezien buiten beeld plaats, DaCosta vindt in iedere scene wel een effectieve manier om spanning teweeg te brengen. De wat knullige manier waarop Candyman ten tonele gebracht moet worden (zeg zijn naam vijf keer in de spiegel) wordt eigenlijk perfect toegepast, al is het begrijpelijk dat mensen vallen over de randomness van slachtoffers omdat ze zogezegd geen deel van het verhaal uitmaken. Maar is dat niet de enige manier waarop volksboeman Candyman zijn terreur kan uitzaaien? Nee natuurlijk vallen die schoolmeisjes buiten de directe verhaallijn, maar ze zijn wel de perfecte naïevelingen die na het vernemen van de mythe elkaar uitdagen de spiegeloproep aan te gaan.

DaCosta kleedt de film ook visueel aan met enkele originele of stijlvolle vondsten, zoals de uitzoom voor kunsthandelares Finley om het leven wordt gebracht, de bijen die aan weerszijden van de spiegels lijken te zoemen, de cardboard animaties om de mythe tot leven te brengen en zelfs het obligate gebruik van spiegels (het meest clichématige motief in horror) wordt af en toe best sfeervol uitgewerkt.

Ik herinner me te weinig van het origineel maar voor mijn gevoel weet DaCosta’s vervolg niet alleen een waardige toevoeging te zijn, de uitbouw van de urban legend laat de deur open voor meerdere sequels, waarvan ik hoop dat ze er komen. 3,5*

Afschuwelijk. Knullig. Makkelijk.

Duidelijk niet waarom ik fan ben van het genre. Exploitatie van dit gemakzuchtige, sadistische kaliber dient wat mij betreft wel qua vorm, boodschap of welk andersoortige vorm van creativiteit dan ook, bijval te krijgen om gerechtvaardigd te worden; om voor filmkunst door te mogen gaan.

Ergens waardeer ik de pionierspoging om een mockumentary neer te zetten, maar de knulligheid van het acteerwerk haalt ieder greintje realisme onderuit. Met twee junglemissies, versneden met wat studio-verwikkelingen nóg zo’n gekunsteld geheel aan elkaar breien: pure onkunde.

Ik neem aan dat de slechte editing en afschuwelijk camerawerk door de vorm van blaam gezuiverd dienen te worden, maar het is gewoon vervelend om naar te kijken. De film leunt veel te veel op de gruwel die, aangezet door de ernst van voice-overs, close-ups en omineuze soundtrack, het gebrek aan creativiteit of zeggingskracht alleen maar duidelijker maakt.

Talentloze, goedkope productie die met de verkeerde dingen indruk wilt maken, het vermomt met twijfelachtige moraal en dat met misplaatste triomf uitdraagt. Het zal inherent aan het subgenre zijn, maar van dit niveau hoeft het voor mij niet. Lang geleden dat ik zo veel moeite had iets uit te kijken. 1*

Ludiek niemendalletje.

Grappig dat de premisse een bepaalde verwachting schept, die vervolgens ook exáct ingelost wordt.

Er wordt veel geacteerd in deze film; niet altijd even goed of standvastig en soms misschien iets te uitbundig maar wel constant vermakelijk. Leuk om te lezen dat de film als geheel werd opgenomen. Zet de feel van het toneel nog eens extra bij.

Waltz is (uiteraard) het leukste personage. Een broodnodig personage ook, anders zou de hysterie nog te serieus aanvoelen. Nu wordt het telkens bijtijds gerelativeerd en belachelijk gemaakt. De bijdragen van zowel Foster en Winslet zitten tegen randje, Foster is de enige die er net over gaat. Reilly heb ik nooit echt een goed acteur gevonden en ook hier weet hij de dualiteit van zijn personage niet volledig samen te brengen.

Dat er bepaalde dingen een klein loopje nemen met de geloofwaardigheid (het constant bijna-weggaan, ontwikkelingen van personages) mag de pret geenszins drukken. Dit is lekker pretentieloze filmpret die geen aardverschuivingen veroorzaakt maar kortstondig vermaakt. Goed vermaakt. 3,5*

I’ve fled from the past. From things you could never know or understand. Evil things... Evil!

Irena gelooft dat ze afstamt van een mythologisch kattenvolk en houdt manlief Ollie op afstand omdat ze vreest dat ze in een panter verandert als ze hem kust of zich anderszins opwindt. Een soort weerwolf-dilemma in microvorm, met alle thematiek van emotionele en seksuele oppressie van dien.

Ollie wuift de problematiek wat makkelijk weg, maar begint gaandeweg aan zijn standpunt én de houdbaarheid van zijn huwelijk met Irena te twijfelen. Wanneer hij zijn bedenkingen deelt met collega Alice, komt er wat schot in de zaak. Jaloezie schijnt namelijk eveneens een trigger te zijn voor Irena.

Er komt nog een psycholoog bij kijken en aan de hand van een panter in de dierentuin wordt er nog wat extra symboliek in de subtext verwerkt maar in feite is dit de reikwijdte van het plot. Misschien wat karig, maar de film lijkt meer te leunen op suggestieve sfeer (met mooie belichting, schaduwpartijen en redelijk subtiel onheilspellende muziek) dan op grootse ontwikkelingen of expliciet horrorspektakel. Een redelijk introverte insteek, zeker gezien het tijdperk. Voor mijn gevoel domineerden in de jaren ‘30-40 toch vooral de macabere en sensationele films (over mummies, dracula’s, weerwolven etc) het horrorhoekje.

