Opinions

Wat een heerlijke film. Controversieel en toch heel genuanceerd in beeld gebracht.

Een slachtoffer dat weigert slachtoffer te zijn en besluit zijn eigen lot in handen te nemen. Zijn missie is gedurfd en verloopt niet altijd even vlekkeloos. Het is vooral op de momenten dat het mis dreigt te gaan waar José Garcia schittert in zijn rol als de wanhopige werkloze Bruno. Vaak bloednerveus maar hij houdt voet bij stuk, weigert machteloos ten onder te gaan.

De kritiek op de hedendaagse maatschappij komt vaak terug en wordt constant gereflecteerd in het leven en de problemen van Bruno. Toch lijkt deze kritiek vooral als opstapje te dienen om een verhaal te vertellen dat even luguber als hilarisch is. Deze balans tussen humor en ernst, zoals hierboven al genoemd werd, wordt de hele speelduur volgehouden, waarschijnlijk de grootste verdienste van de film.

De muziek is sfeervol maar blijft, net als de visuele invulling, ondergeschikt aan het verhaal. Een overtuigende anekdote van een doorsnee man met doorsnee problemen en een allesbehalve doorsnee oplossing. 4,5* verdient deze wel.

PS. Beetje jammer vond ik de laatste minuut van de film. Hij had bij mij mogen eindigen bij de rondleiding door de papierfabriek .

Zinloze film.

Ik snap echt niet met welk doel deze film geschreven is. Protagonist is een ongelooflijk vervelend en kleinzielig personage waar moeilijk mee in te voelen valt. Het is duidelijk dat wat hij verlangt en najaagt op zijn minst misplaatst te noemen is, en wat zijn doel eigenlijk zou moeten zijn, wordt nooit geheel duidelijk. Iets met zelfrespect waarschijnlijk, maar uiteindelijk gaat de meeste aandacht uit naar de liefdesrelatie van secundaire personages - en die is al evenmin interessant te noemen.

Onderwijl worden we getrakteerd op een ridicuul verloop vol twijfelachtige beslissingen en veel ongrappige humor. Ik mag Gleeson altijd wel als acteur, maar de energie die hij hier brengt slaat de plank bij iedere mogelijkheid mis.

Vooral irritante film, die vooral personages, emoties en situaties mist om in mee te gaan en waarschijnlijk vooral 'grappig' wilt zijn, op een manier die mij niks deed. 1,5*

We might be stubborn, but we don’t give up!

Ik ga proberen objectief te blijven, maar überhaupt een oordeel vellen over eender welke film is bijna niet te doen als je ‘m in 4DX hebt moeten kijken. Of nee: beleeeeeeven. Wát een aanfluiting.

Helft van de tijd zat ik op een rodeostier van een bioscoopstoel mijn evenwicht te bewaren, zorgen dat mijn ice tea niet uit de bekerhouder sprong en ondertussen proberen scherp te stellen op wat er op het scherm gebeurde. Tussen de bedrijven door wordt er (met luid gesis) mistregen in je gezicht gesproeid of komt er (met luid gesis) een windvlaag in je oor. €16,50 om je filmervaring te laten vergallen. Dit dus nooit meer.

Dat terzijde, voor zover dat gaat: toch iets meer verwacht van Crawl. Of gehoopt. De gruwelijkheden vinden veelal onder water plaats, dus verwacht vooral wild gespetter en rood kleurend water. Het moet Aja z’n ding zijn, volgende keer misschien toch landdieren in de hoofdrol?

De verwondingen komen wel veel in beeld, maar die blijven tevens langer op je netvlies dan in de pijnzone van de karakters. Nadat je opengeklauwd bent nog effe lekker zwemmen of traplopen joh, als het maar een bietje afgebonden is, toch?

Qua spanning zitten er wat goede momenten in, al zet Aja de regeltjes wel érg makkelijk naar de hand. Eerste uur moet iedere misstap gevreesd worden, maar later wel lekker door het water waden, zolang je niet spettert. Sure.

Visueel wisselend met af en toe sfeervolle shots maar ook lelijke CGI. Verhaal is minimaal en dat is prima, maar die cosmetische psychologie en aanhangend drama (inmiddels toch typisch Aja) mag volgende keer achterwege gelaten worden.

Ware het niet dat de 4DX het een misselijkmakende en meligstemmende “experience” had gemaakt, had dit best een fijne wegkijker geweest. Het gehoopte toppertje was het sowieso niet. Dat klinkt zuurpruimerig, maar al met al was het niet verkeerd. Toch mis ik Aja. Hij zat er ooit zó dichtbij. 2,5*

Aardig.

Leuk horror-tussendoortje. Een recept dat we inmiddels kennen; ook al is de insteek nét anders, de basis komt op hetzelfde neer. Verder is hier wel interessant dat je geïnfecteerden minder snel door hebt (ook omdat niet helemaal duidelijk is hoe het zich overdraagt), al is het jammer dat daar weinig mee gedaan wordt.