Wel aardig om te zien. Geen schokkende gebeurtenissen of scenes die me lang bij zullen blijven maar toch een stijlvol geschoten film. Jaren na dato kijkt het misschien wat minder spannend weg en is veel dialoog uiteindelijk poeha om weinig; de ruimte die gereserveerd wordt voor sfeer en mysterie blijft niet zonder indruk. 2,5*

N.B. Hoorde ik daar nou (beetje aan het begin) hetzelfde melodietje als in de nursery rhyme van Elm Street?

Ik was genoeg onder de indruk van Oddity om ook gelijk de debuutfilm van McCarthy even op te snorren. En hoewel ik die uiteindelijk misschien iets te vaag vond, was het allesbehalve een teleurstelling.

Hoofdpersoon Isaac gaat akkoord met een wat dubieuze klus en belandt in een vervallen hut op een eiland om op een psychisch labiel meisje te babysitten. De losse plotelementen die je mondjesmaat toegespeeld krijgt roepen eigenlijk meer vragen op dan ze verduidelijken en al snel wordt je net als Isaac ondergedompeld in een situatie die steeds meer de vorm van een claustrofobische mindfuck begint aan te nemen.

Pluspunten zijn net als in Oddity de sfeertekening in cameravoering en geluid, de setting is een klein maar niettemin labyrintisch en vooral unheimisch gangenstelsel en hoewel ik de onthullingen vaak iets onbevredigends vond blijven hebben, juich ik het behoud van mysterie altijd meer toe dan een overmatige uitleg.

Spannend, sfeervol filmpje dat onder je huid kruipt met een handvol elementen die creepy as fuck zijn en voorlopig nog wel op mijn netvlies staan, zoals moeders lijk achter de gipswand en (het design van) het speelgoedkonijntje. Die had weliswaar geen hoofdrol maar ik krijg er nóg de kriebels van.
3,5*

Wel oké.

Ik vond dit eigenlijk een beetje een lieve gevangenisfilm.
Met boeven. En een bewaker die vriendjes wordt met de grootste slechterik. Zij zijn dan samen de leiders totdat er ontdekt wordt dat eerstgenoemde dus eigenlijk bewaker is. Maar dat die bewaker dan ook een beetje slecht wordt (want de slechterik is ook zo slecht nog niet en de goeien zijn eigenlijk ook een beetje slecht). Grappig dat men hier juist de hardheid en realisme prijst. Beetje bloed hier en daar doet blijkbaar toch zijn werk, terwijl ik dat zonder wat voelbare spanning maar leeg en gemaakt vond aandoen.

En dat mist deze Disney-gevangenis dus een beetje: spanning. In Natural Born Killers voel je tenminste nog de anarchie van een uitbraak/oproer. Een beetje daarvan had deze film net wat meer meegegeven. In plaats daarvan wil het wat opzichtig slim uit de hoek komen, met wat erg makkelijk geschreven wendingen, die nooit geloofwaardig op het scherm vertaald worden en je daardoor ook nooit volledig meeslepen.

Uitzitten is het devies, want de voorspelbaarheid slaat je naar het einde steeds meer om de oren. Het startpunt is leuk (bewaker wordt gevangene undercover), maar uitwerken blijkt een stuk moeilijker.

2,5*

Fikse tegenvaller (again).

Zo eens in de vijfhonderd films heb je er eentje die je al een tijdje uitstelt, dan eindelijk een excuus vindt om ‘m op te zetten en vollédig uit te zitten, om er vervolgens na afloop pas achter te komen dat je ‘m al eens gezien en gewaardeerd hebt. Zelden laat mijn geheugen me zó in de steek en hoewel de film te boek staat als een aaneenschakeling van indrukwekkende beelden, kan ik het ook de tweede keer niet echt memorabel noemen.

Bijna een kwart eeuw na dato blijft er toch niet heul veel van deze film overeind. Binnen de droomwereld vechten verouderde cgi en kitscherigheid om voorrang, waardoor de positieve punten (met name make-up, kostuums en de incidentele leuke vondst zoals de ingewanden-muziekdoos) vrijwel altijd door een slechte keuze (compositie, kleurstelling, belichting, kadrering, cameravoering) besmet of ondergesneeuwd worden. En dan blijken de beste visuele vondsten vaak ook nog eens gejatte kunstwerken (zoals het paard van Hirst, de trappengang van Giger en het schilderij Dawn van de Noorse Odd Nerdrum) of videoclips (Marilyn Manson, Madonna, Nine Inch Nails). Niet dat ik al die "liefdevolle verwijzingen" er zelf uithaalde, maar het verklaart wel waarom de hele wereld van Singh voelt als knip-en-plakwerk en niet de cohesie van een singuliere creatieve geest vertoont.

Buiten de droomwereld is het al helemaal huilen met de pet op. Het verhaaltje dat als kapstok voor al die pracht en praal moet dienen mist iedere vorm van spanning. De fragmentarische vertelwijze kan binnen de droomwereld nog doorgaan voor licht-surrealistisch aaneengeregen droomlogica, maar ook de vertelling daarbuiten ontbeert enige vorm van cadans. Slechte editing en gekunstelde dialogen (die de personages op cosmetische wijze diepgang moeten verschaffen) zitten de urgentie van de zoektocht in de weg. Je zit het allemaal wat gelaten uit. Vergelijkingen met Seven of Silence Of The Lambs gaan derhalve ook niet op; deze film komt daar qua spanning niet eens bij in de buurt.

Misschien dat de rol van D’Onofrio daar ook wat te onderbelicht voor is: ondanks zijn redelijke schermtijd en visueel soms vrij imposante verschijning krijg je het idee dat er veel rondom zijn personage uit de film gesneden is. De karakters van Lopez en Vaughn helpen ook niet echt: zij wilt liever in het brein van de moordenaar verblijven om dat jongetje (dat niet bestaat!) te redden en hij stoot zowat zijn hoofd tegen de enige clue die de hele zaak openbreekt. Slap. Het is zeker niet allemaal slecht, maar het beste wat hierin zit is flauw gezegd toch de potentie voor een remake. 2*

Heer-lijk.

In een tijdperk waarin in Engeland misdaadcijfers pieken, is het aan aangewezen censors om de grafische gruweldaden in zondebok Video Nasties onder streng oog te bekijken, te keuren en eruit te knippen wat niet in de huiskamers van mensen vertoond dient te worden. De ironie die regisseur Bailey-Bond in Censor vernuftig uitbuit, schuilt in het hypocriete gegeven dat wat wel en niet door mensen gezien mag worden…uiteindelijk door mensen moet worden bepaald.

Nergens krijg je de indruk dat de personen die met deze taak opgezadeld zijn, op een of andere manier opgeleid of gekwalificeerd zijn om deze afstompende bezigheid uit te voeren. Sterker nog, hoofdpersoon Enid ziet er met haar rode ogen en vermoeide blik vanaf het begin wat doorleefd uit: de veronderstelling dat zij stabiel genoeg is om te aanschouwen waar wij te sensitief voor zijn, mag op z’n zachtst gezegd optimistisch genoemd worden.

Vermengd met Enids persoonlijke historie, is het een verfrissende insteek die de film gelijk een unieke smoel geeft maar het wordt ook nog eens verbazingwekkend goed uitgewerkt. De audiovisuele stijl verenigt zich steeds meer met de grofkorrelige opnames en gefilterde belichting die zo kenmerkend is voor de VHS-horror waar het over handelt. En met Enid als instabiele en uiteindelijk onbetrouwbare protagonist, raakt ook de scheidslijn tussen realiteit en waan steeds meer vertroebeld, tot aan het redelijk unieke en - ondanks de wrangheid - in zekere zin zwart-komische einde.

Heel erg van genoten: 4*

Zucht.

Heerlijk wegzwijmelen bij deze dromerige film. Met een rustig tempo volg je enkele (stuk voor stuk) fantastische personages.

Sachiko (wat een onbetaalbaar guitig koppie!) met haar reusachtige dubbelgangster, Hejima met zijn rondstuiterende hormonen, de animaties van de moeder, de hypnose-vader en de fantasievolle anekdotes van Asano maar het prachtigste personage vond ik veruit opa. Die stemvork, zijn enthousiasme en die levensgenietende pretoogjes; geweldig.

Daarnaast nog enkele hilarische randpersonages die het geheel nog wat opleuken zoals die baseball kerel en de dode yakuza Terajima.

De film is een streling voor het oog met veel landschappen, sfeerbeelden en prachtige shots met een haast monumentale symmetrie en een gevoelig, bijna sensueel kleurgebruik.

Enkele scenes zijn van onbeschrijflijke schoonheid( Wanneer Hejima zijn paraplu de bus ingooit, wanneer opa naar zijn in de regen lopende dochter kijkt, de rugwaartse zwaai van Sachiko en de animatietekeningen van opa).

Cha No Aji weet perfect het serene, zorgeloze sfeertje dat het met zich meebrengt, over te dragen. Na afloop voelde ik mij...alsof ik op een veranda aan een heerlijk kopje thee slurp, met de zon in mijn gezicht een beetje dromerig voor me uit zit te staren. Not a care in the world.
Voor de tweede keer 5* voor K. Ishii. Misschien nog wel overtuigender dan bij Naisu No Mori. Ik wil meer van deze man zien.

PS. Tot voor kort draaide deze in Lux, Nijmegen. Ben toen niet geweest omdat ik de dvd al had liggen. Wat een spijt; het moet een geweldige ervaring zijn deze op een groot scherm te zien.

Een en al fun.

Heb de serie nooit gezien, dus kan moeilijk inschatten of de tongue-in-cheek quirkiness van deze film er een voortzetting van is of nieuw, maar wat werkt het goed.

Iedere scene lijkt een eigen opzet te hebben, met individuele kleurschema’s, soundtrack en settings maar allemaal delen ze dezelfde flauwe humor. Diaz, Barrymore en (in iets mindere mate) Liu springen er prima mee om en gelukkig weet de montage en (zeer acceptabele) actie het geheel nog in een effectief flitsend jasje te steken ook.

Erg leuke bijrollen van Rockwell en Glover en ook Curry en Murray lijken zich aardig thuis te voelen.

Het geheel voelt als een compilatie van clips maar wordt door de overkoepelende missie en rol van Rockwell aardig bij elkaar gehouden. Jammer van Green, was even vergeten dat hij destijds een aardig momentum beleefde, vond hem wederom erg irritant.

Topvermaak dat vol inzet op pure filmfun. Zeuren op gebrek logica of ongeloofwaardigheid is het missen van de point. 3,5*

Aangrijpend en uitermate boeiend verslag van de ramp in Tsjernobyl.

Grijs, grauw en onheilspellend in setting, wat natuurlijk inherent aan het onderwerp is maar wát profiteert de sfeer daar van zeg. Het is knap te noemen hoe het script de gebeurtenis en nasleep in vier overzichtelijke hoofdstukken weet te vangen. De vierde aflevering voelt misschien een beetje als filler maar met name de laatste aflevering weet het geheel mooi af te ronden tot een waardig verhaal.