Creepy sfeertje, met name in het begin, leuke muziek en enkele goede scènes (de wasstraat), waardoor het geheel goed te happen is. Niet origineel, beetje repetitief en per scène erg voorspelbaar, maar toch voldoende. 3*

Gebrekkige uitwerking, want ergens heeft deze film best leuke ideetjes.

Net als bij de ontspoorde Scream-trilogie ligt de nadruk af en toe te veel op de verdachtmakingen. De daadwerkelijke moorden komen er nogal karig vanaf. Veel buiten beeld, kort en expres vluchtig ge-edit. Het moet de clou van het gezamenlijk complot een beetje in de hand werken, wat bij de onthulling wat kunstmatig aandoet.

Het acteerwerk varieert van matig tot slecht, met de rol van Dodger als kleine uitzondering. Zij maakt de uiteindelijke (aardige) twist geloofwaardig en redt daar een deel van de film mee.

De spanning ontbreekt nagenoeg compleet en wordt (op de laatste minuut na) nergens door opgevangen. Verhaaltechnisch wordt er teveel om de hete brij heengedraaid, de soundtrack is saai en visueel is het al helemaal een ramp. De geinige omlijning van de macabere grap wordt zo erg flauwtjes ingekleurd. Jammer. 2*

Uiterst onheilspellend en - grootste pluspunt - compleet onvoorspelbaar.

Als broers Pedro en Jaime op onderzoek uitgaan na enkele geweerschoten in de nacht, doen ze een bizarre vondst. Het leidt hen naar een nabijgelegen huis, waar ze oog in oog komen te staan met een obese, in redelijke staat van ontbinding verkerende man, wat hun ergste vermoedens bevestigt: het kwaad heerst in hem.

Als kijker weet je dan nog niet om wat voor onheil het gaat, maar de ernst is duidelijk aan de manisch panikerende mannen af te lezen. Hoe het kwaad zich manifesteert en hoe (of hoe rap) het zich kan verspreiden, blijkt wel aan specifieke regels gebonden (net als de bestrijding ervan) maar de grootste troef van de film is dat het die regels pas gaandeweg uit de doeken doet, terwijl de verspreiding ervan zich reeds voor je ogen voltrekt.

En dat gebeurt snel, wordt gruwelijk grafisch in beeld gebracht en lijkt bovendien wars van iedere vorm van horror-etiquette, wat zoveel betekent dat niets of niemand er veilig voor lijkt te zijn. Ook wanneer de regels door oude bekenden van het kwaad of middels een cultureel ingeburgerd kinderliedje uiteengezet worden, blijft het mysterie (en daarmee de onvoorspelbaarheid) eigenlijk nog lang overeind.

De film wordt daarmee een aardige race tegen de klok voor onze hoofdpersonages, waarbij je het gevoel hebt dat het kwaad ze constant in de nek zit te hijgen en ieder moment vanuit onverwachte hoek kan opduiken. Een geweldig effectief nagelbijtertje dus, dat constant onder volledige controle van regisseur Rugna staat en mijn hartslag af en toe goed wist te verhogen. En zelfs wanneer toon en tempo wat verschuiven als in de finale het een en ander aaneengeknoopt moet worden, weet Rugna straf af te sluiten met een somber en grimmig open einde. Tel daar enkele memorabele, brute scènes bij op en dit is wat mij betreft een volle 4* waard. Ik sluit verhoging bij herziening ook niet uit.

Raar hoor.

In feite best een vermakelijke film. Toch wordt er van het vele potentieel nooit volledig gebruik gemaakt. Het kan zijn dat de lange speelduur om meer rechtvaardiging vraagt, want sfeer, setting, mooie plaatjes en verhaal komen nooit tot volledige bloei.

Lange tijd blijf je toch hopen op een wending die het verhaal een minder voorspelbare richting uitduwt, maar Verbinski blijft maar traag en doelbewust zonder enige verrassing voortkabbelen.

Onderwijl kun je je aan een handvol mooie shots vergapen en het sanitarium is met een onthaaste camera al snel sfeervol genoeg vast te leggen om je niet te vervelen, maar ook dat wekt de illusie dat Verbinski ergens naartoe aan het bouwen is. Als de film dan precies het pad volgt dat je verwacht, en ook in het laatste half uur niet nog wat extra versnellingen bij weet te zetten, komt het nogal gelaten over de eindstreep.

Je hoopt de hele film op meer en Verbinski voedt die verwachting zonder het uiteindelijk in te kunnen lossen, waardoor er weinig overblijft om de lange speelduur te rechtvaardigen en je met een halfslachtige tevredenheid achterblijft. 2,5*