Doorheen de gebeurtenissen wordt het verhaal verweven met de bureaucratische logheid van het communistisch regime, dat in haar megalomaan chauvinisme geen moment wil of mag twijfelen aan de superioriteit van de Sovjetstaat. Het is bijtijds tenenkrommend om te zien op wat voor weerstand Legasov stuit gedurende zijn zoektocht naar de oorzaken van de ramp en in zijn pogingen om erger te voorkomen. Naar het einde toe komt de nadruk wel erg veel te liggen op een eigen-schuld-dikke-bultgehalte, waarvan ik me kan indenken dat huidig Rusland met een tegenantwoord op de proppen wil komen. Hoe genuanceerd de miniserie de waarheid weergeeft weet ik niet, het nodigt in ieder geval wel uit om er nog eens in te duiken.

Chernobyl scoort vooral op sfeer. De ongelooflijke krachten die gepaard gaan met kernreactoren, de desastreuze gevolgen als het allemaal he-le-maal uit de klauwen loopt en hoe debiel het eigenlijk is dat de mens deze krachten naar de eigen hand tracht te zetten als er ook maar enige mogelijkheid bestaat dát het fout kan gaan. Verwoeste levens, de teloorgang van alle gewassen in de wijde omtrek en een compleet gebied - van wat was het? 3000 vierkante kilometer? - gereduceerd tot onherbergzame woestenij.

Schrijnend en rauw in beeld gebracht, met een uitstekende geluidsband en soundtrack. Favoriete moment was het einde van aflevering twee (als die drie duikers ondergronds in het donker achterblijven, met hun geigertellers die compleet op hol slaan). 4*

Tegenvaller.

Voornamelijk warrige vertelling over een getraumatiseerde vrouw die er nogal...curieuze copingsmechanismen op na heeft gehouden. Genre en titel spreken tot de verbeelding, maar de overgestileerde mix van sullig drama en vlezige gore wist me toch vooral onverschillig te laten.

Een veelheid aan visuele stijlen, gerust per scene door elkaar geblend, doet veelal onrustig en een beetje willekeurig aan. Ook de soundtrack wisselt bouquet-melodrama af met pulserende baslijnen alsof het niks is. Ik werd er een beetje moe van na verloop van tijd.

Naar het einde toe krijgt de film wat focus, maar drama en horror krijgen beiden een te gefragmenteerde opzet om betrokken te raken en de compote van visuele stijlen en muziekkeuzes riekt meer naar giswerk dan een kundige, functionele insteek.

Ik klink wel erg negatief, want de film verrast af en toe met aparte, originele keuzes (een gesatureerde emmer bloed in een zwart-witkader) en fraaie fotografie (de groothoek shots van stadszichten) maar dat komt vooral omdat het grote plaatje me weinig boeide. Eervolle vermelding voor originaliteit, maar verre van bevredigend. 2*

Wat een warm bad(je).

Love in a Puff is een charmante over-de-schouder-meekijk van twee mensen en hun ontluikende romance, met het rookverbod als decor en SMS en Facebook als invloedrijke katalysatoren.

Een luchtig plot en ook de toon wijkt daar niet vanaf, ook niet als er wat drama om de hoek komt kijken. De hoofdrollen worden goed vertolkt en ook het aantrekken/afstoten-spelletje weten zij, met blikken en houding, goed op het scherm over te brengen.

Groot pluspunt waren de korte dromerige intermezzo's waar met licht en scherpte gespeeld wordt onder begeleiding van vrolijk zonnige deuntjes. Dragen goed bij aan de ongedwongen, onbezorgde feel van de film.

Dikke 3,5*

Niet mis hoor.

Ik wist niet wat ik hiervan moest verwachten. Dourif en Mancini waren volgens mij met hun eigen zij-project (serie) bezig, waardoor ik snap dat ze hier niet bij betrokken waren. Ook de eerdere berichten van AI boven voodoo duidden op een frisse start, en Hamill als stem van Chucky klonk als een solide keus, maar nog altijd moest een reboot zijn bestaansrecht wel gaan bewijzen.

En uit de startblokken overtuigt deze versie niet meteen. De restyling van Chucky (vooral in neutrale kindervriendmodus) is best lelijk (zowel in ontwerp als CG-uitvoering). Als Buddi in de reclame voor het eerst getoond wordt (samen met zijn spilfunctie in de moderne aansturing van zo'n beetje alle apparatuur in huis), weet je aan de hand van zijn gesmolten-Willem-Dafoe-grimas gelijk: da's een heel slecht idee. Wel meer van deze tijd, die AI-functie, maar dan nog blijft het een vreemd idee de centrale besturing van je huis in een speelgoedpop te verwerken.

Enfin, vanaf dan loopt het allemaal best op rolletjes. De humor is er nog, maar gelukkig minder 90's flauw en meer situationeel van aard en subtieler verwerkt bovendien. Chucky's motieven en zelflerende vermogens sluiten mooi op elkaar aan en hoewel minder spannend, zijn de kills best creatief en in your face. Chucky zelf is best een dreigende aanwezigheid, maar mist wel wat persoonlijkheid ten opzichte van Dourifs versie. Dat gebrek aan menselijkheid maakt eventuele vervolgen niet meteen logisch; benieuwd welke kant ze er mee op willen.

Er zijn meer kinderen bij betrokken dan in het origineel, wat best een riskante keuze is aangezien dat niet vaak de beste acteurs zijn. Ook hier niet, maar tergend slecht wordt het niet. Misschien omdat Plaza als vooraanstaande volwassene ook niet teveel kwalitatief contrast teweegbrengt; ze mag vanuit haar natuurlijke weirdness haar rol vervullen (en dat komt de humor ten goede) maar acteert voor de rest vrij matig.

Al met al goed losgekomen van de originele reeks en best op zichzelf staand. Prima balans tussen humor en horror, en hoewel Chucky over het algemeen wat mechanischer is, weet de nieuwe versie zo zijn eigen stijltje en schwung te brengen. En dat overtuigt prima. 3,5*

Herziening doet deze film geen kwaad, al kan het de vermeende klassiekerstatus nog altijd niet blootleggen.

Het genre waar Polanski leentjebuur speelt, wordt in Chinatown weliswaar goed geïmiteerd als het gaat om de plot. Een complex web van intriges en complotten wordt langzaam maar zeker door een volhardende hoofdpersoon ontvouwd. Jammer genoeg weet Polanski de daarbij horende spanning niet voldoende te implementeren.

Is het een gebrek aan sfeer? Het uiterst zakelijke camerawerk en dito belichting? Of incorporeert Polanski teveel politieke poeha, wat een directe identificering in de weg staat? Feit is dat Chinatown voor mij een nogal droge film-noir imitatie neerzet, die qua aankleding, en misschíen muziek en dialoog, wellicht zijn inspiratiebronnen weet te evenaren maar toch op enkele essentiële punten kwaliteit mist.

Fijn om Nicholson een keer behoudend te zien spelen maar de voortreffelijke prestatie, hier geroemd door velen, ontgaat mij volledig. Op vele momenten mist hij de timing en nuance die zijn personage echt tot leven hadden kunnen brengen, bijtijds acteert hij simpelweg stroef (als hij die mop vertelt). De tragiek die achter zijn Chinatown-verleden zou moeten schuilen (wel mooi verwerkt in het einde, dat moet gezegd) blijft ook erg oppervlakkig.

Al met al een degelijke nabootsing van een geliefd genre maar zonder enkele belangrijke elementen komt het mij wat zielloos over. Ik blijf bij 3*

Heerlijk fris en aanstekelijk.

Drie jongens die vrienden worden omdat ze bovennatuurlijke krachten ontwikkelen. Het zou de kick-off van een superheld-origin story kunnen zijn maar de stijl, de personages en plot wijken af van gebaande paden om deze film een uniek en fris karakter te geven.

Het handheld-camerawerk is subliem. Misschien niet altijd in kwaliteit maar wel qua effect. Inleving door een gevoel van nabijheid maar later, als ook beveiligings- en nieuwsbeelden ingezet worden, verleent het de film een documentaire-achtige feel die misschien wat meer afstand tot de personages schept maar nog altijd een werkelijkheidsgehalte heeft dat spanningsverhogend werkt.

De uitwerking van de superkrachten en hoe de jongens het ontwikkelen wordt stapvoets, speels maar bovenal naturel en aanstekelijk in beeld gebracht. Eerst voornamelijk aangewend tot het verrichten van puberale grapjes of gemakzucht - zoals van jongens van deze leeftijd verwacht kan worden - als dan de eerste daad uit irritatie/boosheid zijn intrede doet, worden de kampen moreel verdeeld. Wederom wordt de tijd genomen om je eerst mee te nemen in het creatieve kattenkwaad (Maria in de soep ) maar ook het fundament wordt gelegd voor de uiteindelijke ontsporing van Andrew, een jongen die door zijn thuissituatie, opeengestapelde gevoelens van isolatie en tegenslagen voelbaar een koorddans van mentale stabiliteit aan het uitvoeren is doorheen de film. Als hij dan knapt, gebeurt dat weliswaar snel, maar komt het zeker niet onverwacht.

Tegenvallende elementen waren de overdreven rol van Michael Kelly, een acteur die hier niet uit de voeten kon als de dronken, verbitterde vader van Andrew en het uitblijven van een apotheose die de film een klassiekerstatus had kunnen verlenen. Er lijkt vooral in de eindfase flink wat van Akira afgekeken te zijn maar het ontbreekt de film aan een bizar of over the top ontwikkeling die het slotstuk van Akira zo een krachtige meerwaarde wist te verschaffen. Acteerwerk van met name DeHaan in deze fase schiet misschien ook wat tekort door spoortjes van overdaad maar ik kon er nog altijd prima in mee.

Ik heb hier, boven verwachting, enorm van genoten. Misschien wat gul gezien de eerdergenoemde schoonheidsfoutjes, maar de film heeft wat mij betreft de gunfactor dubbel en dwars mee. 4,5*

Minder groots dan ik me herinner.

De fragmentarische focus is daar voornamelijk debet aan. Natuurlijk is de stad de enige echte hoofdpersoon en de film weet het wel goed terug te brengen tot een overzichtelijk groepje hoofdpersonen/bendes, toch miste ik een beetje rode draad in het verhaal. Gek genoeg benadrukt de aanwezigheid van de verteller, Rocket, dat gemis eigenlijk. Zijn verhaallijn mag dan wat positief tegengeluid bieden in een wereld van ellende, echt interessant is zijn rol niet en ook Alexandre Rodrigues, die hem vertolkt, is niet de meest charismatische on-screen aanwezigheid. Dat hij hoogstens een bijrol in het geheel heeft, werkt ook niet echt.

Toch is de audiovisuele stijl nog altijd sterk. Misschien wat voorbijgestreefd door de jaren heen, het geeft de film makkelijk die glans mee waar het zijn unieke identiteit aan ontleent. Overall opmerkelijk goed acteerwerk en een lekkere flow doorheen de film, al begint het op twee derde wat te slepen qua aandacht. Uiterst vermakelijk met een paar aanstekelijk gebrachte personages en gepaste grofheid (maar ook weer niet zó grof). Ik laat de 4,5* nog even staan, maar ben toevallig bezig met mijn lijstje voor MM top 1000, en daar zakt ie toch wat plekjes.

Ierse horror.

Ik was er niet zo bekend mee, maar een snelle search op 'horror' en 'Ierland' levert toch al snel 46 hits op, waarvan er 34 uit het afgelopen decennium afkomstig zijn. Toegegeven, veel ervan blijven vooralsnog onder de radar of worden niet uitzonderlijk hoog gewaardeerd, maar er is toch iets aan het broeien aan die kant. En als dat bescheiden pareltjes als dit oplevert, ben ik van de partij.

Sfeer en setting. Het zijn twee kernelementen van het genre die - mits goed neergezet - kleine schoonheidsfoutjes of andere gebreken makkelijk kunnen wegpoetsen. Ook hier is het verhaal wat dun, het acteerwerk redelijk sub par en leunt de wat onevenwichtige vertelling in de eerste helft misschien wat veel op (de weergave van) de agorafobie van de hoofdpersoon. Het beklemmende gevoel van die aandoening komt nooit helemaal effectief over bij de kijker, al is het een aardige toets. Met een beetje goede wil, kun je het verloop van de film zelfs zien als een metafoor voor zijn triomf op de stoornis of breder: zijn rouwverwerking.

Sfeer komt voornamelijk van mooi gecontroleerd hand-held camerawerk, een uitstekende soundtrack met veel lage dreunen (alleen op het einde wat cliché uplifting misschien) en veel rauwe, ongestileerde omgevingen. Denk grijze gebouwen in verval, veel onderbelichte, benauwende ruimtes met roestig metaal of bladderend behang. Het ongepolijste gehalte doet heel onherbergzaam aan en - ongeacht de waarschijnlijk budgettaire noodzaak - dat werkt alleen maar in het voordeel van de film.

Nog een pluspuntje is de faire dosering van schrikmomenten. Schimmen die geluidloos in een reflectie of achter een raam voorbijsluipen, kunnen in de volgende scene makkelijk opgevolgd worden door een puur auditieve jumpscare. Ook de scene met Tommy en de priester in de (door de kinderen belaagde) auto houdt langer aan dan je verwacht, waardoor het onbehaaglijke gevoel navenant versterkt wordt. Foy speelt wat dat betreft goed met bepaalde cliché's of verwachtingen van de kijker.

Net te weinig voor een 4*, maar een dikke 3,5* is hier wel op zijn plaats. Van de regisseur van Sinister 2, dus daar ben ik dan ook wel benieuwd naar.

Hels feest der herkenning.

Al kan dat niet gezegd worden van het wat ongebruikelijke eerste half uur. Vrij staccato introductie van dansers die (net als de latere focus op dialoog) wat lang duurt. Dat de tv waarop ze geïntroduceerd worden, omringd is door boeken en films die verwijzingen dan wel inspiratiebronnen van Climax vormen, is net zo weinig subtiel als de leuzen die doorheen de film gemonteerd zitten - in dat inmiddels zo kenmerkende lettertype.

Net als die weinig filosofische wijsheden in blokkerige kapitalen, herbergt Climax meerdere van Noé’s handelskenmerken, of worden trucjes herhaald om ze daartoe te verheffen: de aftiteling aan het begin, de titel die pas aan het eind verschijnt en de openingcredits die haast identiek zijn aan die van ETV (zij het monochroom en ergens op eenderde van de film gemoffeld). Veel longtakes, pompende clubmuziek, akelige angstkreten als auditief behang en onheilspellende filters en flikkerend licht in smalle tunnelachtige hallways; het is allemaal heel erg herkenbaar.

Toch vindt de film een intrigerende cadans in zijn neerwaarts spiralende dansers. Noé volgt ze op de voet en haakt constant in waar op dat moment iets (interessanters) gebeurt, telkens iets vreemder dan het vorige, of waar het feest weer iets verder afglijdt. Het feest eindigt in een upside-down herbeleving van The Rectum; een roodgefilterd, haast abstract slagveld van kronkelende lijven waar waanzin, gruwel en extase afgewisseld worden. Subliem.

Wetende dat de acteurs veel vrijheid kregen om het plot en hun personages richting te geven, verklaart dat vele voorvallen zich tot het oppervlakkige beperken en dat ze zich al even willekeurig en kortstondig voltrekken als dat de camera ze meanderend registreert. Ach, voor diepgang hebben we nooit bij Noé hoeven aankloppen.

Noé doet met zijn viscerale bewegingstheater van primaire instincten waar hij goed in is, maar het is ook een verbastering van wat we eerder gezien hebben. Het maakt nieuwsgierig naar wat er zou gebeuren, moest hij zich op een volwaardig narratief toeleggen; het is een van de weinige aspecten in zijn werk die achterblijft bij de rest en het lijkt alsof hij moeite heeft nieuwe middelen te vinden om dat hiaat te vullen. 4*

Prima.

Clinical maakt weinig fouten en dat is binnen het genre eigenlijk al snel een verdienste. Vooral psychologen komen toch vaak over als acteurs in een witte jas en sceptische blik; ik vond de shrinks en sessies hier nog redelijk professioneel overkomen.

Het verhaal en de wendingen blijven echter binnen de veilige lijntjes, dus maakt de film ook nergens echt memorabele indruk. De wankele realiteitszin bewandelt dan betreden paden, de spanning zat er doorgaans redelijk in.

Mooiste vond ik dat je na de openingsscene eigenlijk verwacht dat Nora dood is, maar dat het nieuws dat ze nog leeft later ineens ander licht op de waanbeelden werpt. De film speelt daar leuk mee, maar gaat er misschien ook iets te lang mee door.

Over de gehele linie misschien wat te voorspelbaar en weinig vernieuwend maar met gedegen sfeer en een aardig bloederige toets vond ik dit meer dan vermakelijk. 3*

Ja best leuk.
Ik was benieuwd naar het humorgehalte in deze film van Eli Craig, die ook verantwoordelijk was voor Tucker and Dale vs. Evil (2010) en hoewel het naar het einde toe wat meer comic reliëf bevat, was dit toch een verrassend aangenaam serieuze slasher.

Kettle Springs is een klein plaatsje ergens in the Midwest met old-town values waar onlangs de Baypen Corn Syrup fabriek is afgebrand. Logo van het merk: Frenzo the clown. Een groepje rebelse tieners maakt gebruik van die beeltenis door filmpjes te schieten en te uploaden met een moordzuchtige Frenzo in de hoofdrol. Tegelijk loopt er ook een clown rond (of meerdere?) die daar een serieuzere uitvoering van lijkt te maken. Quinn, die er net is komen wonen, lijkt samen met haar nieuwe vrienden vooral het doelwit van deze grappenmaker te zijn en het is aan hun om te kijken wie er achter dat masker schuilgaat en tegelijk proberen in leven te blijven.

Vanaf de plottwist dat het om meerdere clowns gaat, geeft de film eigenlijk de rest van de film weg en dat is jammer. Werd dat geheim iets langer vastgehouden, had het waarschijnlijk een krachtiger eind opgeleverd en was de spanning tot het einde toe waarschijnlijk intact gebleven. Nu weet je vanaf dat moment eigenlijk wel hoe het zal ontvouwen en inderdaad herbergt de film dan ook weinig verrassingen meer. Dat had de film een halfje meer opgeleverd, nu blijft het steken op een vermakelijke 3*

N.B. Het verbaast me om ook bij deze filmdiscussie weer de (ergerlijke) bezwaren te lezen dat het zogenaamde woke-sausje eroverheen zit, hetgeen wat mij betreft in dit geval echt alleen uit de pen van racisten en homofoben kan komen en ik vind het jammer om dat soort geluiden op MM vaker (en soms gewoon onverwacht) tegen te komen. Wat mij betreft is diversiteit als uitvloeisel van verschuivende representatienormen in films iets om te omarmen en is een kleine love-story tussen twee mannelijke bijrollen voor iedereen met een open idee over liefde niets om je aan te storen. Tenzij er iets mis met je is, dus krab effe achter je oren.

Geinig.

Moeilijk om meer van te maken. Het is bewonderenswaardig te noemen om een spel als uitgangspunt voor een film te nemen, en hoewel Cluedo als premisse natuurlijk veel gemeen heeft met een gemiddelde detective; in de uitwerking merk je ook dat men af en toe krampachtig de elementen van het spel wil verwerken.

Iemand is dood (de naam Mr. Body is een leuke vondst) en voor de film is een motief natuurlijk wel gewenst, daar wordt middels de chantage goed voor gezorgd. Dan dicteert het spel een drieledig mysterie en hoewel het 'wie'-gedeelte makkelijk verzorgd is, worden de mogelijke wapens (waarmee? De metalen buis, de kandelaar, stuk touw etc.) er al een beetje plichtmatig bij gehaald. Het derde deel (waar?) wringt zo mogelijk nog meer, omdat er toch wat toeren uitgehaald moeten worden om dat tot een mysterie te maken.

De onderlinge verwikkelingen en relaties zijn logischerwijs vergezocht en de toon van het geheel wordt terecht niet te serieus gebracht, met meer nadruk op humor dan spanning. Als een klucht op toneelplanken vergeef je de film al snel de overdreven geacteerde rollen en rommelige uitwerking. Gek genoeg weet de meest overdreven rol (die van Curry als de butler) het geheel nog best bij elkaar te houden.

Op het einde loopt het een beetje uit de hand allemaal, zeker gezien het drievoudige einde, wat gewoon een zwaktebod is. Maar met een luchtige invulling van een moordmysterie is niks mis. Zeker niet als de aankleding en decors zo verzorgd zijn als hier. 3*

Soms schept een debuutfilm hoge verwachtingen over iemands verdere loopbaan en Frontiere(s) was toentertijd echt een New French Extremity representant die mij nieuwsgierig maakte: waarmee zou Gens nog meer nog meer op de proppen komen?

Nu valt het te waarderen dat hij met Cold Skin uit een ander vaatje tapt, maar deze film wist die belofte eigenlijk nergens echt in te lossen. Het verhaal zoekt meer repetitie op dan dat het verrast, de pseudo-poëtische voice-over brengt meer ergernis teweeg dan verdieping en het acteerwerk van met name Gruner laat ook te wensen over.

Ergens herbergt de film wel mooie plaatjes van het desolate eiland en de belegerde vuurtoren die er fier bovenuit steekt en ook het creature design mag er wezen, maar je mist er de opzettelijke signatuur in van een bekwame regisseur. Het einde dat het cirkeltje rond maakt is wat voorspelbaar en doet beseffen dat de weg ernaartoe in feite weinig verheffends heeft kunnen brengen. Nooit écht spannend, nooit écht indrukwekkend. Vermakelijk. 2,5*

Stem verhoogd.

Ik blijf bij mijn oorspronkelijke recensie; je kunt eventueel vraagtekens zetten bij de uitvoerigheid waarmee de centrale bad guy te werk gaat. Maar als deze film iets laat zien, is het dat sfeer binnen horror alles is, zelfs als de rekbaarheid van je suspension of disbelief daarmee op de proef gesteld wordt.

Onmogelijk hoe het huis binnen een paar uur tijd tot de nok toe gevuld is met complexe boobytraps: natuurlijk. Maar als je als kijker per scene meegenomen wordt in kundig vormgegeven spanning, heb je simpelweg geen tijd om het ongeloofwaardig te vinden.

Fijn camerawerk, een heel vernuftig kat-en-muisspel, en een uitmuntende soundtrack. Met name die drie elementen dwingen je aandacht constant af, en ik kan maar weinig momenten aanwijzen waar de film wat dat betreft steken laat vallen.

Wellicht een emotioneel elementje teveel (vrouw en dochter) of een momentje met ondermaats acteerwerk (idem): de hoofdmoot overtuigt voor het volle pond. En dat is niet alleen aantoonbaar voldoende, maar ook opvallend zeldzaam. Ik gooi hier gewoon 4,5* tegenaan.

Onverwacht pareltje in mijn ziek-vanuit-mijn-bed- film-kijken-avondje (hoera voor griepvirussen). Waar ik vooral visuele pracht van Spring, Summer... verwachtte en spanning van Infernal Affairs, wist deze film mij te bieden waar die andere toch enigszins tekortschoten.

De film is heerlijk geschoten, met een zweverige camera, erg steady registrerend. Af en toe een strakke montage, o.a. de routineuze weergave van de geldkofferlevering van Di Girolamo. Veel mooie shots, maar het camerawerk draagt vooral bij aan de afwezige sfeer. Afstandelijk maar gevoelig.

Ook het personage van Di Girolamo kent een soortgelijke afstandelijkheid. Zich hullend in stilzwijgen, met af en toe een flits van menselijkheid. Zijn opleving wanneer zijn beste vriend genoemd wordt, zijn bijtijdse ad rem repliek ("Ik kan niet schaken, alleen schaakproblemen oplossen"). Een typisch geval van stille wateren, diepe gronden. Wat mij betreft één van de mooist vormgegeven personages allertijden, bovendien erg goed neergezet door Servillo.

Ten slotte een grote pluim voor de fabuleuze soundtrack. Af en toe erg gedurfd in al zijn variatie, maar nergens wordt de plank misgeslagen.

Het plot mag dan niet zoveel omvatten, de intrige wordt erg levendig naar voren gebracht. De ontrafeling van Di Girolamo's geheimen zijn voor sommigen wellicht wat karig (al verbaas ik me over de vele malen dat 'voorspelbaar' gebruikt wordt), ik had het bij wijze van ook zonder die ontrafeling kunnen doen. Genoeg om van te genieten. Welverdiende 4,5*

We geloven zoveel vergezochte plottwists, waarom deze dan niet?

Natuurlijk, een heel toneelstuk opvoeren en scherp van geest genoeg blijven om niet alleen een sluitend verhaal te fabriceren en constant aan te passen aan de antwoorden die volgen uit jouw insinuaties gericht aan en scherpe ondervraging van de moordenaar van je zoon - waarbij je het pijnlijke verdriet om dat verlies moet zien te onderdrukken - maar daarbovenop ook nog eens genoeg juridisch inzicht en professionaliteit moet aanwenden om Zakenman van het Jaar én gewetenloze, getrainde leugenaar voor het lapje te houden om hem dat laatste puzzelstukje zien te ontlokken; daar moet je inderdaad wel een actrice van de bovenstebóvenste plank voor wezen.

Toch was ik er graag in meegegaan, al is dat makkelijk praten omdat de twist mij niet meer hoefde te overtuigen. Ik verbaas me dat weinigen die moeder niet gewoon halverwege herkenden. Of voelden dat de urgentie waarmee ze de waarheid op tafel wilde hebben andere oorzaken leek te hebben, vooral als blijkt dat Zakenman deze vrouw niet kent of ooit ontmoet heeft maar wel verwacht wordt zijn geheimen prijs moet geven. Of die korte momentjes oppikten, wanneer ze de kijker blijk gaf van doorsijpelende emoties, als ze zich van die gast afwendde.

Als je de rederingen en veranderende scenario’s constant probeert te volgen, zul je inderdaad snel tureluurs gepraat worden. Zitten er kleine gaatjes in de vertelwijze die je als kijker in een vroeg stadium op het goede spoor kunnen zetten, dan herken je ieder puzzelstukje voor wat het is; dan is ook de uiteindelijke reveal een beetje lachwekkend. Zo heerlijk zelfingenomen en bombastisch ingezet ook ?. Wat mij betreft hadden ze dit als soundtrack gekozen; net zo weinig subtiel maar qua toon passender.

Zijn er nog meer mensen die inmiddels een profielschets hebben van het later-een-belangrijke-troef-blijkende-personage? Steevast: sluik haar, bril (kleine glazen-groot montuur), weinig tekst en veelal van verder af of van opzij gefilmd, al hoor je ze ook vaak praten terwijl ze niet in beeld zijn. Hier: schoolvoorbeeld.

Toch: It’s not all bad. Ik hou hier wel van. Ik wacht wel tot het einde. Leek me nou niet een film waarbij je na de eindcredits nog steeds met vraagtekens zit, daarvoor wil de film te graag. Dus de uitleg komt, en ondertussen vermaak ik me wel. Er wordt redelijk geacteerd, de muziek is iets te aanwezig maar werkt op zich wel, editing was een beetje knullig (niet alleen hebben we de aansteker twee of drie keer in het water zien veranderen in de zinkende auto, de overgang gebeurt ook vrij lame met een vertraagd overlaytje) maar verder kan ik dit best geboeid uitzitten.

Nee, deze film doet veel te gewichtig en pompeus terwijl het in de uitwerking aan van alles en nog wat schort om daar goed mee weg te kunnen komen. Ze spelen hoog spel, want de twist is hiding in plain sight maar dan kan je je ook écht geen foutjes veroorloven. Wel grappig, want dat is ook het spel dat de moeder ten opzichte van hem speelt. Zíj slaagt wel, maar heeft het geluk dat haar publiek geschreven is om erin te trappen.

Ongeloofwaardig? Mwoah. We kijken films omdat we van sterke verhalen houden. Maar vertel ze dan goed, weet je. 2,5*